αρχική σελίδα ποίηση Απάνθισμα σύγχρονου λυρικού και φιλοσοφικού στοχασμού.Τρία ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ. χαρισμένα στους αναγνώστες μας !
Απάνθισμα σύγχρονου λυρικού και φιλοσοφικού στοχασμού.Τρία ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ. χαρισμένα στους αναγνώστες μας ! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.   
Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016 21:13

    H sispirosi.gr έλαβε και δημοσιεύει σήμερα τρία ακόμη ποιήματα του αγαπητού μας φίλου, σύγχρονου ποιητή της Σκιάθου, του Α.Κ.Τ. 

  Η ποίησή του είναι ήδη γνωστή στους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας για τον απέραντο πλούτο των ιδεών, των μηνυμάτων,των συναισθημάτων, των χρωμάτων της. Αν στο προηγούμενο δημοσίευμά μας τα ποιήματα του Α.Κ.Τ. συγκλόνισαν τις συνειδήσεις όλων μας, αποδίδοντας όλο το ζόφο και τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στη σημερινή μας συνάντηση μάς δίνεται η δυνατότητα να εντρτυφήσουμε στο μέγεθος και στην ποιότητα του ποιητικού λυρισμού τον οποίο, με υποβλητική τέχνη, την τέχνη των λέξεων και των εικόνων,αποδίδει η πένα  του Σκιαθίτη πνευματικού δημιουργού.


  Είναι ολοφάνερο για όλους εμάς, που έχουμε την τύχη να ζούμε στο  μοναδικής ομορφιάς φυσικό περιβάλλον τούτου του νησιού, ποια είναι η πηγή της έμπνευσης που αποτυπώνεται  στις εικόνες τέτοιων ποιημάτων όπως "Η Ανατολή..." και οι "Ρίζες" . Είναι η ανατολή του δικού μας τόπου, είναι οι δικές μας ρίζες, οι ρίζες όλων μας, που δεν πρέπει ούτε να αμαυρωθούν ούτε να κοπούν ή να συληθούν.

   Γιατί μη νομίζετε ότι από τη σημερινή ποιητική πανδαισία  λείπει ο κοινωνικός και πολιτικός προβληματισμός, ο αληθινά φιλοσοφικός προβληματισμός, που διακρίνει τον κοινωνικό αγωνιστή Α.Κ.Τ.!  Σε μια κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή στην οποία ζούμε,  οι καταναγκασμοί του εκμεταλλευτικού συστήματος οδηγούν συχνά τον κουρασμένο βιοπαλαιστή να νιώθει ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο σαν το "Ποντίκι στο λαβύρινθο"...  Και όλοι μας συνειδητοποιούμε πως, εξαιτίας αυτής ακριβώς της κοινωνικής πραγματικότητας, χιλιάδες και χιλιάδες  συνάνθρωποί μας δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε το φως της Ανατολής, ούτε την πανδαισία της φύσης και της ζωής που τόσο μαγευτική, τόσο χυμώδης, τόσο φωτεινή ακτινοβολεί στον τόπο μας. Γιατί η "ζωή" έτσι όπως την κατάντησε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο έγινε πηγή αλλοτρίωσης  τόσο από το συνάνθρωπο, όσο βέβαια και από τη φύση, από την αγάπη, από το συναίσθημα, από την ομορφιά της πραγματικής ζωής...  Κι άνθρωπος γίνεται συχνά έρμαιο της μοναξιάς και της απελπισίας...

Σαν τον πρωταγωνιστή εκείνο του ποιήματος που μένει:

"...κλεισμένος στ’ άφεγγο δωμάτιο...

Μακριά απ’ της ζωής την πανδαισία...

...πάνω απ’ τα σκοτεινά σκαλοπάτια,

που χάνονται στ’ απύθμενο πηγάδι...

...Χωρίς σχέσεις, χωρίς ανταπόκριση."

(Α.Κ.Τ. : "Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ")

  Επομένως, επιβάλλεται η αλλαγή αυτής της άθλιας κοινωνικής ζωής, για να θριαμβέψει η ομορφιά της ζωής! Κι αυτό μόνο μέσα από τον επαναστατικό αγώνα των Λαών μπορεί να γίνει. Είναι ό,τι ομορφότερο μπορούμε εμείς να κάνουμε, ό,τι πιο αληθινό.

  Ο Α.Κ.Τ. μάς θύμισε σήμερα τους στίχους δυο αξέχαστων συναγωνιστών-πρωτοπόρων διαοουμένων και καλλιτεχνών αυτού του τόπου:

α) την κλασική πλέον διαπίστωση του Κώστα Βάρναλη:

"Ήλιε και θάλασσα γαλάζια

και βάθος του άσωτου ουρανού,

ω της αυγής κροκάτη γάζα,

γαρίφαλλα του δειλινού

χάνεστε, σβήνετε μακριά μας

χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας..."

 

και β) το γιομάτο παράπονο τραγούδι του Πάνου Τζαβέλλα:

"Γλυκοχαράζει στα βουνά,

μοσχοβολούν τα γιασεμιά,

τραγούδι αρχίζουν τα πουλιά,

γελάει η θάλασσα πλατιά.

Κι εμείς;

Εμείς...οικόπεδα και γιώτα-χι

ψυγεία, έπιπλα, τι-βί

κουτόχορτο με πληρωμή

κι απ'εξω φεύγει η ζωή!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!..."

  Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά τον Α.Κ.Τ. για τη σημερινή πνευματική προσφορά του στην ιστοσελίδα μας!

Η Συντακτική Επιτροπή

Σκιάθος, 25-2-2016

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ανατολη του ηλιου φωτογραφιες

 

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ

 

Η Ηώς στεφανωμένη με ρόδινα άνθη,

ραίνει με τη δροσιά της τη Γη

και στον πανδαμάτορα ήλιο,

τη «θύρα της Ανατολής» ανοίγει.

Άλικος αυτός, ρίχνει απλόχερα κόκκινο

σε τοίχους και παράθυρα.

Τρεμοπαίζουν τα βλέφαρα, τα μάτια αδράχνουν το φως.

 

Το νυχτολούλουδο κι η λεβάντα πάει ώρα πια,

που δε μας χαϊδεύουν με τ’ άρωμά τους.

 

Οι φτερωτοί εραστές τ’ ουρανού

τραβώντας το τέθριππο άρμα της,

κίνησαν για τ’ άπιαστο, τ’ αδύνατο, το ιδεατό.

Τα πολύπτυχα πέπλα της απλώνονται,

ζωγραφίζοντας τριανταφυλλί τους ορίζοντες.

 

Οι πρωινοί ντελάληδες

ξυπνούν τους κοιμισμένους χαροκόπους.

Καφές δίπλα στο βασιλικό.

 

Εσύ, όμως, μένεις κλεισμένος στ’ άφεγγο δωμάτιο.

Μπροστά και πάνω απ’ την ανοιχτή καταπακτή,

τη μαύρη χαίνουσα πληγή της συνείδησής σου.

Μακριά απ’ της ζωής την πανδαισία.

 

Στέκεις πάνω απ’ τα σκοτεινά σκαλοπάτια,

που χάνονται στ’ απύθμενο πηγάδι

με μιαν αίσθηση που συνεχώς αναβάλλεται.

Στη σιγή που απλώνεται σκυθρωπή,

γλιστράς κι αναδεύεσαι και σκιρτάς,

σαν την ομίχλη της λίμνης.

 

Η κατάρα που κυνηγά

την κροκόπεπλη Ηώ σ’ ακολουθεί.

 

Εστιάζεις βαθειά  στο έρεβος,

βυθίζοντας το βλέμμα στη βουβή σκιά

του αδιαπέραστου παραπετάσματος.

Δεν είναι ώρα για όνειρα απόδρασης, φυγής, λύτρωσης.

Αποκαμωμένος κι απηυδισμένος

απ’ την ρευστότητα της πιθανότητας γι' αγάπη

αναζητάς την επιθυμία να δραπετεύσεις,

σ’ αυτό που δεν έχει γυρισμό.

Ταξιδεύεις.

 

Ταξιδεύεις σε χρόνο άδειο κι ατέρμονα,

Στο συνονθύλευμα της καθημερινότητας.

Κύματα κι αντικατοπτρισμοί. Θύμησες.

Εικόνες κουτσουρεμένες, ασάλευτες, θολές,

σα σε χωματόδρομο στη μέση της ερήμου,

ακολουθούν τα βήματα του μυαλού σου.

Η πίεση ανεβαίνει, χτυπά με ορμή.

Γέρνεις μπροστά. Ταλαντεύεσαι. Aφήνεσαι.

Τρομερή η πτώση στο άπειρο της μοναξιάς.

Η σφοδρότητα ραγίζει την καρδιά σου.

Το σκοτάδι σε καταπίνει χωρίς φωνή, χωρίς ήχο.

Περιστρέφεσαι στο κενό.

Προσδοκάς, τώρα στην πτώση σου,

πως ο Μαύρος καβαλάρης

θα σου φέρει ετεροχρονισμένα την ικανοποίηση

π’ αναζητούσες. Φευ!

 

Αιωρείσαι, πέφτεις, χωρίς φωνή χωρίς ήχο.

 

Χωρίς σχέσεις, χωρίς ανταπόκριση.

 

Μόνο σκέψεις, μόνο σκέψεις

Κι ο Φόβος.

 

Έξω η παλέτα της φύσης έχει βάψει

την καινούργια αυγή.

Η μέρα με μια λαίλαπα χρωμάτων

ξεκινά το ταξίδι της.

 

Η Ανατολή ανοίγει τις πόρτες των σπιτιών.

Ιούλιος 2014

Σκιάθος

A.K.T.


 

 Αποτέλεσμα εικόνας για ποντίκι σε λαβύρινθο

 

ΠΟΝΤΙΚΙ ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ

 

Η μέρα ματώνει στη δύση της

στάζοντας αίμα

στον ορίζοντα

 

τ’ αστέρια ένα ένα περνιούνται στο

περιδέραιο της νύχτας και στο κράτος

των ονείρων

 

εκεί που μπαίνεις φοβισμένος

ζητώντας απεγνωσμένα

το πέρασμα στη χειραφέτηση

 

όπως το ποντίκι στο λαβύρινθο του τρόμου

που ψάχνει με ένταση διάρκεια και πάθος

χωρίς να γνωρίζει πως ο μινώταυρος καραδοκεί

 

πως το κακό ελλοχεύει σε κάθε στροφή

στήνει παγίδες και ξόβεργα

και λαιμητόμους του χαμού

 

κι ότι η διάπραξή του δεν είναι εγγενής της

ανθρώπινης φύσης αλλά της κοινωνίας των

ανισοτήτων και των τάξεων

 

Η καταπόνηση στην άκρη της παλαίστρας

είναι τέτοια που η κατάπτωση

είναι ανάλογη της μάχης

 

Ο πύργος της φυλακής σε συνάρτηση

με το εγώ μας

υπάρχει παντού και κανείς «ιππότης»

δε μπορεί να μας σώσει

 

Η νύχτα περνά η αυγή ροδίζει

το περιδέραιο σπάει και τ’ αστέρια

χύνονται μέσα στο φως

 

Μ’ έξαψη το τρωκτικό ακόμα
αναζητά κι αγωνιά

λαχταρώντας τη διέξοδο

 

Πάει κι έρχεται προχωρά κι επιστρέφει

χάνεται στον κυκεώνα των μαιάνδρων

πληγώνεται και πληγώνει

 

γυρεύει την ηλιαχτίδα να του φωτίσει

το σκοτεινό δαίδαλο

…………………………………………….

Έξω η καινούργια μέρα λαμποκοπά ζωγραφίζοντας

μέσα στις φλόγες της μια νέα ζωή.

 

ΣΚΙΑΘΟΣ

ΟΚΤΩΒΡΗΣ-ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2014

A.K.T.

 

 tsougrias7

 

ΡΙΖΕΣ

Η πολύμορφη θάλασσα

Ζευγαρώνει με το θεό  Αύγουστο

Ο  Ήλιος απλώνει τις φτερούγες του

Σκληρό το φως

…………………………..

Οι ρίζες του πεύκου

Φλέβες των βράχων

Αρτηρίες της γης

Δαίμονες της ύπαρξης

Τυλίγονται ξετυλίγονται

Περιστρέφονται

Απλώνονται συμπλέκονται

Αγγίζουν την άμμο

Τρυπάνε την πέτρα

 

Ελευθερώνονται

Καμπυλώνονται ισιάζουν

Μπαίνουν βγαίνουν

Σε σχισμές σε ρωγμές σε χάσματα

Μαύρα πλοκάμια

Χωρίς άνθη χωρίς φύλλα

 

Καφέ ανοιχτό καφέ σκούρο

Σε φόντο ξανθού γνεύσιου

Στους ιριδίζοντες μαρμαρυγίες

Τριγμός διάσπαση κερματισμός

Κομμάτια πάνω στη χρυσόσκονη

Στο φίλημα του κύματος

 

Ρίζες παντού

Φαιό των αποχρώσεων

Πιτύκια

Δυο μαγιό απλωμένα

Στάζουν

Αρμύρα

 

Παρά το θετικό Γεωτροπισμό

Οι ρίζες προχωρούν

Πάνω κάτω πλάγια

Καμπυλόγραμμα ευθύγραμμα

Ανασκαλεύοντας  ψάχνουν

Ζεστή πέτρα ξερό χώμα πέλαγος

Ολόγυρα μωβ μικρούλια κυκλάμινα

 

Κι άλλες ρίζες

Διάβρωση κι αλλοίωση

Φθορά και μαρασμός

Παρακμή και πτώση

 

Καταστρέφουν αποσαθρώνουν

Το δέντρο καταρρέει

Το νεκρό σώμα θα γίνει

για τη ζωή συλημένος ναός

………………………………..

Οι δάδες της μέρας κρατάνε ακόμη

το εκτυφλωτικό τους φως.

 

Σκιάθος

Αύγουστος 2014

A.K.T.


 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση