αρχική σελίδα παιδεία Με αγώνα και θυσία γράφεται η ιστορία... Πάντα επίκαιρα τα ανεκπλήρωτα Οράματα της εξέγερσης του Νοέμβρη.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Με αγώνα και θυσία γράφεται η ιστορία... Πάντα επίκαιρα τα ανεκπλήρωτα Οράματα της εξέγερσης του Νοέμβρη. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την παιδεία
Συντάχθηκε απο τον/την Από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ   
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015 10:53

  Μηνύματα Αγώνα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ προς τον ελληνικό λαό και τη νεολαία μας, για τα 42 χρόνια από την αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική εξέγερση του Νοέμβρη του 1973.

1.
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ
   Σαράντα δύο χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία. Τα διδάγματα αυτού του ξεσηκωμού είναι και σήμερα επίκαιρα, αφού παραμένουν η εξουσία του κεφαλαίου και η ενσωμάτωση της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, το ΝΑΤΟ, δηλαδή οι παράγοντες εκείνοι που οδήγησαν στην επιβολή της δικτατορίας.

   Το ΚΚΕ καλεί τις νέες, τους νέους, τους εργαζόμενους, όλο το λαό να τιμήσουν τον ηρωικό ξεσηκωμό στο Πολυτεχνείο, τους χιλιάδες αγωνιστές της πάλης ενάντια στη δικτατορία, τους νεκρούς του Νοέμβρη, που αποτέλεσε το κορυφαίο γεγονός της αντιδικτατορικής πάλης και να πάρουν μαζικά μέρος στις εκδηλώσεις γιορτασμού και την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

   Ο αγωνιστικός γιορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μετά την απεργία στις 12 Νοέμβρη, μπορεί να σηματοδοτήσει την περαιτέρω αναθάρρηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, την κλιμάκωση της εργατικής - λαϊκής πάλης ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και της ΕΕ, που συνεχίζει να ματώνει το λαό για ν' ανακάμψει η κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου.

   Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τα μέλη και στελέχη του, τους ΚΝίτες και τις ΚΝίτισσες, τους φίλους και οπαδούς του, τα μέλη της Αντι-ΕΦΕΕ, που πήραν μέρος στην αντιδικτατορική πάλη, που έμειναν όρθιοι στα κρατητήρια της Ασφάλειας, δεν λύγισαν από τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ, στην Μπουμπουλίνας, στις φυλακές, στις εξορίες και τα στρατοδικεία, σε κάθε τόπο μαρτυρίου.

   Το ΚΚΕ καλεί τους μαζικούς φορείς, τους εκπαιδευτικούς, κάθε προοδευτικό άνθρωπο να πρωτοστατήσουν, για να μάθουν οι νέες και οι νέοι, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι νέοι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, την αλήθεια για το λαϊκό ξεσηκωμό το Νοέμβρη του '73, τις καταλήψεις της Νομικής που προηγήθηκαν. Να μάθουν για το ρόλο που έπαιξε η στρατιωτική δικτατορία στην προάσπιση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο.

   Να καταδικάσουν και ν' απομονώσουν ακόμα πιο αποφασιστικά τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, που υμνεί τη στρατιωτική δικτατορία και συκοφαντεί την αντιδικτατορική πάλη του λαού και της νεολαίας.

   Να αποκρούσουν και όσους διαστρεβλώνουν την ουσία του ηρωικού ξεσηκωμού του Νοέμβρη του '73, που αποκρύπτουν τη μεγάλη συμβολή του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σε όλο τον αντιδικτατορικό αγώνα, στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, στη σκληρή πάλη, καθ' όλη την 7ετία, για να αναπτυχθεί η αντίσταση του λαού και της νεολαίας, για να σπάσει ο φόβος, ο συμβιβασμός και η μοιρολατρία, ενάντια στον αντικομμουνισμό, που ήταν η επίσημη ιδεολογία της στρατιωτικής δικτατορίας, του κράτους και των αστικών κομμάτων, που έστρωσαν το δρόμο για την επιβολή της.

   Η μετάβαση απ' τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον Ιούλη του 1974, δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα της φτώχειας, της ανεργίας, της διαρκούς υπονόμευσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτό που ζει ο λαός μας, τα τελευταία 7 χρόνια της οικονομικής κρίσης, δεν είναι αποτέλεσμα απλά μιας "κακής διαχείρισης" των χρόνων της μεταπολίτευσης, όπως ισχυρίζονται όλα τα άλλα κόμματα.

   Αντίθετα, αποδείχθηκε πως οι όποιες παραχωρήσεις αποσπούν οι εργαζόμενοι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα είναι προσωρινές. Οτι όσες κυβερνήσεις επιλέγουν να διαχειριστούν αυτό το σάπιο σύστημα και τους νόμους του, αναπόφευκτα θ' ακολουθήσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Αυτό αποδείχτηκε και με την "αριστερή" διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι κρίσεις, η ανεργία, η λιτότητα, η φτώχεια, οι πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών, όσο η Ελλάδα είναι δέσμια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

   Ο ελληνικός λαός χρειάζεται να είναι σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα, γιατί η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα και το λαό στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής και συμμετέχει ενεργά στα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ, παραχωρώντας ολόκληρες περιοχές της χώρας για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟικών βάσεων και επιθετικών πολεμικών υποδομών. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και εμπλοκής του λαού σε επικίνδυνες περιπέτειες.

   Η πείρα των τελευταίων 42 χρόνων, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ένα χρόνο μετά, αναδεικνύει ότι το πραγματικό ζήτημα για την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα, σε κάθε ιστορική φάση και καμπή, είναι η συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στον καπιταλισμό, με στόχο την εργατική - λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Ετσι μόνο η εργατική - λαϊκή πάλη, που αναπτύσσεται στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων, θα γίνεται πιο αποτελεσματική, θα μπορεί ν' αποκρούει αντιλαϊκά μέτρα, ν' αποσπά κάποιες κατακτήσεις, όταν δηλαδή βάζει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, χωρίς να εγκλωβίζεται στη στήριξη αστικών κυβερνήσεων, όποιο πρόσημο κι αν έχουν.

    Απ' άκρη σ' άκρη σε όλη τη χώρα, στις σημερινές συνθήκες, ας αντηχήσει πιο δυνατά η φωνή της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας του για κλιμάκωση της λαϊκής πάλης.

"Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, λεφτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί"

 
2.

Ανακοίνωση της ΚΝΕ για το Πολυτεχνείο

 

 

Νοέμβρης 1973 - Νοέμβρης 2015
Με αγώνα και θυσία γράφεται η ιστορία
  Συνεχίζουμε, παλεύουμε για τη δική μας ζωή, το δικό μας μέλλον! Δε θα δεχτούμε να ζούμε στα όρια της εξαθλίωσης. Σπάμε τα δεσμά! Με την αποφασιστική, την οργανωμένη δράση μας, μπορούμε να βάλουμε τη δική μας σφραγίδα, να επιβάλουμε το δικό μας δίκιο, ενάντια στο ζυγό των μονοπωλίων και την εγχώρια εξουσία τους, ενάντιον της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ποιοι και γιατί επέβαλαν τη στρατιωτική δικτατορία;
  Η διακυβέρνηση της χώρας, την 21η Απριλίου 1967, πέρασε από τα αστικά κόμματα σε τμήματα δυνάμεων του στρατού. Το πραξικόπημα έγινε στο όνομα του υποτιθέμενου “κομμουνιστικού κινδύνου”.Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά πως ο αντικομμουνισμός είναι πάντοτε προπομπός συνολικότερων αντιλαϊκών σχεδίων, έχει στο στόχαστρο συνολικά το λαό, τη νεολαία, το κίνημα.
  Οι λόγοι που επέβαλαν τη δικτατορία ήταν η εξυπηρέτηση εσωτερικών αναγκών του συστήματος, καθώς υπήρχαν αντιθέσεις ανάμεσα σε αστικά κόμματα και το Παλάτι, που υπήρχε ακόμα και ήταν μέρος του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά και για να στηριχθούν οι επιδιώξεις του αμερικανο-νατοϊκού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. 
Η εξουσία δεν άλλαξε χέρια, την κρατούσαν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, όπως και πριν τη δικτατορία, είτε ήταν στην κυβέρνηση η «Δεξιά», είτε το «Κέντρο», είτε οι λεγόμενοι αποστάτες. Αυτό που άλλαξε ήταν η μορφή άσκησής της. Η δικτατορία ήταν ένα καθεστώς τρόμου – με εξορίες, βασανιστήρια, φυλακές, δολοφονίες – που υπεράσπιζε την εξουσία των μονοπωλίων. Τα μονοπώλια βγήκαν ενισχυμένα απ’ τη χουντική διακυβέρνηση. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος είχε πει, για παράδειγμα, στους εφοπλιστές: «Έλθετε προς ημάς και πέστε μας τι θέλετε. Εκ προοιμίου σας βεβαιώ, ότι η κυβέρνησις θα σας το δώση». Τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών εκτινάχθηκαν, ενώ εντάθηκε η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, τσακίστηκε το εργατικό κίνημα με το βούρδουλα της καταστολής.Αυτό το καθεστώς υμνούν σήμερα οι ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, που είχε στα όπα-όπα το μεγάλο κεφάλαιο και τα κέρδη του, και στον «γύψο» το λαό, τη νεολαία, τις ανάγκες και τους αγώνες τους.

 

 

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ οργανώνουν τον αντιδικτατορικό αγώνα
Η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να αντιτάξει αντίσταση για να αποτύχει το πραξικόπημα, παρ’ ότι τα σχέδια για επιβολή της δικτατορίας ήταν γνωστά, έβαλε τη σφραγίδα της στην αντιδικτατορική πάλη που αργοπόρησε να πάρει μαζικά χαρακτηριστικά. Επιβεβαιώνεται πως μονάχα ένα γερά οργανωμένο εργατικό–λαϊκό κίνημα που αντιπαλεύει την εξουσία των μονοπωλίων, όντας οργανωμένο στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, με πολιτική επαγρύπνηση, μπορεί να είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει και τέτοια σχέδια σε βάρος του λαού. Βασική προϋπόθεση για να μπορέσει το εργατικό–λαϊκό κίνημα να ανασυνταχθεί και να οργανωθεί, όπως αποδείχτηκε και από την περίοδο του αγώνα ενάντια στη δικτατορία, είναι το δυνάμωμα του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.

  Το χρονικό του αγώνα
   Το πρώτο διάστημα μετά την επιβολή της δικτατορίας, όταν κυριαρχούσε ακόμα ο φόβος και η ηττοπάθεια, καθοριστική σημασία για το σπάσιμο αυτού του κλίματος, για να πάρει κουράγιο ο λαός, είχε η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών απέναντι στους ανακριτές, τους δεσμοφύλακες, τους βασανιστές. Πολλοί φυλακισμένοι και εξόριστοι, κομμουνιστές και κομμουνίστριες, στην πρώτη γραμμή των αγωνιστών, έδωσαν τέτοιο παράδειγμα.
   Τα θεμέλια της ανασύνταξης του κινήματος μπαίνουν το 1968. Το ΚΚΕ, μετά τη 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής το Φλεβάρη του 1968, ανασυγκροτεί τις παράνομες Οργανώσεις του, ξεκαθαρίζει τις γραμμές του απ’ τους οπορτουνιστές που ήθελαν να το διαλύσουν, στο όνομα της «ανανέωσής» του. Ξεκινά η κυκλοφορία του παράνομου «Ριζοσπάστη». Το Σεπτέμβρη ιδρύεται η ΚΝΕ. Η απόφαση αυτή δημιουργεί νέα δεδομένα για την ανασυγκρότηση του νεολαιΐστικου κινήματος. Ταυτόχρονα, ξεκινά και η έκδοση του παράνομου «Οδηγητή».
Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ και καθώς αναπτύσσονται οι Οργανώσεις τους, ιδρύονται οι αντιδικτατορικές Οργανώσεις: Η Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση – ΕΣΑΚ (τον Απρίλη του ’68), αργότερα η Αντιδικτατορική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας – Αντι-ΕΦΕΕ και η Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας – ΜΟΔΝΕ.
   Σε πρώτη φάση, ο αγώνας είχε διάφορες μορφές: διαβήματα, υπομνήματα, διακίνηση του παράνομου τύπου, προπαγανδιστική δουλειά με πέταγμα τρυκ, αναγραφή συνθημάτων και μετάδοση ηχογραφημένων μηνυμάτων σε κεντρικά σημεία, κινητοποιήσεις οικογενειών κρατουμένων κατά των βασανιστηρίων.
   Στα τέλη του 1971 και καθώς εξελίσσεται διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση (η λεγόμενη «πετρελαϊκή»), ο αντιδικτατορικός αγώνας αρχίζει να σημειώνει άνοδο.
Ιδιαίτερα το 1973, υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις απ’ την εργατική τάξη. Στην πρώτη γραμμή μπαίνουν διεκδικήσεις για την ίδρυση σωματείων, για τα μεροκάματα, τα ωράρια, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οργανώνονται απεργίες στους τυπογράφους της Αθήνας, τους αλιεργάτες της Καβάλας, τους τεχνικούς της «Ολυμπιακής», στη ΔΕΗ και αλλού. 
   Κινητοποιήσεις οργανώνονται και απ’ τους φοιτητές–σπουδαστές. Απ’ το 1972, ξεκινούν κινητοποιήσεις με αιχμή το αίτημα της διεξαγωγής γνήσιων σπουδαστικών εκλογών. Το 1973, με αφορμή τον «καταστατικό χάρτη» της Ανώτατης Παιδείας που προωθούσε η Χούντα, οι αγώνες κλιμακώνονται. Το Φλεβάρη οι φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική για δύο μέρες. Μέσα στους μήνες Μάρτη–Απρίλη γίνονται καταλήψεις, ξανά στη Νομική και στην Ιατρική, διάφορες κινητοποιήσεις σε άλλες σχολές της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης.
Αγωνιστικές κινητοποιήσεις οργανώνονται και από αγρότες σε ορισμένους χώρους, γίνονται συλλαλητήρια εναντίον των απαλλοτριώσεων γης που εφαρμόζονταν για την εγκατάσταση μονοπωλιακών ομίλων (π.χ. ΠΕΤΡΟΛΑ).
   Παράλληλα, πραγματοποιούνται και εκδηλώσεις με καθαρά πολιτικό–αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Τέτοιες μέρες κινητοποίησης του λαού ήταν η 28η Οκτώβρη του ’72, η επέτειος του πραξικοπήματος το ’73 και η Πρωτομαγιά του ’73.
   Η ανάπτυξη του αντιδικτατορικού αγώνα, βέβαια, δεν προέκυψε μόνο απ’ το ανέβασμα των μορφών πάλης αλλά και με την όξυνση της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης. Είχε μεγάλη σημασία, για να προχωρήσει το κίνημα μπροστά, να ηττηθούν οι απόψεις που αποδέχονταν το λεγόμενο «δημοκρατικό» εγχείρημα της Χούντας, με σκοπό να το αξιοποιήσουν, όπως έλεγαν, εκφράζοντας τη λογική του μικρότερου κακού, του «ρεαλισμού». Βασικοί φορείς αυτών των απόψεων ήταν δυνάμεις του αναθεωρητικού φραξιονιστικού τμήματος που αποχώρησε το 1968 από το ΚΚΕ, του λεγόμενου «ΚΚΕ Εσωτερικού», καθώς και η ηγεσία της ΕΔΑ.
   Έτσι, φτάσαμε στο Νοέμβρη του ’73 και την κατάληψη του Πoλυτεχνείου, που δεν ήρθε σαν «κεραυνός εν αιθρία» αλλά ήταν η κορύφωση όλης της προηγούμενης αγωνιστικής πορείας του λαϊκού και του νεολαιΐστικου κινήματος.

Τα σκάνδαλα της Χούντας
   Ένα επιχείρημα των σημερινών θιασωτών της Χούντας, δηλαδή της “Χρυσής Αυγής” και άλλων είναι ότι «οι χουντικοί πέθαναν στην ψάθα» ή ότι η Χούντα αντιμετώπισε την “φαυλοκρατία” και τη “διαφθορά του πολιτικού συστήματος”. Στην πραγματικότητα στα χρόνια της Δικτατορίας έγινε ένα πραγματικό «πάρτυ» υπεξαίρεσης χρημάτων, ρουσφετιών και σκανδάλων. Οι Χουντικοί έφτασαν δε σε τέτοιο σημείο, που μέχρι και ο Σάββας Κωνσταντόπουλος, προπαγανδιστής της Δικτατορίας, αναγκάστηκε να γράψει: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κ.ο.κ.)».
   Τα μεγαλύτερα σκάνδαλα αφορούσαν συμβάσεις με ντόπια και ξένα μονοπώλια, όπως η σύμβαση με την εταιρεία “Litton” και η σύμβαση της Εγνατίας. Εκατομμύρια αρπάχτηκαν επίσης απ’ τους Χουντικούς για την κατασκευή του «Ναού του Σωτήρος», το περιβόητο «Τάμα του Έθνους». Για την κατασκευή του ναού, μαζεύτηκαν περίπου 450 εκατομμύρια δραχμές, με πολλά απ’ αυτά τα χρήματα να προέρχονται από υποχρεωτικές “εισφορές” των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά τη χούντα, στο ταμείο βρέθηκαν περίπου 47 εκατομμύρια. Πάνω από 400 εκατομμύρια δραχμές είχαν κάνει “φτερά”... Στο Δήμο της Αθήνας, επίσης, τα σκάνδαλα της Χούντας ξεπέρασαν το 1 δισεκατομμύριο δραχμές! Η Χούντα ήταν ένα διεφθαρμένο και σάπιο καθεστώς, όπως σάπιο είναι και το εκμεταλλευτικό-καπιταλιστικό σύστημα που υπηρέτησε.

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου
   Το απόγευμα της Τετάρτης (14/11/1973), ξεκινά η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Φτιάχνεται ο πρώτος ραδιοφωνικός πομπός, αρκετός κόσμος μαζεύεται γύρω απ’ το Πολυτεχνείο ως το βράδυ.
   Την επόμενη μέρα, η Κομματική Οργάνωση Αθήνας καλεί τους εργαζόμενους και τους νέους να κατέβουν μαζικά στο Πολυτεχνείο. Από εκείνη τη στιγμή, η κατάληψη του Πολυτεχνείου καθώς ενώνεται με το εργατικό–λαϊκό κίνημα αποκτά χαρακτήρα παλλαϊκού ξεσηκωμού. Δίπλα στο σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», δυνάμωναν και τα «Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ» και «Κάτω η Χούντα». Το μήνυμα ήταν πολιτικό, ανατρεπτικό, αντιιμπεριαλιστικό. Ο ρόλος του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ, παρά τις ελλείψεις που παρουσιάστηκαν, ήταν σημαντικός.
   Η 16η Νοέμβρη ήταν η μέρα της κορύφωσης της εξέγερσης. Οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας προχωρούν και αυτοί σε καταλήψεις. Στην Αθήνα, χιλιάδες λαού κατεβαίνουν με πυκνά και μεγάλα μπλοκ στο Πολυτεχνείο. Οι οικοδόμοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν τα μαχητικότερα μπλοκ. Περίπου 150.000 λαού είναι στους δρόμους. Η αστυνομία χτυπά το λαό, χωρίς να μπορεί να διαλύσει τις διαδηλώσεις. Αργά το απόγευμα, πέφτουν οι πρώτοι νεκροί.
   Ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη, τα τανκ κυκλώνουν το Πολυτεχνείο. Στις 3 το πρωί, ένα απ’ τα τανκ πέφτει πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου. Η θυσία δεν πήγε χαμένη: άνοιξε ο δρόμος για την κατάρρευση της δικτατορίας. Χιλιάδες νέοι και νέες, απ’ το παράδειγμα του Πολυτεχνείου διαπαιδαγωγήθηκαν με τα ιδανικά του οργανωμένου αγώνα. Τελικά τον Ιούλη του 1974, κάτω από το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας, στην οποία η Χούντα πρωτοστάτησε και την τουρκική εισβολή που ακολούθησε, αλλά και λόγω των αναγκών του ίδιου του συστήματος, το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε, ως αποτέλεσμα του συμβιβασμού που επήλθε ανάμεσα στις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και του αστικού πολιτικού κόσμου από τη μία και τη χουντική διακυβέρνηση από την άλλη.

Οργανωνόμαστε για την ανατροπή!
   Όλη η 7χρονη αντιδικτατορική πάλη του λαού μας, ο παλλαϊκός ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, απέδειξαν πως κανένας αντιδραστικός μηχανισμός όσο κι αν εμφανίζεται παντοδύναμος και αιώνιος, δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την υπεροχή του οργανωμένου εργατικού–λαϊκού κινήματος.
   Η μορφή άσκησης της εξουσίας το 1974 άλλαξε. Η εξουσία όμως παρέμεινε στα χέρια των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλοεπιχειρηματιών. Όσες κυβερνήσεις αναδείχτηκαν από τότε μέχρι και σήμερα υπηρετούν το κεφάλαιο και τις διεθνείς καπιταλιστικές ενώσεις, στις οποίες συμμετέχει. 
   Η σημερινή συγκυβέρνηση συνεχίζει στο δρόμο που χάραξαν όλες οι προηγούμενες. Η αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει στο εσωτερικό, «συμπληρώνεται» με όρκους πίστης στις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, με την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας στις μεγάλες κόντρες που εξελίσσονται στην γειτονιά μας για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους. 
   Αυτές οι αντιπαραθέσεις οδηγούν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στην προσφυγιά, μετατρέποντας τη μεσόγειο σε θάλασσα νεκρών, ενώ μπορούν να οδηγήσουν και σε ένα πιο γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Από αυτές τις αντιπαραθέσεις κανένας λαός δε θα βγει κερδισμένος. Κανένας λαός δεν έχει συμφέρον να χύσει το αίμα του για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των λίγων. Παλεύουμε με τη δική μας σημαία, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού και της νεολαίας.
   Οι καπιταλιστές γνωρίζουν τη δύναμη του λαού, έχουν τον φόβο του, αν οργανωθεί και τους αντιπαλέψει. Γι’ αυτό, διαχρονικά, εναλλάσσουν, μεταμφιέζουν τις μορφές διαχείρισης της εξουσίας τους. Έτσι αξιοποιούν διάφορες εναλλακτικές λύσεις και σχήματα, αξιοποιούν, είτε χώρια, είτε μαζί, την τρομοκρατία και την καταστολή με το “καρότο” και τις αυταπάτες.
    Γέννημα του συστήματος είναι και οι εγκληματίες – ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Πότε τους «μαζεύουν» και πότε τους «αμολάνε», κατά πως τους βολεύει. Καμία σχέση δεν έχει η πατριδοκαπηλία των ναζί της ΧΑ, με το γνήσιο πατριωτισμό του λαού μας, τον αγώνα για να ζήσουμε καλύτερες μέρες στον τόπο μας χωρίς ντόπια και ξένα αφεντικά. Πατριδοκάπηλο καθεστώς ήταν και η Χούντα. Πίσω απ’ τη χούντα όμως κρύβονταν τα συμφέροντα της ντόπιας ολιγαρχίας, αλλά και των αμερικανοΝΑΤΟϊκών τους συμμάχων.

Εύκολες λύσεις χωρίς αγώνα και θυσίες ποτέ δεν έρχονται
   Ο λαός, η νεολαία, όταν είμαστε οργανωμένοι και ενωμένοι, όταν ξέρουμε γιατί παλεύουμε, μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία. Μπορούμε να αποκτήσουμε τεράστια δύναμη όταν απορρίψουμε τις λογικές διαχείρισης του σημερινού σάπιου συστήματος, τις κυβερνήσεις της μιας ή της άλλης πολιτικής δύναμης, που τάχα θα μας λύσουν το πρόβλημα. Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο: την εξουσία του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν.
   Σήμερα έχουμε περισσότερες αποδείξεις. «Σωτήρες» και «εύκολες λύσεις» δεν υπάρχουν. Παίρνουμε τη ζωή μας στα δικά μας χέρια. Συμβάλουμε αποφασιστικά με τη συμμετοχή και την πάλη μας στην αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος, μαζικοποιώντας τα σωματεία και τις επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, δυναμώνοντας τις επιτροπές και τα συμβούλια στην επαγγελματική εκπαίδευση, συγκροτώντας επιτροπές ανέργων, στα σωματεία και στις λαϊκές γειτονιές, δυναμώνοντας τους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους, κόντρα στον εκφυλισμό, δυναμώνοντας την αγωνιστική συλλογική δραστηριότητα μέσα στα σχολεία, με μαθητικά συμβούλια οργανωτές, κυψέλες του αγώνα, ενισχύοντας σε κάθε χώρο τον αγώνα διεκδίκησης των σύγχρονων αναγκών μας σε μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα.
Παλεύουμε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς φασισμό, κρίσεις, πολέμους και προσφυγιά.

Διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει!
   Συνεχίζουμε την πάλη για να ανατρέψουμε τη δικτατορία των μονοπωλίων, για να κατακτήσει ο λαός την εξουσία και να γίνει κυρίαρχος του πλούτου που παράγει!
Η κοινωνική εξέλιξη δε σταματάει εδώ, στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα. Είμαστε αισιόδοξοι: ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας νέων εξεγέρσεων και κοινωνικών επαναστάσεων, που θα οδηγήσουν ξανά την ανθρωπότητα στην πρόοδο! Η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο σοσιαλισμός, είναι το μέλλον!

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση