αρχική σελίδα πολιτισμός Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τον πολιτισμό
Συντάχθηκε απο τον/την Από το βιβλίο "ΓΡΑΜΜΟΣ 1948" του Απόστολου Σπήλιου. (Προλογίζει ο Γιώργος Καραστατήρας)   
Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015 15:48

   Θα θέλαμε να ρωτήσουμε το φίλο μας αγνώστη, αν συμφωνεί με την επιλογή να βάλουμε στα θέματα του πολιτισμού, το κείμενο αυτό που περιέχεται στις σελίδες, από το βιβλιαράκι που μας παρέδωσε ο σύντροφος, ο Χρήστος Βοριαζίδης.

   Ήταν μια πρόκληση αυτό το ερώτημα και πιστεύουμε να μην πέσαμε πολύ έξω. Είναι κείμενα που θάπρεπε να βρίσκονται στα βιβλία των μαθητών μιας Ελλάδας και τώρα μάλιστα ευκολώτερα μπορούμε να πούμε και μιας Ευρώπης, Της Ευρώπης των Λαών της και όχι των παρασίτων, που έχουν ανάγκη να την ξαναοδηγήσουν σε ένα νέο ολοκαύτωμα.

   Γι αυτό άλλωστε έχουν σκουπίσει κάθε τι που θα μπορούσε να υποψιάσει το νέο άνθρωπο για τις αιτίες που μπορεί να ξαναφέρουν αυτή την αναπόφευκτη για την εξουσία του Κεφαλαίου, εξέλιξη. Το ξέρουν και το ξέρουν πολύ καλά.

Απολαύστε ! . . . 

       Γιώργος Καραστατήρας.

 

Απόστολου Σπήλιου: "ΓΡΑΜΜΟΣ" (1948), σελ.6-10


   Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ

Σίδερο και ατσάλι, μπαρούτι και φωτιά.  Κόλαση φωτιάς ξεχύνεται απ’ τον ουρανό. Κόλαση εκρήξεων ξεπηδά κάθε λεπτό

απ’ τη γη. Σχίζεται ο αέρας απ’ τις ομοβροντίες, Οι εκρήξεις ανασκάβουν το χώμα και τα βράχια, οι χαράδρες, τα φαράγγια οι κορυφογραμμές   του απάτητου βουνού αντιδονούν και μπουμπουνίζουν τυλιγμένα μέσα σ’ ένα πύρινο στεφάνι.  Η μάχη του Γράμμου. Η μάχη της Ελλάδας και για την Ελλάδα άρχισε. Τα στρατόπεδα είναι καθαρά, τα μέτωπα ξεκαθαρισμένα, αμφιβολία δε χωρεί καμιά για κανέναν άνθρωπο.

Όλοι οι Έλληνες με κρατημένη την ανάσα παρακολουθούνε.

Απ’ τη μια μεριά είναι οι σιδηρόφρακτοι ρομποτάνθρωποι του δολαριούχου μοναρχοφασισμού. Ο θείος τους ο Τρούμαν τούς ετοίμαζε γι’ αυτήν την ώρα, γι’ αυτήν την στιγμή από καιρό.

  «Νά και κανόνια, νά και τανκς, νά και αεροπλάνα. Και φλογοβόλα και ρουκέτες και καπνογόνα και εμπρηστικές οβίδες νέου τύπου, μόλις τις έβγαλα απ’ το εργοστάσιο. Για σας κανακάρηδές μου. Κοιτάχτε όμως να μου κάνετε δουλειά, να παλέψετε καλά και ευσυνείδητα, σαν καλοί μισθοφόροι και μιτζαδόροι μου, για την ελευθερία. Για την ελευθερία του μπεζαχτά, της κάσας, των τράστ για την ελευθερία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθωπο, για όλες τέλος πάντων τις ελευθερίες, τα όσια και τα ιερά του σύμπαντος καπιταλιστικού μας κόσμου.

Άντε και η Παναγιά των δολλαρίων μαζί σας».

 Και ξεκίνησαν οι σιδηρόφρακτοι ιππότες της ελεεινής μοφής. Έστιψαν τους ΜΑΫδές τους, ξεζούμισαν την εθνοφρουρά τους, κοσκίνησαν και ξανακοσκίνIαν το στρατό τους, έπιασαν, έσφαξαν, τουφέκισαν χιλιάδες για να τρομοκρατήσουν, για να εκκαθαρίσουν, όπως λέν, τα παραδαρμένα τους μετώπισθεν και ξεκίνησαν. Εβδομήντα χιλιάδες λεφούσι ασύνταχτο, 8 συντάγματα πυροβολικού, δεκάδες τα αεροπλάνα. Και τόννοι από πίσω τους τα σύνεργα του πολέμου. Κανόνια, βόμβες, οβίδες, ρουκετοβόλα.

 Τα πολεμικά τους μέσα, τα πολεμικά τους ιδανικά, με τον τόννο ζυγίζονται. Και με τον τόννο σπαταλιούνται. Χιλιάδες σ’ ένα ύψωμα. 500 κρουσιφλεγή μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα.

Η επιφανειακή τους δύναμη και η υπέρτατη εσωτερική αδυναμία τους. Γιατί πίσω απ’ το προπέτασμα καπνού των ετοιμοπαράδοτων ετούτων σιδερικών στέκουν
γυμνοί, περιδεείς και κακομοίρηδες οι φαν-τάροι τους. Οι φαν
τάροι τους. Οι φαντάροι τους που δεν καταλαβαίνουν γιατί πολεμάνε.

    Κι’ απ’ την άλλη μεριά ορθώνεται όλη η Ελλάδα, η τίμια Ελλάδα της δουλειάς, του μόχθου, η Ελλάδα των εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, των ταπεινών και καταφρονεμένων σήμερα, που θάναι αύριο το πάν. Νοικοκυραίοι στον τόπο τους και αφέντες του σπιτικού τους.

Η Ελλάδα της Λαϊκής Δημοκρατίας.

    Απέναντι στο τεθωρακισμένο μαμούθ του μοναρχοφασισμού με τις τρομακτικές μηχανικές αρπάγες, ορθώνεται ο άνθρωπος με τη λεβεντιά του και το ηθικό μεγαλείο του. Το παληό και τόσο αληθινό σύμβολο του Δαυίδ και του Γολιάθ επαναλαμβάνεται ακόμα μια φο-
ρά, τις μέρες ετούτες πάνω στο Γράμμο. Θωρακισμένος με την ασπίδα της πίστης του, οπλισμένος με το φλογοβόλο της επαναστατικής του ιδεολογίας, ο μαχητής του Δ.Σ. κρατά κι’ αντιπαλεύει κι’ αντιμάχεται και  νικά το σιδερόφρακτο θεριό και ξεφτελίζει τις πολεμικές μηχανές όταν τις χειρίζονται χέρια που δεν ηλεκτρίζονται από την έ
νθεη πίστη της ιδεολογίας.

Γιατί έτσι γίνεται πάντα στον πόλεμο. Και τα άψυχα σιδερικά μπορούν να ζωντανέυουν μονάχα όταν πίσω τους βρίσκεται το άσφαλτο χέρι που ξέρει να πολεμά και το αθόλωτο μυαλό που ξέρει τι ζητάει και τι θέλει.

    Γεμίζουν τότες από ψυχή κι’ οι κάννες των τουφεκιών, και τα στόμια των κανονιών, και οι κορδέλες των πυροβόλων. Κελαηδούνε τα όπλα στα άτρομα χέρια των μαχητών του Δ.Σ. γιατί πίσω τους βρίσκεται η ψυχή, η λεβεντιά, η λαϊκή παληκαριά, κελαϊδούν και θαυματουργούν και μυκτηρίζουν τα μοντέρνα πολεμικά συμπράγκαλα του άπνοου αντιπάλου, γιατί πάνω τους ακουμπά η καρδιά ενός μάρτυρα μα αδούλωτου λαού και οι ριπές τους δένονται και συντονίζονται με τον παλμό ενός ολόκληρου έθνους που λαχταρά και παλεύει με όλη τη σφοδρότητα της ψυχής του, για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

                                                                                                                                                               25)6)48


 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση