αρχική σελίδα ποίηση Του Ψηλορείτη ο καημός ακούγεται απ' τη Σκιάθο.
Του Ψηλορείτη ο καημός ακούγεται απ' τη Σκιάθο. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Φυλτζανίδης Δημήτριος   
Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012 22:13

Αυτό το  ποίημα το ‘γραψα για κάποιο Κρητικό παλικάρι που χάθηκε νιο.

                                                                                          Θα ήθελα δε να το μελοποιούσε κάποιος Κρητικός τραγουδοποιός...
Δημήτρης Φυλτζανίδης


Του Ψηλορείτη ο καημός ακούγεται απ' τη Σκιάθο.

 

Τσι μοίρας μου ήτουνε γραφτό, να πάω στην Αθήνα
και με παρέες να μπλεχτώ, που ζούνε εις το κρίμα
αφιόνι και  πιοτί τσαγκό, μάνα μου, με ποτίζουν,


τα λογικά μου αλλού ντ' αλλού, οι πόδες μου λυγίζουν,
οι οφθαλμοί μου βάρυναν, σιγά-σιγά σφαλίζουν.
Τη δόση μου αναζητώ, Εξάρχεια -Ομόνοια
εγώ, ένας ντελικανής, να ζω στη καταφρόνια...

Μεγάλα μάνα ήμπλεξα και ζω στο μετερίζι
εν το χαμένο μου κορμί, η πρέζα το ορίζει,
το πλήθος με ταχυπερνά, ’δε ’το, με δρασκελίζει 
κ' επά στα εικοστρία μου, το βήμα μου κιοτίζει.

Τσι αδελφές μου στείλε μου, τσι δυο σου διχατέρες 
και βάλε δάδες να βαστούν, αι δυνατές τους χέρες .
Γρήγορις πράξε μάνα μου,  λίγες πομένουν μέρες. 
Οι δάδες θε να κάψουσι, το άψυχό μου σώμα
κι οι τέφρες μου να σκορπιστούν, γυρού εις την Ομόνοια.

Ύστερις λίβα, αερικό, ας κάμει να φυσήξει
κι ό,τι απέμεινε από με  να πάει εις την Κρήτη,
στου Ψηλορείτη τσι κορφές, σ’ τσι άγριες λαγκάδες
να πέσουνε οι στάχτες μου και να γενούνε στάλε.ς
κι άμα αγρίμι εδιψά, να πιεί να ξεδιψάσει
γιάντα αγρίμι ήζησα, σε τούτη επά τη πλάση.

Μη δακρυώνεις, μάνα μου, και μαύρα μην εβάλεις,
κισμέτι ήτουνε ριζικό, μη γέννας με,  με χάνεις. 
Καντήλι πες πως ήμουνε, επά στο κονοστάσι 
κι έσβησα εις το χάραμα, στου φεγγαριού τη χάση.  


 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση