αρχική σελίδα ποίηση Ο ξεριζωμός
Ο ξεριζωμός PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Δημήτρη Φυλτζανίδη   
Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014 22:45
Το "Ελεύθερο Βήμα των Πολιτών της Σκιάθου-www.sispirosi.gr" με απερίγραπτη συγκίνηση, μ' έναν αυθόρμητο λυγμό που βγαίνει από της ψυχής μας τα κατάβαθα, καθώς διαβάζοντας αυτούς τους στίχους, ξυπνούν οι μνήμες από τις μεγάλες ιστορικές περιπέτειες του Ελληνικού Λαού, των πατεράδων και των παππούδων μας, δημοσιεύει σήμερα τούτη τη σπαραχτική, μα και γεμάτη από τη λεβεντιά του Πόντου, κατάθεση ψυχής του Σκιαθίτη τίμιου βιοπαλαιστή και πηγαίου λαϊκού μας ποιητή, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΥΛΤΖΑΝΙΔΗ. Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή για την ιστοσελίδα του εργαζόμενου Λαού της Σκιάθου να δημοσιεύει τέτοιες συνεργασίες. Ευχόμαστε στο συναγωνιστή και φίλο μας, το Δημήτρη, να είναι πάντοτε γερός, δυνατός και γιομάτος έμπνευση! (συμπληρωμένο 3/9/14)
Ο ξεριζωμός

"Γιουνάν Γκιαούρ" με λέει η Τουρκιά
και η Ελλάδα ..."Τούρκο"...
Εκεί φωτιά και θάνατος
και απ' εδώ : -Τις εστί ούτος;
-Α, μην χολοσκάς, Αούτος.
"Τούρκο" με  λέγαν την αυγήν
"Αούτο" την εσπέρα,
(άμετε εις τον  διάβολον
κι ακόμα παραπέρα...)

Κι όντας στερούντος αντρισμού,
να δέρνουν την Τουρκία,
στο σώμα μου ξεσπάγανε
με πύρινη μανία .
Και τώρα ίσα κι αντρικά
μία τους κάμνω μνεία,
του Πόντου είμαι Έλληνας
του Εύξεινου μας Πόντου,
της Κερασούντας είμαι γιος
κ' εγγόνι της Σαμψούντας.

Θα μ' εύρεις στις  αναφορές
ιστορικών αρχαίων,
Θα μ' εύρεις στα αναφιλητά
χαροκαμένης μάνας.
Θα μ' εύρης μεσ' στο σπαραγμό,
μεσ' στη φωτιά θα μ' εύρεις.
Θα μ' εύρεις, σκόρπια
τα οστά μ', στου Πόντου τα λιβάδια.
Θα μ' εύρεις μεσ' στα αίματα,
θα μ' εύρεις μεσ το κλάυμα.

Θα εύρεις μου την κεφαλήν
τρόπαιο Τούρκου ταγκαλά
στρατιώτη ή ατάκτου.
Φυγά θα μ' εύρεις
στην Ανατολή,
Δύση Βορρά και Νότο.
Θα μ' εύρεις μ' ένα όνειρο,
θα μ' εύρεις μ' ένα τάμα
όντας να ονειρεύομαι
την λεφτεριάν του Πόντου.

Θα μ' εύρεις να ονειρεύομαι
την γην των πρόγονών μου.
Θα μ' εύρεις ν' αφουγκράζομαι
καμπάνα να ηχήσει
και να οραματίζομαι
ότι στου Πόντου τις αυλές
η Λευτεριά κι η Πασχάλια
του Απριλιού μια χαραυγή
θα καρτερεί ν' ανθίσει,
ώστε ο κάθε Πόντιος

λεύτερος στην πατρίδα  του,

ανέμελος να ζήσει.


Τη χώρα των προγόνων μου
αλλοεθνείς πατούνε ,
στα δυο μου μάτια δάκρυα

αστείρευτα κυλούνε...

Την πόλη των πατέρων μου
Αμάσεια τη λένε.
Τούρκοι την επατήσανε,
Αγαρηνούς τους λένε.
Για λευτεριά και λύτρωση,
τα σωθικά μου καίνε...


Εκεί, στου Μάη τα στερνά,
στ' άρχεμα του Ιούνη,
σε σπάθισεν ο Αγαρηνός,
εκει που η γλώττα σ' έλαλεν
ερωτικόν τραγούδι,
εσπάθισε σε ο βάρβαρος,
σ' έκοψε σαν λουλούδι,
στου γάμου σου τ' ανήμερα...

Σε θέρισεν ο βάρβαρος
στου ονείρου τον κοιτώνα
γκριζόμαυρα ο Αύγουστος
ντύθηκε μεσ' το γιόμα
και την ψυχή μου τύλιξε
ο πέπλος του χειμώνα... 

Φρονώ
τ' αντρίκιου  τ' αποχωρισμού
πως ήγγικεν η ώρα,
χρείαν αξόφλητη

-το χαμόγελό σου

στο είναι μου κρατώ-
που ’χες δι' εμέ
και τον καθέν'
φίλε μου, ω, Νικόλα!

Το αίμα σ' θα εκδικηθώ
σε τούρκικο στρατώνα.
Ξεύρε, δεν σφάζω αμάχους,
'γω δεν λογχώ γυναίκες,
δεν χαρακώνω εγώ παιδιά,

εγώ παλεύω αντρίκια.

Πότε, μαθές, φυσήξεις
της λευτεριάς αερικό;
Δεί, ω! να έβγω ένα δειλινό
με τ' όνειρο σεργιάνι
εκεί,
στου Ευξείνου Πόντου τις ακτές,
το πάθιο μου να γειάνει...

 



                                               Δημήτρης Φυλτζανίδης
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση