εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Η ΠΡΟΚHΡYΞΗ PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τον πολιτισμό
Συντάχθηκε απο τον/την Από το βιβλίο "ΓΡΑΜΜΟΣ" (1948)του Απ. Σπήλιου, επαναδημοσίευση   
Δευτέρα, 11 Μαίου 2015 10:46

 

    Το αριστούργημα αυτό του Απ. Σπήλιου που δικαιολογεί ακέραια το μίσος κατά του ΚΚΕ από το φασιστικό μπλοκ, αφού αποδεικνύεται η βάση του φόβου τους, για την εκθρόνιση από την εξουσία των μεγαλοαστών αφεντικών τους.  Το μήνυμα που είναι διαμορφωμένο πάνω στο κείμενο δείχνει το δρόμο για την πρωτοβουλία για την ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος στην Ευρώπη, που με την κοινή ανακοίνωση της συνάντησης στην Αθήνα αντιπροσωπειών των κομμουνιστικών κινημάτων, σε συνδυασμό με την ανάδειξη της μνήμης της αντιφασιστικής νίκης των λαών, την 9η Μαΐου, η οποία γιορτάστηκε και στο βαανισμένο νησί του Παπαδιαμάντη όπως και από όλο τον Ελληνικό λαό, κάνει πιο χρήσιμη την μικρή αυτή προσπάθειά μας αναδημοσίευσης τέτοιων απελευθερωτικών αριστουργημάτων. Και για να ξεκαθαρίσουμε: ο λαός δεν παλεύει για την απελευθέρωση της μαστούρας! Γι' αυτήν παλεύουν οι μίσθαρνοι σύμμαχοι των δεσμωτών του. Απολαύστε και μελετήστε το τόσο σύγχρονο 'κόκκινο' μήνυμα.


                                                                                           Η προκήρυξη

   Βρέθηκα προχτές την ώρα της βραδυνής εκπομπής του Σταθμού μας σε μια μονάδα του Δ.Σ. Όσο πλησίαζε οχτώμιση, τόσο έδενε γύρω απ΄το ραδιόφωνο ο κύκλος των μαχητών μας. Έρχοταν δυο – δυο, τρεις – τρεις, αραδιαζόταν έξω απ’ το καλύβι του ασυρμάτου και περίμεναν. Είναι ολόκληρη ιεροτελεστία η ακρόαση του ραδιοφώνου πάνω στο βουνό, ιδιαίτερα ύστερ΄απ’ την έναρξη της μοναρχοφασιστικής  εκστρατείας. Μια υπερένταση είναι διάχυτη παντού κι όλοι καρτερούν σιωπηλοί τα νέα, τα μεγάλα νέα του Γράμμου.

  Όταν άρχισε η φωνή του σπήκερ κι’ ακουστηκαν οι πρώτες φράσεις: «Προκήρυξη της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. Μαχητές του Δ.Σ. ..» κάτι μ’ ανάγκασε να κοιτάξω γύρω μου, κάτι, θαρείς, είχε αλλάξει μέσα στον αέρα, κάτι που κρατούσε αιχμαλωτισμένες ανάσες και ψυχές.

  Τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω έγιναν σκληρά, με κείνη τη σκληράδα της κρίσιμης ώρας, τα μούσκλα του προσώπου παίξαν λίγο κι ύστερα μείνανε τεντωμένα από μια εσωτερική υπερένταση, τα μάτια λαμπύρισαν κι έγιναν, θαρείς, πιο μεγάλα..

  Ο αόρατος κύκλος της συντροφικότητας, της αλληλέγγυας ευθύνης, η αίσθηση πως ανήκεις σε κάτι το μεγάλο, το πλατύ και το αδιάσπαστο, αυτό που νοιώθει κανένας όταν προφέρονται μπροστά του οι λέξεις «μιλάει το Κόμμα», «τόπε το Κόμμα», η δύναμη που σε κάνει αυτά που ακούς ειπωμένα απ’ το Κόμμα σου να νοιώθεις πως δεν έρχονται απ’έξω, παρά πως αναβλύζουν κάπου μέσα σου και πως εσύ ο ίδιος είναι που τα υπαγορεύεις στον εαυτό σου –μας είχαν, τώρα, τυλίξει όλους κι’ ακούγαμε δεμένοι απ’ τη φωνή.

  -Κομμουνιστές και Κομμουνίστριες! Δώστε παντού το παράδειγμα. Σταθείτε πρώτοι στη μάχη, πρώτοι στη θυσία, πρώτοι στην τιμή. . .

  Τώρα είχα κλείσει τα μάτια. Είχα κλείσει τα μάτια –τα δάκρυα δεν σε ειδοποιούν όταν έρχονται- και βρέθηκα με μιας, εκεί κάτου, εκεί μακρυά, στις σκλαβωμένες πολιτείες. Την  ίδια ετούτη ώρα, την ίδια στιγμή, πάνω στο όχημα των αιθέρων φερμένη, η φωνή του Κόμματος εκπορθούσε τα τείχη της πολιτείας, έμπαινε μέσα στα σπίτια, πλημμύριζε τις καρδιές. Μέσα σ’ ένα ολόκλειστο δωμάτιο, με τα παντζούρια τραβηγμένα, με την πόρτα σφαλιχτή –γύρω η στυγνή, ασφυκτική σκλαβιά να πλακώνει τα στήθεια- και κει στο βάθος, το μικρό φωσάκι του ραδιοφώνου, το άσπρο μέσα στη νεοκατοχική νύχτα, η δροσερή πηγή μέσα στην περίκαυστη ζώνη της πνιγερής πολιτείας, ανάβλυζε τώρα, ανάβλυζε πάλι, φέρνοντας το μήνυμα του Κόμματος, βάζοντας μπροστά σ’ όλους τους μαχητές του Δ.Σ., σ’ όλους τους κομμουνιστές – όπου κι αν βρίσκονται, όπου κι αν παλεύουν- τα καθήκοντα της παρούσας ώρας.

  Και κει κάτου, θα σφίχτηκαν τώρα οι γροθιές –όπως εδώ απάνω σφίχτηκαν τα κοντάκια των όπλων. Γιατί για τον κομμουνιστή παντού είναι μέτωπο σήμερα, παντού γίνεται  μάχη. Και σ’ αυτή τη μάχη, τα μέλη του Κόμματος έχουν την ύψιστη τιμή νάναι, αυτά, μπροστά. Γιατί τα μέλη του Κόμματος είναι οι ατσάλινοι καταπέλτες της ιστορίας – που μπήγονται και γκρεμίζουν τα τείχη της βιας. Κι αυτοί πρώτοι, δέχονται πάνω στα στήθεια τους τη θύελα –την κάθε θύελα. .. Πουλιά της καταιγίδας, σφυρίλατες ψυχές, το κλίμα τους είναι η πάλη, ο αέρας που αναπνέουνε ο κίνδυνος, το πρώτο κίνημα της ψυχής τους η αυταπάρνηση κι’ η αυτοθυσία.

  Πέφταν τώρα ένα-ένα, απ’ τον ουρανό των αιθέρων, τα λόγια της δραματικής προκήρυξης, βαρειά από νόημα και ευθύνη. Έπρεπε και σήμερα και τώρα οι κομμουνιστές –όπου κι αν βρίσκονται, όπου κι αν παλεύουν, είτε μπροστά στη γραμμή της φωτιάς, είτε στα μετώπισθεν του εχθρού, είτε μέσα στις σκλάβες πολιτείες – νάναι πρώτοι παντού. Αυτοί που έχουν την τιμή νάναι απέναντί τους ανελέητος ο εχθρός, αυτοί που δώσαν και δίνουν εκατόμβες για το λαό τους, αυτοί που ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον τι σημαίνει φασισμός- αυτοί θάναι κι οι πιο αναλέητοι, οι πιο ακλόνητοι απέναντί του. Όσες θυσίες ακόμα κι αν χρειαστούν. Γιατί η θυσία για ό,τι πιστεύουνε είναι για τους κομμουνιστές ή υπέρτατη τιμή, το κορυφαίο χρέος.
 Γι' αυτό και νικούν, γι' αυτό και νικούν κι όταν ακόμα πέφτουνε. Και γιαυτό, ακριβώς, είναι η πιο ακατανίκητη δύναμη που υπάρχει σήμερα στον κόσμο.

15/7/48

.

 

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1.

Βιογραφικό του Απόστολου ΣΠΗΛΙΟΥ

Ο Απόστολος Σπήλιος (Απόστολος Κολτσιδόπουλος) γεννήθηκε στη Λάρισα το 1909. Προπολεμικά ήταν τραπεζικός υπάλληλος.
Στα Γράμματα εμφανίστηκε από τον ΕΑΜικό Τύπο. Εγραψε χρονογραφήματα, ποιήματα και σατιρικά κείμενα. Μετά την απελευθέρωση έγραφε το χρονογράφημα στο «Ρίζο της Δευτέρας», υπό τη βινιέτα «Σφυριές».
Μετά την απαγόρευση του «Ριζοσπάστη» (Οκτώβριος 1947) βγήκε στο ΔΣΕ, για έντυπα του οποίου («Δελτίο Ειδήσεων», «Εξόρμηση», «Προς τη Νίκη») έγραφε πολεμικές ανταποκρίσεις, ποιήματα και «Σφυριές».
 Δούλεψε στο «Ραδιοφωνικό Σταθμό» του ΔΣΕ, στο Βελιγράδι και από την άνοιξη του 1949 στο Βουκουρέστι, στη ραδιοφωνική «Ελεύθερη Ελλάδα», μετέπειτα «Η φωνή της αλήθειας». Ο Α. Σπήλιος δούλευε στο σταθμό μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, οπότε επαναπατρίστηκε.
 Στην πολιτική προσφυγιά εξέδωσε τα βιβλία «Σατιρικοί πολιτικοί στίχοι» (1953), «Ταξίδια στην Ελλάδα» και «Στου δρόμου τη στροφή» (μυθιστόρημα). Το πρώτο του βιβλίο που εκδόθηκε στην προσφυγιά (1950), εικονογραφημένο από τον αγωνιστή ζωγράφο -χαράκτη, πρόσφυγα στο Βουκουρέστι, πρόσφατα θανόντα, Γιώργη Δήμου, ήταν η συλλογή «σφυριές».
  Στη συλλογή «Σφυριές» περιλαμβάνονται πολλά διηγηματικά χρονογραφήματα, που ο Α. Σπήλιος «έγραψε από τις αρχές του 1945 ως το τέλος του 1949», όπως αναφέρει το σημείωμα του εκδοτικού και μεταδόθηκαν «για πρώτη φορά από το ραδιοφωνικό σταθμό "Ελεύθερη Ελλάδα"».
Πέθανε από ανακοπή στις 5/2/1976.

Κυριακή  22 του Οχτώβρη 2006.


ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

2.

Από τη συνάντηση αντιπροσωπιών των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Ευρώπης που έγινε στην Αθήνα πριν λίγες μέρες, παραθέτουμε ένα κομμάτι από την κοινή τους ανακοίνωση: 

  'Γνωρίζουμε τις δυσκολίες και τις αντιπαλεύουμε καταβάλλοντας προσπάθεια να δυναμώσει κάθε ΚΚ στον τόπο του, να δυναμώσει τους δεσμούς του με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών.

Με την ενίσχυση του κάθε ΚΚ στον τόπο του, με την κατάκτηση επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής μπορεί να δυναμώσει ο συντονισμός της πάλης σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο με κριτήριο τα δικαιώματα, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, τις σύγχρονες ανάγκες της.

Έτσι, θα βαδίσουμε μπροστά, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια μελέτης των εξελίξεων, διαφώτισης των εργαζομένων και ανάπτυξη της δράσης αξιοποιώντας τις παρεμβάσεις της "Πρωτοβουλίας". '

 Για τους φίλους αναγνώστες θα πρέπει να ειπωθεί κάτι σχετικά με δηλώσεις σαν κι αυτή ενός επίσημου εκπροσώπου της νεολαίας(..) του ΣΥΡΙΖΑ, που τολμούν να γίνονται και φυσικά να προβάλλονται, στις 9 Μαϊου στη πλατεία Συντάγματος, για τη συγκέντρωση υπέρ της 'απελευθέρωσης της χρήσης των ΄μαλακών' ναρκωτικών, του 'χόρτου', την παύση της 'απαγόρευσης της φύσης', κλπ εμπνεύσεις. Θέλοντας να υιοθετηθεί η κινητοποίηση αυτή σαν μια λαϊκή κινητοποίηση, από τους πολιτικούς παράγοντες που την στηρίζουν αναμένοντας αντίστοιχα κέρδη, μας θυμίζουν ένα σκηνικό, όπου καλείται ο λαός να διατρανώσει την αξία της μαστούρας του κατά την ημέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών. Μας καλούν δηλαδή να δηλώσουμε πως όταν η Αστική συμμαχία χρειαστεί το γνωστό παραδοσιακό φασισμό, θα της είναι σχετικά άχρηστος, αφού ο λαός θα βρίσκεται  στην έκσταση αυτής της 'απελευθέρωσης της φύσης'. Και όλο αυτό μάλιστα θα το ονομάζει 'αριστερά', προτείνοντας ότι πρόκειται για πράξη αντίστασης. Η μαστούρα σαν πράξη αντίστασης. Αντίστασης ακόμα και στην επιβράδυνση της πτώσης του λαού, της παραμόρφωσής του από αυτό το νεωτερικό, μεταμοντέρνο χτύπημα στα αδύνατα σημεία του. Ένα χτύπημα που δίνεται στη παιδική ηλικία του λαϊκού κινήματος, πριν ξεκινήσει την κοινωνικοποιητική χειραφέτησή του. Πριν ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται το ρόλο της ταξικής του συνείδησης. Άρα δεν είναι μόνο οι Παπανδρέηδες που διεκδικούν θέση πρωτοπορείας στο μεταμοντερνισμό της υποταγής. Να μην είναι μόνον ο ΓΑΠ που σαν υπουργός Παιδείας είπε το ακατανίκητο: 'βάλτε και στη βεράντα σας μία γλάστρα με χόρτο'. Μεγάλη μαγκιά να την μονοπωλεί μόνος του. Εδώ υπάρχουν και άλλοι που διεκδικούν μισθό από το αφεντηλίκι του Κεφαλαίου, για την ανακάλυψη της μαστούρας σαν μέσου απελευθέρωσης του σύγχρονου ανθρώπου. Απελευθέρωσης από κάθε είδους πεποίθηση για την οργάνωση της ανατροπής του καθεστώτος λάσπης των αποβλήτων μεταβολισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, από το γλοιώδες τέρας του κεφαλαίου, που αναπτύσσεται πέρνοντας τέτοιο βάρος, που να λυγίζει το λαό που φιλοξενεί ένα τόσο μεγάλο παράσιτο.

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση