αρχική σελίδα πολιτισμός Ομιλία της ΟΓΕ Σκιάθου στις 8 Μάρτη του 2015.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Ομιλία της ΟΓΕ Σκιάθου στις 8 Μάρτη του 2015. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τον πολιτισμό
Συντάχθηκε απο τον/την ΟΓΕ Σκιάθου   
Κυριακή, 08 Μαρτίου 2015 21:41

Σκιάθος, καφετέρια ‘Μύθος’, Kυριακή 8 Μάρτη.

Ομιλία της ΟΓΕ Σκιάθου στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

  Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας(ΟΓΕ) ιδρύθηκε αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, τον Ιούνη του 1976. Την ίδια περίοδο ιδρύθηκε η Ένωση Γυναικών Ελλάδας και η Κίνηση Γυναικών Ελλάδας. Σήμερα η ΟΓΕ έχει συλλόγους σε όλες τις πόλεις και κωμοπόλεις της Ελλάδας και είναι μέλος της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών.

  Ενώ οι άλλες γυναικείες οργανώσεις βλέπουν το γυναικείο ζήτημα αυτόνομα, η ΟΓΕ αγωνίζεται στα πλαίσια του λαϊκού κινήματος, σε συνεργασία με τις οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις του εργατικού, αγροτικού και φοιτητικού κινήματος.Οι φεμινιστικές οργανώσεις περιορίζουν το γυναικείο ζήτημα στο πλαίσιο των σχέσεων των δύο φύλων και επιδιώκουν την αντιμετώπισή του με τη θέσπιση ισονομίας.Η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι η ισοτιμία των γυναικών και των ανδρών δεν είναι υπόθεση νόμων, αλλά είναι άμεσα συνυφασμένη με την ταξική κοινωνία.

  Με τις ανατροπές του 1989-1990 γεννήθηκε το Ευρωπαϊκό Λόμπυ Γυναικών, με οργανώσεις από τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η οργάνωση αυτή αποτελεί εργαλείο της ΕΕ στην προώθηση της πολιτικής της για τις γυναίκες. Γι’ αυτό το λόγο και χρηματοδοτείται αδρά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η μεγάλη πλειοψηφία των οργανώσεων αυτών στερείται κινηματικής δράσης, αλλά και μαζικής βάσης. Είναι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από τις εθνικές κυβερνήσεις και την ΕΕ για να προωθούν και να υλοποιούν την πολιτική τους.

  Η δραστηριότητά τους επικεντρώνεται στο ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, αλλά και της συμμετοχής των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, που αποτελούν εξάλλου τη βασική αιχμή της πολιτικής της ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό ψηφίστηκε και ο νόμος για τις ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια. Η ΟΓΕ δεν παραγνωρίζει τη σημασία της ανάδειξης γυναικών σε θέσεις ευθύνης και εξουσίας. Αντίθετα διεκδικεί και αγωνίζεται για να παραμερισθούν όλα τα εμπόδια (κυρίως η έλλειψη χρόνου) και να έχουν τη δυνατότητα οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων να συμμετέχουν στα κοινά και να έχουν ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες. Δεν θεωρούμε όμως ότι γυναίκα σε θέση εξουσίας, αρκεί από μόνο του για άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής (περίπτωση Θάτσερ, Μέρκελ).

  Οι Οργανώσεις αυτές του Ευρωπαϊκού Λόμπυ Γυναικών,με τις θέσεις τους εγκλωβίζουν και αποπροσανατολίζουν τις γυναίκες με τα ιδεολογήματα της ΕΕ, όπως π.χ. για τη «συμφιλίωση οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων», που ως επί το πλείστον ανοίγουν το δρόμο για την επέκταση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων στις γυναίκες. Αξιοποίησαν τις δυσκολίες να συνδυάσουμε τη δουλειά με τις ανάγκες φροντίδας του νοικοκυριού, των παιδιών, των ηλικιωμένων, για να περάσουν τη μερική απασχόληση, που σημαίνει για τις εργαζόμενες μισή δουλειά, μισά δικαιώματα, μισή ζωή. Μας είπαν ότι η κατάργηση του 8/ωρου, η μερική απασχόληση θα εξυπηρετούσε τις γυναίκες. Εκμεταλλεύτηκαν όμως τη δύσκολη θέση της γυναίκας, τη χρησιμοποίησαν ως “δούρειο ίππο” και επέκτειναν τη μερική απασχόληση και στους άνδρες.

  Οι ΜΚΟ «φιλανθρωπικές οργανώσεις», που στην πραγματικότητα εκφράζουν και υλοποιούν την κυρίαρχη πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ, αναλαμβάνουν τη διοργάνωση καμπάνιας για την κακοποίηση των γυναικών. Δε μιλάνε όμως για ουσιαστικά μέτρα στήριξης των άνεργων, των πολύτεκνων γυναικών, των μονογονεϊκών οικογενειών. Για ξενώνες με κρατική χρηματοδότηση για τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, που σήμερα υπολειτουργούν. Δεν μιλάνε για μέτρα ώστε οι γυναίκες της εργατικής, λαϊκής οικογένειας να μπορούν να αντιμετωπίσουν τη βία σε όλες τις εκφράσεις της.

  Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, πολύ καθυστερημένα στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θεσπίστηκαν νόμοι, με κατεύθυνση την ισονομία των δύο φύλων. Ψήφος στις γυναίκες το 1951, ίσες ευκαιρίες στην εκπ/ση, κατάργηση του απαρχαιωμένου θεσμού της προίκας το 1982. Διατήρηση του πατρικού ονόματος, το 1984. Σήμερα η ισότητα των δύο φύλων είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη. Στην πραγματική ζωή όμως τι συμβαίνει;

  Οι γυναίκες πρέπει να είναι ισότιμες με τους άνδρες, αλλά έχουν ιδιαιτερότητες και είναι βιολογικά διαφορετικές… Για να υπάρχει πραγματική ισοτιμία δεν αρκεί η συνταγματική κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη αυτή η διαφορετικότητα. Να αναγνωρίζεται στην πράξη η κοινωνική προσφορά της μητρότητας, που αποτελεί κοινωνική αξία. Γιατί οι γυναίκες και μάλιστα οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων βιώνουν την ανισότητα και τις διακρίσεις, όταν παντρευτούν και κάνουν παιδιά.

  Να δώσουμε ένα παράδειγμα: Στη θεωρία υπάρχουν ίσες ευκαιρίες εργασίας. Η κοπέλα της μεσαίας ή της ανώτερης τάξηςόταν παντρευτεί, έχει τη δυνατότητα να προσλάβει βοηθό για τη φύλαξη των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Δεν θα σταματήσει την εργασία της.Όταν όμως η εργάτρια, ή υπάλληλος των 400€ ή των 500€ παντρευτεί και κάνει παιδί, θα αναγκασθεί να σταματήσει από τη δουλειά. Τώρα μάλιστα υπάρχουν και 5/μηνες συμβάσεις 4/ωρης εργασίας και μισθό 195€ και 250€ (για όσους είναι πάνω από 25 ετών). Βλέπουμε λοιπόν το πρόβλημα της ισότητας των δύο φύλων γίνεται πρόβλημα ταξικό.

  Γι’ αυτό και η ΟΓΕ βάζει θέμα διαρθρωτικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπισή του. Η ΟΓΕ ζητά η κοπέλα που σταμάτησε τη δουλειά της για να μεγαλώσει τα παιδιά της, να παίρνει ένα επίδομα και τα ανάλογα ένσημα. Αυτή είναι η πραγματική αναγνώριση της μητρότητας και η κοινωνική της προσφορά. Και βέβαια πρέπει να υπάρχουν βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί, επαρκώς στελεχωμένοι, που να καλύπτουν πραγματικά τις ανάγκες των εργαζόμενων μητέρων.

  Γιατί για να υπάρχει πραγματική ισοτιμίαπρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές προστασίας των ηλικιωμένων, των αναπήρων, των ασθενών, που στις σημερινές συνθήκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα οι γυναίκες. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει ισοτιμία των γυναικών, χωρίς κράτος πρόνοιας.

  Η τελευταία καπιταλιστική κρίση έπληξε ιδιαίτερα τις γυναίκες. Το κοινωνικό κράτος είναι το πρώτο που καταβαραθρώθηκε. Περικόπηκαν κοινωνικά επιδόματα και διαλύθηκαν οι ελάχιστες κοινωνικές δομές που παρείχαν μια μικρή κοινωνική προστασία, όπως τα ΚΑΠΗ και το Πρόγραμμα Βοήθειας στο σπίτι. Αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Στο όνομα μιας επίπλαστης ισότητας καταργήθηκε η διαφορά των πέντε ετών που υπήρχε ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες για τη σύνταξη. Έτσι τώρα και οι γυναίκες πρέπει να εργάζονται μέχρι τα 67 χρόνια. Μα όταν παραγνωρίζεις τις ιδιαιτερότητες του γυναικείου οργανισμού, την καταπόνησή του με την εγκυμοσύνη ή ακόμη και με μία άμβλωση, τότε θεσπίζεις την ανισότητα.

  Η όξυνση του ανταγωνισμού των διεθνών καπιταλιστικών ομίλων και των καπιταλιστικών κρατών έφερε έναν εργασιακό μεσαίωνα και απάνθρωπη βαρβαρότητα που έπληξαν πρώτα πρώτα τις γυναίκες, που αναγκάζονται να δουλεύουν με εξαντλητικά ωράρια και με ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας. Οι γυναίκες αποκλείονται από τον σκληρό ιδιωτικό τομέα, επειδή λόγω της μητρότητας, δεν είναι τόσο αποδοτικές, όσο οι άνδρες συνάδελφοί τους. Και για να βρουν δουλειά, υπογράφουν δήλωση ότι δεν πρόκειται να κάνουν παιδί. Φρούτο που εδώ και χρόνια ίσχυε στην Αμερική και την Ευρώπη.

  Η κατάργηση της αργίας της Κυριακής δεν πλήττει πρώτα απ’ όλους τις γυναίκες και μάλιστα τις γυναίκες της εργατικής τάξης;Τα εξαντλητικά ωράρια, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου;

  Η «ευελφάλεια» (ευελιξία + ασφάλεια. Αυτή την εύηχη και βαρύγδουπη λέξη επέλεξαν για να ονομάσουν τις ευέλικτες μορφές εργασίας, δηλαδή τις εκμεταλλευτικές σχέσεις της ανασφάλιστης εργασίας) διαμόρφωσε το νέο μοντέλο των εργαζομένων του 21ου αιώνα, στην αρχή των απασχολήσιμων, των περιφερόμενων, των δούλων του 21ου αιώνα, με καταργημένες τις συλλογικές συμβάσεις, με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, δηλαδή δουλειά όσες ώρες έχει ανάγκη ο εργοδότης, χωρίς υπερωρίες, ρεπό κ.λ.π., με δικαίωμα του εργοδότη να δανείζει τον εργαζόμενο, με κατάργηση αποζημίωσης και τόσα άλλα βάρβαρα μέτρα. Κι ενώ η ανεργία έχει αυξηθεί στο έπακρο κι έχει κτυπήσει κυρίως τις γυναίκες, προπαγανδίζουν την ιδέα του εθελοντισμού, δηλαδή την απλήρωτη εργασία. Επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν την κρίση με τη φιλανθρωπία και βάζοντας φόρους στους φτωχούς για να φάνε οι πεινασμένοι. Μόνο τους εφοπλιστές και τους καπιταλιστικούς ομίλους δεν σκέφτονται να φορολογήσουν. Κι όμως και μέσα στην κρίση οι πλούσιοι στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, έγιναν πλουσιότεροι.

  Η κατάκτηση της ισοτιμίας των γυναικών είναι λοιπόν ζήτημα διαρθρωτικό, που συνδέεται με τις ίδιες τις κοινωνικές δομές.

  Κι από δω προκύπτουν και ιδέες ρατσιστικές σε βάρος των γυναικών, όπως η υπέρμετρη προβολή της γυναικείας ομορφιάς, ως τη μόνη σημαντική ιδιότητα των γυναικών. Ενώ υπερτονίζεται από τα ΜΜΕ, που είναι οι κύριοι μηχανισμοί προπαγάνδας, η γυναικεία ομορφιά, στην πραγματικότητα όμως αυτό αποτελεί υποτίμηση της γυναικείας προσωπικότητας. Η γυναικεία ομορφιά εμπορευματοποιείται και αυτό αποτελεί μια τεράστια επιχείρηση παγκοσμίως. Παραγνωρίζεται το μυαλό, οι ικανότητες, οι αρετές, η κοινωνική προσφορά, η εργασία της. Οι γυναίκες δεν χρειάζεται να έχουν τίποτε, παρά μόνον ομορφιά. Κι αλίμονο σε όποια δεν την έχει. Άλλωστε η ομορφιά δεν είναι αιώνια. Με τον βομβαρδισμό αυτών των στερεοτύπων, στόχο έχουν να κάνουν τις γυναίκες υποχείρια της βιομηχανίας της μόδας και της κατανάλωσης. Και προκύπτουν διάφορα ψυχολογικά, αλλά και σωματικά προβλήματα, όπως ανορεξία, γυναικολογικές ασθένειες από κρυολογήματα, πνευμονίες, αρθρίτιδες κλπ. Η καπιταλιστική κοινωνία αντιμετωπίζει τις γυναίκες με βαρβαρότητα και χυδαιότητα. Ο φυλετικός και ηλικιακός ρατσισμός επιφέρει διακρίσεις και αποκλεισμούς στην εργασία…

  Κι εδώ φέρνω στο μυαλό μου στον αντίποδα, τον στίχο του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου, που υποδηλώνει μια άλλη αντιμετώπιση της γυναίκας:

        Οι γριές γυναίκες είναι ωραίες γυναίκες.

  Γιατί δεν έβλεπε μόνο το ζαρωμένο τους πρόσωπο, μα και την προσφορά τους, την ιστορία τους, τις αρετές τους. Το ζαρωμένο πρόσωπο έχει τη δική του αξία.

  Εμείς οι γυναίκες της ΟΓΕ και μπροστά στην 8 Μάρτη καλούμε τις γυναίκες του μόχθου να σηκώσουν το ανάστημά τους, να σπάσουν τις αλυσίδες του φόβου και της μοιρολατρίας που τους καλλιεργούν οι δυνάμεις του εκμεταλλευτικού συστήματος.

  Καμία γυναίκα να μη συμφιλιωθεί με το πρόσταγμα του κεφαλαίου να προσαρμόσει τις ανάγκες της στα ελάχιστα, να δουλεύει ήλιο με ήλιο για ψίχουλα, ή χωρίς αυτά, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις, χωρίς Κυριακάτικη αργία και ξεκούραση, να μην έχει δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς για τα παιδιά της, δωρεάν προληπτικές εξετάσεις, επισκέψεις σε γιατρούς, δωρεάν φάρμακα και νοσοκομειακή περίθαλψη για την οικογένειά της, τα παιδιά της, την ίδια, να μην έχει δωρεάν δημόσια μαιευτήρια, επίδομα τοκετού, άδειες εγκυμοσύνης, τοκετού, μητρότητας, ανεξάρτητα αν είναι μισθωτή, αυτοαπασχολούμενη, αγρότισσα ή άνεργη.

  Σήμερα η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν αυξήσει στο έπακρο τις παραγωγικές δυνάμεις και υπάρχει η δυνατότητα να καλύπτονται όλες οι ανάγκες της κοινωνίας σε όλα τα αγαθά και παράλληλα να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος όλων των εργαζομένων. Αντί γι’ αυτό όμως οι καπιταλιστές που είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, αυξάνουν το ωράριο και απολύουν το πλεονάζον προσωπικό. Έχει διαμορφωθεί λοιπόν μια παράλογη και βαθιά αρρωστημένη κατάσταση, όπου από τη μία αυξάνονται τα όρια ηλικίας ως τα 67, κι από την άλλη πληθαίνουν οι στρατιές των ανέργων νέων. Γίνονται μαζικές απολύσεις καιπαράλληλα εντατικοποιείται η εργασία των εργαζομένων.

  Η νέα κυβερνητική πολιτική μιλά για αξιοπρέπεια. Μα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια χωρίς οικονομική ανεξαρτησία, χωρίς σταθερή δουλειά, χωρίς άδεια και επίδομα τοκετού, χωρίς υποδομές κοινωνικής προστασίας, χωρίς ασφάλιση. Ακόμη και οι γυναίκες που υφίστανται τη βία μέσα στην οικογένεια, δεν μπορούν να διεκδικήσουν την αξιοπρέπειά τους χωρίς οικονομική ανεξαρτησία. Η δική μας αξιοπρέπεια είναι ο αγώνας για τη ζωή που μας αξίζει!

  Η ΟΓΕ αγωνίζεται για τα γυναικεία ζητήματα, όχι μόνη της, αλλά σε συνεργασία με το λαϊκό και εργατικό κίνημα. Γιατί εμείς δεν βλέπουμε την αντιμετώπιση των γυναικείων προβλημάτων, σε αντιπαράθεση με τους άνδρες, αλλά μαζί με τους άνδρες σε μια πλατιά Κοινωνική Συμμαχία, που κομμάτι της είναι και η ΟΓΕ.

  Στη Σκιάθο, καλούμε τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις σπουδάστριες, τις συνταξιούχους, τις αυτοαπασχολούμενες, τις μητέρες, τις μετανάστριες να πυκνώσουν τις γραμμές της ΟΓΕγια να δυναμώσουμε τις προσπάθειές μας,να διεκδικήσουμε και να αγωνιστούμε ενάντια στη διάλυση του Κέντρου Υγείας και να αγωνιστούμε για την επαρκή στελέχωσή του… Για την κάλυψη των κενών στα σχολεία και τον Παιδικό Σταθμό, για να σταματήσει η πληρωμή τροφείων. Η ΟΓΕ μαζί με το λαϊκό κίνημα μπορεί να διεκδικήσει επαρκή δρομολόγια στις συγκοινωνίες, μείωση των εισιτηρίων, καθιέρωση μαθητικού και σπουδαστικού εισιτηρίου.

  Υπάλληλοι που δουλεύουν ανασφάλιστοι, που δεν πληρώνονται, που εργάζονται με εξοντωτικά ωράρια, μπορούν να βρουν συμπαράσταση μόνο στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα.

  Αυτά που ζητάμε δεν είναι μαξιμαλιστικά και παράλογες υπερβολές. Ένα από τα μεγαλύτερα κακά που έχει πετύχει η καπιταλιστική προπαγάνδα είναι να συμβιβαζόμαστε με την ανέχεια και τη φτώχεια. Να μην διεκδικεί ο λαός αυτά που παράγει και του ανήκουν. Και το ζήτημα της ισοτιμίας των γυναικών είναι θέμα βαθιά πολιτικό…

  Ισχυρίζονται ότι τα Ασφαλιστικά Ταμεία δεν έχουν χρήματα για τις ανάγκες των εργαζομένων. Αλλά ακούμε ότι από τα αποθεματικά των Ταμείων θα πάρουν για να πληρώσουν τους ξένους πιστωτές. Τα αποθεματικά των Ταμείων τα επένδυσαν σε τοξικά ομόλογα και χάθηκε μεγάλο μέρος τους. Τα αποθεματικά των Ταμείων από το 1950 είναι σε καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες άτοκα, για να στηρίξουν τους τραπεζίτες. Οι εφοπλιστές είναι απαλλαγμένοι εδώ και χρόνια από τις ασφαλιστικές τους οφειλές και φόρους. (Παρ’ όλα αυτά αρνούνται να προσλάβουν έλληνες εργαζόμενους στα πλοία τους). Το Ελληνικό Δημόσιο επίσης χρωστά στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Με τη θέσπιση της ανασφάλιστης εργασίας, είναι προφανές ότιτα Ασφαλιστικά Ταμεία χάνουν χρήματα.

  Δεν υπάρχουν χρήματα για τις ανάγκες των εργαζομένων. Αλλά ακούμε ότι 30 δισ. €, θα πληρώσουμε σε τοκοχρεολύσια μέσα στο 2015, χωρίς το χρέος να μειωθεί. Και που για να δώσουμε αυτόν τον πακτωλό χρημάτων, θα πρέπει να δανειστούμε κι άλλα. Αλλά για να μας δανείσουν, ζητούν να κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Δηλαδή απολύσεις εργαζομένων και πωλήσεις δημόσιας περιουσίας και υποδομών, όπως ονομάζουν στη γλώσσα τους τις μεταρρυθμίσεις. Κι όλα αυτά για ένα χρέος για χρήματα που δόθηκαν για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες. Η πολιτική τους αποτελεί έναν καταστροφικό φαύλο κύκλο.

  Γι’ αυτό απόλυτα αναγκαία και δίκαιη είναι η πολιτική που ζητάει άμεση και μονομερή διαγραφή του χρέους. Το χρέος να το πληρώσουν αυτοί που πήραν και τα χρήματα. Έξοδο από την Ε.Ε. και κοινωνικοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, για να μπορέσει να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη. Για να γίνει πραγματικά ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, που έχουν στραγγαλίσει την οικονομία της. Δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη της γεωργίας με τις ποσοστώσεις, που επιβάλλει η ΚΑΠ… και τους περιορισμούς στις εξαγωγές (Ρωσία). Διέλυσαν τη βιομηχανία, με τη μεταφορά των βιομηχανιών σε άλλες χώρες, που επιδοτήθηκαν μάλιστα γι’ αυτό από τις ελληνικές τράπεζες, ύστερα από απόφαση της ΕΕ. Ξένοι επιχειρηματικοί όμιλοι εκμεταλλεύονται το υπέδαφος. Ακόμη και ο τουρισμός ελέγχεται πλέον από ξένους επιχειρηματικούς ομίλους.

Υποστηρίζουν ότι ο ελληνικός λαός ψήφισε υπέρ της ΕΕ, εφόσον υπερψήφισε τα πολιτικά κόμματα που τη στηρίζουν. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ο λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία δεν είναι ενημερωμένος για τις αρνητικές συνέπειες από την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι της άρχουσας τάξης τον παραπληροφορούν, του δίνουν ψεύτικες ελπίδες κι απ’ την άλλη τον τρομοκρατούν για τις συνέπειες της εξόδου από την ΕΕ. Το ψέμα έχει τη δυνατότητα να πείθει πιο εύκολα από την αλήθεια.

  Τα ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια τους στα δελτία ειδήσεων δημιουργούν σύγχυση και μπερδεύουν τον κόσμο, προκειμένου να σπείρουν μοιρολατρία και απογοήτευση. Να μην καταλάβει ο λαός το προφανές: ότι πρέπει να πιστέψει στη δύναμή του, να οργανωθεί, να διώξει αυτούς που του πίνουν το αίμα και να πάρει ό,τι του ανήκει.Αυτή είναι η μόνη διέξοδος.

  Στα πλαίσια αυτή η ΟΓΕ αγωνίζεται για να αναπτυχθεί η κοινή δράση με τις γυναίκες των χωρών της ΕΕ, όλων των ευρωπαϊκών λαών, για να δυναμώσει το πανευρωπαϊκό κίνημα κατά των επιλογών και των αντιλαϊκών δεσμεύσεων της ΕΕ. Για να κατακτήσουμε τη ζωή που μας αξίζει.

        Ζήτω η 8η Μάρτη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας!