αρχική σελίδα νεολαία Οι …«τεμπέληδες» και ο …«Καιάδας»!

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Οι …«τεμπέληδες» και ο …«Καιάδας»! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τη νεολαία
Συντάχθηκε απο τον/την Από το Γιώργο Καραστατήρα και το Νίκο Παπακωνσταντίνου, μέλη της Συντακτικής Επιτροπής της ιστοσελίδας μας   
Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014 21:08

Σκέψεις αφιερωμένες σ' όλα τα νέα παιδιά του εργαζόμενου Λαού μας, που παλεύουν για να χτίσουν το μέλλον.  Που αγωνιζονται καθημερινά για να κάνουν πράξη τα όνειρα και τις ελπίδες τους, μέσα σε μια κατάμαυρη κοινωνική πραγματικότητα...

Άνοιξη του 2014. Μετά από 5 χρόνια σπουδών σε Πανεπιστήμιο της  πρωτεύουσας ένα νέο παιδί του τόπου μας επιστρέφει στο νησί μας, αφήνοντάς με ανακούφιση πίσω του τις αποπνικτικές συνθήκες ζωής της καπιταλιστικής τσιμεντούπολης.

Επιστρέφει στη γλυκιά του πατρίδα, τη Σκιάθο, στο σπίτι των γονιών του και –ευτυχώς- σε ένα τραπέζι, έστω και όχι καθημερινά, στρωμένο με το φαΐ της μάνας του, που τον ρωτάει τουλάχιστον δέκα φορές αν έγινε σωστά το φαΐ που του ’φτιαξε, περιμένοντας την επιδοκιμασία σαν απόδειξη της επίτευξης του στόχου της.

Επιστρέφει στο δωμάτιο που είχε ως μαθητής μέχρι τα 18 του -και πλέον- χρόνια.

Επιστρέφει στη γειτονιά των παλιών συμμαθητών και φίλων. Φίλων, η εικόνα των οποίων μένει αναντικατάστατη ακόμα και μετά τις γνωριμίες – φιλίες κατά τη διάρκεια της θητείας των σπουδών.

Επιστρέφει στους δρόμους και στα εναπομείναντα καλντερίμια, τα στενά και τις ανηφόρες, στο παλιό λιμάνι, τις καφετέριες, τα σκάφη, τη θάλασσα, τη λίμνη του Άη Γιώργη, τον ταρσανά, τα δάση και τα χωράφια, τις αμμουδιές.

Επιστρέφει στον επίγειο τούτο παράδεισο που παραμένει ακόμα τέτοιος, όσες ζημιές και να του ’χουν κάνει η ιδιωτική πρωτοβουλία, η αγοραία ανάπτυξη, η εξάρτηση των κατοίκων του νησιού μετά από το σβήσιμο των αυτοδύναμων παραγωγικών –οικονομικών δραστηριοτήτων και την αντικατάστασή τους με τη κυριαρχία των μονοπωλίων του τουρισμού, των ‘σούπερ μάρκετ’… Παρά το απαράδεκτο καθεστώς των θαλασσίων συγκοινωνιών και την εξελισσόμενη απομόνωση του λαού του νησιού από την αγορά της γεωγραφικής γειτονιάς του.

Παρ’ όλη την αλλοίωση των χαρακτηριστικών της πόλης με τη τσιμεντο-επίθεση των τελευταίων δεκαετιών και την ασχήμια των νεόκοπων κτηρίων, τα οποία -κατ’ ανάγκην- εξυπηρετούν τον προωθούμενο επεκτατικό ιδιωτισμό του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης εις βάρος των αγαθών κοινοχτημονικής μη αγοραίας χρήσης.

Γυρίζει, λοιπόν στη Σκιάθο, γιατί δεν μπορεί εύκολα να καταλάβει, γιατί δεν θέλει να  παραδεχτεί -ούτε να το σκεφτεί!- ότι αυτά που τον κάνουν να νοιώθει την μεγαλο- τσιμεντούπολη άσχημη και απωθητική, είναι ακριβώς η ίδια αρρώστια που έχει κολλήσει και στον αγαπημένο του τόπο. Και ότι, ακόμα χειρότερα, μέσα σ’ αυτά τα τσιμεντο-βλήματα του σύγχρονου ιμπεριαλιστικού πολιτισμού, οι άνθρωποι θεωρούν φυσικό να αναζητούν αποκλειστικά σχεδόν την τροφή τους…

Οι γονείς του τώρα πια βρίσκονται στη διαδικασία συνταξιοδότησης για λόγους που επιβάλλουν απειλητικά οι κυρίαρχες οικονομικο-πολιτικές συνθήκες. Συνθήκες που σπρώχνουν βίαια τους εργαζόμενους, στο δημόσιο, είτε να απολυθούν βγαίνοντας στη συνταξιοδότηση, είτε να αποδεχτούν το νόμο της ανάπτυξης της ανασφάλειας και της υποταγής τους στην εξυπηρέτηση της διαδικασίας συγκέντρωσης του κεφαλαίου, σαν εθνικό-πατριωτικό και υπαλληλικό  καθήκον, για την ‘ανάπτυξη’ της οικονομίας και τη ‘σωτηρία της χώρας’.

Οι νέοι της ηλικίας αυτής, όσοι απ’ αυτούς ολοκλήρωσαν τη μαθητική  τους ζωή στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έχουν προσθέσει πλήθος εμπειριών, έχουν μπει σε ένα καθεστώς επαγγελματικής απασχόλησης, εποχιακής κατά το πλείστον, όπως είναι φυσικό για ένα τόπο, σαν το όμορφο, αλλά ταλαίπωρο νησί της Σκιάθου, στη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Εμπειρίες μάλιστα που διαμορφώνονται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, ακριβώς για το λόγο ότι ο τόπος που ζούνε, είναι ένας τόσο σπάνια όμορφος τόπος μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό καθεστώς με τις τέτοιες τοπικές διοικήσεις που, φευ, βγαίνουν με τη ψήφο του άμοιρου αυτού λαού!

Η περιοδική και καταναγκαστική είσοδος στη φάση παύσης της αμειβόμενης εργασίας, σε ετήσια βάση, η μείωση του εισοδήματος από την παρεχόμενη δουλειά στον τουριστικό τομέα, η μείωση του κλάσματος του χρόνου εργασίας ως προς το χρόνο της ανεργίας ή της υποαπασχόλησης, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, για όλο και περισσότερους κατοίκους, έχει φέρει  και έχει χτίσει καινούργια ‘ήθη’ στις κοινωνικές σχέσεις, που πόρρω απέχουν από τη ζεστασιά του μικρόκοσμου ενός αγαπημένου σπιτιού με τους γονείς του, για ένα μικρό παιδί.

Ειδικά δε στις νεότερες ηλικίες, η νεωτερική αυτή διαφοροποίηση τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα, πιο ανεπηρέαστη από την παράδοση, πιο απομακρυσμένη-απομονωμένη από την ιστορία.

Μια «νέα» ιστορία γράφεται, που τείνει να αποξενώσει το σημερινό άτομο από το περιβάλλον του. Το φιλικό, το οικογενειακό, το κοινωνικό, το πολιτικό και το φυσικό.

Μια ‘νέα’ ιστορία η οποία θέλει να αλλάξει αυτό για το οποίο θέλουν να νιώθουν αγαλλίαση οι άνθρωποι από τη σχέση τους με το περιβάλλον τους. Αυτό το οποίο θέλουν να το νοιώθουν δικό τους, χωρίς να το εμπορεύονται, χωρίς να το πουλάει ο ένας στον άλλον, χωρίς να το δηλητηριάζει η αγορά.

Έχει πάψει να ισχύει η βεβαιότητα και η ασφάλεια που έδινε στους κατοίκους το περιθώριο, χρονικό και δυναμικό, της διασκέδασης, της ανεμελιάς, του τραγουδιού, της παρέας. Και η βεβαιότητα αυτή έχει πάψει να υπάρχει όχι μόνο για τους νέους, αλλά και για τους σημερινοί γονείς της μέσης ηλικίας, όσο και για τους ανθρώπους της τρίτη ηλικίας που ανήκουν στη μικροαστική τάξη, σε όλη την επικράτεια φυσικά και όχι μόνο στο –ακόμα- πανέμορφο αυτό νησί.

Ένα βράδυ, λοιπόν, σε μια παρέα τέτοιων παλιών φίλων, ο πληθυσμός της οποίας εμπλουτίζεται από καινούργιους εν τω μεταξύ αποχτημένους φίλους,  η κουβέντα πάει, (πού αλλού;)  στο ζήτημα της οικονομίας! Με τη δική του άποψη ο καθένας, άποψη που βγαίνει από την κοινωνική  θέση του καθενός, πάνω στον ομόφωνα αποδεκτό όρο της κυριαρχίας, σε κάθε τους βήμα, της οικονομικής κρίσης με όποιο τρόπο και αν το εκφράζει ο καθένας.

-Κοιτάξτε βρε παιδιά τι γίνεται; Πώς θα γιατρευτεί αυτή η κατάσταση;  Τι μέλλον θα έχουμε; Πού θα βρεθούμε; Ποιος φταίει; Τι θα πρέπει να γίνει; Κλπ, κλπ.

Οπότε, μέσα στην αγωνιώδη αυτή συνομιλία, ακούγεται, σε αντιδιαστολή με τα προαναφερθέντα ερωτηματικά,  ακούγεται μια «πρόταση» για τη θεραπεία των αιτιών που παράγουν αυτές τις δυσκολίες.

Μια «πρόταση» με την αναπάντεχη σιγουριά μιας άμεσα αναγνωρίσιμης ισχύος, ειδικά για τους νέους.

Μια «πρόταση» που περίμενε –λες- αυτό το …πελάγωμα των συνομιλητών,  για να μπορέσει να εκτονωθεί και να αναδειχτεί σαν τέτοια, αγαναχτισμένη από τη μέχρι τότε  απαξίωσή της από την ομαλότητα της προ κρίσης κατάστασης.

Μια «πρόταση» που περίμενε εναγωνίως την κρίση για να μπορέσει να βγει και αναδειχτεί στον ανυποψίαστο κόσμο μας:

       «Όποιος δεν δουλεύει, στον Καιάδα!».

Είναι φανερό ότι εκείνος που  με τόσο …ελαφρά τη καρδία το ξεστόμισε αυτό, θεωρεί τους ανθρώπους που παραδέρνουν στο πέλαγος της ανεργίας και της ανέχειας ως … «τεμπέληδες» και «κηφήνες», που … ηθελημένα βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση!!!

Η ηχώ αυτής της «πρότασης» άφησε  ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία της όλης συνάντησης των φίλων.

Μια "πρόταση", η  σύνθεση της οποίας, για μια τέτοια παρέα, είναι ασυνήθιστα βαριά αντιφατική. Βαριά για ανάλυση και χρήση από μια ψυχή που δεν έχει συνηθίσει να δέχεται τη θανατική ποινή που προτείνει σαν τόσο άμεσα και πλατιά εφαρμοστή πολιτική, ώστε να αρκέσει να θεραπεύσει μια τόσο διαδεδομένη ‘ασθένεια’, όπως αυτή της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.

Μια ασθένεια τόσο πιεστικά αντίθετη με το όνειρο για τη ζωή καθενός, πολύ περισσότερο ενός νέου που θα ‘άξιζε’ να αναρωτηθεί, αν η άρνησή του στη θανάτωση κάποιων υπαιτίων τον εμποδίζει να λύσει το πρόβλημα της ανεργίας του. Μια πράξη που χρειάζεται για να υιοθετηθεί αρκετό απόθεμα μίσους για τον υπαίτιο, μίσος που το παρέχει απλόχερα ικανοποιημένο το πνεύμα αυτής της "πρότασης".

Ας έχουμε δε υπ’ όψη ότι, όταν λέμε ‘κρίση’ δεν εννοούμε όλοι το ίδιο πράγμα. Όπως δεν εννοούμε το ίδιο για κάθε διαφορετική λέξη, που όμως για μια τέτοια λέξη, κάθε η κάθε τέτοια διαφορά είναι τραγικά σοβαρή.

Μια "πρόταση" που κάνει αισθητό ένα απότομο πάγωμα στη πορεία της συζήτησης, για ένα πολύ μικρό  χρονικό διάστημα. Αυτό το πάγωμα όσο μικρό και αν είναι, αφήνει την πιο ανεξίτηλη σφραγίδα από την όλη συζήτηση.  Όσο και αν, από κεκτημένη ταχύτητα για την απόλαυση της ζωής, η παιδική ψυχή, απομακρύνεται από το ρείθρο της  χαράδρας ενός «Καιάδα».

Η παλιά παρέα λοιπόν μπολιάζεται με την αντίφαση μιας τέτοιας νεοφανούς "πρότασης" για έναν  «Καιάδα».

«Καιάδας» ο οποίος δεν βρίσκεται πια στη γη της αρχαίας Λακωνίας, αλλά βρίσκεται οπουδήποτε και οποτεδήποτε χρειαστεί να εφαρμοστεί ένα τόσο μαζικό και άμεσο ‘φάρμακο’ για τη θεραπεία της σύγχρονης αρρώστιας του κοινωνικο-οικονομικού μας συστήματος.

-«Όποιος δεν δουλεύει …!». Μένει η ηχώ από αυτό το κομμάτι του λόγου.

Ακούγεται τόσο αναπάντεχο για τους νέους αυτούς που τους δέρνει, από το πρωί μέχρι το βράδυ η ανεργία. Που μπορεί και στον ύπνο τους ακόμα να ψάχνουν πού να δουλέψουν και πώς θα ζήσουν.

Ακούγεται τόσο παράξενο, φοβερό και αταίριαστο να λέγεται ότι πρέπει να …εξοντωθούν αυτοί που σήμερα δεν δουλεύουν, οι τόσοι και τόσοι συνάνθρωποί μας που δεν έχουν εργασία και ψάχνουν για μια δουλειά με τόσο μεγάλη βασανιστική αγωνία, τη στιγμή μάλιστα που το σύνολο σχεδόν των οικογενειών των φίλων, έχει ανθρώπους του που πλήττονται  από την ανεργία…

Γιατί αυτοί που προτείνεται τόσο απερίσκεπτα να …εξοντωθούν αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας που βασανίζεται, αφού δεν μπορεί πλέον να βρει δουλειά  εξαιτίας της ίδιας της πολιτικής και του ίδιου του συστήματος εκείνων οι οποίοι σήμερα προτείνουν ακόμα και την εξόντωση των …θυμάτων τους!

Αλλά ακριβώς αυτή η εντυπωσιακά απάνθρωπη «πρόταση εξόντωσης των ανέργων», όσο ηχηρή και «ρηξικέλευθη» κι αν προσπαθεί να παρουσιαστεί είναι εντελώς κούφια και αστήριχτη. Γιατί αφήνει αναπάντητο στα μέλη αυτής της παρέας (που δεν αρνούνται τη δουλειά όσο σκληρή και να’ναι) το ερώτημα: Ποια είναι η αιτία του φαινομένου της ανεργίας; Πού βρίσκονται οι ρίζες αυτού του φαινομένου;

Όπως επίσης αφήνει αναπάντητο το ερώτημα: Ποιος και γιατί επιβάλλει στην κοινωνία τους σύγχρονους βάρβαρους μεσαιωνικούς όρους εργασίας;

Ποιος επιδιώκει το  σβήσιμο των εργασιακών δικαιωμάτων και γενικά το σβήσιμο της ίδιας της έννοιας της διεκδίκησης εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ειδικά μάλιστα όταν η διεκδίκηση αυτή προωθείται με τρόπο μαζικό και οργανωμένο;

Και αφήνει αναπάντητα αυτά τα ερωτήματα και επιδιώκει να τα εξοβελίσει από τη συζήτηση, γιατί η απάντησή τους μας οδηγεί απευθείας στη ρίζα του προβλήματος της ανεργίας: ότι δηλ. αυτή υπάρχει ακριβώς επειδή το κεφάλαιο βγαίνει απολύτως κερδισμένο από την ύπαρξή της! Ότι η πλουτοκρατία στον τόπο μας και διεθνώς αυξάνει σε βαθμό ασύλληπτο τα κέρδη της, ακριβώς επειδή με την πολιτική της σκόπιμα αυξάνει τον «εφεδρικό στρατό» των ανέργων και των φτωχών! Ότι η ανεργία και το φάσμα της πείνας είναι το όπλο των καπιταλιστών, σφετεριστών των μέσων της κοινωνικής παραγωγής, για να φτηναίνουν στο σύνολό της την εργατική τάξη και να χειραγωγούν αποτελεσματικότερα ολόκληρη την κοινωνία… Ότι με την ανεργία των νέων, που η πολιτική τους την έχει μετατρέψει σε «φυσικό φαινόμενο» για τις καπιταλιστικές συνθήκες, οι εκμεταλλευτές αυτής της κοινωνίας εξασφαλίζουν –για την ώρα τουλάχιστον- τη σιωπή και τις μειωμένες απαιτήσεις των νέων.

Γιατί, αλίμονό τους αν οι νέοι άνθρωποι, η νέα βάρδια της εργατικής μας τάξης καταλάβει αυτή την αλήθεια και αποφασίσει, αντί να ακούει τις βλακείες περί ...αποκλειστικά «ατομικής ευθύνης ενός εκάστου δια την τύχην του» να διεκδικήσουν με μια φωνή και μια γροθιά τη Ζωή και το Δίκιο που τους ανήκει!

Α, όχι! μακριά από αυτούς τους νέους τέτοια πράγματα. «Κουμουνιστικά πράματα», όπως συνηθίζουν να τα λένε μέσα στην αμάθεια και στην προκατάληψή τους εκείνα τα …θύματα των πλουτοκρατών που νομίζουν ότι οι ιδέες των …αφεντικών τους είναι το απόσταγμα της σοφίας και της …επιστημοσύνης της ανθρωπότητας!

Η αχαρακτήριστη, εγκληματική αυτή πρόταση για την …εξολόθρευση των …θυμάτων του καπιταλισμού είναι τελικά ο …καπνός παραλλαγής που πάει να σκεπάσει και να διασώσει τον …εγκληματικό καπιταλισμό ως σύστημα εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας, της διαστροφής και της αλλοτρίωσης της ίδιας της ανθρώπινης φύσης από το καθεστώς εκείνο κοινωνικής σκλαβιάς που αλλοιώνει, διαστρέφει και κτηνοποιεί τον άνθρωπο…

Όχι, κύριοι καπιταλιστές και σεις κακόμοιρα τσιράκια τους, που αντηχείτε τη φωνή των αφεντάδων σας! Η «πρόταση» σας αυτή απαιτεί από τους εμβρόντητους ακροατές της να δεχτούν εκ των προτέρων ότι δεν θα ψάξουν ποτέ  τις λογικές συναρτήσεις που ήδη αναδείξαμε. Τα παιδιά μας και τα’ αδέρφια μας που πετάχτηκαν στην ανεργία ούτε τεμπέληδες, ούτε άχρηστοι, ούτε κηφήνες, ούτε παράσιτα της κοινωνίας είναι! Αν θέλετε να βρείτε τεμπέληδες και παράσιτα, κύριοι κεφαλαιοκράτες, κοιτάξτε τις δικές σας φάτσες στον καθρέφτη! Τα παιδιά της εργατικής τάξης και του λαού μας είναι γεμάτα ζωντάνια και γνώση, γεμάτα από διάθεση για ζωή και δημιουργία. Εσείς και το πανάθλιο καθεστώς σας καταπιέζει και καταπνίγει αυτή τη δημιουργικότητα, είτε γιατί δεν σας δίνει το προσδοκώμενο μέγιστο ποσοστό κέρδους είτε κι αντίστροφα: για να χρησιμοποιήσετε τη δυστυχία που φέρνει η κατάπνιξη της δημιουργικότητας των παιδιών μας, ώστε να δημιουργήσετε συνθήκες νέας ασύλληπτου μεγέθους κερδοφορίας του κεφαλαίου σας!

Η αγριανθρωπική, κτηνώδης αντίληψή σας περί «τεμπέληδων» ανέργων που πρέπει να πεταχτούν στον κοινωνικό … «Καιάδα» είναι παμπάλαιη, αντιεπιστημονική και εντελώς ανιστόρητη. Ωστόσο έχετε την απαίτηση να επιβληθεί ως δόγμα στην κοινωνία. Είναι εκείνο το δόγμα, που επί δεκαετίες κρατιόταν κρυμμένο στα βάθη της ψυχής υμών των εμπνευστών του, που περιμένατε με τόσο έντονη ρεβανσιστική διάθεση να  «πάρουν πίσω το αίμα σας», από την εργατική τάξη και απ’ όλους όσοι  είχαν αμφισβητήσει την αξία του ρόλου σας ως αφεντικών της κοινωνίας. Γυρεύει να πάρει …εκδίκηση από του Λαούς της Γης που τον 20ο αιώνα έδειξαν τη δύναμή τους, το ανάστημά τους και κέρδισαν πρωτοφανέρωτα δικαιώματα και καταχτήσεις, ανατρέποντας ή στριμώχνοντας για τα καλά εσάς, τους εκμεταλλευτές του μόχθου τους.  Τώρα, που εσείς οι εκμεταλλευτές νομίζετε (κούνια που σας κούναγε!) πως αποκαταστήσατε αιωνίως το …νόμο της ζούγκλας, πισωγυρίζοντας το ποτάμι της Ιστορίας, ξερνάτε το δηλητήριο οχιάς, που κρύβουν τα κατάμαυρα σπλάχνα σας και τα σάπια διεστραμμένα κρανία των ιδεολογικών σας φερεφώνων.

Όχι κύριοι καπιταλιστές, όχι τα δικά μας παιδιά, αλλά η δική σας κοινωνική τάξη έχει εξελιχθεί σε μια μειοψηφία από κοινωνικά παράσιτα, άχρηστα και ανωφελή για τη λευτεριά και τη ζωή του ανθρώπου! Δεν πρόκειται, επομένως, να σας κάνουμε το χατίρι. Δεν πρόκειται να αποδεχτούμε την εξόντωσή μας και να σκάψουμε το λάκκο μας. Δεν πρόκειται να γκρεμιστούμε εμείς και τα παιδιά μας στον «Καιάδα» που μας ετοιμάζετε!

Υποχρέωσή μας απέναντι σ’ αυτά ακριβώς τα παιδιά, τα δικά μας παιδιά, που σπούδασαν, που έφτυσαν αίμα για να αποχτήσουν μια επιστημονική, τεχνική ή επαγγελματική κατάρτιση απολύτως χρήσιμη στο κοινωνικό μας σύνολο, υποχρέωση απέναντι στα παιδιά μας που τώρα βλέπουν να γίνονται κουρέλι οι προσδοκίες και τα όνειρά τους, παραδέρνοντας στο λάκκο της ανεργίας, του τέρατος αυτού που εσείς εξαπολύσατε για να πλουταίνει πιότερο το μπεζαχτά σας, είναι να φροντίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ξεφορτωθούμε εσάς και το καθεστώς σας μιαν ώρα αρχύτερα, ριζικά, οριστικά κι αμετάκλητα!!!  Να δείξουμε στη νέα γενιά το δρόμο που οδηγεί στην κοινωνική λευτεριά και να την κάνουμε πρωτοπόρο αγωνίστρια της κοινωνικής απολύτρωσης.

Να στείλουμε στον «Καιάδα», να στείλουμε στον …αγύριστο -μια για πάντα- την εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο.

Τίποτα λιγότερο από αυτό!

Γιατί, όπως επιγραμματικά, με επιστημονική σοφία και αξεπέραστο ταλέντο το διατύπωσε ο Μπρεχτ, απάνθρωποι κύριοι εκμεταλλευτές του εργατικού μας ιδρώτα: «η ανεργία μια για πάντα θε να λείψει, ευθύς ως όλοι εσείς περάσετε οριστικά στην ανεργία!»

Σκιάθος, 21-10-2014

Γιώργος Καραστατήρας

Νίκος Παπακωνσταντίνου

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση