αρχική σελίδα ποίηση Για τη χαμένη αδερφοσύνη του αδερφού.
Για τη χαμένη αδερφοσύνη του αδερφού. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Φυλτζανίδης Δημήτριος   
Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2013 08:37

Από επιπολαιότητα και σε στιγμές παραφροσύνης

θα δεχτώ τα πύρρεια λόγια σ', αδερφέ
γνώθω δεν το νοείς, ίσως να μη με ξαναδείς.  
Αδερφέ μου αν τα λόγια σ' είχαν μένος και κακία,
θα τ' αφήσω στη συνείδησή σου να κριθείς,
συνείδησης ο αλάθητος κριτής


κι ως ανεφώνησεν ο ποιητής, ώ αδερφέ μου μη χτυπάς,
μη με πονάς, αδερφέ μου άνθρωπε αν σου ’κανα κακό,
ας το βρω απ' τη συνείδησή μου, που μέσα στο είναι μου αρκετή κουβαλώ.

Μη με πονάς, μη με λογχάς,
τα λόγια σου των Μακεδόνων σάρισα και με λογχάς,
Σταμάτα!  Άνθρωπο χτυπάς!

Αδερφέ μου άνθρωπε ταξίδεψε στης Αστυπάλαιας τα κύματα,
στοχάσου, να σου φύγουνε τα κρίματα,
του πελάου την αύρα νιώσε, του κύματος τον παφλασμό αφουγκράσου,
στοχάσου, κυλίσου στην άμμο, στα φύκια και στα βότσαλα,
μαζί τους ένα γίνε, στην αμμουδιά κυλίσου να γαληνέψει η ψυχή σου.

Όσο για μένα τραβώ το δρόμο της Αλόννησος,
δυο βότσαλα τα λόγια μ' που σε πίκραναν,
λόγια όπου χαθήκανε στου αιγιαλού τ' απύθμενα,
τώρα το είναι μ' ζωσμένο ενοχή, για τα χρόνια μας που έχουνε χαθεί,
αδερφέ μου άνθρωπε, εγώ στο δρόμο της Αλόννησος
με τη σιωπή, τη θλίψη και την ενοχή,
στις άκρες των ματιών και των χειλιών μ',
ψελλίζοντας σου κρένω αδερφέ,
το αίμα γαρ ουδείς θνητός δύναται ύδωρ ποιήσει.

Η πατρίδα μας η Ελλάς μας ελάκτισε μακρώθε
και μεις τη νοσταλγήσαμε και παλιννοστήσαμε.
Τούρκοι αφαιρέσαν των γονιών μας τον βίο
και το βιός και μεις χείρα τους τείναμε.
Ιταλογερμανοί, αρκετά μέλη της οικογένειάς μας,
στο Νταχάου και αλλαχού στη Ναζιστική Γερμανία
και τους συγχωρέσαμε!!

Βάσει των ανωτέρων δεδομένων
δεν βρίσκω το λόγο να μη συγχωρέσουμε αλλήλους,
αδερφέ μου άνθρωπε, Γεώργιε Φλυτζανίδη
και άσε το βάρος να επωμισθώ για μας τους δυο,
αν σου ’καμα κακό, Αδερφέ μου Άνθρωπε,
ας το βρω απ' τη συνείδησή μου,
που στα έγκατα του είναι μου αρκετή κουβαλώ.

Υστερόγραφο:
Αδερφέ μου, Άνθρωπε,

το αίμα είπες νερό δεν γίνεται,
γνώθι, όμως, ότι ο χρόνος

στο διάβα του τα πάντα σαρώνει
και το αίμα παγώνει

και τα τραύματα τα ψυχικά,
ξηγιέται όπως γουστάρει και θελώνει.
Άλλα τα εξαλείφει

και άλλα τα επουλώνει.

Συμπέρασμα:  Δεν ζήσαμε ο ένας τον άλλον.
Δεν καταλάβαμε ο ένας ποτέ  τον άλλον
και λαϊκιστί:

«μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται»

Είμαστε κι οι δυο θύματα,

εσύ του εαυτού σου και της Αμερικής
και γω του ελληνικού συστήματος.
Τώρα προ πολλού στη Ρόδο ζεις,

στοχάσου, στο Καστελόριζο,
και γω απ' τη Σκιάθο,
ως ανεφώνησεν ο ποιητής,

στο δρόμο της Αλόννησος,
με τη σιωπή στην άκρη των ματιών,
ίσως φευγαλέα φέρω στο νου μ΄ εσέ,

το νησί των ιπποτών,
και να θάβω στις ακτές,

στα βότσαλα και στις φυκιάδες,
τα χρόνια που άδοξα χαθήκαν στων ξενιτεμένων την Ωκεανία,
λησμονημένο απ' τους ιθύνοντες  του κράτους
Καστελόριζο!!

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση