"Η προαναγγελθείσα ανακατασκευή και ανακαίνιση αλυσίδων" του κεφαλαίου σε βάρος του λαού μας θα συντριβεί αμείλικτα από τη λαϊκή πάλη! Εκτύπωση
αρθρογραφία - άρθρα για την κοινωνία
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον ιδρυτή της ιστοσελίδας μας, συναγωνιστή ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΣΤΑΤΗΡΑ.   
Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 17:43
 
Αποτέλεσμα εικόνας για κατω τα ξερά σας από την απεργία
     
    Η sispirosi.gr, απ' αφορμή τη σημερινή πανελλαδική πανεργατική απεργία,μια απεργία μεταξύ των αιτημάτων της οποίας ήταν και η υπεράσπιση του δικαιώματος των εργαζομένων στην απεργία, δημοσιεύει σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που μας έστειλε προ ημερών ο συναγωνιστής, ιδρυτής και επί χρόνια καθοδηγητής της σύνταξης της ιστοσελίδας μας, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΣΤΑΤΗΡΑΣ. Νομίζουμε ότι σήμερα είναι η καταλληλότερη ευκαιρία να δημισιευτεί αυτό το κείμενο, ενώ περιμένουμε και τη συνέχεια της ανάλυσης του αρθρογράφου μας πάνω στα κορυφαία ζητήματα της ζωής και, της δουλειάς του λαού και της νεολαίας μας.
    Ο Γιώργος Καραστατήρας, κάνοντας υποδειγματικό συνδυασμό της ταξικής πολιτικής ανάλυσης κι εμβάθυνσης με την άτεγκτη γλώσσα της μαθηματικής σκέψης, των αδιάψευστων μαθηματικών τύπων και σχέσεων,  ξεσκεπάζει αμείλικτα τις προθέσεις της κεφαλαιοκρατίας  και των  κυβερνήσεων της να εξανδραποδίσουν την εργατιά και το λαό μας.
   
Είμαστε σίγουροι ότι η σημερινή απεργιακή κινητοποίηση και τα μαζικά συλλαλητήρια των εργαζομένων ήταν μια πρώτη γερή γροθιά στο αδηφάγο στομάχι όλων εκείνων που επιβουλεύονται την αξιοπρέπεια της εργατικής μας τάξης.
   Θα τσακίσουμε αλύπητα τα σχέδια όλων εκείνων που επιδιώκουν μαζί με το ίδιο το ανθρωποφάγο σύστημά τους να "σαπίσει και ο ίδιος ο άνθρωπος". Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα της σημερινής μας κινητοποίησης
    Παραθέτουμε στη συνέχεια το άρθρο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΣΤΑΤΗΡΑ:

Αποτέλεσμα εικόνας για Ανεργία-καπιταλισμός

 Ανεργία-υποαπασχόληση και καπιταλιστική αναδόμηση

Μια προαναγγελθείσα ανακατασκευή και ανακαίνιση αλυσίδων...

    Στο κείμενο αυτό συμπεριλαμβάνεται σχολιασμός από το άρθρο του Ριζοσπάστη της 29ης Οκτωβρίου 2017, για το ξήλωμα του δικαιώματος στην απεργία, που οργανώνεται από το σύγχρονο κράτος και τους συμμάχους του.

    Πχ ο ‘Σ.Ε.Β.’, τα χουντοκαθάρματα, κ.λπ., κ.λπ., υποστηρικτές της αποκατάστασης της ‘τάξης’ και της ‘νομιμότητας’, αυτούς όλους που εμπνέονται από τη ‘μάχη κατά της ανομίας’, αυτής που πουλούσε και εκείνο το γλοιώδες υποκείμενο που πολύς λαϊκός κόσμος προτιμούσε, αφού είδε κι απόειδε, να τον αποκαλεί ΓΑΠ, για να αποφεύγει να προσεγγίζει τη βρώμα του ακόμα και με την αναφορά στο όνομά του. Πάνω απ’ όλους όμως σε ενεστώτα χρόνο, εκείνων που χτίζουν τη νέα στέγη της  ‘κεντροαριστεράς’ στην Ελλάδα, δηλαδή τον Ελλαδικό χώρο ανάπτυξης των ιμπεριαλιστικών πλοκαμιών. Ποταμο-Πασόκοι κ.λπ, κ.λπ. Χιλιάδες γραβατοφορεμένοι, γυαλιστεροί, πάντα φρεσκο-ξυρισμένοι, μηχανικοί και μηχανουργοί, ειδικευμένοι τσομπαναραίοι του κοπαδιού των υπηκόων, το πολύ-πολύ ψηφοφόρων τους, για τη σχεδίαση, τη παραγωγή και τη τοποθέτηση αλυσίδων στον εργαζόμενο άνθρωπο, στο εργατικό λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα στο συνεπές τμήμα αυτού.

    Η προαναγγελθείσα ανακατασκευή και ανακαίνιση αλυσίδων, μέσα από το πρόταγμα της,  αναπτυξιακής, ανάγκης αναδόμησης του νομικού πλαισίου λειτουργίας των εργατικών ενώσεων, εναρμονίζεται με τις διαδικασίες αναδόμησης του Αστικού στρατεύματος και του οπλοστασίου του.

    Νομίζω δε ότι συνδέεται αρκετά καλά με το θέμα που πραγματεύεται το συνοδευτικό κείμενο –«ένταση υποαπασχόλησης»- το οποίο αναδεικνύει μια άποψη που θα ήταν τουλάχιστον χρησιμότερη η συχνότερη αναφορά της, ο εντοπισμός της σημασίας της, στις αναλύσεις που γίνονται στο πεδίο των εργατικών αγώνων κατά του ύπουλου οπορτουνισμού, που μπορεί να χτυπήσει από πάρα πολλές θέσεις. Μπορεί από το να παρουσιάζεται σε φύλλα της 'Αυγής', μέχρι και να πάρει  μορφές του λόγου της ‘Χρυσής Αυγής'.

    Η υποαπασχόληση λοιπόν σαν μορφή της ανεργίας έχει διαβαθμίσεις, είναι διαφοροποιημένη από χώρο σε χώρο, από στιγμή σε στιγμή, από πρόσωπο σε πρόσωπο. Η υποαπασχόληση, οι μορφές ελαστικής  εργασίας σαν  μορφή ανεργίας, όπως πράγματι είναι, δεν αναδεικνύεται στο πεδίο της πολιτικής διαμάχης των επίσημων πολιτικών παραγόντων. Η ανεργία δεν κατανοείται στην ουσία της έτσι  όπως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και τους μηχανισμούς του κράτους και αυτό αποτελεί επιτυχία της Αστικής Συμμαχίας. Καταμετρείται  μόνο και μόνο στις περιπτώσεις που κάποιο άτομο, που ανήκει στον ενεργό πληθυσμό, έχει μηδενική πώληση της εργατικής του δύναμης και μάλιστα για σχετικά μεγάλο και αυθαίρετα καθορισμένο χρονικό διάστημα. Δηλαδή, μόνον αν το άτομο αυτό εισπράττει μηδέν μισθό από την πώληση της εργατικής του δύναμης, για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα. Δηλαδή, το σύγχρονο κράτος και οι σύμμαχοί του μετράνε την ανεργία μόνο σε μια της εκδήλωση. Ο νόμος δεν μετράει την ανεργία όταν ο χρόνος διατήρησης της αμισθίας είναι ασυνεχής και μάλιστα για αρκετά μεγάλο διάστημα. Ακόμα και όταν σε μήκος ενός συμβολικά μεγάλου διαστήματος, π.χ. ενός έτους, έχει καταφέρει ο εργαζόμενος να πωλήσει ημερομίσθια της τάξεως του 1/10ου του χρόνου αυτού μόνον!!

    Συγχρόνως όμως, έξω από την κρατική επισημότητα, στο κοινωνικό σώμα, ευτυχώς, ακόμα είναι αποδεκτό πως είναι άνεργος όποιος ψάχνει να βρει δουλειά. Με άλλα λόγια όποιος δεν μπορεί με τους μισθούς του να πληρώσει για να αγοράσει τα υλικά ικανοποίησης των κοινωνικά αποδεκτών  αναγκών του, ενώ συγχρόνως αγωνίζεται να μεγαλώσει το πλήθος των μισθών ή το μέγεθος του μεροκάματου.

    Όμως ανάμεσα σε αυτές τις απόψεις, σχετικά με τον ορισμό του φαινομένου της ανεργίας, υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά νοηματική στη χρήση της ίδιας λέξης:

    Της ανεργίας!

    Διαφορά που έχουν δύο αντίθετες μεταξύ τους έννοιες. Και αυτό είναι χαρακτηριστικό της σχέσης του σύγχρονου κράτους με την κοινωνία την οποία θέλει να διοικήσει. Βέβαια το σύγχρονο κράτος επιδιώκει να υιοθετήσει η κοινωνία την νοηματοδότηση που παρασκευάζεται στα εργαστήρια του, από τους ταγούς της εξουσίας που βαστάει.

    Υπάρχει όμως και ένα κοινά αποδεκτό σημείο. Ότι το έλλειμμα μισθού που αντιστοιχεί σε έλλειμμα εργατοωρών προς πώληση από τον εργαζόμενο στον κεφαλαιούχο, είναι το κύριο ποιοτικό χαρακτηριστικό της ανεργίας. Βέβαια αυτό, το έλλειμμα, γίνεται αποδεκτό ως τέτοιο μόνον όταν ο πωλών την εργατική του δύναμη δεν βρίσκει αγοραστή, με άλλα λόγια όταν ο εργαζόμενος αγωνίζεται, επιδιώκει να αποχτήσει μισθό για την αγοραία  πλήρωση φυσικά, των υλικών αναγκών του, οι οποίες διαμορφώνονται και διαφοροποιούνται σύμφωνα με το μέσο κοινωνικά αποδεκτό όριο πλήρωσης των αναγκών αυτών σε κάθε χρονική στιγμή, σε κάθε κοινωνικό χώρο.

    Έτσι άλλωστε συμπεραίνεται πως σε ένα καθεστώς αντικατάστασης της αγοράς σαν μεθόδου ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών με τον δημοκρατικό επιστημονικό συγκεντρωτισμό, παύει να υπάρχει όχι απλά και μόνον η ανεργία όπως διατείνονται εναγωνίως οι σύντροφοί μας του συνεπούς εργατικού κινήματος, αλλά παύει να υπάρχει και σαν έννοια η ανεργία. Η ανεργία είναι ένα φαινόμενο το οποίο απουσιάζει από τα κοινωνικά φαινόμενα, από τα τεκταινόμενα του συστήματος που εγκαθιδρύεται σύμφωνα με τις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού, της οργάνωσης των Μπολσεβίκων π.χ..

   . Η ανεργία είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να έχει παρουσία μόνο σε ένα σύστημα όπου αγοράζονται τα μέσα ικανοποίησης των αναγκών του ανθρώπου. Μόνον όταν οι οικονομικές σχέσεις διεκπεραιώνονται μέσω της αγοράς.

    Αποδεχόμενοι την αγορά μόνο μπορεί να γίνει αποδεκτή η δυνατότητα παρουσίας του φαινομένου της ανεργίας.

    Η ανεργία οικοδομείται μέσω της αγοράς και μόνον μέσω αυτής. Δεν υπάρχει τέτοιο νόημα σε κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να φτιαχτεί από τον επιστημονικό δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, δηλαδή από την ανώτερη μορφή δημοκρατίας, ή καλύτερα από τη μόνη μορφή δημοκρατίας.

    Και άρα μπορούμε να πούμε πως η ανεργία είναι σύμφυτη με το έλλειμμα δημοκρατίας και μάλιστα είναι ευθέως ανάλογη της δύναμής του ελλείμματος αυτού.

    Ανεργία μπορούμε να έχουμε μόνο και μόνο σε λειπο-δημοκρατικά καθεστώτα, ή καλύτερα σε μη δημοκρατικά καθεστώτα.
   Το φαινόμενο της ανεργίας αποτελεί σύμπτωμα του δημοκρατικού ελλείμματος μιας κοινωνίας. Το φαινόμενο της ανεργίας έχει νόημα μόνο σε μη δημοκρατικά καθεστώτα και αποτελεί μοναδικό δείκτη αξιολόγησης του βαθμού δημοκρατίας μιας κοινωνίας. Το να μην υπάρχει ανάγκη ανταγωνιστικά εξατομικευμένης αναζήτησης εργασίας, αναζήτησης πώλησης της εργατικής δύναμης για την πλήρωση των υλικών αναγκών του ανθρώπου.

    Κάτι το οποίο είναι χρήσιμο φυσικά για το στρατόπεδο των δυνάμεων της Λαϊκής Συμμαχίας.

 

        Διαβάζω λοιπόν στο αναφερθέν παραπάνω άρθρο του Ριζοσπάστη:

   «Πρόκειται να νομοθετηθεί η αύξηση της απαιτούμενης απαρτίας για τη λήψη απόφασης για απεργία από πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία.

    Σύμφωνα με διαρροές η απαιτούμενη απαρτία πηγαίνει από το 1/3 στο ½. Στη πραγματικότητα, βέβαια, η αύξηση  αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη , αφού σύμφωνα με το συνδικαλιστικό νόμο  1264/1982, το 1/3 σήμερα αφορά μόνο στην πρώτη Γενική Συνέλευση του σωματείου, καθώς η απαρτία στην Τρίτη Γενική Συνέλευση μπορεί να επιτευχθεί και με το 1/5 των οικονομικά τακτοποιημένα μελών».

   Ας υπολογίσουμε τώρα τη διαφορά που προκύπτει απ' προτεινόμενη διαφοροποίηση του σημερινού νομοθετικού πλαισίου, για τη μεταβολή του ορίου λήψης απόφασης από τα εργατικά  συνδικάτα.

    Τυπικά η διαφορά του ορίου ως προς το δυναμικό των Γενικών Συνελεύσεων είναι : 1/3- ½ =(2-3)/6=-1/6, δηλαδή με άλλα λόγια είναι κατά  (1/6)*100%=16,7% υψηλότερο το όριο της απαρτίας για τη λήψη απόφασης και αυτό στην πρώτη Γενική Συνέλευση, από την οποία δεν προκύπτουν οι πολύ περισσότερες αποφάσεις.

    Στην 3η όμως Γ.Σ., η διαφορά που δημιουργείται στο όριο είναι : 1/5-1/2=(2-5)/10=-3/10=-30%. 

    Το μείον μπαίνει για να δείξει την αρνητική μεταβολή ως προς τη δυνατότητα λήψης απόφασης από μια Γενική Συνέλευση.

    Άρα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μια αύξηση του ελάχιστου δυναμικού λήψης απόφασης σε μια συνέλευση κατά 30%. Μπαίνει δηλαδή η διαδικασία λήψης απόφασης από τη Γ. Σ. ενός σωματείου, σε ένα φρέαρ -πηγάδι- δυναμικού κατά 30% βαθύτερο, από το οποίο πρέπει να μπορέσει να υπερπηδήσει για να γίνει αποδεκτή, σύμφωνα με το νέο πλαίσιο νόμου για το εργατικό κίνημα, για τα εργατικά σωματεία. Αυτό δεν συνεπάγεται αναγκαστικά μια κατά 30% στατιστική μείωση των νόμιμων αποφάσεων ακόμα και στην περίπτωση που θεωρούμε πως το υπάρχον δυναμικό κινητοποιήσεων εξακολουθεί να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο!

    Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο το δυναμικό αυτό να μεταβληθεί. Σύμφωνα μάλιστα με τις προσδοκίες των εμπνευστών του πνεύματος τουνέου νόμου, να ελαττωθεί. Εκτός των άλλων, απλούστατα με μια αντίστοιχα συνεκτική μεταβολή στη δομή των σωματείων, στην κατεύθυνση του πνεύματος των αλλαγών-‘μεταρρυθμίσεων’, την κατεύθυνση της λεγόμενης -με τόση ειλικρίνεια- διευκόλυνσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Τώρα λέγεται και επενδυτικό κλίμα, επενδύσεις και επενδυτές. Σ’ αυτηνής το όνομα πίνουν νερό οι σύμμαχοι της Αστικής Τάξης, είναι το ευαγγέλιο στο στρατόπεδό της Αστικής Συμμαχίας. Το αντίπαλο του στρατοπέδου της Λαϊκής Συμμαχίας.

    Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο, το εν λόγω δυναμικό, να ανεβεί.

    Αφ´ ενός λόγω της ανάπτυξης-πίεσης αφαίρεσης-κλοπής, νόμιμης φυσικά, του εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων, του εργαζόμενου λαού, από την παρασιτική φύση του Κεφαλαίου με τους συμμάχους του, η οποία θα γίνεται ολοένα και πιο αχόρταγη, ολοένα και πιο ανένδοτη, ολοένα και πιο ισχυρή.

    Αφ´ ετέρου δε λόγω της δράσης του Κομμουνιστικού Κόμματος μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα. Δράση η οποία θα θέτει σε αμφισβήτηση την υπάρχουσα μορφή και φύση της εξουσίας, θα αναδεικνύει την αλλαγή τάξης στην εξουσία.

    Σύμφωνα πάντως με τα ισχύοντα δεδομένα, των τελευταίων 5 – 6 δεκαετιών, το δυναμικό αυτό βαίνει μειούμενο. Το δυναμικό του συνεπούς εργατικού κινήματος.

    Οπότε φαντάζεται κανείς πόσο ευτυχή έμπνευση κατάφεραν να έχουν τα σαΐνια του στρατοπέδου της Αστικής Συμμαχίας.

    Μύχιοι πόθοι τόσων και τόσων ιδιωτών!

    Η αναμενόμενη στατιστική μείωση της παραγωγικότητας των αποφάσεων στο σύνολο των Γ.Σ. εξαρτάται από τη μεταβολή του δυναμικού του εργατικού κινήματος. Εξαρτάται άμεσα και ανάλογα με τη διαφορά δυναμικού ανάμεσα στα δύο παραπάνω στρατόπεδα.

    Και σαν δυναμικό ας συμφωνήσουμε να ορίσουμε την ενέργεια που χρειάζεται να καταναλωθεί ανά πρόσωπο για την επίτευξη της σύγκλησης μιας Γ.Σ. του σωματείου, ή με άλλο τρόπο το κλάσμα της ολικής ενέργειας για την επίτευξη των αποφάσεων των Γ.Σ. ανά σύνολο μελών σωματείου, ή κλάδου, ή ομοσπονδίας, ή τομέων της οικονομίας ενός χώρου ή μιας χώρας. V=Εολικό/Νσυνόλου εργ.

    Αυτό το δυναμικό ποικίλει ανά χώρο, ανά πρόσωπο, ανά χρονική περίοδο, ποικίλει σε συνάρτηση με τις εξελίξεις παραγόντων που επηρεάζουν τη στάση και τις απόψεις των προσώπων στο εργατικό- λαϊκό κίνημα. Ποικίλει ομόλογα με τη διαφοροποίηση και την εκάστοτε μορφή-δομή της οικονομίας. Αυτή επιδρά στη προσωπικότητα των ατόμων και των συνόλων, παίζοντας τον κυρίαρχο ρόλο στη διαφοροποίηση της προσωπικότητας αυτών.

    Επομένως μεταβάλλεται αντίστοιχα και η απαιτούμενη ενέργεια για τη μετατόπιση της θέσης των προσώπων σε σχέση με την εξέλιξη του δυναμικού των κινητοποιήσεων, της δομής της οργάνωσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος, τη μετατόπιση των προσώπων σε σχέση με τη λήψη αποφάσεων  για απεργίες, κλπ. Μετατόπιση που είναι αναγκαία για τη λήψη απόφασης σε μια Γ.Σ.   
   

Σχετική εικόνα

 

Σχετικά με την ανεπάρκεια του τρόπου υπολογισμού της ανεργίας.

   Ένταση υποαπασχόλησης: Αν ονομάσουμε ΔΕ τη διαφορά του πλήθους του συνόλου αναγκαίων ορών πλήρους και μόνιμης εργασίας ανά έτος, για όλο το εργατικό δυναμικό, από το σύνολο των  ωρών προσφερόμενης-λειτουργούσης εργασίας από την αγορά για το εν λόγω χρονικό διάστημα και τον εν λόγω χώρο, δηλαδή ΔΕ = (Ε ολικό – Ε λειτουργίας ), Δt το χρονικό διάστημα υπολογισμού της έντασης υποαπασχόλησης, και ΔΕ/ Ν= Δn το μέσο όρο υποαπασχόλησης (διαφορά ανάμεσα στο πλήρες κεντρικά προγραμματισμένο ωράριο και το ωράριο λειτουργούσης εργασίας) ανά εργαζόμενο, όπου Ν ο αριθμός του συνόλου των εν δυνάμει εργαζόμενων, τότε ορίζουμε ως ένταση υποαπασχόλησης = nt).

    Ένα μέγεθος που δείχνει, από την πλευρά αυτή, το βαθμό παραμόρφωσης-συμπίεσης του καθεστώτος πλήρους απασχόλησης του εργατικού δυναμικού. Το βαθμό αφαίρεσης εργασίας από την απαραίτητη για την ικανοποίηση των αναγκών του εργαζόμενου στις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες. Η ορμή του εργατικού δυναμικού για τη συμπλήρωση του ελλείμματος αυτού εργασίας,  αυξάνει την προσφορά της μειώνοντας την τιμή πώλησής της. Αυξάνοντας επομένως την υπεραξία ανά μονάδα εργατοώρας.

    Δείχνει το βαθμό υποχώρησης του εργατικού κινήματος, το βαθμό υποταγής-προσαρμογής του στις ανάγκες του Κεφαλαίου.

    Η παραμόρφωση αυτή δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται 'ελαστική' (μορφή 'ελαστικής' απασχόλησης) γιατί υποβάλλει υπονομευτικά-προβοκατόρικα μια ιδιότητα που δεν ισχύει. Ελαστικότητα σημαίνει μη μονιμότητα της παραμόρφωσης αυτής. Κάτι το οποίο επιδιώκει να υποβάλλει η Αστική Τάξη με τους συμμάχους της να γίνει πιστευτό -αποδεκτό. Που σημαίνει για τον εργάτη ότι παίρνει στις πλάτες του το βάρος  μιας τέτοιας ελπίδας, για να σώσει κι αυτός το κόσμο από τις αμαρτίες του. Της ελπίδας ότι η θυσία του θα είναι περαστική, για ένα καλύτερο και γι αυτόν μέλλον.

    Τουναντίον κάτω από ορισμένες συνθήκες, τις οποίες χτίζει η Αστική Συμμαχία με το σύγχρονο  κράτος-πανοπλία της, η παραμόρφωση αυτή γίνεται 'πλαστική', μόνιμη, όταν καταστραφεί ο λαϊκός παράγοντας και αδυνατίσει, επομένως, πολύ το Κομμουνιστικό Κόμμα στο χώρο αυτόν. Όταν υποχωρήσει, αποδιοργανωθεί, αποικοδομηθεί, διαλυθεί αν είναι δυνατόν το εργατικό κίνημα, εννοώντας φυσικά το συνεπές κομμάτι του.

   Με άλλα λόγια όταν σαπίσει και ο ίδιος ο άνθρωπος, όπως με όλα τα μέσα επιδιώκει το Κεφάλαιο με τους συμμάχους του.

Με την εισαγωγή ενός τέτοιου μεγέθους μέτρησης του φαινομένου της 'υποαπασχόλησης', αποχτάει αυτή -πολιτικά- ποιοτικά χαρακτηριστικά και χαλάει η σούπα με την οποία ταΐζουν το λαό, οι κρατικές στατιστικές υπηρεσίες και τα ιδιωτικοποιημένα και ιδιωτικοκρατούμενα ΜΜΕ.

Κατόπιν τούτου μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι η 'ανεργία' θα πρέπει να μετράται σε εργατοώρες, οι οποίες θα διαιρούνται με τον αριθμό εργατοωρών πλήρους ωραρίου, για το εν λόγω εργατικό δυναμικό και το εν λόγω χρονικό διάστημα. Με τον τρόπο αυτό θα φαίνεται το έλλειμμα θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης που είναι και ο σωστός τρόπος μέτρησης της ανεργίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ανεργία-καπιταλισμός