αρχική σελίδα ποίηση Ποιήματα του συναγωνιστή και φίλου ΑΝΤΩΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ (ΑΛΦΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ) που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα μας (Συλλογή των ετών 2010-2012)
Ποιήματα του συναγωνιστή και φίλου ΑΝΤΩΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ (ΑΛΦΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ) που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα μας (Συλλογή των ετών 2010-2012) PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Σκιαθίτη λαϊκό ποιητή Αντώνη Αλεξίου (ΑΛΦΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟ)   
Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 14:37

    Με αφορμή την εξελισσόμενη αναδιάρθρωση της ύλης της ιστοσελίδας μας, η sispirosi.gr δίνει από σήμερα στο αναγνωστικό της κοινό με τη  μορφή ενιαίας συλλογής, μια σειρά από ποιήματα που δημοσίευσε στις στήλες της ο αγαπητός φίλος και συναγωνιστής, ακούραστος βιοπαλαιστής της Σκιάθου και αταλάντευτος αγωνιστής του κομμουνιστικού μας κινήματος ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ. Πρόκειται για ποιήματα που ο δημιουργός τους τότε τα δημοσίευσε με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο ΑΛΦΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ και χαρακτηρίζονται από την πλούσια λαϊκή του θυμοσοφία, την αγανάκτηση και την οργή του για την κοινωνική αδικία και την υποκρισία, αλλά και την αποφασιστικότητα του αγωνιστή ο οποίος αταλάντευτα παλεύει για την κοινωνική αλλαγή, για μια κοινωνία αντάξια της έννοιας "ΑΝΘΡΩΠΟΣ".

    Η ιστοσελίδα μας δημοσιεύει τα ποιήματα του ΑΛΦΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ με τους προλόγους και τα επιλογικά σχόλια που είχε δώσει στην αρχική τους παρουσίαση ο ιδρυτής της sispirosi.gr Γιώργος Καραστατήρας, στον οποίο και τα έδωσε ο Αντώνης για δημοσίευση. Η sispirosi.gr  αισθάνεται και σήμερα την υποχρέωση να ευχαριστήσει από βάθους καρδιάς τον Αντώνη Αλεξίου για τη συνεργασία του και καλεί όλους τους αναγνώστες μας να επωφεληθούν  από το απόσταγμα αυτό της τεράστιας κοινωνικής πείρας και της σοφίας που διακρίνει το λαϊκό ποιητή της Σκιάθου, βγάζοντας τα κατάλληλα συμπεράσματα και παίρνοντας ανάλογες αποφάσεις για την πορεία τους στη ζωή.

Ευχόμαστε ολόψυχα η σημερινή αναδημοσίευση να γίνει το έναυσμα για μια συγκεντρωτική έκδοση σε βιβλίο ΟΛΩΝ των ποιημάτων του ΑΝΤΩΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ, ώστε το έργο του να γίνει κτήμα του Λαού μας, του εργατικού-λαϊκού μας κινήματος από το οποίο πηγάζει και στο οποίο ανήκει για πάντα!

 

 

Για ένα ταλαίπωρο Σκιαθίτη αντάρτη παλικάρι


Πέμπτη, 27 του Μάη 2010

Σε ένα συχωρεμένο ταλαίπωρο Σκιαθίτη αντάρτη.

 

 

Ακούγονταν φωνές και φασαρία

και κάπου –κάπου παλαμάκια δυνατά

κι ύστερα ένα επιφώνημα: “Αούααα…”,

σαν χορωδία, από μεγάλους και παιδιά.

 

Παράσταση αθλητική έδινε πάλι,

ο δόλιος να κερδίσει λίγα λεφτά,

ήταν ανάπηρος, του ’λειπε το ποδάρι,

κανείς δεν του ‘δινε αληθινή δουλειά.

 

Φορούσε ένα μαγιό πολύ φθαρμένο

και από πάνω ήτανε γυμνός,

χοροπηδούσε, να κρατάει ισορροπία,

τον εφοβόσουν και συνάμα απορούσες

«αυτός ο γίγαντας πως έμεινε κουτσός;»

 

Λυγούσε σίδερα ματώνανε τα μπράτσα,

έκοβε πρόκες με τα δόντια στη στιγμή,

του σπάζανε μια πέτρα στο κεφάλι

μ’ ένα μεγάλο και θεόρατο σφυρί!

 

Πόνο δεν ένοιωθε το μισερό κορμί του,

τον είχε χάσει κάποτε σε κάποια κλινική,

τότε που ήτανε αντάρτης παλικάρι,

λαβώθηκε από σφαίρα αδελφική.

 

Τον άρπαξαν, τον έδεσαν σε πάγκο,

δυο ασυνείδητοι του συστήματος γιατροί

μ’ ένα πριόνι και χωρίς να τον ναρκώσουν,

του ‘κόψαν το ποδάρι οι τρελοί.

 

Όταν τελείωνε τ΄ αθλητικά του κόλπα,

και ‘τοιμαζόταν δίσκος για να βγει,

οι πιο πολλοί την είχαν κοπανήσει

κι αυτά που μάζευε φτάνανε μόνο για κρασί.

 

Ήταν περήφανος, ελεημοσύνη δεν ζητούσε,

τα χέρια του ατσάλι δυνατό,

άδειαζε βόθρους και καθάριζε υπονόμους,

για ένα μεροκάματο φτωχό.

 

Τους άλλους τους σακατεμένους,

που πολεμήσαν από την άλλη τη γραμμή,

τους είχανε λιγάκι βολεμένους,

ένα περίπτερο ή κάποια σύνταξη μικρή.

 

Έτσι περνούσε η ζωή μέσα στη φτώχεια,

μες στη μιζέρια και η πλειοψηφία η τοπική,

στο περιθώριο τον είχε κατατάξει,

τι κι αν προσέφερε το πόδι του γι αυτή;

 

Πέρασαν χρόνια κι ο ταχυδρόμος τον ζητούσε,

τον έψαχνε, τον γύρευε παντού,

είχανε βγάλει ένα επίδομα να πάρει,

μα ο Αούας, είχε σβήσει προ πολλού!

Το ποίημα έγραψε ο Άλφα Νικηφόρος

 

 

 

Οι "θρησκο-καλυμμένοι".

Σάββατο, 19 του Ιούνη 2010

 



Σάββατο 19 Ιουνίου 2010, ώρα περίπου 11η πρωινή, ο «Άλφα Νικηφόρος» παραδίδει το 2ο ποίημά του, προς δημοσίευση, στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα.

Η Δ/νση τον ευχαριστεί γι’ αυτό και θα εξακολουθήσει να φιλοξενεί τα ποιήματά του, ή ότι άλλο ήθελε.

Ελπίζουμε να βρίσκει ικανοποιητική την μορφή παρουσίασης, άλλωστε μπορεί να μας σημειώσει αν ήθελε και κάποιες σχετικές παρατηρήσεις- προτιμήσεις του.

Παρ’ όλο που θα θέλαμε να ξέρουμε το πρόσωπό του, είναι απόλυτα σεβαστή η επιθυμία του να κρατηθεί, όσο θα ήθελε, πίσω από το επιλεχθέν από τον ίδιο ‘ψευδώνυμο’, το οποίο έχει και επική και καλλιτεχνική νότα επάνω του.

Δεν μας φανερώνει το όνομά του, όμως εμείς σαν δ/νση της εφημεριδούλας αυτής, την οποία όχι τυχαία την βαφτίσαμε ‘ελεύθερο βήμα πολιτών’, δεχόμαστε την προσφορά του, είναι μέσα στην πολιτική μας να δημοσιεύουμε έστω και με το ψευδώνυμο άρθρα, αρκεί να μην περιέχουν προσωπικής φύσης εναντιώσεις, οι οποίες διατυπώνονται κατά τρόπον ώστε να επισύρουν την φυσιολογική αλλά κυρίως βάσιμη προσφυγή στην Ελληνική Δικαιοσύνη.

Οτιδήποτε έστω ανώνυμο, που προσθέτει ιδέες, προτάσεις, παρατηρήσεις για τα τεκταινόμενα, για τα κοινά, ή μπορεί να είναι για το κοινό συμφέρον, από όποια άποψη, κοινωνική, επιστημονική, καλλιτεχνική κλπ, θα είναι ευχαρίστως φιλοξενούμενη στο πλαίσιο του ‘βήματος λόγου’ αυτού.

Γ.Κ.

 

Οι ‘θρησκο-καλυμμένοι’

 

Ανελλιπώς τις Κυριακές στην εκκλησία

στολισμένοι, φορτωμένοι υποκρισία

με λυγμούς προσκυνούν τα μυστήρια,

τη Δευτέρα το πρωϊ στα δικαστήρια,

ψευδομάρτυρες κι όλο αδικημένοι

μα κερδίζουνε γιατί είν' ευλογημένοι.

 

Κάθε τόσο τοπογράφους γι’ αυτοψία

φορτωμένοι και γεμάτοι απληστία

με λαμόγια προσπερνούν τα πειστήρια

την εσπέρα λειτουργούν ησυχαστήρια

οσιομάρτυρες και θρησκο-καλυμμένοι

μα πλουτίζουν γιατί είναι ευλογημένοι.

 

«Άλφα Νικηφόρος»

 

 

 

Φθαρμένες γενιές …

 

 

 

Παρασκευή, 23 του Ιούλη 2010

 

Φθαρμένες γενιές

με κασκόλ και σινιάλα ...

σε καρέκλες γερές

κρατημένες απ’ το χθες,

επιμένετε!

 

Το δικό μας παρόν

δηλωμένο ζητάτε,

υποκλίνεσθε,

υποκρίνεσθε!

 

Φθαρμένες γενιές

μ’ αλκοόλ και τσιγάρα

σε γραφεία ακριβά

σφραγισμένα γερά

και με μάτια κλειστά,

υπογράφετε 
υποθάλπετε!

 

Το δικό μας παρών

το δηλώνουμε απών

κι ας μη νοιάζεστε,

μα … ΤΡΟΜΑΖΕΤΕ!

Άλφα Νικηφόρος


Στον μικρό Αλέξη Γρηγορόπουλο

 

 

Σάββατο, 7 του Αυγούστου 2010

 

Αυτό είναι το 4ο στη σειρά ποίημα του Άλφα Νικηφόρου, Το παρέδωσε την Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010, ώρα 9 και 30΄ μμ, στην παραλία της Σκιάθου!

Το παραδίδει προφορικά σε μένα και εγώ το γράφω σε ένα χαρτί από κουτί από τσιγάρα  του διπλανού περιπτέρου. Τελειώνοντας με ρώτησε: «Πότε θα το βάλεις στην ηλεκτρονική εφημερίδα;» Του απαντάω: «Το γρηγορότερο δυνατόν, ακόμα και σήμερα».

Γ.Κ.

 

Στον μικρό Αλέξη

 

Ήσουνα μικρός πολεμιστής

δίχως άρματα και δίχως πανοπλία

σε πόλεμο ξεκίνησες να πας

με φίλους σου σ’ επώνυμη πλατεία.

 

Στο χέρι σου κρατούσες το σπαθί

μπουκάλι πλαστικό με λεμονάδα

και στ’ άλλο το μπλουζάκι το λευκό ,

αυτά ήτανε τα όπλα τα μεγάλα .

 

Απέναντί σου ο φρουρός ο μισθωτός

κρατούσε όπλο φονικό και δακρυγόνα

το σύνθημά σου τον ετρόμαζε πολύ

κι ακούστηκε η βουή του πολυβόλου.

 

Η σφαίρα σου τρυπάει την καρδιά

και το μπλουζάκι σου εβάφτηκε στο αίμα.

Δεν πέθανες, το πήραν τα παιδιά,

το ’κάναν κατακόκκινη σημαία.

 

Άλφα Νικηφόρος

 

 

 

 

Ο γραβατωμένος κλέφτης.

Δευτέρα, 23 του Αυγούστου 2010

 

 

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010, Βράδυ ώρα 9 και 30΄ στη παραλία της Σκιάθου, μετά από πολυήμερη υπενθύμιση, ο Άλφα Νικηφόρος είναι επιτέλους έτοιμος, κόντρα στην στο φόντο της θλίψης του για τα τεκταινόμενα στον περιβάλλοντα κοινωνικό του χώρο, εκπέμπει τα  σοφά και εμπνευσμένα λόγια του επομένου ποιήματός του :

 

Ο γραβατωμένος κλέφτης

 

Τι παράξενος ο κόσμος

τι μυστήριος λαός

ως κι αυτές τις παροιμίες

έχει αλλάξει δυστυχώς.

 

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη,

τρεις και τον θαυμάζουμε,

δυνατά χειροκροτούμε

και τον αγκαλιάζουμε!

 

Και του δίνουμε κουράγιο,

να μας κλέβει πιο πολύ

κι απ’ αυτή τη σύνταξή μας,

να μας παίρνει τη μισή!

 

Τι αρρώστια έχει πέσει,

στο μυαλό του καθενός,

να ζητάει από τον κλέφτη,

ο αφέντης ο Λαός!

 

Τι παράξενος ο κόσμος,

ο ένας τον άλλον να μισεί,

και τον κλέφτη ν’ αλωνίζει

με δική του εντολή!

 

Τον γραβατωμένο κλέφτη,

θέλει πρώτος να τον δει,

σπρώχνει, βρίζει και φωνάζει,

να βρεθεί μπροστά μπροστά,

να του κάνει χειραψία,

να τον κλέβει πιο βαθιά!

 

Έχει βγάλει απ’ το μυαλό του,

τους μεγάλους λαϊκούς,

Λένιν, Στάλιν που μοιράσαν

το ψωμάκι στους Λαούς.

 

 

Ο διάλογος του Γιώργου

 

Σάββατο, 2 του Οκτώβρη 2010

 

Αυτή τη φορά ο  'Αλφα Νικηφόρος' μου έδωσε το νέο του ποίημα, βρίσκοντάς τον στον δρόμο και πηγαίνοντας στον αγώνα για το μεροκάματο με τα εργαλεία του και τα ρούχα εργασίας, φθαρμένα από την πολλή και σκληρή χρήση. Όμως μέσα στις τσέπες του παντελονιού του είχε βρει θέση το προχειρογραμμένο και δυσανάγνωστο κείμενο του ποιήματός του, του νέου του πνευματικού και καλλιτεχνικού του παιδιού.

Είχαμε καθυστερήσει αυτή τη φορά να συνεννοηθούμε για την μηνιάτικη παράδοση του  Σεπτεμβριανού ποιήματός του. Άρα  θα περιμένετε δύο Όκτωβριανά ποιήματά του.  Παρόλο που δεν είναι θέμα 'παραγωγής', είναι θέμα μιας αέναης εξερεύνησης της ψυχής του Λαού των συμπατριωτών του, την οποία κάνει με το εξαιρετικά ευαίσθητο κριτήριό του. Αν μπορούσε να γράψει εύκολα, γιατί δεν το μπορεί, θα έγραφε κάθε μέρα κάθε ώρα, ίσως, τις εμπειρίες του με ποιήματα.

Είναι μια ατελείωτη πηγή έμπνευσης.

 

Διάλογος Γιώργου


Ένα καφέ παρακαλώ κυρά Μαρία
να συνοδεύεται και με σφινάκι απ’ το ακριβό.

Έχω χαρά, πιάσαν τον κλέφτη,

τον μεγάλο λωποδύτη,

και τώρα ήσυχα μπορώ να κοιμηθώ.

 

Του βάλαν χειροπέδες και τον πάνε

αυτόφωρο να καταδικαστεί.

Είχε αρπάξει το σαλάμι απ’ το μπακάλη

και από το φούρναρη ένα κιλό ψωμί

έξι παιδιά τι τα ‘θελε ο αλήτης,

θαρώ πως είναι και λιγάκι παλαβός.

 

Είχε πιστέψει πως το έθνος επιθυμούσε

να γίνει πιο μεγάλος πληθυσμός,

είναι εκείνος που προχθές κατηγορούσε

τους τραπεζίτες για τον πλειστηριασμό

για ένα δάνειο μικρό που είχε πάρει

να τελειώσει το ισόγειο αρχοντικό.

 

Όλο καυγάδες είν'  και φασαρίες

και βάλονταν σ’ όλα τα’ αφεντικά,

ζητούσε πάντοτε τα νόμιμα να πάρει,

γι’ αυτό δεν είχε σταθερή ποτέ δουλειά.

 

Τι να σου πω, βρε Γιώργο μου, δεν ξέρω,

αφού άρπαξε να καταδικαστεί,

να δει κι ο κόσμος πως στον τόπο βασιλεύει

δικαιοσύνη σαν τον ήλιο φωτεινή.

 

Αυτό που θέλω να σου πω, κυρά Μαρία,

μας έκανε ρεζίλι ο ληστής,

σήμερα που τυχαίνει στο νησί μας

να βγάλει λόγο ο δικός μας βουλευτής!...

 

 

 

"Οι αχόρταγοι" και ο δικαιολογημένος θυμός του Άλφα Νικηφόρου!


 

 

Κυριακή, 5 του Δεκέμβρη 2010

 

    Δεν χρειάζεται και πολύ για να καταλάβει κανείς πόσο απηυδυσμένος κατάντησε να είναι, ώστε να εκφράζεται τόσο έντονα και βαριά. Πιστεύω πως έχει πολύ δίκιο και πως το ταλέντο του στην ποίηση, έστω και με τέτοιες βαριές κουβέντες δεν παύει να είναι  εντυπωσιακό.

Οι αχόρταγοι

Αχόρταγοι του κόσμου κοιλαράδες
πως κατορθώνετε και ζείτε σαν πασάδες,

Όλα τα χρόνια καθισμένοι σε μπουφέδες

απολαμβάνοντας πανάκριβους μεζέδες

 

Χέζετε, κατουράτε όλη μέρα

και σας σκουπίζει τα σκατά Φιλιπινέζα.

Ψηφίζετε τους νόμους μπουκωμένοι,

που ’ναι στα μέτρα σας κομμένοι και ραμμένοι.

 

Αλλάζοντας συχνά τα δεδομένα

να σας στηρίζει ο κοσμάκης παθιασμένα.

Εγώ όμως βρήκα ψυχική ισορροπία

και ζωγραφίζω τη δική μου αγωνία

 

Του κώλου μου η τρύπα αραχνιασμένη,

από τη πείνα τόσα χρόνια αδειασμένη

και ονειρεύομαι να βγάλω μια κουράδα,

να σας σκεπάσω από τα νύχια ως τα κεφάλια

 

Το ξέρετε το έχετε προβλέψει,

θα ’ρθει μια μέρα που ο κοσμάκης θα σας χέσει!

 

 

Η στεναχώρια της πεθεράς!

Δευτέρα, 3 του Γενάρη 2011

 

  Κυριακή 2 Ιανουαρίου του 2011, στο καφενείο του Τάσου στη παραλία διατηρείται η  θερμοκρασία σε πολύ καλό επίπεδο και αυτό ήτανε και ο λόγος που ο Άλφα Νικηφόρος διάλεξε να πάει για τον δεύτερο πρωινό καφέ εκεί.

  Του είχα υπενθυμίσει ότι αργήσαμε να βάλουμε το ποίημα του Δεκεμβρίου.

   Αυτός μου είχε πει: «Καλά θα δούμε», από την προηγούμενη μέρα. Μετά την πρώτη ξεμουδιαστική βόλτα μου λέει, «Έχεις χαρτί;»    «Αμέσως» λέω και ψάχνοντας βρίσκω μια κόλα λευκή από τον Βασίλη. «Πάμε έξω να μη μας ακούνε!» λέει. Στεκόμαστε στο τραπεζάκι αλλά το πρωινό κρύο δεν μας πτοούσε. Υπαγόρευσε το κείμενο που το έγραψα με ένα κόκκινο στυλό που έτυχε να βρω. «Εξετάζεις και συ το συνταχτικό;»

   «Βεβαίως!» του λέω, «Λέγε συ». Ιδού λοιπόν η νέα έμπνευση.

Γ.Κ..

 

Η στεναχώρια της πεθεράς

 

Αντρόγυνο με βάσανα,

μεγάλη στεναχώρια,

είχε αρρωστήσει το παιδί

κι ούτε μπουκιά στο στόμα!

 

Κι η πεθερά του άντρα της(...),

τραβούσε τα μαλλιά της,

μοιρολογούσε φώναζε,

για το κατάντημά της!

 

"Χάρε πάρε με μένανε

κι άφησε το παιδάκι,

τι να τη κάνω τη ζωή

χωρίς το εγγονάκι;"

 

Κι η κόρη τη λυπότανε

και τη παρηγορούσε.

Κι έλεγε στον άντρα της

πόσο το αγαπούσε.

 

"Θα χάσω και τη μάνα μου

η δόλια θα πεθάνει".

 

"Γυναίκα σε παρακαλώ

το πόνο μου λυπήσου,

η μάνα σου όλο ψέματα,

μπορώ να στο αποδείξω".

 

Το βράδυ χάρος ντύνεται

τη πόρτα της χτυπάει,

της λέει πως την άκουσε

κι ήρθε για να την πάρει!

 

Κι εκείνη κατατρόμαξε

στα μάτια τον κοιτάει,

του λέει πως λάθος έκανε

αλλού ήτανε να πάει.

 

"Χάρε μου πώς ελάθεψες

εσύ με τόση πείρα,

δίπλα είναι το άρρωστο,

από την άλλη πόρτα"!...

 

 

 

Ένα δυστυχισμένο κοπάδι!

Σάββατο, 19 του Μάρτη 2011

 

   Από τον 'μοναδικό' αυτό Σκιαθίτη ποιητή. ο οποίος όμως εξακολουθεί να θέλει να κρατάει την ανωνυμία του η Δ/νση της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας τον ευχαριστεί πολύ, παρ' όλο που αυτός ούτε χρειάζεται αλλά ούτε και μπορεί να δει την ηλεκτρονικό αυτό φύλο. Εν γνώσει του όμως δίνει σε μας το θαυμάσιο και εμπνευσμένο αυτό έργο του. Η Δ/νση του ηλεκτρονικού 'ελεύθερου βήματος πολιτών' αισθάνεται μεγάλη την υποχρέωση.

 

Δυστυχισμένο κοπάδι!

Λευκό κοπάδι πρόβατα βοσκούσε,

αμέριμνο σ’ ένα ξερό λιβάδι,

τα λιγοστά χορτάρια μασουλούσε

μα νηστικό στη στάνη του γυρνούσε.

 

Δυο κληρονόμοι, δυο βοσκοί, το σαλαγούσαν

μ’ εκπαιδευμένους σκύλους το φυλούσαν

μην τύχει και κανένα αποσκιρτήσει,

γαβγίζοντας πίσω να το γυρίσει!

 

Τ' αρμέγανε κάθε πρωί και βράδυ

κι είχε ματώσει η θηλιά ’πο το μαστάρι,

τα αγάλατα βυζιά τους στάζαν αίμα,

βελάζαν απ’ το πόνο τα καημένα!

 

Ανήσυχα στο άσκεπο μαντρί τους,

αναχαράζανε τη λιγοστή τροφή τους

και δεν τους έφτανε που ήταν πεινασμένα,

κρυώνανε γιατί ’ταν κουρεμένα.

 

Τα ’χαν κουρέψει, είχαν πάρει τα μαλλιά τους,

κάνοντας προίκα οι βοσκοί για τα παιδιά τους,

τότε οι τσομπάνηδες τους παίζανε φλογέρα,

τα ηρεμούσαν απ’ του λύκου τη φοβέρα!

 

Λίγο μυαλό να είχανε τα δόλια,

θα βλέπανε τ’ αφράτα περιβόλια,

που έχουν άφθονα και τρυφερά χορτάρια,

που τρώνε ξεσαμάρωτα μουλάρια.

Και να ζητούσαν απ’ τ’ απόθεμα κριθάρι,

που τόσα χρόνια μασουλάνε οι γαϊδάροι!

 

Αν ήταν άνθρωποι θα ‘χαν αποσκιρτήσει,

μα είναι πρόβατα κι έχουνε συνηθίσει,

να τρώνε με σκυμμένο το κεφάλι

το λιγοστό κατάξερο χορτάρι.

 

   Το εμπνευσμένο αυτό νέο ποίημα του Άλφα Νικηφόρου, αφιερώνεται ιδιαίτερα σε προσωπικότητες όπως πχ της κας περιφερειάρχισας του υπουργείου Παιδείας, η οποία 'επισκέφτηκε' το Γυμνάσιο Σκιάθου, όπως και σε όσους αρμοδίους ξανά το επισκέφτηκαν φέτος, για να βρουν λεπτομερέστερα τις συντεταγμένες του στόχου τους, προκειμένου να εκδικηθούν, και για λογαριασμό των 'ανωτέρων' τους, τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι τιμώντας τον ρόλο τους και τη δουλειά τους σαν  δάσκαλοι, δεν συμφώνησαν να αναλάβουν οι ίδιοι το μέρος της ευθύνης εκείνης που θα τους αντιστοιχούσε και θα τους βάραινε, αν με δική τους πρωτοβουλία και όχι με το καταναγκασμό και την συγκεκριμένη εντολή των ανωτέρων υπευθύνων προϊσταμένων τους, φρόντιζαν να αφαιρέσουν δικαιώματα των μαθητών αυτών του νησιού της Σκιάθου.

   Το αφιερώνει επίσης η δ/νση της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας, σε όλους εκείνους, εντός και εκτός 'πόλης', που βλέπουν σε κάποια άκρη της ψυχής τους αυτό που αναφέρει και το ποίημα: "αν ήταν άνθρωποι".

   Πάντα υπάρχει αυτό το κομμάτι στη ψυχή του Λαού. Και αυτή η ψυχή ένα πράγμα δεν μπορεί να έχει: Τον Αντικομμουνισμό αλλά και οτιδήποτε κομμάτι από κάποιο 'υπερ-εγώ'.

  Το πραγματικό 'εγώ', η πραγματική αξία -'μαγκιά' του ατόμου- βρίσκεται μόνο μέσα στο 'εμείς'!

Γ.Κ.

 

 

Σκλάβος του έρωτα

Κυριακή, 15 του Γενάρη 2012

Σκλάβος, δραπέτης, ναυαγός του έρωτα,
βρεγμένος,  κουρασμένος,
επαίτης απ’ το χθες και το σήμερα,
αποκοιμήθηκα, 

τυλιγμένος στα πανιά τ’ ανεμόμυλου,
κάνοντας κύκλους στη φορά των ανέμων,
ακούγοντας τον ήχο της στρόγγυλης πέτρας,
ν’ αλέθει  τις μέρες μου, σιγά- σιγά.

Ονειρεύτηκα
πως ήμουν βράχος ριγμένος στο πέλαγος,
αμίλητος, ασάλευτος, μα απρόδοτος εραστής
των μικρών και μεγάλων κυμάτων,
λουσμένος με αφρούς χιλιομύριστους,
ξαπόσταμα στου χιονόθωρου γλάρου το λεύτερο πέταγμα. 

Ξύπνησα,
μαζεύοντας τ’ αλέσματα των ονείρων μου,
δυο ψάθινους σάκκους με σκόνη,
να χάνεται, να σκορπίζεται πέρα μακριά,
στ’ ουρανού το καμπύλωμα,
που με πάθος ζητά να φιλήσει τα χείλη της θάλασσας,
μα η γραμμή τ’ ορίζοντα
ανεκπλήρωτο πόθο χωρίζει.

Να ’μουνα βράχος, ... να ’σουνα κύμα!!! 

Άλφα Νικηφόρος,
ο Σκιαθίτης

 

 

Κλείσε την οθόνη!

 

Κυριακή, 15 του Γενάρη 2012


Παίξε απλή μουσική
μ' ένα στίχο μικρό
για να νοιώσω, όπως τότε, παιδί
με τη νότα σου αγνή,
να ξεδώσω!

Έχω πια κουραστεί
θέλω λίγη φυγή
και ρεπό στη ψυχή μου να δώσω.
Με τις νότες αυτές
και με λέξεις απλές,
σα νανούρισμα απ το χθες,
να μερώσω!

Την ανάγκη μου αυτή,
που την έχεις και συ,
την οθόνη μου κλείνω!
Να την κλείσεις και συ,
έτσι απλά μια στιγμή,
ζωντανά να βρεθούμε!

Κι ας κοιτάζεις λοξά,
να ζηλεύω ξανά,
να μου λες τα παλιά
κι ας θυμώνω!!



Άλφα Νικηφόρος,
ο Σκιαθίτης

   Το ποίημα αυτό αφιερώνεται από την ηλεκτρονική μας εφημερίδα της Σκιάθου, στη καθοδήγηση, κυρίως, του Υπουργείου Παδείας, ή όπως αλλιώς θα ήθελαν οι ταγοί της να το λένε, για την πεποίθησή τους να προωθήσουν τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών από τη τρυφερή ηλικία των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου, γιατί όχι και του παιδικού σταθμού, αφού το ναρκωτικό και το δηλητήριο πιάνει ακόμα πιο αποτελεσματικά στη διάλυση της νοητικής ικανότητας του ανθρώπινου όντος, ειδικά αυτού που του έχουν 'γραμμένο' να είνβαι ο λειτουργός της εργασίας, για το ψήλωμα του Κεφαλαίου.
    Είχαν πολύ δίκιο όταν κάποιοι κάποτε, έδωσαν το βραβείο, διά χειρών Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην κυρία που λειτουργεί την πολιτική εφαρμογής της εκπαίδευσης στην ακατανοησία της υποταγής στα φαντάσματα του Μεσαίωνα, κλεισμένα στα κάστρα ψυχών με το βλάψιμο του επικυρίαρχου.

Γιώργος Καραστατήρας.

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση