αρχική σελίδα πολιτισμός Δυο αντιπροσωπευτικά δείγματα παιδικής λογοτεχνίας από ταλαντούχες νέες δημιουργούς της Σκιάθου

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Δυο αντιπροσωπευτικά δείγματα παιδικής λογοτεχνίας από ταλαντούχες νέες δημιουργούς της Σκιάθου PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τη Μαρία Ρεντιφίδου και την Ελισάβετ Δερβένη.   
Πέμπτη, 13 Μαίου 2010 12:22

Αποτέλεσμα εικόνας για λογοτεχνία για νέους


   Δημοσιεύουμε σήμερα ξανά  (Αύγουστος 2018)  στην ανανεωμένη ιστοσελίδα μας σε κοινή έκδοση, στη στήλη της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ μας, δυο πολύ όμορφα λογοτεχνικά κείμενα που έγραψαν το 2010 και ευγενικά μας τα παραχώρησαν, δύο εξαιρετικά ταλαντούχες νέες της Σκιάθου, μαθήτριες τότε του Γυμνασίου, η ΜΑΡΙΑ ΡΕΝΤΙΦΙΔΟΥ και η ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΔΕΡΒΕΝΗ. Πρόκειται για κείμενα που με τη μορφή του παραμυθιού έγιναν τότε ανάρπαστα στο νεανικό αναγνωστικό κοινό  της Σκιάθου, αποδεικνύοντας ότι η νέα γενιά αυτού του τόπου έχει πάντοτε άφταστο ταλέντο, αγάπη στην αισθητική ομορφιά, απέραντη ευαισθησία και όρεξη για δημιουργική δουλειά. Η ιστοσελίδα μας εύχεται στις δυο συγγραφείς νέες μεγαλες επιτυχίες σε όλους τους τομείς της -ενήλικης πια- ζωής και εργασίας τους. Άμποτε τα κείμενα αυτά να γίνουν μια ακόμη αφορμή κι ένα επιπλέον κίνητρο στα σημερινά παιδιά της Σκιάθου μας και όλης της Ελλάδας για να ξεδιπλώσουν και το δικό τους  ταλέντο στη λογοτεχνία.


1.

Μαρία Ρεντιφίδου

 

Η Ιστορία του Κόκκινου Μπαλονιού


red_balloon

 


     Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μπαλόνι που ήθελε να πετάξει μακριά. Ζούσε μαζί με άλλα μπαλόνια στο κατάστημα ενός πωλητή μπαλονιών.

Ήταν το μοναδικό κόκκινο μπαλόνι ανάμεσα στα άλλα και ήταν πραγματικά όμορφο! Κάθε μέρα ο πωλητής μπαλονιών πήγαινε στην κεντρική πλατεία της μικρής πόλης και πουλούσε τα μπαλόνια του. Όλα τα μπαλόνια ήθελαν να τα αγοράσει κάποιος, αλλά το κόκκινο μπαλόνι δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο.

    Μια μέρα ένα πεντάχρονο κοριτσάκι, που πήγε βόλτα με τη μητέρα του στην πλατεία, είδε τον άντρα με τα μπαλόνια.

-"Μαμά, μπορείς να μου αγοράσεις το κόκκινο μπαλόνι;"
-"Φυσικά, ας το αγοράσουμε".

  Κι έτσι κι έκαναν. Το κορίτσι ήταν τόσο χαρούμενο με το νέο της δώρο, αλλά το κόκκινο μπαλόνι ήταν λυπημένο, επειδή ήθελε να πετάξει μακριά.      Το κορίτσι πήρε το μπαλόνι στην κρεβατοκάμαρά του και εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως τα μάτια του μπαλονιού ήταν γεμάτα δάκρυα.
    -"Γιατί κλαις;" είπε το κοριτσάκι.

   -"Θέλω να πετάξω μακριά, αλλά δεν μπορώ, γιατί τώρα πρέπει να μείνω μαζί σου", απάντησε το μπαλόνι.

    -"Έχω μια ιδέα!", είπε. «Κάθε βράδυ θα πετάς μαζί μου στον ουρανό και θα μου δείχνεις τα αστέρια, αλλά το πρωί θα επιστρέφουμε πίσω στο σπίτι.».

   "Αυτό είναι πολύ καλή ιδέα!", είπε το κόκκινο μπαλόνι πιο ευτυχισμένο από ποτέ.

    Όταν έπεσε η νύχτα και όλοι κοιμόνταν, το κοριτσάκι και το μπαλόνι πέταξαν στον ουρανό. Εκατομμύρια αστέρια έλαμπαν στον ουρανό. Το κορίτσι δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του, ήταν σαν να ζούσε σε όνειρο, και το μπαλόνι ήταν πολύ χαρούμενο, γιατί το όνειρό του έγινε πραγματικότητα και η φίλη του ήταν κι αυτή το ίδιο χαρούμενη! Το ίδιο γινόταν κάθε βράδυ για πολύ καιρό.

   Αλλά έφτασαν τα γενέθλια του κοριτσιού και η μητέρα του αγόρασε πολλά μπαλόνια για το πάρτι γενεθλίων. Αγόρασε μπλε και κίτρινα μπαλόνια, αλλά όχι  κόκκινα. Το μόνο κόκκινο μπαλόνι ήταν μπαλόνι του κοριτσιού, ο καλύτερος φίλος της.

   Οι φίλοι και οι φίλες του κοριτσιού ήρθαν και το πάρτι ξεκίνησε. Οι φίλοι της είδαν το μοναδικό κόκκινο μπαλόνι και προσπάθησαν να το πιάσουν, αλλά δεν ήταν τόσο προσεκτικοί και το τρύπησαν.
    Το καημένο το κορίτσι δεν ήξερε τι είχε συμβεί και, όταν το πάρτι τέλειωσε, έψαξε παντού για μπαλόνι, αλλά δεν μπο-ρούσε να το βρει. Τότε κατάλαβε ότι κάτι κακό είχε συμβεί ... Άρχισε να κλαίει και να κλαίει και σταματημό δεν είχε.
   "Αυτά ήταν τα χειρότερα γενέθλια της ζωής μου!", είπε στον εαυτό της.
    Αλλά η ιστορία του κόκκινου μπαλονιού δεν τελειώνει εδώ! Το κόκκινο μπαλόνι πήγε στον Παράδεισο των Νεράιδων και συνάντησε τη    Νεραϊδοβασίλισσα.
    "Εδώ στον Παράδεισο πρέπει να μου πεις ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου και εγώ θα το πραγματοποιήσω!", είπε η Νεραϊδοβασίλισσα στο μπαλόνι. Το κόκκινο μπαλόνι της είπε ότι το μεγαλύτερο όνειρό του ήταν να πετάξει μακριά, αλλά
επίσης, της είπε ότι θα ήθελε να πάει πίσω στο μικρό κορίτσι.
    Η Νεραϊδοβασίλισσα απάντησε ότι θα το έκανε να πετάξει μακριά και να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και, αφού έβλεπε πρώτα κάθε γωνιά της γης, μετά θα μπορούσε να πάει πίσω στη μικρή φίλη του.
   -"Αλλά πρέπει να ξέρεις", είπε η Νεραϊδοβασίλισσα, "ότι θα επιστρέψεις στη γη όχι ως μπαλόνι αλλά ως κόκκινη ομπρέλα".
   -"Εντάξει, σας ευχαριστώ πάρα πολύ!", είπε το κόκκινο μπαλόνι και άρχισε το ταξίδι του σε ολόκληρο τον κόσμο.
    Τα χρόνια περνούσαν και το κορίτσι έγινε δέκα ετών! Αλλά και πάλι, όποτε πήγαινε βόλτα θυμόταν τις μαγικές βραδιές με το μπαλόνι και ένιωθε χαρούμενο γι’ αυτό που είχε ζήσει, αλλά και λυπημένο γιατί της έλειπε πολύ ο φίλος της. Θυμήθηκε ότι μια νύχτα πλησίασαν τόσο πολύ το φεγγάρι που θα μπορούσαν να το αγγίξουν.«Οπουδήποτε κι αν είσαι, ελπίζω να είσαι ευτυχισμένο, μπαλονάκι μου», είπε.
     Ξαφνικά, άρχισε να βρέχει, αλλά το κορίτσι είχε μια ομπρέλα μαζί του. Όμως, ο άνεμος φυσούσε πολύ δυνατά και η ομπρέλα του κοριτσιού έσπασε. -"Ωχ! Τώρα πρέπει να αγοράσω μια άλλη ομπρέλα!", σκέφτηκε το κορίτσι. Πήγε τρέχοντας στο σπίτι. Είχε γίνει μούσκεμα και είπε στη μητέρα της ότι η ομπρέλα της είχε σπάσει.
   -"Όταν σταματήσει η βροχή, θα πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια", είπε η μητέρα της.

    Πήγαν σε ένα κατάστημα, που βρισκόταν κοντά στο σπίτι τους, όπου πωλούνται διάφορα χρήσιμα πράγματα. Μόλις μπήκαν μέσα, το κορίτσι είδε μια υπέροχη κόκκινη ομπρέλα που την έκανε να φέρει στο μυαλό της το κόκκινο μπαλόνι της. Πήγε κοντά στην ομπρέλα και, προς μεγάλη της έκπληξη, η ομπρέλα άρχισε να της ψιθυρίζει: "Γεια σου, κοριτσάκι, με θυμάσαι; Είμαι το κόκκινο μπαλόνι!"

    Το κορίτσι φοβήθηκε λιγάκι, αλλά στη συνέχεια η ομπρέλα της εξήγησε τι είχε συμβεί.
    -«Πω-πω, είμαι τόσο χαρούμενη που είμαστε και πάλι μαζί!", είπε με χαρά. Το κορίτσι είπε στη μητέρα του ότι ήθελε την ομπρέλα και την αγόρασαν αμέσως.
     Κάθε νύχτα που ο άνεμος φυσούσε, το κορίτσι και η κόκκινη ομπρέλα πετούσαν πάνω από την πόλη.
     Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το μικρό κορίτσι μεγάλωσε και η κόκκινη ομπρέλα ήταν πολύ παλιά για να πετάξει. Σταμάτησαν να πετούν, αλλά πάντα πήγαιναν περιπάτους, όταν έβρεχε.     Αλλά και οι δυο τους ποτέ δεν ξέχασαν τις όμορφες μαγικές νύχτες που πέρασαν μαζί πετώντας ανάμεσα στα αστέρια...


 

 

 

2.
Ελισάβετ Δερβένη.

H ιστορία ενός φύλλου


Αποτέλεσμα εικόνας για φύλλο

 

Μετάφραση από τα Αγγλικά από την μαθήτρια Βικτωρία Ταλαδιανού,

η οποία είναι συμμαθήτρια και φίλη της συγγραφέως  Ελισάβετ Δερβένη.

 

 

    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φύλλο. Το όνομά του ήταν Chris και ζούσε σε ένα δέντρο στην κεντρική πλατεία μιας πόλης. Ζούσε εκεί με την οικογένειά του· με τους γονείς του, με τους παππούδες του, με τους προπαππούδες του, με τα ξαδέρφια του, τ’ αδέρφια του και τις αδερφές του. Ποτέ του δεν είχε ερωτευτεί, αλλά το ήθελε πάρα πολύ. Έτσι, μια μέρα αποφάσισε να αφήσει το δέντρο του και να βρει την αγάπη σε μια άλλη πόλη ή σε μια άλλη χώρα.

    Έφυγε, λοιπόν, ένα πρωί… Αποχαιρέτησε την οικογένειά του και άρχισε το ταξίδι του. Ταξίδευε για πολλά χρόνια και όλο και μεγάλωνε… όλο και γερνούσε… Οι ελπίδες του λιγόστευαν. Δεν είχε βρει την αγάπη  ακόμα…

     Και τότε έγινε! Μια χειμωνιάτικη βραδιά βρήκε την αγάπη! Ήταν τόσο όμορφη, τόσο διαφορετική, τόσο λευκή! Χόρευε μαζί με τις υπόλοιπες χιονονιφάδες, χόρευε τόσο όμορφα! «Τι να είναι αυτό το συναίσθημα?» αναρωτήθηκε. Πλησίασε τη χιονονιφάδα και άρχισε να χορεύει μαζί της. Το όνομά της ήταν Saty. Ήταν συνομήλική του. Ούτε αυτή είχε ερωτευτεί ποτέ της. Όσο χόρευαν πλησίαζαν όλο και περισσότερο στο έδαφος. Ήταν και οι δύο τόσο χαρούμενοι που επιτέλους βρήκαν την αγάπη!

     Ακούμπησαν κάτω στο έδαφος και ξάπλωσαν. «Σ΄ αγαπώ» ήταν η λέξη που η Saty ήθελε να πει στον Chris, αλλά ο Chris την πρόλαβε! Η Saty όμως δεν τον άκουσε· είχε λιώσει… Ο Chris ήταν τόσο λυπημένος… « Τώρα που βρήκα την αγάπη μου, έφυγε για πάντα», είπε. Άρχισε να κλαίει… Έκλεγε για ώρες. Ήταν τόσο λυπημένος που από τη λύπη του μαράθηκε! Τότε κάτι περίεργο συνέβη! Στο μέρος που πέθαναν άνθισε ένα τεράστιο δέντρο. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο δέντρο… Τον χειμώνα ήταν γεμάτο φύλλα και το καλοκαίρι έβγαζε τους καρπούς του, που ήταν χιονονιφάδες!

     Αυτό το δέντρο μπορούν να το δουν μόνο όσοι έχουν ερωτευτεί έστω και μια φορά στη ζωή τους και πιστεύουν στην αγάπη!

Κάποιοι λένε πως η ιστορία του Chris είναι απλώς ένας μύθος, επειδή κανένας τους δεν έχει δει ποτέ του  εκείνο το δέντρο… Εγώ όμως το ‘χω δει! Γι’ αυτό, σας λέω «πιστέψτε στην αγάπη» και τότε κι εσείς θα μπορέσετε να δείτε εκείνο το τεράστιο πανέμορφο δέντρο...

“Magica”

Ελισάβετ Δερβένη

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση