αρχική σελίδα πολιτισμός ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ... -ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ... -ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τον πολιτισμό
Συντάχθηκε απο τον/την Από το βιβλίο "ΓΡΑΜΜΟΣ" (1948)του Απ. Σπήλιου, επαναδημοσίευση   
Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2015 06:54

   Δυο ακόμα χρονογραφήματα από το βιβλίο "ΓΡΑΜΜΟΣ (1948)" του Απόστολου Σπήλιου


Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατικός στρατός ελλάδας

  Η Συντακτική Επιτροπή της ιστοσελίδας μας δίνει σήμερα στη δημοσιότητα άλλα δύο χρονογραφήματα από το βιβλίο του Απόστολου Σπήλιου «Γράμμος 1948».  

  Η sispirosi.gr σε λίγες μέρες θα δημοσιεύσει (με μορφή ολοκληρωμένου ηλεκτρονικού βιβλίου) ολόκληρο το βιβλίο του Απόστολου Σπήλιου.

 Το αφιερώνουμε στη μνήμη όλων των αγωνιστών του Δίκιου και της Λευτεριάς, της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και της Σοσιαλιστικής Αναγέννησης της πατρίδας μας. Σ’ αυτούς ανήκουν και οι αετοί του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που τέτοιες μέρες, πριν 67 χρόνια έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα στις απροσκύνητες εκείνες κορυφές της Πίνδου μας, για να μην περάσει ο ντόπιος μοναρχοφασισμός και η αμερικανοκρατία, για να γίνει η Ελλάδα πραγματικά λεύτερη και λαοκρατούμενη χώρα.

 

   Νομίζουμε ότι στις μέρες μας, που ο ιμπεριαλισμός σε συνεργασία με την ντόπια πλουτοκρατική, παρασιτική ολιγαρχία κατήντησαν εκ νέου τη χώρα μας μια ξεφωνημένη «παλιόψαθα των εθνών» (όπου κυριαρχεί ο πιο άγριος κεφαλαιοκρατικός «νόμος της ζούγκλας», η επικυριαρχία της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και του ΔΝΤ), στις μέρες μας που μια ψευτοαριστερή δημαγωγική κλίκα (σε αγαστή σύμπνοια με αδίσταχτους ακροδεξιούς) ετοιμάζεται να δώσει νέα βάση στους αμερικάνους φονιάδες των λαών, ώστε να …πιέσουν –λέει- το γερμανικό ιμπεριαλισμό ( για να ρίξει κανένα επιπλέον ...δάνειο στην αχόρταγη καταπιόνα του κεφαλαίου «μας»), τέτοια κείμενα σαν αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω, αποχτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία: Δείχνουν ποιος είναι ο δρόμος της τιμής και της λευτεριάς των Λαών.


Το σφαγείο

Ελάτε, μανάδες της πατρίδας, να λύσετε τα μαλλιά σας και να σκουπίσετε, πάλι, το αίμα από τούτα τα υψώματα. Άλλη μισή χιλιάδα από τα στρατευμένα, με την ξένη λόγχη, παιδιά σας, πλήρωσαν, ξανά, με τη ζωή τους, τη γκάφα ενός υπουργού και τον κομπασμό ενός προαλειφόμενου στρατηλάτη.

Στράτος και Τσακαλώτος, από κει∙ ο Κλέφτης από δω∙ το θολό κοπάδι των φαντάρων στη μέση. Στον αέρα έπλεαν ακόμα οι ραδιοφωνικές ιαχές της Αθήνας: «Ο Κλέφτης περνάει τις τελευταίες του στιγμές∙ ο Κλέφτης έπεσε».

Οι αιματοπότες κοιταχτήκανε στα μάτια:

-Δοκιμάζουμε ξανά; Είπε ο  υπουργός… Αυτό δεν υποφέρεται…

- Να δοκιμάσουμε –συμφώνησε της Ρούμελης  ο Ταμερλάνος.

Κι έδωσαν τη διαταγή να μοιραστεί στ’ ασκέρια τους κρασί. Άφθονο, μπρούσκο να χτυπάει και να θολώνει το κεφάλι. Πώς αλλιώς να πάρει κουράγιο το άπνοο κορμί του κοπαδιού, πώς να γεμίσουν ψυχή τα στήθια των μισθοφόρων; Όταν δεν υπάρχει από μέσα ψυχή, πρέπει να δημιουργηθεί «ερζάτς» ψυχής, με κάποιον τρόπο…

-Βγάλτε τώρα και τα χιτώνια για να σκαρφαλώνετε ευκολότερα εκεί απάνω…

Οι σκηνοθέτες του Γκραν Γκινιόλ όλα τα προέβλεψαν. Και το αλκοόλ και τα σακάκια και τη «ζώνη ασφάλειας» -προ πάντων την τελευταία αυτή. Ένα κορδόνι από πολυβόλα στήθηκε μπροστά στις γραμμές της εκκίνησης για να παρεμποδίζει το αναμενόμενο «αλλέ-ρετούρ» των φαντάρων.

Τούτη τη φορά, τα εισιτήρια που τους βγάλανε για τον Κλέφτη ήταν μονάχα για το «αλλέ»… Πίσω δεν είχε∙ πίσω ήταν τα πολυβόλα. Πολυβόλα μπρος, τα δικά μας∙ πολυβόλα πίσω, του Στράτου και του Βαν Φλιτ… Έτσι διεξάγεται ο «υπέρ όλων αγών διά την σωτηρίαν της φυλής…» που λέει και ο από τριών ετών βλαμμένος Σβολόπουλος.

Και ξεκινήσανε. Δηλαδή τους ξεκίνησαν. Όπως ξεκινάνε τα κοπάδια που τα σαλαγάνε από πίσω η γκλίτσα του τσοπάνη κι από δίπλα τα γαυγίσματα των μαντρόσκυλων. Τούφες-τούφες ασύνταχτες, μεθυσμένες, αλαλιασμένες, σαν της παλαβής τα μαλλιά. Πέφτανε πάνω στους βράχους του Κλέφτη –ένα κύμα, δεύτερο κύμα, τρίτο, όγδοο κύμα. Ο φουρτουνιασμένος Στρ΄στος από πίσω, με την κασκαρίκα που ’χε πάθει, ήταν αμείλιχτος. Όσο για τον Τσακαλώτο∙ αυτός έδινε εξετάσεις θηριωδίας και στο καινούργιο μέτωπο.

Φκιαριές-φκιαριές, τ’ ανθρώπινα κορμιά ριχνόνταν μέσα στην υψικάμινο του Κλέφτη. Ριχνόνταν και μένανε εκεί. Είπαμε, πίσω δεν είχε. Μα δεν είχε ούτε και μπρος. Μπροστά τους στεκόνταν οι Άνθρωποι. Οι Άνθρωποι με το αθόλωτο μυαλό, με το ατσάλι στην καρδιά, με το ατσάλι στο χέρι. Οι άνθρωποι που ξέραν γιατί πολεμούν, γιατί βρίσκονται εκεί και τι υπερασπίζουν εκεί απάνω… Ένα ταπέτο ανθρώπινα κορμιά σκέπαζε τώρα τις πλαγιές των ματωβαμμένων  βράχων. Έτσι είχαν ορίσει οι πεισματωμένοι αιματοπότες των μετόπισθεν. Στους φαντάρους δώσαν κρασί –αυτοί για λογαριασμό τους πίνουν σκέτο, ανέρωτο αίμα… Ένα ταπέτο από ανθρώπινα κουφάρια είχε στρωθεί για να περάσουνε ο ρεζίλης υπουργός κι ο επίδοξος Μανστάιν…

Κάτι πέρασε στο τέλος, φυσικά, από τούτη τη Λεωφόρο του Χάρου. Μα ερχόταν απ’ την αντίθετη μεριά. Ο άσπρος μανδύας του πανικού κατέβαινε, καλπάζοντας, πάνω στο αφηνιασμένο άλογο του τρόμου. Αυτόν δεν μπόρεσε να τον κρατήσει κανείς. Ούτε τα στόμια των πολυβόλων –ούτε τα ασκιά με το κρασί –ούτε οι σκηνοθέτες του σφαγείου…

Κι οι χασάπηδες, μάζεψαν τα βρεμμένα τους και γύρισαν κατησχυμένοι στην Αθήνα. Το μετεωρολογικό δελτίο –ο επιστρατευόμενος σύμμαχος κάθε Επιτελείου που τα βρίσκει μπαστούνια στο μέτωπο, παρακλήθηκε να κατασκευάσει μερικές χαμηλές νεφώσεις, μερικές θύελλες μετά βροχών, και να ρίξει το φιλάνθρωπο παραβάν των συννέφων πίσω απ’ το ρεζιλίκι των άπρακτων χασάπηδων. Απ’ την πάρτη του ο εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου, βοήθησε κι αυτός να πάει κάτω ευκολότερα το χάπι: «Απορώ διατί αδημονεί το κοινόν. Τα υψώματα του Κλέφτη στερούνται οιασδήποτε στρατηγικής σημασίας».

Και μ’ αυτή τη φιλική καρπαζιά προς το σβέρκο του Στράτου  -που αυτός, όταν κατέλαβε τον Κλέφτη, ραδιοφωνικώς είχε δηλώσει πως πρόκειται περί υψωμάτων μεγίστης στρατιωτικής σημασίας- έπεσε η αυλαία πάνω στο σφαγείο.

Ο Κλέφτης έμεινε πάλι Έλληνας.

Και εις άλλα με υγείαν…

30/7/48.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατικός στρατός ελλάδας

 

Της Άρτας το γιοφύρι

Ένα μήνα τώρα το ανακοινωθέν της Ελεύθερης Ελλάδας αρχίζει με το Γράμμο και κλείνει μ’ αυτούς. Στη Μακεδονία, Θράκη, Θεσσαλία, Ρούμελη, Πελοπόννησο, έντονη δράση σαμποτέρ και ελεύθερων σκοπευτών κατά των συγκοινωνιών του εχθρού. Είκοσι αυτοκίνητα –δώδεκα αυτοκίνητα- τριάντα αυτοκίνητα- τέσσερα τανκς –εφτά γέφυρες –τρεις αμαξοστοιχίες, τινάχτηκαν στον αέρα.»…

Οι δυο πόλοι. Το Μέτωπο και τα μέτωπα. Το μέτωπο με το Μι κεφαλαίο πάνω στο Γράμμο και τα χίλια μέτωπα του σαμποτέρ και του ελεύθερου σκοπευτή που ελαφρώνουν το πρώτο, το βοηθάνε, το κάνουν ανίκητο. Μέσα στο τεντωμένο τελάρο της Ελλάδας, οι μικρές βελόνες που κεντάνε, όλες μαζί, κάθε μια στην ούγια της, κάθε μια απ’ τη μεριά της, το μεγάλο κέντημα της Νίκης. Όλα τα χέρια, όλα τα δάχτυλα, δουλεύουν απάνω του. Άλλα φαίνονται, άλλα είναι κρυμμένα –όλα όμως δουλεύουν. Εκείνα που φαίνονται είναι στο μέτωπο –τα βλέπεις αμέσως. Είναι ο γρανίτινος κυματοθραύστης που κρατάει 45 μέρες τώρα τα απανωτά και λυσσασμένα κύματα της φασιστικής επίθεσης. Απάνω του μανιάζει η θύελλα, απάνω του βογγάν οι άνεμοι, απάνω του σπάζουν τα μούτρα τους οι ορδές του δολλαρίου. Πίσω όμως; Ως που  να φτάσουν τα κύματα ως τον κυματοθραύστη και να συντριβούν, έχουν ποδάρια και περπατούν, ρόδες και κυλιούνται, σιδερένιους τροχούς και τρέχουνε, αρτηριακό σύστημα και κυκλοφορούνε. Αυτά τα ποδάρια, αυτές τις ρόδες κι αυτό το φλεβικό σύστημα του εχθρού είναι ο κλήρος των σαμποτέρ και των ελεύθερων σκοπευτών μας, το δικό τους βασίλειο, το δικό τους τσιφλίκι και το αλωνίζουνε.

Πρέπει τα ποδάρια που τρέχουν προς το μέτωπο να τσακίζονται –και τσακίζονται. Οι συγκοινωνιακές αρτηρίες να παθαίνουν αγκύλωση –και παθαίνουν. Το  σύστημα του εχθρού να φράζεται από εμβολή πάνω στην εμβολή, ως που να τα τινάξει ο άρρωστος πάνω στο Γράμμο.  Σήμερα τα γιοφύρια έγιναν για να τινάζονται, τα αυτοκίνητα για να διαλύονται στον αέρα –τα τραίνα για να μη φτάνουν ποτές στον ακραίο τους σταθμό.

Όσο η Ελλάδα δεν είναι των Ελλήνων, όσο η Ελλάδα είναι του Αμερικανού, όλα αυτά τα πράματα –και τραίνα κι αυτοκίνητα και δρόμοι και γεφύρια- δεν έχουν άλλον προορισμό στην ξενοπατημένη κι απαλλοτριωμένη πατρίδα μας απ’ το να τινάζονται στον αέρα. Αυτό είναι το ύψιστο πατριωτικό καθήκον –και τα χέρια των σαμποτέρ και των ελεύθερων σκοπευτών μας δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να τα βοηθάνε να το εκτελέσουνε. Όλ’ η πατρίδα, όσο κρατάνε η μαυρίλα κι η αγκούσα της σκλαβιάς, πρέπει να γίνει, και γίνεται, σαν το στοιχειωμένο γιοφύρι της Άρτας: «Ολημερίς το χτίζουνε και από βραδύ γκρεμιέται»… Η νάρκη, το φυτίλι, το καψούλι, το μπαρούτι, ο δυναμίτης, η χειροβομβίδα είναι τα πιο άγια, τα πιο πατριωτικά, τα πιο Ελληνικά εργαλεία της ώ ρας που περνάμε σα λαός και σαν Έθνος.

Όπως το λέει ο Παλαμάς, τονισμένο στη μεγαλόπνοη λύρα του:

Κι αν είναι

κι έρθουνε χρόνοι δίσεχτοι, πέσουν καιροί οργισμένοι

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια

μη φοβηθείς το χαλασμό: Φωτιά τσεκούρι-τράβα

ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το

και χτισε κάστρο πάνω του και ταμπουρώσου μέσα

για πάλαιμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Οι ποιητές –όταν επικοινωνούν με το λαό και με την καφτήν ανάσα των καιρών τους, κι όχι με τα μακρινά, ψυχρά άστρα του διαπλανητικού διαστήματος- έτσι μιλάνε. Κι ο Βίκτορας Ουγκώ, ο ποιητικός γίγαντας της Ευρώπης, την ίδια συβουλή έδινε στα άξια παιδιά της Γαλλίας, όταν η Πατρίδα του κυλιόταν αιμόφυρτη κάτω από τη μπότα της πρωσικής εισβολής:

…Ω Ελεύθεροι σκοπευτές –Εμπρός!

περάστε μέσ’ απ’ τα χαμόκλαδα

μέσ’ από τα ποτάμια,

επωφεληθείτε απ’ τη σκιά και το σούρουπο,

σα φίδια τρυπώστε στις λαγκαδιές γλιστρήστε,

συρθείτε, σκοπεύτε

πυροβολήστε, εξοντώστε τον εισβολέα…

…Κάθε βράδυ, όταν πέφτουν τα βαριά πέπλα της νύχτας, απ’ τα χίλια λημέρια, τα στέκια και τους κρυψώνες τους, γλιστράνε μέσα στη νύχτα οι ίσκιοι. Είναι σα ν’ αποχτά, μονομιάς, η πατρίδα τα χέρια που της χρειάζονται, τα χέρια της τιμωρίας. Οι ίσκιοι οι αλαφροπάτητοι κινούνται μέσα στο σκοτάδι. Είναι χιλιάδες, είναι ανώνυμοι. Κι είναι ανώνυμοι, επειδή όλοι τους ένα όνομα έχουν. Αν τύχει κι ανταμώσουνε και διασταυρωθούν μέσα στην ελληνική νύχτα, που σα μητέρα τούς σκεπάζει προστατευτικά, ένα τους είναι το σύνθημα κι ένα το παρασύνθημά τους:

-Ποιος είσαι; Ρωτάει ο ένας ίσκιος τον άλλον.

-Αντάρτης Έλληνας. Και σένα ποιος σε σήκωσ’ απ’ το κρεβάτι σου και γυρίζεις μες στη νύχτα;

-Η Ελλάδα!...

1/8/48



.

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση