αρχική σελίδα βιβλιοθήκη Άρθρα για την κοινωνική και πολιτική μας πραγματικότητα του 2011...
Άρθρα για την κοινωνική και πολιτική μας πραγματικότητα του 2011... PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Νίκο Παπακωνσταντίνου   
Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2011 18:48

Αποτέλεσμα εικόνας για 2011 κινητοποιήσεις

 


Συλλογή άρθρων από την αρθρογραφία του ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στην ιστοσελίδα μας  το 2011.

Άρθρα για την Παιδεία, την Κοινωνία και την Πολιτική.

 

1.

    Τρία σχόλια σχετικά με την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του Γιωργάκη Παπανδρέου

(γραμμένα το φθινόπωρο του 2010, πολύ επίκαιρα και σήμερα!)

    7-1-2011

    Ο εργαζόμενος ελληνικός λαός εδώ και πολλούς μήνες υφίσταται την πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου, ενάντια στο εισόδημα, στην κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση και ενάντια σε όλες ανεξαίρετα τις κοινωνικές του κατακτήσεις, που με σκληρούς αγώνες και αμέτρητες θυσίες πέτυχε στον 20ο αιώνα.

   Μια αδίστακτη κυβέρνηση ψευδοσοσιαλιστών με επικεφαλής τον πρώτο τη τάξει απόγονο της "δυναστείας Παπανδρέου" λεηλατεί ασύδοτα την τσέπη μας και πνίγει τα όνειρά μας, για να εξυπηρετήσει πέρα ως πέρα τα πιο απάνθρωπα καπιταλιστικά συμφέροντα, ντόπια και ξένα. Πρόκειται άλλωστε για τα συμφέροντα εκείνα που την ανέδειξαν και τη στηρίζουν στην εξουσία, τροφοδοτώντας την με ...τοκογλυφικά δάνεια, που θα τα πληρώνουν για δεκαετίες οι Έλληνες εργαζόμενοι, και θέτοντας στην υπηρεσία της προπαγάνδας της έναν τερατώδη μηχανισμό ψευτιάς και απάτης, τα διαβόητα δημοσιογραφικά "γκεσέμια" που κυριαρχούν στα αστικά Μέσα Μαζικής "Ενημέρωσης", αυτούς τους δημοσιογραφικούς χαρτογιακάδες, που πλέον ο λαός μας τους χαρακτηρίζει ευθέως ως αργυρώνητους "παπαγάλους" της ανθρωποφάγου εξουσίας.

   Επειδή πιστεύω ότι καθήκον της εργατικής τάξης και του λαού μας το 2011 που ξεκίνησε, είναι η κατά το δυνατόν γρηγορότερη ανατροπή της κυβέρνησης των ψευδοσοσιαλιστών και το πλήρες τσάκισμα της αντεργατικής-αντιλαϊκής της πολιτικής, από ένα ενιαίο μέτωπο όλων των εργαζομένων, και θέλοντας να συμβάλω, όσο μπορώ, στο ξεσκέπασμα αυτών των απάνθρωπων λαογδάρτηδων του "πράσινου βούρκου", που μας μαυρίζουν τη ζωή, δίνω σήμερα στους αναγνώστες της αγωνιστικής αυτής λαϊκής δημοσιογραφικής έπαλξης, του "Ελεύθερου Βήματος των Πολιτών της Σκιάθου-www.sispirosi.gr", τα παρακάτω κείμενά μου. Γράφτηκαν το φθινόπωρο που μας πέρασε σε μια αρχική μορφή ημερολογιακών σημειώσεων, πάνω σε δημοσιεύματα εφημερίδων. Τώρα πήραν την οριστική, επεξεργασμένη μορφή τους.

     Αφορούν και τα τρία κείμενα ορισμένες  πλευρές της αντιλαϊκής πολιτικής του Παπανδρέου και τα απατηλά μέσα που μεταχειρίζεται για να την επιβάλει. Τα προβλήματα που θίγονται εδώ είναι εντελώς επίκαιρα, καθώς η ασύδοτη επίθεση του ΠΑΣΟΚ, των ντόπιων και των ξένων αφεντάδων του, εναντίον του λαού μας δυστυχώς συνεχίζεται ακάθεκτη και εντείνεται. Σίγουρα, όμως θα είναι σύγκρουση που θα οδηγήσει στην τελική συντριβή του ΠΑΣΟΚ και της "δυναστείας Παπανδρέου", ευθύς μόλις ο Λαός μας συνειδητοποιήσει το μέγεθος της δύναμής του, ξεπεράσει την απαισιοδοξία και συγκροτήσει το αληθινά ενιαίο και ακατάβλητο μέτωπο του αγώνα του.

   Δίνω, λοιπόν στη δημοσιότητα και αυτά τα κείμενά μου, που θα συμπεριληφθούν και στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου μου "Πολιτικά Κείμενα 1989-2010".Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας μια καλή αγωνιστική χρονιά, με υγεία, δύναμη και αισιοδοξία. Και σε όλο τον εργαζόμενο ελληνικό Λαό εύχομαι σύντομα να φέρει την Απελευθέρωση και την Αναγέννηση της πατρίδας μας.

Βόλος, 7 του Γενάρη 2011

Ν.Π.

(Α.)

Απατεώνες !

    Όταν μια αντιλαϊκή -ως τα μπούνια!- κυβέρνηση της αστικής τάξης θέλει να επιβάλει αντεργατικά μέτρα απεχθέστατα, τότε ο μόνος τρόπος που της απομένει, για "να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα", είναι η αδίστακτη προπαγάνδα με τη χρήση της ψεύτικης "στατιστικής των μέσων όρων"! Πρόκειται για την πιο καθαρή απατεωνιά που μπορεί να εφευρεθεί από τους εξουσιαστές-λαογδάρτες, το να αθροίζουν τους υπέρογκους μισθούς, δώρα, προμήθειες και άλλα "μπόνους" των διευθυντικών στελεχών μιας εταιρείας (των προέδρων, διευθυνόντων και λοιπών συμβούλων), με τους περισσότερο ή λιγότερο ...πενιχρούς μισθούς των εργαζομένων και έπειτα να διαιρούν το συνολικό αυτό άθροισμα με το ...συνολικό αριθμό των μισθοδοτουμένων, βγάζοντας τερατώδεις πλασματικούς μέσους όρους...

   Αυτή ακριβώς την  τακτική των απατεώνων μεταχειρίζεται αδίστακτα η τρισάθλια κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου για να "αιτιολογήσει":

    α) το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων στους  καπιταλιστές κερδοσκόπους για ένα κομμάτι ψωμί  και

   β) την άγρια περικοπή των μισθολογικών, ασφαλιστικών και εργασιακών κατακτήσεων όχι μόνο των εργαζομένων σ' αυτές τις δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά ΟΛΩΝ ανεξαίρετα των εργατοϋπαλλήλων της χώρας.

   Ένα τέτοιο ρεσιτάλ ψευτιάς και απάτης  είναι και η ανακοίνωση που έδωσαν στη δημοσιότητα χτες, 13 του Οχτώβρη 2010, οι παπανδρεϊκοί λαογδάρτες, και η οποία δημοσιεύεται σήμερα με πομπώδεις τίτλους στα πρωτοσέλιδα των αστικών εφημερίδων, όπως αποδεικνύεται και από το αντίστοιχο "ντελίριο" της βολιώτικης "ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ" ( στην έκδοση της 14ης-10-2010, τόσο στη σελίδα 1, όσο και στη σελίδα 7). Η εφημερίδα κραυγάζει με "αγανακτισμένους" τίτλους την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, ότι σε  11 ζημιογόνες  ΔΕΚΟ (μεταξύ των οποίων αυτές που έχει βάλει άμεσα στο στόχαστρο για ξεπούλημα η φαιοπράσινη κυβέρνηση των εκπροσώπων του ντόπιου και του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, όπως η ΕΑΒ, η  ΕΑΣ, ο ΟΣΕ, η ΕΘΕΛ, ο ΗΣΑΠ  και τα ΗΛΠΑΠ), "... ο  μέσος μισθός ανέρχεται σε 40.772 ευρώ και είναι διπλάσιος απ' αυτόν του ιδιωτικού τομέα και μεγαλύτερος του Δημοσίου.". Γι' αυτό και θα γίνουν οπωσδήποτε "ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ...". Στη συνέχεια, μάλιστα, παρατίθενται και τα ποσά των ζημιών και των χρεών των 11 ΔΕΚΟ, ως επιπλέον ...ατράνταχτο πειστήριο της ειλημμένης απόφασης για το πετσόκομμα των μισθών των εργαζομένων...

    Τα αναιδέστατα κυβερνητικά θρασίμια του Παπανδρέου είναι σαν να λένε στους εργατοϋπαλλήλους  των λεωφορείων, των τρένων, της αεροπορικής  κι αμυντικής βιομηχανίας και των άλλων ΔΕΚΟ: "Ιδού ο ...πάσσαλος της ατίμωσης! Αν τολμάτε τώρα, ξαναμιλήστε! Οι ...μέσοι όροι λένε ότι είστε ...προνομιούχοι και ...πάμπλουτοι! Και κοντά σ' όλα τ' άλλα είστε και τεμπέλικα παράσιτα, αφού καταχρεώσατε τις ΔΕΚΟ!".

   Κι από κοντά σιγοντάρουν και οι εφημερίδες των καπιταλιστών, μικρές και μεγάλες, αφήνοντας μάλιστα με έντεχνο τρόπο να πλανάται από την τρανταχτή πρώτη σελίδα τους στην ατμόσφαιρα ότι αυτός ο περιβόητος  "μέσος μισθός" μπορεί να είναι και μηνιαίος, αφού μόλις στα ψιλά γράμματα των εσωτερικών σελίδων διευκρινίζεται ότι το υπουργείο αναφέρεται σε κάποιο "μέσο ετήσιο μισθό"!!!

   Με τα "στοιχεία" αυτά ανά χείρας θα εξορμήσουν από σήμερα στα κανάλια, στα ραδιόφωνα και στις ξεπουλημένες ψευτοφυλλάδες, οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές και οι εξαγορασμένοι "δημοσιογραφικοί παπαγάλοι" σύμπαντος του αστικού καθεστώτος, ψέλνοντας  σε όλους τους τόνους το τροπάρι για την "ανάγκη εξυγίανσης και ιδιωτικοποίησης των ΔΕΚΟ", όπως άλλωστε προστάζει και η μαμά-τρόικα των δανειστών που ξεζουμίζουν τον ελληνικό λαό, καθοδηγώντας κατά γράμμα τις ντόπιες πολιτικές μαριονέτες του κεφαλαίου. Γιατί, βέβαια, οι περικοπές των μισθών και των άλλων εργατικών δικαιωμάτων δεν είναι παρά η ..."αναγκαία προϋπόθεση" για το ξεπούλημα όλων αυτών των δημοσίων επιχειρήσεων "κοινωφελούς χαρακτήρα" στους ιδιώτες κερδοσκόπους...

   Και βέβαια, η προστυχιά της κυβέρνησης και των "παπαγάλων" της δεν περιορίζεται μόνο στην παράθεση των χρεών των ΔΕΚΟ (τα οποία, άλλωστε δημιούργησε η πάγια πολιτική όλων των αστικών κυβερνήσεων!), ούτε μόνο στην παράθεση των πλαστών "μέσων όρων των μισθών" (όπου έχουν αθροιστεί και διαιρεθεί στα δύο ο ετήσιος μισθός ενός εκάστου απλού εργάτη των σιδηροδρόμων με τις  αποδοχές ενός εκάστου  μεγάλου διευθυντικού στελέχους της επιχείρησης και όπου έχουν "ισοπεδωθεί", κυριολεκτικά, ο βασικός μισθός και τα επιδόματα, οι αποδοχές του νεοεισερχόμενου υπαλλήλου με εκείνον που πλησιάζει τη σύνταξη, με 30 και βάλε χρόνια προϋπηρεσίας! ...). Πρόστυχος και εμετικός είναι ο όλος τρόπος παρουσίασης του ζητήματος.

    Πόσο "διαβολικά", μα την αλήθεια, συγκρίνουν τον (ανύπαρκτο!) "μέσο όρο" του ετήσιου μισθού των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ με τον εξίσου κι ακόμα πιο άθλιο πραγματικό μισθό των εργαζομένων και στο "στενό δημόσιο τομέα" (που οι ίδιοι απατεώνες τον αναθεμάτιζαν σαν  ..."δυσθεώρητου ύψους", για να τον περικόψουν πριν μερικούς μήνες!!!)και πολύ περισσότερο των σύγχρονων σκλάβων του ιδιωτικού τομέα!!!

    Τα σημερινά κυβερνητικά "μπουμπούκια" αφομοίωσαν πλήρως και ανέπτυξαν σε ..."επιστήμη" την απατεωνιά του άλλοτε αρχηγού τους, του Ανδρέα Παπανδρέου, περί των "προνομιούχων ρετιρέ του δημοσίου", που μεταχειρίστηκε περίτεχνα εκείνος ο αστός-δημαγωγός της δεκαετίας του 1980-1990, ως πρόσχημα για να αρχίσει να πετσοκόβει την αναπροσαρμογή των μισθών όλων των εργατών και των υπαλλήλων μετά το 1985. Αποσκοπούν στο να προκαλέσουν το διχασμό και το αλληλοφάγωμα μεταξύ των εργαζομένων όλων των κλάδων και τον περιβόητο "κοινωνικό αυτοματισμό" που διακήρυξε κάποτε ο θηριώδης Πάγκαλος, να φέρουν δηλαδή σε ευθεία τεχνητή αντιπαράθεση τον εργαζόμενο του ΟΣΕ, της ΕΘΕΛ, του ΗΣΑΠ με αυτόν που εργάζεται στη δημόσια Εκπαίδευση, στην Υγεία και στην Κοινωνική Πρόνοια κι όλους αυτούς να τους αντιπαραθέσουν στον εργάτη που λιώνει στα κάτεργα της ιδιωτικής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης με μισθό πείνας και χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Και το πράττουν αυτό την ώρα που πετσοκόβουν αδίστακτα το μισθό, τη σύνταξη και τα δικαιώματα όλων χωρίς εξαίρεση των εργαζομένων!!!

    Όπως επισημάναμε και πιο πάνω, πρόστυχος και ύπουλος είναι ακόμα και ο τρόπος που περνάνε στους πρωτοσέλιδους τίτλους των εφημερίδων τους τη λέξη "μισθός", λες και πρόκειται για το μηνιάτικο μισθό ενός εργαζομένου, αποκρύπτοντας ότι αναφέρονται στις "μέσες ετήσιες αποδοχές" των εργαζομένων των ΔΕΚΟ. Φανταστείτε τι εντυπώσεις και πόση σύγχυση δημιουργούν με αυτό το τέχνασμα σε έναν φευγαλέο, επιφανειακό αναγνώστη του τίτλου της αστικής εφημερίδας, ο οποίος δεν διαθέτει καν το 1 ή 1,5 ευρώ ημερησίως για να αγοράσει την εφημερίδα και να διαπιστώσει από τα εσωτερικά "ψιλά γράμματα" περί τίνος μισθού γίνεται λόγος! Φανταστείτε, ας πούμε, έναν άνεργο άνθρωπο, που ζαλισμένος από τη σκοτούρα της ανέχειάς του γίνεται ...λαθραναγνώστης των τίτλων μιας αστικής εφημερίδας που κρέμεται έξω από ένα περίπτερο! Σκεφτείτε πόσοι και πόσοι άνθρωποι της εργατικής τάξης και του απλού λαού είναι καθημερινά διατεθειμένοι να δουλέψουν για ένα ...ξεροκόμματο και μόνο, αρκεί να τους δώσουν μια οποιαδήποτε προσωρινή δουλειά. Πώς θα λειτουργήσει σε ανθρώπους σαν κι αυτούς η απατηλή εντύπωση που δημιουργεί ο τίτλος της κάθε παρόμοιας αστικής ψευτοφυλλάδας ; ...

   Για την κακοδιαχείριση των ΔΕΚΟ, για τα τεράστια χρέη που συσσώρευσαν επί δεκαετίες ευθύνεται ένας και μόνο παράγοντας: η αντιλαϊκή-ληστρική πολιτική όλων των αστικών κυβερνήσεων των τελευταίων 35 χρόνων! Αυτοί που διαχειρίστηκαν την αστική κυβερνητική εξουσία ΛΗΣΤΕΨΑΝ κυριολεκτικά τις ΔΕΚΟ και τις καταχρέωσαν, παραδίδοντάς τες εδώ και δεκαετίες με χαριστικές σκανδαλώδεις συμβάσεις και με δάνεια ως λεία στο ντόπιο μεταπρατικό και στο διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο. Αρχή και τέλος δεν έχουν οι σκανδαλώδεις όροι των κρατικών προμηθειών για τον ΟΣΕ, την ΕΑΒ, την ΕΑΣ κλπ, ενώ άκρη δεν βρίσκει κανείς από τα ποσά των αποθεματικών τους που έβαλαν στο χέρι ή κατασπατάλησαν οι εκάστοτε κυβερνώντες, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα διά νόμου τις ΔΕΚΟ να δανειστούν με τοκογλυφικούς όρους από τις τράπεζες! Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου όλοι αυτοί οι επίσημοι κρατικοί λωποδύτες, που "βούτηξαν ως τα μπούνια μες στη ...μαρμίτα" και "έφαγαν με διπλές και τριπλές κουτάλες" το ζουμί των ΔΕΚΟ, αντάμα με τους καπιταλιστές (και με όργανα τους καλοπληρωμένους κομματικούς εγκάθετους -"ντερβεναγάδες" που διόριζαν στη διοίκηση κάθε ΔΕΚΟ), όλοι αυτοί, λοιπόν, έρχονται με "ιερό ζήλο" και αγανάκτηση να καταδείξουν ως ..."ένοχο" της δικής τους της ρεμούλας τούς ...μισθούς των εργαζομένων! Ενοχοποιούν,δηλαδή, τον εργατικό μισθό  των μόνων ανθρώπων που -κατά συντριπτική πλειοψηφία- εργάστηκαν και εργάζονται φιλότιμα σ' αυτές τις "κοινωφελείς επιχειρήσεις" του ευρύτερου δημόσιου τομέα, δηλαδή του συλλογικού καπιταλιστή, για να μιλήσουμε με όρους πραγματικής πολιτικής οικονομίας!! Δεν είναι εντελώς προκλητικό και απαράδεκτο;

   Οι  αδίστακτοι ένοχοι να αφήσουν τώρα αμέσως τα σάπια! Δεν τρώμε κουτόχορτο! Ο εργαζόμενος ελληνικός λαός μπορεί να τους κάνει να πληρώσουν για όλες τις αμέτρητες αμαρτίες τους.

(Γράφτηκε στις 14-10-2010 με αφορμή σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" του Βόλου.).

 

 

 

(Β.)

"Βροχή" αποκαλύψεων για τα "έργα και ημέρες" της δυναστείας...

(Σχόλια πάνω σε αποκαλυπτικά άρθρα του δημοσιογράφου Χρήστου Καραμάνου)

     Στην εβδομαδιαία εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς" δημοσιεύτηκαν δυο αποκαλυπτικά άρθρα του δημοσιογράφου και στελέχους της "Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας" (Κ.Ο.Ε.), Χρήστου Καραμάνου (Χ.Κ.), που αναφέρονται στις επιχειρηματικές δραστηριότητες των μελών της οικογένειας Παπανδρέου, δραστηριότητες οι οποίες, όπως φαίνεται, διαπλέκονται άμεσα με το ελληνικό αστικό κράτος, το οποίο τώρα διαχειρίζεται ως πρωθυπουργός -σε ρόλο πειθήνιου τοποτηρητή της εξουσίας του ντόπιου μεταπρατικού και του ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου- ο αρχηγός του ψευδοσοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, Γιωργάκης Παπανδρέου.

    Στο πρώτο από τα δύο αυτά άρθρα, το οποίο δημοσιεύτηκε το Σάββατο 9 του Οχτώβρη 2010, ο Χ.Κ. αποκαλύπτει τις δραστηριότητες του δεύτερου κατά σειράν αδερφού του πρωθυπουργού, του φερόμενου και ως "μποέμ-συγγραφέα" Νίκου Παπανδρέου, ο οποίος μεθόδευε μια "επένδυση" που θα έκαναν οι σεΐχηδες του Κατάρ στο λιμάνι του Αστακού Αιτωλοακαρνανίας. Πρόκειται μια ιστορία η οποία, αν προχωρήσει, συνεπάγεται ουσιαστικά το ξεπούλημα αυτού του λιμανιού μας στο αραβικό κεφάλαιο και σοβαρότατους κινδύνους για το φυσικό περιβάλλον, για τη ζωή και την υγεία των κατοίκων αυτού του τόπου, αφού όπως έχει γραφεί καμιά άλλη δυτικοευρωπαϊκή χώρα δεν δέχεται να παραχωρήσει δικό της λιμάνι σαν τόπο αποθήκευσης για εξαγωγή του πολύ επικίνδυνου καυσίμου, του "πετρελαϊκού αερίου" που θέλουν να πουλήσουν οι σεΐχηδες του Κατάρ, ενώ η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με αυτούς επιδιώκει να χρησιμοποιήσει το επικίνδυνο καύσιμο για ...παραγωγή και εξαγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, στήνοντας το εργοστάσιο δίπλα στον Αστακό.

   Ο Χ.Κ. παρουσιάζει πολύ εύστοχα αυτή την (με το ...αζημίωτο φυσικά!) ανάμιξη του Ν. Παπανδρέου, ως μέρος της όλης αντιλαϊκής- αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, την οποία μάλιστα εντελώς αδιάντροπα οι εμπνευστές της την παρουσιάζουν σαν "προσπάθεια σωτηρίας της ...πατρίδας". Γράφει σχετικά, υπό τον τίτλο  " Το περιβάλλον Παπανδρέου σε ρόλο μεσάζοντα" και τα εξής:

    "Πατροπαράδοτα η αστική τάξη της Ελλάδας προσδοκούσε να παίξει το ρόλο του μεσάζοντα, του αντιπροσώπου και υπεργολάβου του διεθνούς κεφαλαίου. (...) Η πατροπαράδοτη αυτή πρακτική της κυρίαρχης τάξης στην Ελλάδα ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα. Ξεπουλάνε ακόμη κι αυτή τη γη και τον αέρα και τη θάλασσα και τους δρόμους, με την ελπίδα να αναλάβουν από Κινέζους ή εμίρηδες ή Γαλλογερμανούς καμιά υπεργολαβία-φυσικά υπάρχουν οι γνωστές "μίζες" (...)Το ίδιο το περιβάλλον Παπανδρέου παίζει ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Περνά μια σειρά νόμους που ευτελίζουν την αξία της εργατικής δύναμης, ενώ με άλλους νόμους δημιουργεί το αποικιοκρατικό υπόβαθρο υπέρ των πολυεθνικών (νόμος για τα μεγάλα έργα, fast truck κ.λπ.)...".

    Και ακολούθως αναφέρει την περίπτωση του φιλόδοξου μεσάζοντα αδελφού του πρωθυπουργού, συνδυάζοντάς την μάλιστα με την περίπτωση του επίσης "κολλητού" της  ...φαμίλιας των Παπανδρέου, του "υπουργού επενδύσεων", Χάρη Παμπούκη, ενός πολύ σκοτεινού, όπως αποδεικνύεται πολιτικάντη και μεσάζοντα σε ξεπουλήματα του ελληνικού δημόσιου πλούτου,  ο οποίος  Παμπούκης -σύμφωνα με τον Χ.Κ.:

"... είναι ο διαχρονικός άνθρωπος των μεγάλων ξεπουλημάτων (από το Κάβο-Σίδερο στο Λασίθι, μέχρι και το λιμάνι του Πειραιά και μάλιστα επί καραμανλικής διακυβέρνησης, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει συνέχεια της διακυβέρνησης, ακόμη και στα κομβικά πρόσωπα, σε ό,τι αφορά τις "μεγάλες δουλειές"...".

    Δίκαια, επομένως, μετά απ' όλα αυτά ο Χ.Κ. θέτει το ερώτημα, που αφορά και τον Παμπούκη και τον Ν. Παπανδρέου και -γιατί όχι;- και τον μεγαλύτερο αδερφό του και πρωθυπουργό-εγκάθετο του ΔΝΤ και της Ε.Ε., το συντονιστή του γενικού ξεπουλήματος της Ελλάδας και του λαού της, του "ανθρώπου μας στην Ελλάδα" σύμφωνα με την εφημερίδα "Financial Times"(στη γερμανική της έκδοση, Σεπτέμβρης 2010):

"Πιστεύει κανείς ότι δεν υπάρχουν για όλα αυτά ανταμοιβές;".

    Στο δεύτερο άρθρο του, που δημοσιεύτηκε το Σάββατο 16 του Οχτώβρη 2010, ο Χ.Κ. ξεσκεπάζει αντίστοιχες μπίζνες που έχει στα σκαριά ο τελευταίος στη σειρά από τους αδερφούς Παπανδρέου, ο Ανδρέας Α. Παπανδρέου, γνωστός στη δημοσιογραφική πιάτσα με το χαϊδευτικό του όνομα "Αντρίκος". Επειδή, λοιπόν, τα χρόνια πέρασαν και ο περί ου ο λόγος "Αντρίκος" μεγάλωσε πια και διαπαιδαγωγήθηκε πλήρως στο θερμοκήπιο της αστικής εξουσίας, όπως και τα άλλα αδέρφια του, μεγάλωσαν πολύ και οι δουλειές του. Ο Χ. Κ. αποκαλύπτει ότι ο Αντρίκος Παπανδρέου, πανεπιστημιακός καθηγητής σήμερα, προεδρεύει μιας "Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης", της "i4cense" που οργανώνει τη ...συνεργασία μεταξύ της ...Κυβέρνησης και του ιδιωτικού τομέα, προωθώντας (τι άλλο;) "επενδύσεις". Και μάλιστα σαν κάθε παρόμοια "μη κυβερνητική" ...εταιρεία παροχής συμβουλών που σέβεται τον τίτλο της στον 21ο αιώνα, η "οργάνωση" του αδερφού Αντρίκου πουλάει πρωτοποριακές ιδέες για την περίφημη πια ..."πράσινη ενέργεια", αυτή που θα μας φέρει, δηλαδή την ευτυχία μιας "πράσινης ανάπτυξης" (και πράσινα άλογα!), σύμφωνα με την προπαγάνδα του Γιωργάκη Παπανδρέου και των λοιπών "πράσινων" υπουργών του. Πρωτοπόρος ο "μικρός", δεν μπορείτε να μην το παραδεχτείτε! Κάνει "παιχνίδι" σε έναν τομέα που αποτελεί φιλέτο για τα διεθνή μονοπώλια και τους ντόπιους καπιταλιστές υπεργολάβους τους. Είναι, βέβαια, και οικολογικά σκεπτόμενος ο Αντρίκος "μας", ενώ το άλλο αδερφάκι του, ο "μποέμ-συγγραφέας", έμεινε ακόμη στα παλιά, τα βρωμερά και διόλου "πράσινα" υποπροϊόντα του καταραμένου πετρελαίου!!!

   Ο Χ.Κ., υπό τον τίτλο "Το καινούργιο κόλπο των Παπανδρέου. μετά τον Νίκο και ο Αντρίκος σχεδιάζει μπίζνες με την ΜΚΟ i4cense" γράφει μεταξύ άλλων:

   "Είναι μια απλή Μη Κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ): Institute for Climate and Energy Security. Έχει ενδιαφέροντα τίτλο: ενδιαφέρεται για την ενεργειακή ασφάλεια, μια έννοια προβεβλημένη από τους Αμερικανούς, που χρησιμοποιείται σαν μοχλός για τη νομιμοποίηση των γεωπολιτικών τους επιδιώξεων. Δεν προξενεί εντύπωση η γλώσσα της ιστοσελίδας; αγγλικά και μόνον. Έχει και ενδιαφέροντα πρόεδρο: καθηγητής Ανδρέας Παπανδρέου, πιο γνωστός και ως "Αντρίκος", αδελφός του Έλληνα πρωθυπουργού. Διαβάζουμε για τα έργα που προωθεί η συγκεκριμένη Μ.Κ.Ο: "Θα οργανώσει μια σειρά από εργαστήρια μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του ιδιωτικού τομέα... με στόχο την εφαρμογή των πολιτικών που οδηγούν σε μια αύξηση των επενδύσεων σε έργα βιώσιμης ανάπτυξης." Τι ωραία πράγματα!"

    Και αφού με λεπτομέρειες αναφερθεί στις "πρωτοβουλίες" και στα "διεθνή φόρουμ" που αναλαμβάνει η ΜΚΟ του καθηγητή Αντρίκου, επισημαίνοντας ότι:

   α) Επιτελικό ρόλο στις πρωτοβουλίες της Ι4CENSE διαδραματίζουν "το γραφείο του Έλληνα πρωθυπουργού, το υπουργείο Περιβάλλοντος-Ενέργειας-Κλιματικής Αλλαγής, το υπουργείο Εξωτερικών. Όπως αντιλαμβάνεστε πολύ "μη κυβερνητικότητα έπεσε.",

   β) Η I4CENSE δηλώνει πως "έχει σχεδιαστεί για να παρέχει την τυπική και την άτυπη διασύνδεση στο υψηλότερο επίπεδο και θα σηματοδοτηθεί από ένα διεθνές ακροατήριο πρωθυπουργών, υπουργών περιβάλλοντος και ενέργειας, τραπεζιτών, διευθυνόντων συμβούλων.",

   γ) Πρέπει ιδιαίτερα να προσέξουμε "την αναφορά στην άτυπη δικτύωση (informal networking), μεταξύ όλων των ανωτέρω -τι άραγε γίνεται άτυπα μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών;" (-έλα ντε!),

ο Χρήστος Καραμάνος καταλήγει με το καυστικό σχόλιο που ταιριάζει σε όλα αυτά:

"...η οικογένεια Παπανδρέου διαθέτει πολλά ...άξια τέκνα που πονάνε την πατρίδα, όπως συνηθίζει να λέει ο πρωθυπουργός. Μετά το Νίκο, που στήνει δουλειές με το Κατάρ και μάλιστα εργοστάσια παραγωγής ρεύματος με το πιο επικίνδυνο καύσιμο, το πετρελαϊκό αέριο, να και ο άλλος αδελφός, ο Αντρίκος, εξειδικευμένος στις επενδύσεις στην πράσινη ενέργεια και προπαντός στην ενεργειακή ασφάλεια (μην το ξεχνάμε αυτό).

    Σκούπα που χρειαζόμαστε ...και για τα "μη κυβερνητικά" αυτά κολπέτα, αλλά πρώτα και κύρια για  τα  κυβερνητικά και τα επιχειρηματικά.".

    Στις τόσο εύστοχες αυτές επισημάνσεις του Χρήστου Καραμάνου μπορώ να συμπληρώσω μόνο τις εξής παρακάτω δικές μου σκέψεις:

    Οι σάπιες αντιλαϊκές πολιτικές, που ξεζουμίζουν τον εργάτη για να πλουτίζουν ακόμη πιο πολύ τον καπιταλιστή, δεν μπορεί παρά να υλοποιούνται και από βαθύτατα σάπιους και διεφθαρμένους -μέχρι το μεδούλι- συμφεροντολόγους. Οι επίγονοι της "δυναστείας" των Παπανδρέου είναι πραγματικά αδίστακτοι λαογδάρτες -με όλη τη σημασία του όρου!- και, ταυτόχρονα, "δοκιμασμένοι" υποτακτικοί του ιμπεριαλισμού... Τώρα, λοιπόν, έρχονται σιγά-σιγά στο φως της δημοσιότητας και τα ιδιαίτερα προσωπικά τους συμφέροντα, τα οικονομικά και άλλα προσωπικά κίνητρα που τους ωθούν στη συγκεκριμένη πολιτική γραμμή τους, πέραν από τη διαχρονική στράτευσή τους στα συμφέροντα της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ιμπεριαλιστών διεθνών κηδεμόνων της.

    Οι αποκαλύψεις αυτές που ξεκίνησε από το "Δρόμο της Αριστεράς" ο Χ.Κ. θα είναι ευχής έργον να συνεχιστούν και να επεκταθούν. Να γίνουν πρωτοσέλιδες χτυπητές αποκαλύψεις στον αριστερό Τύπο, καθημερινά εργαλεία πολιτικής πάλης για το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Αν αυτές οι αποκαλύψεις συνεχιστούν και βαθύνουν, μπορούν, σίγουρα, να γίνουν "ξυπνητήρια" της πολιτικής και ταξικής συνείδησης για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων αυτής της χώρας, που παρασύρονται -πολλές δεκαετίες τώρα.- από  τη δημαγωγική, καιροσκοπική προπαγάνδα των Παπανδρέου. Σήμερα πλέον, όχι μόνο καταρρίπτονται πλήρως τα ψευδοσοσιαλιστικά προσωπεία των δημαγωγών-πολιτικών απατεώνων αυτής της "φαμίλιας", αλλά γίνεται ακόνη και το δήθεν "ηθικό τους πλεονέκτημα", ο μύθος των "ιδεολόγων και αδιάφθορων Παπανδρέου", που -τάχα μου!- "υπερέχουν ως προς την εντιμότητα'' απέναντι στις ανταγωνιστικές αστικές πολιτικάντικες "φαμίλιες", των Καραμανλήδων και των Μητσοτάκηδων ...

   Θα έπρεπε παρόμοιες αποκαλύψεις, και μάλιστα με ρυθμό πολυβόλου, να σαρώνουν καθημερινά τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, όχι μόνο από τον βδομαδιάτικο "Δρόμο της Αριστεράς" (της ΚΟΕ, του Θεωνά και του Αλαβάνου), αλλά κυρίως από τον καθημερινό "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" του ΚΚΕ, της αριστερής επαναστατικής πολιτικής δύναμης με τη μεγαλύτερη επιρροή στο λαϊκό κίνημα. Δυστυχώς, η σημερινή γραμμή του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ", δηλαδή της ηγεσίας του ΚΚΕ, κινείται μεν στο επίπεδο της γενικής πολιτικής αποκάλυψης και καταγγελίας της πολιτικής των Παπανδρέου και όλων των ομοίων τους, αλλά αποφεύγει συστηματικά τις καταγγελίες σε προσωπικό επίπεδο, ίσως επειδή φοβάται ότι θα κατηγορηθεί για ..."σκανδαλοθηρία".

    Πρέπει να θυμόμαστε, όμως, ότι η επαναστατική Αριστερά, το ΚΚΕ και ο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ", έχουν χειριστεί θαυμάσια τις παρόμοιες αποκαλύψεις για το "ποιόν" των αστών πολιτικάντηδων και των συγγενών τους, και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες εποχές, που "όλα τα 'σκιαζε η φοβέρα", στα χρόνια του "ιδιώνυμου", της ημιπαρανομίας ή και της "ολικής απαγόρευσης" ... Νομίζω ότι και σήμερα, όπως ακριβώς και τότε, οι παρόμοιες καθημερινές αποκαλύψεις θα άναβαν ακόμη περισσότερο την -ήδη τεράστια!- οργή του εργαζόμενου ελληνικού λαού για τους τρισάθλιους πολιτικούς υπηρέτες της ντόπιας αστικής τάξης και των ξένων  ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων που πίνουν το αίμα μας κάθε ώρα και στιγμή!

    Μια, δυο, τρεις, πολλές παρόμοιες αποκαλύψεις είναι πολύ καλύτερος "αγκιτάτορας" (=παράγοντας που εξεγείρει τη συνείδηση του λαού) από οποιονδήποτε θεωρητικό αναλυτή που γράφει ολόκληρα εξάστηλα ή κι ολοσέλιδα άρθρα, τα οποία όμως ελάχιστοι άνθρωποι του λαού έχουν το χρόνο και την υπομονή να τα διαβάσουν. (Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν παραβλέπει τη σημασία της καλής θεωρητικής ανάλυσης! Ας μην γίνει παρεξήγηση! Έτερον εκάτερον!) Άλλωστε, η αποτελεσματική βαθιά πολιτική και θεωρητική ανάλυση απαιτεί να υπάρχει ήδη το κατάλληλο και  ευρύτατο σε αριθμό αναγνωστικό κοινό της επαναστατικής αριστερής εφημερίδας, το κοινό που θα έχει ήδη προσελκυσθεί και θα έχει δώσει την προσοχή και την προτίμησή του στην εφημερίδα, ακριβώς μέσα από τις τσεκουράτες, τεκμηριωμένες καθημερινές αποκαλύψεις της, μέσα από το ανελέητο καθημερινό "μαστίγωμα" του κάθε πολιτικού λαογδάρτη, του κάθε "ευνοουμένου, συγγενούς τε και φίλου τού ηγεμόνος", της κάθε "φαμίλιας" ή "παρέας" που έχει βουτήξει για τα καλά στο "μέλι", ενώ την ίδια ώρα η εργατική τάξη κι ο απλός λαός μας στενάζει και πένεται.

     Εννοείται, βέβαια, ότι οι δικές μας αποκαλύψεις δεν είναι λόγια του αέρα. Είναι σε κάθε περίπτωση πραγματικές, ντοκουμενταρισμένες και ατράνταχτες, συγκεντρωμένες από αληθινούς μαχητές της δημοσιογραφικής πένας, αληθινούς συμμαχητές του εργατολαϊκού μας κινήματος. Εμείς δεν κάνουμε εντυπωσιοθηρία, αλλά έμπρακτη πλατιά καθημερινή επαναστατική δουλειά μέσα στον εργαζόμενο λαό. Αλλάζουμε και διαμορφώνουμε ταξικά τις συνειδήσεις. Το ταξικό μίσος για τους εκμεταλλευτές και τα πολιτικά τους τσιράκια, ούτε τυφλό είναι, ούτε εξαντλείται σαν φούσκα, χωρίς να αφήσει παρακαταθήκες. Τουναντίον!

   Αν και δεν ανήκω στην πολιτική ομάδα του συναγωνιστή Χρήστου Καραμάνου και της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", δεν διστάζω ούτε στιγμή να του σφίξω θερμά το χέρι, να τον συγχαρώ δημοσίως και να του ευχηθώ να συνεχίσει αταλάντευτος το αμείλικτο ξεσκέπασμα των απαίσιων πολιτικών βρικολάκων κάθε χρώματος και κάθε μάρκας! Η δουλειά του ας μας γίνει φωτεινό παράδειγμα.

 

   (Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στο Βόλο στις 16-10-2010. Ευτυχώς, για την ώρα το λιμανάκι του Αστακού γλίτωσε από τα δόντια των σεΐχηδων, του Παμπούκη, του Γιωργάκη και του "μποέμ-συγγραφέα" - αδερφού του, μάλλον γιατί την τελευταία στιγμή οι "καρχαρίες" του Κατάρ, άλλαξαν σχέδια και αποφάσισαν να γδάρουν άλλες γειτονιές αυτού του κόσμου... Έτσι κι αλλιώς, όμως, το ξεπούλημα της πατρίδας και του λαού μας από την αστική τάξη συνεχίζεται ακάθεκτο...).


(Γ.)

"Στηρίζουν δυναμικά!"

Ποιοι; Ποιον; Γιατί;

    Από τη βολιώτικη αστική εφημερίδα "Θεσσαλία" (14 του Οχτώβρη 2010, σελ.2) προέρχεται το παρακάτω σύντομο σχόλιο με τον τίτλο "Στηρίζουν δυναμικά".:

    Δυναμική στήριξη του συνδυασμού του Πάνου Σκοτινιώτη δίνουν οι παραγωγικές δυνάμεις της περιοχής, όπως διαφαίνεται μέσα από τις καθημερινές συναντήσεις του υποψηφίου δημάρχου με εκπροσώπους διαφόρων κλάδων,λένε στελέχη της παράταξής του."Είναι οι άνθρωποι της αγοράς που ξέρουν και αναγνωρίζουν την εμπειρία και τις δυνατότητες παρέμβασης του κάθε υποψηφίου, που μπορούν να διακρίνουν ποιος μπορεί να εργαστεί αποτελεσματικά για την αντιμετώπιση των  προβλημάτων τους", σημειώνουν. Είναι, με άλλα λόγια, καταλήγουν, "οι άνθρωποι που έχουν συνειδητοποιήσει ότι για να πετύχει το στοίχημα της διοικητικής μεταρρύθμισης, χρειάζονται στόχοι, σχέδιο και προγραμματισμός, σταθερά και σίγουρα βήματα, συγκεκριμένες πολιτικές, μέτρα και δράσεις και, κυρίως, αποφασιστικότητα και ικανότητα υλοποίησης".

    Εύγε! Το μικρό αυτό δημοσίευμα τα λέει όλα από μόνο του και δεν έχει την ανάγκη των επεξηγήσεων. Οι καπιταλιστές του Βόλου, η μικρή αριθμητικά, αλλά ισχυρή οικονομικά, παρασιτική ολιγαρχία των εκμεταλλευτών του εργατικού ιδρώτα, οι άνθρωποι που με τη βοήθεια των εδραιωμένων προκαταλήψεων της αστικής "επιστήμης" και της αστικής δημοσιογραφίας εξακολουθούν να καπηλεύονται τον τίτλο "παραγωγικές δυνάμεις"-κι ας μην παράγουν οι ίδιοι ούτε μια καρφίτσα, αφού μόνος αληθινός παραγωγός όλου του κοινωνικού πλούτου είναι η εργατική τάξη!- οι εκπρόσωποι της καπιταλιστικής αγοράς στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας έκαναν την επιλογή τους. Στηρίζουν και ψηφίζουν για δήμαρχο Βόλου (και "καίγονται" να μας κάνουν να τον ψηφίσουμε κι εμείς στις εκλογές του Νοέμβρη) το γνωστό (και μη εξαιρετέο!) Πάνο Σκοτινιώτη, "πρώην αριστερό και ακόμα πιο πρώην ...κομμουνιστή''!

     Μαζί με το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, του Πάγκαλου, της τρόικας και του "μνημονίου"-μνημοσύνου των μισθών, των συντάξεων και όλων των εργατολαϊκών δικαιωμάτων, οι Βολιώτες καπιταλιστές επείγονται για τη γρήγορη και αποτελεσματική εφαρμογή όλων των αντιδραστικών-αντεργατικών αναδιαρθρώσεων. Προσβλέπουν στην ανεμπόδιστη -κατά το δυνατόν- κερδοφορία του κεφαλαίου τους με το πιο ασύδοτο στύψιμο της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού. Και δείχνουν πλήρη εμπιστοσύνη στον κ. Σκοτινιώτη, γνωρίζοντας την επιθυμία, τη σπουδή και την αποφασιστικότητά του να βάλει μπρος τη φάμπρικα της περιβόητης διοικητικής μεταρρύθμισης, που ακούει στο πομπώδες όνομα "Καλλικράτης". Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι αυτή η "μεταρρύθμιση" είναι κομμένη και ραμμένη στις δικές τους απαιτήσεις! Τους εξυπηρετεί άριστα και η "νέα διοικητική δομή" και ο πολιτικάντης που εγγυάται την εφαρμογή της!!

     Για όλους αυτούς τους κυρίους ο Σκοτινιώτης (και ο κάθε παρόμοιος Σκοτινιώτης!) είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, ο πιο αποτελεσματικός θεματοφύλακας τον συμφερόντων τους, γιατί πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει ο πιο σίγουρος ...νεκροθάφτης των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού του Βόλου, ακριβώς λόγω της σταθερής πολιτικής επιλογής του υπέρ του "Καλλικράτη". Εξάλλου, ο Πάνος Σκοτινιώτης έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια τώρα τα διαπιστευτήριά του στην αστική τάξη του Βόλου και όλης της Ελλάδας. Διάλεξε το δικό της στρατόπεδο και το υπηρετεί απαρέγκλιτα εδώ και 20 ολόκληρα χρόνια, αφού πρώτα αναδείχτηκε στον πολιτικό στίβο, παριστάνοντας -με το αζημίωτο- τον πρωτοπόρο ηγέτη της εργατικής τάξης και του λαϊκού κινήματος στη Μαγνησία. Σάμπως είναι ο πρώτος ή ο μοναδικός; "Αχ, πού 'σαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!", κατά πώς λέει κι ο ποιητής της Εργατιάς...

    Το δημοσίευμα αυτό της "Θεσσαλίας" είναι τόσο εύηχο και αποκαλυπτικό για μας τους εργαζόμενους του Βόλου και της Μαγνησίας, που το συμπέρασμα πρέπει να βγει αυτονόητο: Έκαστος εφ ω ετάχθη! Ο Σκοτινιώτης είναι ο εκλεκτός των καπιταλιστών, επομένως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να γίνει και δική μας επιλογή! Φυσικά, το ίδιο εκλεκτή είναι για αυτούς και η υποψήφια δήμαρχος Βόλου της παραδοσιακής Δεξιάς. Εμείς, όμως, αν θέλουμε και στο μέλλον να υπάρχουμε ως εργαζόμενοι με δικαιώματα, με τιμή και αξιοπρέπεια, αν θέλουμε να διασφαλίσουμε τις κατακτήσεις μας και να αποκτήσουμε νέες στην πορεία προς την πλήρη απελευθέρωση της Εργατικής Τάξης από τα δεσμά της καπιταλιστικής σκλαβιάς, όπως ακριβώς ταιριάζει στις μόνες αληθινά ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ  ΔΥΝΑΜΕΙΣ αυτής της κοινωνίας, οφείλουμε στις 7 του Νοέμβρη 2010 να "μαυρίσουμε" αποφασιστικά τον Πάνο Σκοτινιώτη και τον κάθε παρόμοιο Σκοτινιώτη της αστικής τάξης.  Και να μπούμε στην πρώτη γραμμή του ασίγαστου τίμιου καθημερινού αγώνα για μια νέα κοινωνία, αντάξια του εργαζόμενου Ανθρώπου, δίχως καταπίεση και εκμετάλλευση.

    Αυτή και μόνο αυτή μπορεί να είναι η απάντηση των εργαζομένων του Βόλου στο ερώτημα ποιος στηρίζει ποιον και γιατί. Οι αστοί εκμεταλλευτές γνωρίζουν να υπερασπίζουν άριστα τα ιδιοτελή, χαμερπή και απάνθρωπα συμφέροντά τους. Καιρός είναι και εμείς να καταλάβουμε το δικό μας το Δίκιο και να παλέψουμε για να βρουν η ανθρωπιά και  τα όνειρα του Λαού μας τη δικαίωσή τους.

Γράφτηκε στο Βόλο στις 16 του Οχτώβρη 2010.

    Οι καπιταλιστές του Βόλου τελικά κατόρθωσαν να εκλέξουν τον Σκοτινιώτη ως δήμαρχο του νέου"Καλλικρατικού" Δήμου. Φυσικά, για μας τους κομμουνιστές οι δημοτικές εκλογές είναι μόνο ένας σταθμός στην πορεία του αγώνα. Ο αγώνας συνεχίζεται και δυναμώνει! Η πολιτική του νέου δημάρχου της βολιώτικης αστικής τάξης δεν θα αργήσει, άλλωστε, να αποκαλυφθεί. "Αρχή άνδρα δείκνυσι".




2.

Μεγάλοι και μικρότεροι συνένοχοι…
17-3-2011

    Εδώ και πέντε-έξι μέρες η Ιαπωνία ζει με τον εφιάλτη ενός ολοσχερούς πυρηνικού ολέθρου, μπροστά στον οποίο, ίσως, οι ατομικοί βομβαρδισμοί της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι το 1945 να μοιάζουν κάποτε με απλά, ασήμαντα, τοπικής σημασίας συμβάντα!

    Άρκεσε ένας δυνατός σεισμός κι ένα τεράστιο αιφνίδιο παλιρροϊκό θαλασσινό κύμα (αυτό που οι Έλληνες δημοσιογράφοι-παπαγάλοι των διεθνών ΜΜΕ ονομάζουν «τσουνάμι», λες και χάθηκε η αντίστοιχη λέξη της γλώσσας μας!) για να σαρωθούν πόλεις και χωριά της μεγάλης αυτής νησιωτικής χώρας της Άπω Ανατολής, για να χαθούν αναρίθμητοι άνθρωποι από προσώπου γης. Κι όμως, ποιος δίνει πια σημασία σ’ αυτές τις υλικές ζημιές και στους χιλιάδες αυτούς θανάτους; Μια και μόνη λέξη έχει στοιχειώσει την ύπαρξη του ιαπωνικού έθνους αυτές τις μέρες: πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα…

    Εδώ, το αιφνίδιο γιγαντιαίο παλιρροϊκό κύμα κουρέλιασε μέσα σε λίγα λεπτά το πολυδιαφημισμένο για ολόκληρες δεκαετίες παραμύθι του ιαπωνικού «οικονομικού και τεχνολογικού θαύματος», αποδεικνύοντας περίτρανα ότι επρόκειτο για έναν χάρτινο κερδοσκοπικό πύργο, θεμελιωμένο πάνω στο πιο σαθρό κοινωνικό έδαφος. Ο ένας μετά τον άλλο οι πυρηνικοί αντιδραστήρες της Φουκουσίμα αχρηστεύονται, τήκονται και εκρήγνυνται. Δεν είναι ένας, δεν είναι δύο· είναι τέσσερις –για την ώρα- οι μέχρι προχτές «ασφαλείς» αντιδραστήρες, που άρχισαν να «ξερνάνε» στην ατμόσφαιρα θανατερές ποσότητες ραδιενέργειας, δηλαδή τον πιο ύπουλο και τον πιο …σίγουρο (και διαρκή!) θάνατο για τον άνθρωπο και κάθε ζωντανό οργανισμό σε γη, θάλασσα και αέρα.

    Και τώρα οι Ιάπωνες τρέχουν και δεν φτάνουν. Μάλλον τους προφταίνει ο αόρατος ύπουλος θάνατος… Φανταστείτε τους 4 αυτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες που βρίσκονται σε ανεξέλεγκτη πλέον καταστροφική πορεία. Είναι σαν να σκάζουν κάθε ώρα και στιγμή δεκάδες ατομικές μπόμπες… Το ραδιενεργό νέφος του θανάτου σκεπάζει πλέον τη Φουκουσίμα και εξαπλώνεται… Στο Τόκιο, 250 χιλιόμετρα πιο μακριά, ήδη τα επίπεδα της ραδιενέργειας είναι αυξημένα, οι ξένοι υπήκοοι ψάχνουν να βρουν αεροπλάνο για να φύγουν, ο κοσμάκης ψάχνει να βρει χάπια «αντιραδιενεργού» ιωδίου στη μαύρη αγορά, ενώ οι ιθύνοντες του ιαπωνικού καθεστώτος προσπαθούν, ακόμη και τώρα, να παραστήσουν τους «ψύχραιμους». Χτες, το μεγαλύτερο παράσιτο αυτού του καθεστώτος, ο εστεμμένος, ο τέως … «θεός» του ιαπωνικού έθνους, βγήκε από τη ναφθαλίνη, παρουσιάστηκε στην τηλεόραση και συνέστησε στο λαό «ψυχραιμία» και … «στωικισμό»!!!

    Μέρα με τη μέρα, όμως, βγαίνουν στο φως τα δικά τους τα«άπλυτα». Ήξεραν εδώ και χρόνια ότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που έστησαν πριν από δεκαετίες και που τους παρέδωσαν για εκμετάλλευση σε αδίστακτα καπιταλιστικά κερδοσκοπικά κοράκια (όπως επιτάσσει η παγκόσμια κυρίαρχη αντιδραστική ιδεολογία) ήταν παντελώς ανασφαλείς σε περίπτωση μεγάλης φυσικής καταστροφής. Ήξεραν τα πάντα, είχαν προειδοποιηθεί από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, αλλά παρίσταναν και τότε τους «ψύχραιμους» και τους«αδιάφορους». Η πιο αισχρή κερδοσκοπική απληστεία, συνδυασμένη με την πιο υπέρμετρη αλαζονεία (την «ύβριν», για την οποία τόσο αριστουργηματικά και διαχρονικά μιλά η αρχαιοελληνική μας γραμματεία…) καταδεικνύουν σήμερα, μπροστά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, τους καπιταλιστές της Ιαπωνίας και το πολιτικό τους προσωπικό σε αυτό ακριβώς που ήταν και είναι –ενσυνείδητα- εδώ και πάνω από έναν αιώνα: μέγιστοι εγκληματίες εις βάρος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Εγκληματίες εξίσου τερατώδεις, όσο και οι ομόλογοί τους της ναζιστικής Γερμανίας –και σύμμαχοί τους μέχρι τελικής πτώσεως, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο-και όσο ακριβώς και οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, οι «εχθροί» και βομβαρδιστές τους με το ραδιενεργό θάνατο, στα 1945, και αμέσως μετά στενότατοι …σύμμαχοί τους και συνεταίροι στις μπίζνες και στην υποδούλωση των εργαζόμενων ανθρώπων όλου του κόσμου. Εγκληματίες στυγνοί, χωρίς άλλοθι και χωρίς ελαφρυντικά ή, πιο απλά, ιμπεριαλιστές, αχόρταγοι και αδηφάγοι…

    Και ιδού τώρα η … «νέμεσις». Τα κερδοσκοπικά θανατηφόρα πυρηνικά τους εργοστάσια απειλούν να γίνουν τα «κρεματόρια» ολόκληρου του ιαπωνικού έθνους κι όχι μόνο, βεβαίως! Γιατί είναι ευνόητο ότι ο ραδιενεργός θάνατος δεν γνωρίζει ούτε σύνορα κρατών, ούτε εναέριους και θαλάσσιους χώρους, FIR και υφαλοκρηπίδες ή «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» κι όλα τα παρόμοια γεννήματα της παγκόσμιας αχορτασιάς, της παγκόσμιας τύφλας μιας … «πολιτισμένης ανθρωπότητας» που εξακολουθεί ακόμα να ζει και να τσαλαβουτά στον πιο βρομερό και απάνθρωπο βούρκο: μέσα στην καταπίεση και εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο…

     Ας μην έχουμε αυταπάτες, συνάνθρωποι αυτού του τόσο όμορφου, μα και τόσο άτυχου πλανήτη. Η ανεξέλεγκτη ραδιενέργεια που ξερνάνε τα ερείπια των χάρτινων πύργων, τους οποίους έστησαν στην άμμο οι εγκληματίες του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού, δεν απειλεί να σπείρει τον όλεθρο μόνο στον ιαπωνικό λαό και στους όμορους λαούς της Άπω Ανατολής. Είναι κίνδυνος για τη ζωή σ’ ολόκληρη τη Γη, είτε το παραδέχονται αυτό οι κυβερνώντες των υπόλοιπων κρατών είτε όχι. Η απλή λογική μας λέει ότι δεν μπορούμε πλέον να νιώθουμε ασφαλείς και επαναπαυμένοι, όταν σ’ ένα σημείο της Γης μας βγήκαν από το καβούκι τους τέτοιες φριχτές «Ερινύες», τέτοια αόρατα θανατερά «δαιμόνια», που εξαπλώνονται ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα με την κίνηση των αερίων μαζών! Ο ραδιενεργός θάνατος απειλεί τη ζωή όχι μόνο στην Ιαπωνία, όχι μόνο στην Ασία, αλλά σε όλες τις ηπείρους. Απλώς, η απόσταση επιβραδύνει το χρόνο δράσης της αόρατης καταστροφικής ακτινοβολίας στις πιο μακρινές από την Ιαπωνία χώρες…

    Αυτή είναι η κατάντια της κοινωνίας μας, αυτής που την λένε και «παγκοσμιοποιημένη» στις αρχές του 21ου αιώνα: να επαπειλείται πλέον η καταγραφή αυτού του αιώνα από την Ιστορία ως του τελευταίου για την ανθρώπινη ύπαρξη… Φυσικά, η παραπάνω έκφραση έχει μόνο συμβολική αξία, γιατί χωρίς ζωντανούς ανθρώπους ποιος τάχα θα καταγράψει το τέλος της ιστορικής παρουσίας τους;

    Μπροστά σ’ αυτό τον επαπειλούμενο παγκόσμιο όλεθρο και με την ελπίδα –που χάνεται τελευταία- ότι ίσως την τελευταία στιγμή να μπορέσει να γίνει κάτι και να περιοριστεί η καταστροφή, να γλιτώσει ο ιαπωνικός λαός και όλοι οι λαοί της Γης, νομίζω ότι έφτασε η ώρα να μιλήσουμε έξω από τα δόντια για όλες τις αιτίες του κακού που μας απειλεί. Να καταδείξουμε όλους τους μικρούς και μεγάλους ενόχους αυτής της συμφοράς και να πάρουμε, ταυτόχρονα, πολύ σοβαρές αποφάσεις για την περαιτέρω πορεία μας σ’ αυτή τη Γη. Τουλάχιστον, αν σωθούμε, αν σταματήσει το κακό, πρέπει να ξέρουμε πώς απαιτείται να δράσουμε στο εξής, για να το ξεριζώσουμε από τον πλανήτη. Εννοώ, τη δράση των λαών του κόσμου, όλων των συνειδητών απλών ανθρώπων, των εργαζομένων, της νεολαίας, του οργανωμένου και πρωτοπόρου λαϊκού κινήματος.

    Την πρώτη και κύρια ευθύνη για τον επαπειλούμενο πυρηνικό όλεθρο τη φέρνει ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Το παρασιτικό και σάπιο -σε όλη του την έκταση!- εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα οδηγεί τον άνθρωπο σε τέτοια αλλοτρίωση, που μπροστά στην προσδοκία του κέρδους και της παγκόσμιας κυριαρχίας αυτός να μην υπολογίζει, ούτε κατ’ ελάχιστον, τη φύση και την ανθρώπινη ζωή. Ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, στην εποχή της παγκόσμιας, αχαλίνωτης κυριαρχίας του, υπονομεύει πλέον τις ίδιες τις προϋποθέσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, τις ίδιες τις βάσεις της ζωής: τον αέρα, το νερό, την τροφή. Οι ιθύνοντες αυτού του συστήματος, η διεθνής (μέσα σ’ όλες τις ανειρήνευτες εθνικές της αντιθέσεις) τάξη των καπιταλιστών είναι ικανή να σπείρει το θάνατο για μια παραπάνω χούφτα δολλάρια ή γιεν ή ευρώ ή γουάν, για μια παραπάνω αγορά, για έναν μεγαλύτερο «ζωτικό χώρο επιρροής». Είναι οι μεγάλοι ένοχοι και πρέπει να εξαλειφθούν (ως εκμεταλλεύτρια τάξη εννοείται, όχι ως άτομα) από τον παγκόσμιο χάρτη

    Η διάσπαση του ατόμου, γενικά, ήταν μια μεγάλη επιστημονική κατάκτηση. Στα χέρια,όμως, των καπιταλιστών-ιμπεριαλιστών η πυρηνική ενέργεια λειτούργησε από την πρώτη στιγμή και ως σήμερα μόνο ως απειλητικό όπλο θανάτου εναντίον των ανταγωνιστών τους και των Λαών του κόσμου. Είναι εντελώς αδύνατο να υπάρξει ασφαλής ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούν οι κερδοσκόποι, οι ανταγωνιστές του πλούτου και της παγκόσμιας κυριαρχίας! Υποθετικά και μόνο, στις συνθήκες ύπαρξης μιας μελλοντικής κοινωνίας, ενός παγκόσμιου αληθινά κομμουνιστικού συστήματος, μιας παγκόσμιας μη ανταγωνιστικής κοινωνίας ειρήνης και συνεργασίας των λαών, μόνο στις συνθήκες ενός πραγματικά πανανθρώπινου και ανθρωπιστικού πολιτισμού, θα μπορούσε, ενδεχομένως, η διεθνής επιστήμη να ανακαλύψει και ασφαλείς τρόπους χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Όμως, έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, με τους αδηφάγους κεφαλαιοκράτες να αδιαφορούν πλήρως για τη ζωή και τον άνθρωπο, με τους ιμπεριαλιστές να έχουν γεμίσει τον πλανήτη με εκατομμύρια ατομικές μπόμπες και πυραύλους και όλες τις ηπείρους με εκατοντάδες πυρηνικά εργοστάσια-«χάρτινους πύργους» τύπου Φουκουσίμα, είναι αδύνατον να έχουμε ασφαλή και ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας. Τελεία και παύλα. Καμιά αυταπάτη επ’ αυτού!

    Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και πριν από 25 χρόνια, όταν έγινε η πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Ίδια ήταν και τότε η βασική αιτία: η ύπαρξη του καπιταλισμού, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και η επιδίωξη της παγκόσμιας κυριαρχίας. Η τότε Σοβιετική Ένωση ήταν μόνο κατ’όνομα σοσιαλιστική χώρα. Ήδη από τη δεκαετία του 1960 βρισκόταν στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ για την παγκόσμια κυριαρχία. Οι ψευδοκομμουνιστές καιροσκόποι ηγέτες της, τύπου Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τα ιδεώδη και τις αξίες του κομμουνισμού. Στα 1986 η ΕΣΣΔ βρισκόταν πια στην τελική ευθεία προς την πλήρη, ανοιχτή και άγρια παλινόρθωση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

    Με βάση αυτή τη διαπίστωση το παγκόσμιο εργατικό κίνημα οφείλει να αποκηρήξει πλήρως τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας στην εποχή μας. Οφείλουμε παντού στον κόσμο και στη χώρα μας να βγούμε στους δρόμους απαιτώντας δυναμικά το άμεσο κλείσιμο ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των πυρηνικών εργοστασίων: ιαπωνικών, αμερικάνικων, ρωσικών, κινεζικών, γαλλικών, γερμανικών, ινδικών, πακιστανικών, ιρανικών, βουλγάρικων,… των πυρηνικών αυτών φέρετρων κάθε εθνότητας και κάθε μάρκας. Είναι το ελάχιστο καθήκον μας απέναντι στη φύση, η οποία μας χαρίζει το δώρο της ζωής Κατάργηση όλων πυρηνικών εργοστασίων, ταυτόχρονα με την κατάργηση όλων των πυρηνικών όπλων, όλων των κρατών. Είναι το ίδιο θανατηφόρα και ανεπιθύμητα!

    Το άλλο μεγάλης αξίας συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε είναι σχετικά με τη στάση ζωής όλων μας ανεξαίρετα των απλών ανθρώπων πάνω στον πλανήτη. Εκτός από τους μεγάλους και τρανταχτούς ενόχους για το παγκόσμιο πυρηνικό έγκλημα στη Φουκουσίμα (ή στο Τσέρνομπιλ, ή στο Θρι Μάιλ Άιλαντ ή…) υπάρχουν και οι μικρότεροι, οι αφανείς συνένοχοι. Πρόκειται για τη μεγάλη εκείνη μάζα των απλών ανθρώπων, που αντιμετωπίζουν με αδράνεια και παθητικότητα τις κοινωνικές εξελίξεις, εθνικές και παγκόσμιες. Πρόκειται για τις επαναπαυμένες, ελαστικές συνειδήσεις των «μέσων ανθρωπάκων», των βουτηγμένων στον ατομικισμό, στο μικροσυμφέρον και στην υποκρισία. Πρόκειται για όλους εκείνους που τους έμαθαν –κι αυτοί το αποδέχτηκαν- ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει γύρω από το σαρκίο τους, γύρω από το πορτοφόλι τους και το βιβλιάριο των καταθέσεών τους, γύρω από το μικρομάγαζο ή το μισθουλάκο τους… Πρόκειται για όσους από μας έχουν τη γνώση και καταλαβαίνουν τις συνέπειες της πολιτικής των ανθρωποφάγων εκμεταλλευτών και δυναστών της Γης, αλλά αρνούνται να πράξουν το στοιχειώδες ανθρώπινο χρέος τους: να ξεσηκωθούν και να ξεσηκώσουν και τους άλλους, να αντισταθούν και να αλλάξουν τα πράγματα.

   Μικροί, καθημερινοί συνένοχοι των μεγάλων εγκληματιών γινόμαστε όλοι μας, όταν με την ψήφο μας ή και με την αποχή μας από τα πολιτικά δρώμενα δίνουμε τη δυνατότητα σε απαίσια πολιτικά κοράκια να σκάβουν το λάκκο ολόκληρης της τίμια εργαζόμενης ανθρωπότητας, στήνοντας και συντηρώντας τυραννικά καθεστώτα, επιβάλλοντας αντιλαϊκά τοκογλυφικά «μνημόνια», φτιάχνοντας θανατηφόρους πυρηνικούς αντιδραστήρες…

    Η μεγάλη «σιωπηλή πλειοψηφία» του ιαπωνικού λαού, αυτή που κινδυνεύει σήμερα με ολοκληρωτικό εξολοθρεμό από τη ραδιενέργεια της Φουκουσίμα, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπήρξε με τον τρόπο της συνένοχος των Ιαπώνων ιμπεριαλιστών, αυτών των παγκόσμιων δολοφόνων. Μέσα σε ένα στυγνό καπιταλιστικό μοντέλο, που κάτω από το λάβαρο της «τεχνολογικής πρωτοπορίας» έκρυβε την επιβίωση τεράστιων φεουδαρχικών καταλοίπων και απάνθρωπων νοοτροπιών επιβολής του ισχυρού στον αδύναμο, οι Ιάπωνες εργαζόμενοι αντί για μια συνειδητή, αγωνιστική και ταξική στάση ζωής, είχαν διαλέξει εδώ και δεκαετίες το δρόμο της πιο τυφλής και πειθήνιας υποταγής στην εξουσία. Ανέχτηκαν αδιαμαρτύρητα το φόρτωμα του άκρως σεισμογενούς νησιού τους με πυρηνικά εργοστάσια, όπως ανέχτηκαν αδιαμαρτύρητα και την πιο σκληρή εκμετάλλευση των καπιταλιστών στους χώρους της εργασίας. Προσωπικά, δεν γνωρίζω καμιά άλλη προηγμένη καπιταλιστική χώρα, όπου οι εργάτες της να έχουν ενσωματωθεί σε τέτοιο βαθμό στα γρανάζια των εκμεταλλευτών τους, όσο στην Ιαπωνία. Οι καπιταλιστές διεθνώς χαιρέτιζαν το ψευδεπίγραφο «ιαπωνικό θαύμα», γιατί ήξεραν ότι αυτό στήθηκε πάνω στο πιο αδρανές και «καθυστερημένο» από τη σκοπιά της ταξικής του συνείδησης, εργατικό δυναμικό του πλανήτη! Πάνω σε σύγχρονους σκλάβους, οι οποίοι δεν τολμούσαν ούτε καν να κατέβουν σε μια αξιοπρεπή απεργία, αλλά δούλευαν σαν τα σκυλιά για τα αφεντικά τους, φορώντας –ενίοτε- ένα περιβραχιόνιο που έγραφε … «απεργώ!». Τέτοια ήταν η κατάντια τους!!!

    Όπως ακριβώς και οι πρόγονοί τους, οι οποίοι ανέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τη …θεοποίηση του αυτοκράτορα, τη στρατιωτικοποίηση ολόκληρης της ιαπωνικής κοινωνίας στον Μεσοπόλεμο, τη στρατιωτική συμμαχία με το ναζισμό στο πλαίσιο του Άξονα και τα αναρίθμητα εγκλήματα του ιαπωνικού μιλιταρισμού σε βάρος των άλλων λαών της Ασίας και τελικά …ανέχτηκαν και την ίδια ακριβώς ιθύνουσα τάξη της χώρας τους να συμμαχεί με τους Αμερικάνους που αφάνισαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και να μετατρέπει την ήδη ραδιενεργό ιαπωνική γη σε στρατιωτικό προπύργιο του ιμπεριαλισμού, για να μην …εξαπλωθεί, λέει, ο κομμουνισμός στη Γη.

   Αυτή η δεισιδαιμονική τυφλή αφοσίωση της μεγάλης μάζας των Ιαπώνων εργαζομένων στην εξουσία των αφεντάδων τους οδήγησε σήμερα αυτό το λαό στα πρόθυρα του πυρηνικού του ολέθρου (εκθέτοντας, δυστυχώς, και ολόκληρη την ανθρωπότητα στον ίδιο κίνδυνο). Ας ευχηθούμε ολόψυχα στον ιαπωνικό λαό γλιτώσει από την απειλή του αφανισμού και να βάλει, επιτέλους, λιγάκι γνώση, αλλάζοντας νοοτροπία και στάση ζωής, έστω και τώρα, έστω στο «και πέντε…». Μήπως, όμως, το ίδιο δεν πρέπει να κάνουμε και όλοι μας, παντού στη Γη, αν θέλουμε να επιζήσουμε και να λεγόμαστε άνθρωποι.

    Αν μεν η Ιαπωνία και ολόκληρη η ανθρωπότητα αργά ή γρήγορα υποκύψει στη ανεξέλεγκτη μανία της ραδιενέργειας, που τόσο απερίσκεπτα χειρίστηκε εδώ και 65 χρόνια, αν χαθεί ένα μεγάλο μέρος του γήινου πληθυσμού, ακόμα και εμείς οι ίδιοι, ας έχουμε τουλάχιστον μιαν ύστατη παρηγοριά: ότι τουλάχιστον εμείς αγωνιστήκαμε, υψώσαμε φωνή διαμαρτυρίας, βγήκαμε στο δρόμο του καθήκοντος,παλέψαμε και επιδιώξαμε να αλλάξουν πορεία και τα δισεκατομμύρια των συνανθρώπων μας. Στην περίπτωση μιας παρόμοιας ήττας μας, θα ξέρουμε ότι ως συνειδητή εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε εγκαίρως τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας, αλλά τουλάχιστον το προσπαθήσαμε και δεν παραδοθήκαμε αμαχητί στους ανθρωποφάγους κερδοσκόπους και δυνάστες κάθε μάρκας.

   Αν όμως τα καταφέρουμε και τούτη τη φορά να επιβιώσουμε, όπως θέλουμε να ελπίζουμε, τότε όχι αύριο, αλλά από σήμερα κιόλας πρέπει να βγάλουμε τα απαραίτητα διδάγματα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας.

   Κανένας, απολύτως, συμβιβασμός με την υποκρισία, με την ψευτιά,την εκμετάλλευση, τον ατομικισμό και το μικροσυμφέρον κάθε λογής. Κανένας συμβιβασμός με όσους φτιάχνουν καθημερινά μεγάλες ή μικρές Φουκουσίμες, με όλους όσους στρέφονται ενάντια στην ανθρωπιά και στην αξιοπρέπειά μας. Μόνον έτσι μπορούμε να ελπίσουμε, ίσως, σ’ ένα καλύτερο αύριο, χωρίς την πυρηνική ή οποιαδήποτε άλλη απειλή.

Σκιάθος, 17 του Μάρτη 2011.




3.

Μπροστά σ’ ένα νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο-

Οι δολοφόνοι του ΝΑΤΟ και η Λιβύη…

19-3-2011

    Την ώρα που ολόκληρος ο κόσμος αντιμετωπίζει το φάσμα του πυρηνικού ολέθρου, εξαιτίας των Γιαπωνέζων ιμπεριαλιστών-δολοφόνων των λαών του κόσμου, έδειξαν για άλλη μια φορά το αδίστακτο δολοφονικό τους πρόσωπο και οι άλλοι ομόλογοί τους , τα γεράκια των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης. Αποφάσισαν, ουσιαστικά, μια νέα πολεμική επιχείρηση, αυτή τη φορά στη Λιβύη, με τους γνωστούς και από τις άλλες ανάλογες περιπτώσεις ισχυρισμούς τους, ότι ετοιμάζονται να μπουκάρουν στη βορειοαφρικανική, αραβική αυτή χώρα για … «ανθρωπιστικούς λόγους και με την ομπρέλα του κατεξευτελισμένου πλέον ΟΗΕ, τον οποίο έχουν μετατρέψει από δεκαετίες σε μαριονέτα τους. Τα ίδια παραμύθια δηλαδή που μας έλεγαν οι διεθνείς αυτοί δολοφόνοι και στις περιπτώσεις της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ, ώστε να στείλουν τους μισθοφόρους τους και να σκορπίσουν τη συμφορά και το θάνατο…

Για άλλη μια φορά οι ιμπεριαλιστές της σαπισμένης και αδηφάγου καπιταλιστικής Δύσης έβαλαν μπροστά τη φάμπρικα της ψευδολόγου προπαγάνδας με τη βοήθεια των πουλημένων διεθνών ΜΜΕ, τα οποία ελέγχουν, δαιμονοποιώντας στη σημερινή περίπτωση το καθεστώς του Λίβυου διχτάτορα Καντάφι και ετοιμάζονται να σπείρουν τον όλεθρο στο λιβυκό λαό με το πρόσχημα ότι πηγαίνουν εκεί για να επιβάλουν τη … «δημοκρατία» και τον «ανθρωπιστικό δυτικό πολιτισμό» τους!

    Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία για τον πραγματικό στόχο των διεθνών αυτών ματοβαμμένων καθαρμάτων ηγετών της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού, που συναγελάζονται στην εγκληματική λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ, εξουσιάζοντας και ένα τσούρμο άλλων υποταχτικών κυβερνήσεων. Ορέγονται να βουτήξουν για λογαριασμό τους τη μερίδα του λέοντος από τα τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα της Λιβύης και, ταυτόχρονα, να βάλουν ποδάρι και να στήσουν στρατιωτικές βάσεις στην καρδιά της Βορείου Αφρικής, σ’ έναν τόπο στρατηγικής σημασίας, από τον οποίον, όμως, τα στρατεύματά τους είχαν ξεκουμπιστεί από τη δεκαετία του 1960-1970.

     Η επέμβαση που ξεκινούν από ώρα σε ώρα για λογαριασμό των μονοπωλιακών αστικών τάξεων των ιμπεριαλιστικών τους χωρών οι πολιτικοί απατεώνες και υπερφίαλοι δυνάστες των λαών, όπως ο Ομπάμα, ο Σαρκοζί και ο Κάμερον, δεν έχει, φυσικά, την παραμικρή σχέση με τους πόθους του λιβυκού λαού και των άλλων εξεγερμένων λαών του αραβικού κόσμου για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τους πόθους των λαών του κόσμου για λευτεριά και αξιοπρέπεια. Μόνον ο παγκόσμιος έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των διεθνών αγορών και των περιοχών στρατηγικής σημασίας ενδιαφέρει διακαώς τα αντιδραστικά κοράκια του ΝΑΤΟ. Όση «δημοκρατία» έφεραν στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ με τα καθεστώτα των δωσίλογων ανδρεικέλων που εγκατέστησαν εκεί για λογαριασμό δικό τους, άλλη τόση ακριβώς θα φέρουν και στη Λιβύη, αν καταφέρουν να βάλουν και εκεί το ποδάρι τους, αν καταφέρουν να δώσουν τη διακυβέρνηση και αυτής της χώρας σε πράχτορες-υποταχτικούς τους.

    Τέτοιους πολιτικούς πράχτορες φαίνεται ότι τα δυτικά ιμπεριαλιστικά επιτελεία διαθέτουν και στη Λιβύη. Είναι εκείνα τα πρώην μεγαλοστελέχη του διχτατορικού καθεστώτος του Καντάφι, που καμώνονται ότι το αντιμάχονται σήμερα, για να φέρουν … δημοκρατία στη χώρα. Αυτοί καθοδηγούν πολιτικά ένα μέρος του λιβυκού στρατού, που πήγε με το μέρος τους, εγκαταλείποντας τον Καντάφι και ένα ένοπλο εξεγερμένο τμήμα του λιβυκού λαού, του οποίου εμφανίστηκαν ως «εκπρόσωποι» σκαρώνοντας ένα ψευδεπίγραφο «Εθνικό Συμβούλιο» με έδρα τη Βεγγάζη, στην Ανατολική Λιβύη. Είναι ολοφάνερο ότι αυτοί οι πρώην βασιβουζούκοι του Καντάφι που κατέλαβαν προ εβδομάδων τη Βεγγάζη, επιδιώκουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του τωρινού μισητού χαλίφη, εκμεταλλευόμενοι σε πρώτη φάση τη δίκαιη ένοπλη εξέγερση ενός μέρος του λιβυκού λαού. Βλέποντας, όμως, ότι τους είναι αδύνατον να νικήσουν στρατιωτικά την πολεμική μηχανή του Καντάφι, με δεδομένη την υπεροπλία του καθεστώτος και τη στήριξή του από διαφόρους φυλάρχους αυτής της (σχετικά καθυστερημένης από κοινωνική άποψη ) χώρας, και καθώς τις τελευταίες μέρες κινδυνεύουν να πιαστούν σαν τα ποντίκια στη φάκα από τους αντεπιτιθέμενους καθεστωτικούς, ζήτησαν ανοιχτά τη στρατιωτική επέμβαση των ιμπεριαλιστών της Δύσης. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι ως αντάλλαγμα οι ψευτοδημοκράτες ηγέτες της Βεγγάζης έταξαν στα αδηφάγα κτήνη της Δύσης τα πετρέλαια της Λιβύης και στρατιωτικές βάσεις.

Φυσικά, τα τελευταία 15 χρόνια οι λαογδάρτες ηγέτες της Δύσης –κι όχι μόνον- έκαναν μια χαρά τις βρομερές τους μπίζνες και με το αντιδραστικό καθεστώς του Καντάφι, το καθεστώς της Τρίπολης. Δεν είχαν, όμως, κατορθώσει να ελέγξουν στρατιωτικά και πολιτικά τη Λιβύη και τα πετρελαϊκά της αποθέματα. Αυτό συνέβη εξαιτίας του ιστορικού παρελθόντος και της ίδιας της προέλευσης του καθεστώτος του Καντάφι. Αυτό, όπως κα μια σειρά από άλλα παρόμοια καθεστώτα του «Τρίτου Κόσμου» είχε διαμορφωθεί στη δεκαετία του 1970, σε μια εποχή σχετικής υποχώρησης των δυτικών ιμπεριαλιστών από διάφορες περιοχές του πλανήτη, όταν οι «εθνικές» αστικές τάξεις διαφόρων πρόσφατα ανεξαρτήτων κρατών στηριγμένες σε αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά λαϊκά κινήματα και σε έναν διαφορετικό διεθνή συσχετισμό δυνάμεων είχαν καταφέρει να ελέγξουν για δικό τους λογαριασμό το έδαφος και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τους. Το σημερινό αντιδραστικότατο (και πολιτικά το ίδιο νεοφιλελεύθερο όσο και τα δυτικά!) καθεστώς του Καντάφι και της φαμίλιας του είναι ακριβώς ένα τυπικό δείγμα του εκφυλισμού που υπέστησαν σταδιακά εκείνα τα αντιαποικιακά και «αντιιμπεριαλιστικά» αστικά καθεστώτα…

   Το γεγονός ότι οι δυτικοί βρικόλακες, οι διψασμένοι για αίμα και πετρέλαιο δεν έχουν την παραμικρή σχέση με καμιά επιδίωξη των λαών για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα, αποδεικνύεται περίτρανα και στην περίπτωση της Λιβύης και μάλιστα με τον πιο εύγλωττο τρόπο: Αποφάσισαν να βάλουν στην πρώτη γραμμή της στρατιωτικής τους κρεατομηχανής εναντίον της Λιβύης τους υποταχτικούς τους των αντιλαϊκών  σκοταδιστικών καθεστώτων της Σαουδικής Αραβίας και των εμιράτων του Περσικού Κόλπου!  Πηγαίνουν, δηλαδή να … επιβάλλουν τη δημοκρατία στη Λιβύη τα κράτη εκείνα του αραβικού κόσμου, που δεν έχουν ούτε ψήγμα από δαύτο το «εμπόρευμα», τα καθεστώτα εκείνα τα οποία καταπιέζουν τους «δικούς τους» λαούς τρισχειρότερα απ’ ότι ο Καντάφι τους Λίβυους!!!

   Αλλά, βεβαίως, τα καθεστώτα των σουλτάνων και των εμίρηδων, στα οποία οι έννοιες «δημόσιο ταμείο» και μπεζαχτάς του δυνάστη είναι απολύτως ταυτόσημες, διαθέτουν τα πιο ύψιστα  … «δημοκρατικά εύσημα»: Είναι πιστοί υποταχτικοί των ιμπεριαλιστών της Δύσης και έχουν μετατρέψει τα εδάφη τους σε τεράστιες δεξαμενές πετρελαίου και στρατιωτικές βάσεις των ξένων κηδεμόνων τους. Τι πιο «δημοκρατικό» για τους … «πολιτισμένους ανθρωπιστές» ανθρωποφάγους κυβερνήτες της Ουάσιγκτον, του Παρισιού και του Λονδίνου;

   Στην τωρινή τους επέμβαση οι χασάπηδες της «νέας συμμαχίας των προθύμων» του ΝΑΤΟ και των Αράβων υποταχτικών τους, αποφάσισαν να προχωρήσουν αφού φαίνεται ότι πρώτα «απέδωσαν» τα ιμπεριαλιστικά παζάρια τους για τη μοιρασιά του λιβυκού πετρελαίου με τα υπόλοιπα καθάρματα, αυτά που δυναστεύουν στις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές  χώρες, τις όχι και τόσο  … «πρόθυμες» να χτυπήσουν τον Καντάφι και τη Λιβύη. Μιλάμε για τα ηγετικά κοράκια της Ρωσίας, της Κίνας και της Γερμανίας, που είχαν εξίσου ισχυρά οικονομικά συμφέροντα στη Λιβύη του Καντάφι, όπως και οι άλλοι «σατανάδες», αλλά, παρά ταύτα, δεν έβαλαν veto στο διαβόητο «Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ», αλλά απείχαν από την ψηφοφορία για την επιβολή «ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού πάνω από τη Λιβύη», δηλαδή για το πρώτο βήμα της στρατιωτικής επέμβασης.

   Η πιο λογική εξήγηση, επειδή αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι αυτοί παραιτήθηκαν αμαχητί από τη ακόρεστη δίψα τους για κέρδη, από τα ήδη έως τώρα εδραιωμένα συμφέροντά τους στη Λιβύη, είναι ότι οι «μη πρόθυμοι» εξασφάλισαν, για την ώρα τουλάχιστον, ένα ικανοποιητικό μερίδιο από τη λεία της Λιβύης. Το εάν θα τηρηθούν ή όχι οι μυστικές συμφωνίες του ενδοϊμπεριαλιστικού παζαριού, θα φανεί αργά ή γρήγορα. Σίγουρα, όμως, κάθε πιθανή παραβίασή τους θα σημάνει απότομη όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή της Μεσογείου με άγνωστο ακόμη το μέγεθος των συνεπειών για το ειρηνικό μέλλον των λαών.

   Η στάση του εργαζόμενου ελληνικού λαού στην προετοιμαζόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση εναντίον της Λιβύης, πρέπει να είναι ένα μεγάλο και κατηγορηματικό ΟΧΙ, γεμάτο αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια, όπως ακριβώς το επιτάσσει η ιστορία του τόπου μας και οι αγώνες αυτού του λαού για ειρήνη, αληθινή δημοκρατία και δικαιοσύνη, για την εθνική ανεξαρτησία, την ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών της Μεσογείου και ολόκληρου του κόσμου. Οι δυτικοί αιμοδιψείς και πετρελαιοπότες δολοφόνοι δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να απλώσουν τα βρομόχερά τους στα εδάφη και στον ορυκτό πλούτο της Λιβύης. Δεν έχουν καμιά ηθική νομιμοποίηση να ξαναρίξουν τις θανατηφόρες μπόμπες απεμπλουτισμένου ραδιενεργού ουρανίου και οποιασδήποτε μορφής μπόμπες εναντίον του λιβυκού λαού ή εναντίον οποιουδήποτε άλλου λαού του κόσμου.

    Η ελληνική αστική κυβέρνηση, ξεπουλημένη ως το μεδούλι αυτή μαριονέτα, το διαχρονικό αυτό «ξεσκονόπανο» των ιμπεριαλιστών της Δύσης πρέπει να παρεμποδιστεί τώρα, με άμεσες δυναμικές κινητοποιήσεις, ώστε να μην τολμήσει να στείλει ούτε έναν Έλληνα στρατιώτη στις συμμορίες των ΝΑΤΟϊκών μακελάρηδων που ετοιμάζονται να κατασφάξουν το λιβυκό λαό! Να κλείσουν τώρα οι βάσεις του ΝΑΤΟ στη Σούδα και στο Άκτιο. Καμιά απολύτως διευκόλυνση στους δολοφόνους του ΝΑΤΟ, στους δολοφόνους οποιασδήποτε μάρκας. Κάτω ο ιμπεριαλισμός και τα εξαρτημένα από αυτόν καπιταλιστικά καθεστώτα κάθε μορφής και κάθε απόχρωσης.

    Τους λογαριασμούς του με τον Καντάφι ή οποιονδήποτε άλλο επίδοξο δυνάστη του, πρέπει να τους κανονίσει  –και σίγουρα θα τους κανονίσει μια μέρα!-  ο ίδιος ο λαός της Λιβύης, η εργατική τάξη και το πραγματικά προοδευτικό και πρωτοπόρο λαϊκό κίνημα αυτής της χώρας, που θα συγκροτήσει την επαναστατική του ηγεσία και το δικό του λαϊκό στρατό. Ο ίδιος ο λιβυκός λαός και κανένας άλλος! Είμαστε σίγουροι ότι ο λαός της Λιβύης δεν θα ανεχτεί καμιά ξένη επέμβαση στη χώρα του και θα καταφέρει αργά ή γρήγορα να ξεφορτωθεί τόσο τον τωρινό διχτάτορα, όσο και τους επίδοξους δωσίλογους διαδόχους του, τους ψευδοδημοκράτες του γλυκού νερού, πρώην υποταχτικούς του «συνταγματάρχη», που τώρα κάνουν ότι δεν τον ξέρουν…

    Το δρόμο που άνοιξαν τους τελευταίους δυο μήνες οι λαοί της Τυνησίας και της Αιγύπτου, το δρόμο που βαδίζουν και σήμερα οι εξεγερμένοι λαοί στα διαβόητα σουλτανάτα της αραβικής χερσονήσου, είμαστε σίγουροι ότι ο λαός της Λιβύης θα τον φέρει σε νέα ανώτερα επίπεδα διεκδικήσεων. Γιατί ο λιβυκός λαός είναι ένας περήφανος λαός της Μεσογείου και ξέρει να αντιμετωπίζει τους ιμπεριαλιστές κάθε μάρκας χωρίς φόβο.

   Ιμπεριαλιστές, δολοφόνοι των λαών και σεις «πρόθυμα» υποταχτικά περιτρίμματα  ανά τον κόσμο, κάτω τα ματοβαμμένα νύχια σας από το λαό της Λιβύης. Αν, όπως όλα δείχνουν, και τούτη τη φορά αποτολμήσετε τη στρατιωτική επέμβαση, με το απερίγραπτο θράσος που σας διακρίνει, τότε η Λιβύη και η Μεσόγειος ολόκληρη πρέπει αργά ή γρήγορα να γίνει ο τάφος σας. Το καθαρτήριο πυρ της λαϊκής επανάστασης αργά ή γρήγορα πρέπει να κάψει τη σαπίλα σας.

    Άμποτε, οι λαοί να ανάψουν αυτό το πυρ, το συντομότερο!

Σκιάθος, 18 του Μάρτη 2011.

 


4.

Η υπουργός Παιδείας, ο νέος νόμος και η πολιτική δράση στα ΑΕΙ: 


Απροκάλυπτες αντιδραστικές μεθοδεύσεις… «σοσιαλιστών» λακέδων της κεφαλαιοκρατίας.

2-8-2011


    Στις 22/7/2011, την ημέρα που τα φιλοκυβερνητικά «παπαγαλάκια των ΜΜΕ» χάλαγαν κόσμο με τις φωνασκίες τους για το μέγα και τρανό «θρίαμβο» του εκλεκτού τους πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, (να ξαναχρεώσει μέχρι τ’ αυτιά, για τα επόμενα 30 – 40 -και βάλε- χρόνια, τη χώρα μας με εμπράγματες εγγυήσεις τον εθνικό πλούτο και το «κρέας» της εργατικής μας τάξης, της τωρινής και της αυριανής βάρδιας, που παραδίνεται ως βορά στους ντόπιους καπιταλιστές και κυρίως στους ξένους ιμπεριαλιστές τοκογλύφους..), στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων δημοσιεύονταν «βαρυσήμαντες» δηλώσεις της υπουργού Παιδείας, της γνωστής και μη εξαιρετέας « σοσιαλίστριας» και μαζί συνδαιτυμόνος της «λέσχης Μπίλντεμπεργκ», κυρίας Διαμαντοπούλου

    Η κυρία αυτή, προασπίζοντας με το γνωστό της ύφος το νέο αντιδραστικό σχέδιο νόμου που σκάρωσε για τα ΑΕΙ, δήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής για τους σκοπούς του νέου της πονήματος:

    «Να σταματήσει το Πανεπιστήμιο να είναι χώρος κομματισμού, παρατάξεων και αντιπαλότητας των κομμάτων ή δημιουργίας κομματικών συσχετισμών, όπως συμβαίνει στις εθνικές ή αυτοδιοικητικές εκλογές. Αυτό είναι ‘κόκκινη γραμμή’ που δεν ξεπερνιέται. Δεν γίνεται να δημιουργούνται συσπειρώσεις και να λειτουργούν οι παρατάξεις με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα. Αυτό είναι εκτός συζήτησης» (‘Ριζοσπάστης’ 22/7/2011, σελ. 11).

   Οι δηλώσεις αυτές μιας πολιτικού, η οποία –όπως και τόσοι άλλοι συνδαιτυμόνες της στο «σοσιαλιστικό»… συμπόσιο των Παπανδρέου- ξεκίνησε ουσιαστικά την πολιτική –επαγγελματική της καριέρα μέσα από την κομματική παράταξη του λεγόμενου «ΠΑΣΟΚ» στο φοιτητικό κίνημα των μεταπολιτευτικών χρόνων, έγιναν μόλις 2-3 μέρες πριν την 24η Ιούλη, την ημέρα δηλαδή που ο αστικός πολιτικός κόσμος της Ελλάδας συνηθίζει (τουλάχιστον μέχρι τώρα) να πλέκει «πανηγυρικούς λόγους» υπέρ της δημοκρατίας που διαδέχτηκε τη στρατιωτικο  - φασιστική χούντα του 1967- 1974.

   Και είναι σε όλους καλά γνωστό ότι τα δημοκρατικά δικαιώματα των νέων που σπουδάζουν σε ΑΕΙ – ΤΕΙ, να εκφράζουν και να διαδίδουν τις πολιτικές τους ιδέες, να αγωνίζονται μέσα από συγκροτημένες παρατάξεις για μια καλύτερη ζωή σε μια καλύτερη κοινωνία, όπως και το δικαίωμα ο χώρος των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων να αποτελεί άσυλο απέναντι στις αυταρχικές εξορμήσεις των κατασταλτικών δυνάμεων του κράτους, κατακτήθηκαν από το φοιτητικό κίνημα ακριβώς στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με μεγάλες αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Θεμελιώθηκαν πάνω στο αίμα της μεγάλης θυσίας των νέων στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, που κλόνισε ανεπανόρθωτα το καθεστώς της χούντας. Αποτέλεσαν επί 37 χρόνια τώρα πραγματικά «κόκκινες γραμμές» για τον ελληνικό λαό και τη νέα γενιά του, δικαιώματα αδιαπραγμάτευτα και ανυποχώρητα.

   Κι έρχεται τώρα μια «σοσιαλιστική» κυβερνητική κουστωδία (μια κουστωδία μάλιστα που «πάτησε» πάνω στους αγώνες, στις θυσίες και τα οράματα αυτού λαού κι αυτής της νεολαίας, μια θρασύτατη κλίκα που απομύζησε τις αξίες του λαϊκού κινήματος με σκοπό να τις μετατρέψει σε εφαλτήριο μιας κατάμαυρης αντιλαϊκής εξουσίας!), να διακηρύξει την … κατάργηση αυτών των κατακτημένων δικαιωμάτων. Ο Παπανδρέου και η Διαμαντοπούλου εζήλωσαν δόξαν … Παπαδόπουλου και Παττακού εν έτει 2011!

   Όπως σωστά παρατηρεί ο ‘Ριζοσπάστης’ (στις 22/7/2011 σελ. 11 σχετικά με το παραλήρημα της Διαμαντοπούλου ) πρόκειται για απροκάλυπτη επίθεση εναντίον του δικαιώματος στην πολιτική δράση μέσα στο Πανεπιστήμιο, την οποία το αστικό κράτος πλέον, επιδιώκει να θέσει εκτός νόμου. Και δεν είναι φυσικά το μόνο, ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο εργατο-λαϊκό και δημοκρατικό δικαίωμα που επιδιώκει να θέσει εκτός νόμου αυτό το κράτος και μάλιστα με διαχειριστή του μια τέτοια κατάμαυρη αντιδραστική κυβέρνηση σαν αυτή του ύστερου «ΠΑΣΟΚ». (Όπως έλεγε κι ένα ωραίο ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στα χρόνια της πρώτης «πράσινης λαίλαπας», στα χρόνια του «εκσυγχρονισμού» 1996 – 2004, όταν ο «Γιωργάκης» πάρει τα ηνία του «ΠΑΣΟΚ» και της κυβέρνησης, ο Σημίτης θα μοιάζει μπροστά του σαν … Μπολσεβίκος!)

   Φυσικά, η φασιστική αυτή μεθόδευση του «Γιωργάκη» και της υπουργίνας του, να χτυπήσουν το δικαίωμα στην ελεύθερη πολιτική δράση εντός των Πανεπιστημίων, δεν οφείλεται διόλου σε κανένα «βίτσιο» ή «κόμπλεξ», παρ’ όλη την εν γένει αντιδραστική τους νοοτροπία. Είναι τυπικό, χαρακτηριστικό συστατικό της γενικότερης πολιτικής που εφαρμόζουν για λογαριασμό των ντόπιων και ξένων καπιταλιστικών συμφερόντων σε όλους τους τομείς της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Στο χώρο των ΑΕΙ –ΤΕΙ, όπως γενικότερα στο χώρο της Εκπαίδευσης, μεθοδεύεται σήμερα μια τεράστιας ολκής αντιδραστική - αντιλαϊκή αναδιάρθρωση. Μέσα από την αντιμεταρρύθμιση αυτή (που χαρακτηριστικό κομβικό της σημείο είναι το σάρωμα στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών κατακτήσεων) προωθείται το γενικότερο σχέδιο της αστικής τάξης για το είδος των επιστημόνων και των εργαζομένων που θα «παράγει» στο μέλλον το εκπαιδευτικό σύστημα όλων των βαθμίδων.

   Οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί τους λακέδες κάθε μάρκας, εδώ και πολλά χρόνια, στην Ευρώπη και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο δεν κρύβουν με τίποτα την επιδίωξή τους, μέσα από την εκπαίδευση και κυρίως την ανώτατη, που είναι τομέας αιχμής στο σημερινό κόσμο, να «πλάσουν» το μοντέλο του «καταρτισμένου μισθωτού σκλάβου του 21ου αιώνα».

   Να διαμορφώσουν όχι μορφωμένες προσωπικότητες και επιστήμονες με δύναμη γνώσης και κριτικής σκέψης, αλλά ψοφοδεείς υποτακτικούς που θα σέρνονται πρόθυμοι και οσφυοκάμπτες στην εκτέλεση των εντολών των καπιταλιστών, που θα δουλεύουν σαν σύγχρονο «επιστημονικό» προλεταριάτο για τη θωράκιση των συμφερόντων του κυρίαρχου συστήματος εκμετάλλευσης.

   Όλες οι σχετικές συνθήκες της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. (Μπολόνιας, Πράγας, Λισαβόνας, κλπ) επιφυλάσσουν για την ανώτατη εκπαίδευση το ρόλο της ακριβοπληρωμένης «διά βίου κατάρτισης» σε φτηνές ποιοτικά και γρήγορα ξεπερασμένες «δεξιότητες», που δεν θα έχουν την παραμικρή σχέση με την επιστημονική εις βάθος γνώση, με την επιστημονική έρευνα και αναζήτηση.

   Αυτό το μοντέλο επιφυλάσσουν για τις τεράστιες μάζες των φοιτητών, αφού αυτό πλάθει αυριανούς εργαζόμενους χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα, άρα και χωρίς πολλές οικονομικές απαιτήσεις. Οι πραγματικά επιστημονικές γνώσεις αιχμής περιορίζονται πλέον για «λίγους και εκλεκτούς», κατά βάση για τους γόνους της αστικής τάξης που θα προωθούνται σε πανάκριβα πληρωμένα τμήματα «μεταπτυχιακών σπουδών» σε «διδακτορικά» και… «μετα-διδακτορικά» κονκλάβια, και πάει λέγοντας.

   Όλη αυτή την αντιδραστική σαπίλα, που οπισθοδρομεί συνολικά την κοινωνία, προωθεί στην Ελλάδα με ιδιαίτερη μανία η ψευδο-σοσιαλιστική (αντιδραστικότατη!) κλίκα του Παπανδρέου και της Διαμαντοπούλου, και με το νέο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ. Είναι ένα νομοσχέδιο που «ταιριάζει γάντι» στη γενικότερη πολιτική των φαιοπράσινων δυναστών του Λαού μας. «Δένει» σαν το σιρόπι με το «νεραντζάκι» το κατάπικρο, της κατάργησης του οχταώρου και των συλλογικών συμβάσεων, με το άγριο πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, με την κανιβαλική φορολογία του εργατικού εισοδήματος, με το ξεπάστρεμα των Βαρέων- Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων, με το αιματοκύλισμα των λαϊκών κινητοποιήσεων και τη δικαστική δίωξη κατά παντός απεργού από το σκουληκιασμένο πια κουφάρι της αστικής ψευτο-δικαιοσύνης, με τις νέες φοροαπαλλαγές των καπιταλιστών, με τις άφθονες ενισχύσεις και εγγυήσεις υπέρ των τραπεζών με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και της εθνικής περιουσίας στους «τροϊκανούς» ιμπεριαλιστές κι όχι μόνο!

   Θα ήταν ποτέ δυνατόν μια τέτοια σιχαμερή πολιτική να έχει και την παραμικρή σχέση με δημοκρατία, με ελεύθερη έκφραση, με λαϊκά δικαιώματα;

  Αστείο θα ήταν και να το υποθέσουμε!

  Πριν από πέντε περίπου χρόνια ο Γάλλος αστός πολιτικός επιστήμονας Frederic Lordon είχε επισημάνει στη «Monde diplomatique» -Απρίλιος του 2006- ότι δεσπόζουσα ιδεολογική καταφυγή των πολιτικών εκφραστών του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού αποτελεί η γενικευμένη ηθικολογία σε διαλεκτικό συσχετισμό με την ενδυνάμωση της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους. Κι όπως σωστά σχολιάζει ο αρθρογράφος της «Αυγής» 22/7/2011 (στην προτελευταία σελίδα της), όπου κάνει τη σχετική αναφορά στο παλιό εκείνο δημοσίευμα του Lordon :

   «Ενώ δεσπόζουσα αντίληψη για την κοινωνία είναι 'κανένας κανόνας για τις κυρίαρχες τάξεις', οι διαπρύσιοι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού διακινούν ακατάσχετη ηθικολογία για όλους τους υπόλοιπους. Πριν, κατά και μετά το ξύλο και το "ψέκασμα." »...

   Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό υπάρχει άφθονο και στο αντιδραστικό –αντιδημοκρατικό κρεσέντο της υπουργίνας του «Γιωργάκη».

   Η αντιλαϊκή κυβέρνηση των ψευδοσοσιαλιστών (κι όλα τα κατάμαυρα δεξιά ως το μεδούλι δεκανίκια της) φωνασκεί σήμερα για την ‘ηθική κατάπτωση των κομματικών παρατάξεων’ και του ‘κομματισμού’ στα ΑΕΙ –ΤΕΙ που έφτασαν σε πρωτοφανή επίπεδα διασποράς, συναλλαγής κλπ, κλπ.

   Εδώ, οι αντιδραστικοί πολιτικάντηδες πατάνε πάνω σε υπαρκτά φαινόμενα σαπίλας, που αφορούν βεβαίως τις δικές τους εκφυλισμένες εδώ και χρόνια πολιτικές παρατάξεις (κυρίως την ΠΑΣΠ αλλά και τη ΔΑΠ της παραδοσιακής δεξιάς). Με μοχλό αυτές τις παρατάξεις που συχνά –πυκνά εξελίχτηκαν σε αηδιαστικά ρουσφετομάγαζα, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των πολιτικών τους γεννητόρων, οι λακέδες της αστικής τάξης εκφύλισαν και εξουδετέρωσαν το ρωμαλέο (προοδευτικό στη μεγάλη του πλειοψηφία) φοιτητικό κίνημα των μεταπολιτευτικών χρόνων. Τώρα χρησιμοποιούν ως άλλοθι τη σαπίλα και τη διαφθορά των δικών τους κομματικών εγκαθέτων (μεγαλοκαθηγητάδων και φοιτητοπατέρων) για να εξοντώσουν κάθε αγωνιστική και προοδευτική μαχητική φωνή στα ΑΕΙ, για να χτυπήσουν κάθε δυνατότητα πολιτικής δράσης ενάντια στην καπιταλιστική σαπίλα και την ιδεολογία της.

   Όπως όμως παρατηρεί και η σχολιαστής Γ.Σ. στην τελευταία σελίδα του «Ριζοσπάστη» της 22ης/7/2011:

   «Το πρόβλημά τους όμως, δεν είναι αυτού του είδους οι παρατάξεις και η λειτουργία τους (τύπου ΠΑΣΠ – ΔΑΠ εννοεί η σχολιαστής). Εξάλλου, τα ρουσφέτια η διαπλοκή και οι καλές υπηρεσίες στην εκάστοτε κυβέρνηση θα υπηρετούνται από τις συγκεκριμένες δυνάμεις μέσα στα ΑΕΙ, ακόμα και σε ατομικό επίπεδο (χωρίς δηλαδή τη συγκεκριμένη ‘παραταξιακή’ συγκρότηση) και με το νέο καθεστώς που θα φέρει ο νέος νόμος –πλαίσιο».

   Άρα, σκοπός της απαγόρευσης της πολιτικής δράσης είναι –καθαρά και ξάστερα- το χτύπημα κάθε πραγματικά αριστερής και κομμουνιστικής φωνής και ιδεολογίας εντός των πανεπιστημίων. Έτσι που να επιβληθεί αποκλειστικά και χωρίς αντιρρήσεις η προπαγάνδα της μαύρης νεοσυντηρητικής ιδεολογίας του σημερινού συστήματος.

   Έτσι νομίζουν! Κούνια που τους κούναγε!

   Κι αν ακόμα μένει η απορία στον ανυποψίαστο ή στον καλοπροαίρετο σκεπτόμενο άνθρωπο: γιατί να τα κάνουν όλα αυτά στο χώρο της ακαδημαϊκής γνώσης (που κατά βάση είναι χώρος διάδοσης, σύγκρουσης και ελεύθερης δημιουργίας φιλοσοφικών, κοινωνικών και πολιτικών ιδεών) ας παραθέσουμε επιπλέον και τα παρακάτω στοιχεία, που μας οδηγούν γι’ άλλη μια φορά στην καρδιά του προβλήματος.

   Τι διακυβεύεται σήμερα στο χώρο των ΑΕΙ – ΤΕΙ; Όλα δείχνουν ότι ο χώρος αυτός παραδίδεται στην πλήρη επιχειρηματική – κερδοσκοπική δράση. Εδώ βρίσκεται το ιδιαίτερο «κλειδί του μυστηρίου».

   Ο καθηγητής Γιώργος Τσιλιγκιρίδης, (μέλος του τμήματος Παιδείας και Έρευνας της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.), ζώντας ο ίδιος την κατάσταση μέσα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει, σε εμπεριστατωμένη ανάλυσή του που δημοσιεύεται στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» στις 19/7/2011 (σελίδες 12 – 13 της εφημερίδας) επισημαίνει : «Για το κεφάλαιο η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θεωρείται εδώ και χρόνια μια αγορά ''τεράστια και ώριμη για συγκομιδή''».

   Το τεράστιο ενδιαφέρον του κεφαλαίου για επενδύσεις στο χώρο της ανώτατης Εκπαίδευσης έχει εκδηλωθεί επίσημα, τόσο με τις αποφάσεις της Ε.Ε. για τον Ευρωπαϊκό χώρο της ανώτατης δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης, όσο και με τις αποφάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για την «απελευθέρωση της αγοράς της ανώτατης εκπαίδευσης» (…)

   Συνοπτικά:

   « Α) Η Ανώτατη Εκπαίδευση ανοίγει ένα νέο πεδίο επενδύσεων με αναμενόμενη υψηλή κερδοφορία (υψηλά δίδακτρα, κέρδη που θα προκύπτουν από ευρωπαϊκά και εθνικά προγράμματα κατάρτισης κλπ)

    Β) Επιχειρείται επιτάχυνση του επιχειρηματικού μετασχηματισμού των δημοσίων πανεπιστημίων και υποταγής τους στους νόμους της αγοράς και τις επιχειρήσεις – χορηγούς.

    Η συνεχιζόμενη υποβάθμιση των δημόσιων ΑΕΙ (αποτέλεσμα κυρίως του δραματικού περιορισμού των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση και της πολιτικής ίδρυσης πλήθους νέων τμημάτων) χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την υποστήριξη των ιδιωτικών ΑΕΙ και την επιχειρηματικοποίηση των δημόσιων.

   Γ) (…) Οι νέοι θα μαθαίνουν ό,τι είναι απολύτως απαραίτητο για την λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας.

   Δ) (…) Παρά τον επιχειρηματικό μετασχηματισμό των κρατικών πανεπιστημίων, το πανεπιστημιακό κίνημα κρατάει κάποιες κατακτήσεις όπως η ακαδημαϊκή ελευθερία, το άσυλο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, η συλλογικότητα και η συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση. Στοιχεία που όμως είναι ασύμβατα με το ιδιωτικό πανεπιστήμιο».

    Πραγματικά, τι σχέση μπορεί να έχει μια κερδοσκοπική επιχείρηση με δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα;

   Ρίξτε μια ματιά να δείτε τι καθεστώς επικρατεί στα εργοστάσια και στα μεγάλα καταστήματα!

   Παρακάτω :

   Είναι τυχαίο βεβαίως ότι την ίδια μέρα που δημοσιεύτηκε η παραπάνω ανάλυση η ηγεσία του Συνδέσμου Βιομηχάνων επισκέφτηκε τον ίδιο τον Παπανδρέου, παρουσιάζοντάς του μια μελέτη που σκάρωσαν οι υπάλληλοι τους, του ΙΟΒΕ, με τίτλο «Η Ελλάδα 10 χρόνια μπροστά». Συνδέεται όμως απολύτως με την ανάλυση του Γ. Τσιλιγκιρίδη το περιεχόμενο αυτής της μελέτης, την οποία τα τσακάλια του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου παρουσίασαν ως απαίτηση προς τον πολιτικό διαχειριστή του συστήματός τους.

   Ξέρετε μεταξύ άλλων τι ζητούν;

   Ζητούν με περισσό θράσος από τα εργατολαϊκά στρώματα την έννοια της «ανάπτυξης» στο εξής να μη την «ταυτίζουν με δικαιώματα και απολαβές του παρελθόντος», αφού αυτά παραπέμπουν «στο χρεοκοπημένο αναπτυξιακό μοντέλο της μεταπολίτευσης»! (σχόλιο του ίδιου του προέδρου του ΣΕΒ όταν πρωτοκυκλοφόρησε το πόνημα των υποτακτικών του στις 19/5/2011).

   Και απαιτούν από τον Παπανδρέου και τον κάθε λογής παρόμοιο πολιτικό διαχειριστή να κάνει πράξη όλες (μα όλες!) τις καπιταλιστικές αξιώσεις σαρώνοντας κάθε τι που θυμίζει τα δικαιώματα που κέρδισαν με αγώνες και αίμα οι εργαζόμενοι μετά το 1974.

   Στη δημοκρατία του ακαδημαϊκού χώρου θα διστάσουν τώρα τα αποθρασυμένα «μεταξωτά» παράσιτα της κοινωνίας, που βρήκαν την ευκαιρία ακόμα και τη θανάσιμη σαπίλα του καπιταλισμού τους να τη μετατρέψουν σε αφορμή για νέο ανελέητο ξεζούμισμα της εργατικής τάξης; Άλλο που δεν θέλουν οι κάθε λογής Παπανδρέηδες: να υλοποιούν τέτοιες «θαυμάσιες» υποδείξεις των «παραγωγικών τάξεων»! (Εδώ οι όροι υποδηλώνουν το εντελώς αντίθετο νόημα!...)

   Τέλος, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ίδια μέρα που η Διαμαντοπούλου ξεσπάθωνε εναντίον της πολιτικής δράσης στα ΑΕΙ, στις εφημερίδες γράφτηκε ότι    «Εφτά δισεκατομμύρια ευρώ από το 7ο Πρόγραμμα – Πλαίσιο Έρευνας και Τεχνολογικής ανάπτυξης της Ε.Ε., θα «μοιραστούν» στην έρευνα που εξυπηρετεί τις επιχειρήσεις οι οποίες θα συμμετέχουν σε συμπράξεις με ακαδημαϊκούς και ερευνητικούς φορείς.» (βλέπε «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 22/7/2011, στη σελ. 11, ακριβώς κάτω από το δημοσίευμα με τις διαβόητες διακηρύξεις της υπουργού Παιδείας!)

   Είναι πολύ, πάρα πολύ , το αναμενόμενο φαγοπότι στο χώρο της «σύμπραξης» μεταξύ επιχειρηματιών και μεγαλοκαθηγητάδων των ΑΕΙ –ΤΕΙ, ώστε να γίνουν ανεκτά τα οποιαδήποτε πολιτικά, δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα των νέων επιστημόνων.

   Είναι πάρα πολύ μεγάλα τα κερδοσκοπικά συμφέροντα που διακυβεύονται σήμερα στα (πάλαι ποτέ!) «ιερά τεμένη των Μουσών», ώστε να μείνει όρθια οποιαδήποτε στοιχειώδης έννοια δημοκρατίας και ακαδημαϊκών ελευθεριών, οποιαδήποτε έννοια δημόσιας και κοινωνικής Παιδείας.

   Οι καρχαρίες δεν αστειεύονται. Και οι πολιτικοί τους υπηρέτες εκτελούν με τρόπο πειθήνιο και σε ρυθμό πολυβόλου τις άνωθεν εντολές.

   Ο σύγχρονος, σαπισμένος ως το μεδούλι, καπιταλισμός δεν είναι τίποτα άλλο από ένας άταφος νεκρός, ένας βρικόλακας που ‘αναζωογονείται’ από το άφθονο αίμα της εργατικής τάξης και των λαών του κόσμου. Δεν έχει πια καμιά συνάφεια με έννοιες όπως η επιστήμη, η γνώση, η ελεύθερη σκέψη, η δημοκρατία, έννοιες με τις οποίες δημαγωγούσε υποκριτικά, έως ότου απλώσει τα θανατηφόρα πλοκάμια πάνω στους λαούς όλης της Γης.

   Ο καπιταλισμός είναι πλέον ανασταλτικός παράγοντας για την πρόοδο της γνώσης, της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην υφήλιο. Την αντιδραστικότητά του επεκτείνει από τον «προνομιακό» χώρο των ΑΕΙ – ΤΕΙ μέχρι την αυλή και τις ξεφτισμένες αίθουσες του τελευταίου νηπιαγωγείου, δημοτικού σχολείου ή Γυμνασίου και Λυκείου.

   Όπου πατάει ποδάρι ο ιδιώτης κερδοσκόπος, «πάνε περίπατο» τα εργατολαϊκά δικαιώματα και οι κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων!

  Στο χέρι της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας, στο χέρι της εργατικής τάξης και της νέας γενιάς της είναι να αλλάξει ριζικά αυτή την αποπνικτική κατάσταση.

   Δοκιμασμένα και αναντικατάστατα όπλα της είναι η γνώση, η συνειδητοποίηση και η οργανωμένη και ενωμένη πάλη σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα.

   Για να μην περάσει η νέα κοινωνική βαρβαρότητα, για να παρθούν πίσω οι παλαιότερες αντιδραστικές μεθοδεύσεις, για να κατακτηθούν και να κατοχυρωθούν νέα δικαιώματα στην ανειρήνευτη πάλη για το συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό.

   Δύσκολη υπόθεση, αλλά απολύτως αναγκαία και αρμόζουσα για όποιον επιμένει να λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ.



5.

Μια συκοφαντική προπαγάνδα ασύλληπτου μεγέθους κατά των ταξιτζήδων

                                               (Σκέψεις με αφορμή τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση των αυτοκινητιστών ΤΑΞΙ)

9-8-2011

   Μέσα στην καρδιά του φετινού καλοκαιριού, η κυβέρνηση της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης -και τοποτηρήτρια των ξένων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων- οργιάζει με τη προώθηση μιας καταιγίδας αντιλαϊκών μέτρων κι αποφάσεων σε όλους τους τομείς.

   Με εντολή της διαβόητης τρόικας των ιμπεριαλιστών –δανειστών, ο Παπανδρέου και ο Ραγκούσης αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν από προσώπου γης και τον κλάδο των μικρών ιδιοκτητών αυτοκινήτων ΤΑΞΙ, μετατρέποντάς τους, αργά ή γρήγορα, σε απλούς υπαλλήλους μεγαλοκαπιταλιστικών εταιρειών που θα μονοπωλήσουν και αυτό το χώρο.

   «Όχημα» αυτής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης υπήρξε το φιρμάνι που σκάρωσε ο Ραγκούσης, βαφτίζοντας το ξεκλήρισμα αυτού του «μικροαστικού» κλάδου επαγγελματιών ως «απελευθέρωση» του ΤΑΞΙ.

   Είναι γνωστό βεβαίως ότι στα στόματα των ΠΑΣΟΚων πολιτικάντηδων –κι όχι μόνο- εδώ και δεκαετίες οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας έχουν χάσει κάθε πραγματική σημασία και έχουν μετατραπεί στο αντίθετό τους, αλλά τούτη τη χρονική συγκυρία το κακό αυτό έχει παραγίνει.

   Το κεφάλαιο πιέζει για να κερδίσει όσα δεν κατάφερε τα προηγούμενα 30 χρόνια, τα μνημόνια και οι γκαουλάιτερ της φράου Μέρκελ δεν αστειεύονται και τα περιθώρια των ΠΑΣΟΚων και των λοιπών αστών πολιτικάντηδων για ελιγμούς ενσωμάτωσης των εργαζόμενων μικροαστικών στρωμάτων έχουν απελπιστικά στενέψει.

   Έτσι και στο χώρο των ΤΑΞΙ τα κιτάπια της Ε.Ε. και τα φιρμάνια των ντόπιων τοποτηρητών της επέδραμαν με ρυθμό που προσπαθεί να σοκάρει και να μην αφήσει περιθώρια αντίστασης στο θύμα. (Η γνωστή και συνήθης τακτική των ΠΑΣΟΚων και μάλιστα μέσα στο καλοκαίρι!)

   Ο Ραγκούσης, λοιπόν, με το γνωστό αλαζονικό ύφος ενός πολιτικάντη του δικού του μεγέθους (που από επαρχιακός, ασήμαντος κι άσημος «βλαχοδήμαρχος» γίνηκε υπουργός, μόνο και μόνο επειδή ήταν αρχιγλείφτης –μεγαλοκόλακας του «ηγεμόνος», αφού το αφεντικό του τον «φόρεσε καπέλο» στους δυστυχείς ψηφοφόρους του, κοτσάροντάς τον σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας…) αποφάσισε και διέταξε κάτι που, ενώ ακούγεται πολύ … «ευχάριστο» στους άσχετους, είναι πραγματική καταστροφή για τον επαγγελματία ταξιτζή : Να δοθούν χωρίς κανέναν περιορισμό άδειες κατοχής ΤΑΞΙ σε κάθε «ενδιαφερόμενο», χωρίς καμιά διασφάλιση για το μέλλον των ήδη υπαρχόντων επαγγελματιών που, ως τώρα, είχαν το δικαίωμα να κατέχουν μέχρι 2 άδειες κατοχής το ανώτερο και σε αυστηρή προσωπική βάση.

   Τι σημαίνει αυτό σε εποχές τέτοιας οικονομικής κρίσης και φτωχοποίησης του λαού, όπως η σημερινή, όταν η ίδια η πελατεία κι ο τζίρος των ταξιτζήδων έχει περιοριστεί δραστικά, ενώ τα λειτουργικά έξοδα του επαγγελματικού αυτοκινήτου έχουν πάει στα ύψη, δεν χρειάζεται και μαντικές ικανότητες για να το καταλάβουμε: Λίγες ισχυρά οικονομικά εταιρείες καπιταλιστών, ντόπιων και ξένων, σχετικών ή παντελώς άσχετων με το επάγγελμα του αυτοκινητιστή, θα επιπέσουν σαν κοράκια στο χώρο και, ουσιαστικά, θα «εξαγοράσουν» και θα προλεταριοποιήσουν ή θα βγάλουν ολότελα στην ανεργία τους σημερινούς μικροεπαγγελματίες του κλάδου. Τα ΤΑΞΙ θα συγκεντροποιηθούν σε λίγα χέρια, χέρια πανίσχυρων λεφτάδων, που από ’κει και πέρα θα διαμορφώσουν αυτοί («ελεύθερα» -όλα κι όλα!-) τα κόμιστρα των παρεχομένων υπηρεσιών και τους μισθούς πείνας των προλετάριων οδηγών των οχημάτων.

   Το ίδιο ακριβώς θα γίνει, κι αν ακόμα υποτεθεί ότι συνενωθούν σε εταιρείες οι σημερινοί ιδιοκτήτες ΤΑΞΙ. Αυτοί που θα μπουν στην εταιρεία με μεγαλύτερη κεφαλαιακή βάση, σταδιακά θα εξαγοράσουν τις μετοχές της «μαρίδας» και θα την υπαλληλοποιήσουν.

   Οι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς είναι σιδερένιοι και αδήριτοι, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

   Αυτό το ξέρουν καλά κι αυτό επιδιώκουν -χωρίς περιστροφές-  η Ε.Ε., η κυβέρνηση του Παπανδρέου, αλλά και το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που περιμένει την «απελευθέρωση» και αυτού του κλάδου με … πείνα λιονταριού. Γιατί, παρ’ όλο που η «πίτα» έχει μειωθεί σε σχέση με τις ανάγκες επιβίωσης ενός εκάστου μικροεπαγγελματία, στο σύνολό της είναι πάντα τεράστια και επίζηλη για τις λίγες εταιρείες που θα κυριαρχήσουν στο χώρο με «μισθούς μνημονίου» για τους εργαζόμενους και «συνθήκες εργασίας τύπου Κίνας»!

   Άλλωστε οι εταιρείες αυτές στο χώρο των ΤΑΞΙ είναι σίγουρο ότι θα αποτελούν μέρος μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων που θα δραστηριοποιούνται και στο χώρο του τουρισμού και στο χώρο των ανταλλακτικών και των καυσίμων αυτοκινήτων. Το «μέλλον» προβλέπεται λαμπρό για τους «καρχαρίες», αρκεί να βάλουν στο χέρι τον κλάδο, όπου σήμερα κυριαρχεί το μικρό κι ασήμαντο κεφάλαιο.

   Δυστυχώς βέβαια για τον Παπανδρέου, τον Ραγκούση και τους υπόλοιπους αυτού του σιναφιού, ο κλάδος των αυτοκινητιστών δεν έπαθε το …αναμενόμενο θερινό …σοκ και δεν έσκυψε το κεφάλι. Το αντίθετο ακριβώς συνέβη: Η οργή και η αγανάχτηση ξεχείλισε και μετουσιώθηκε σε μεγαλειώδεις απεργιακές και άλλες αγωνιστικές κινητοποιήσεις εδώ και δυο βδομάδες!

   Ποια ήταν η απάντηση των κυβερνώντων σ’ αυτή την κορυφαία αγωνιστική έξαρση ενός κλάδου που ως τώρα κατάφερναν να τον χειραγωγούν και να του κλέβουν την ψήφο;

    -Φασιστικού τύπου συκοφαντική προπαγάνδα και καταστολή μέσω των δικαστικών τους εγκαθέτων!

   (Συνηθισμένα πράγματα για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα έλεγε ο πληροφορημένος αναγνώστης –παρατηρητής…)

   Η κυβέρνηση Παπανδρέου, επειδή σ’ αυτή ακριβώς τη συγκυρία έχει την πλήρη υποστήριξη των ηγετών του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, διαθέτει τις ‘υπηρεσίες’ ενός ολάκερου συρφετού εξωνημένων δημοσιογραφικών «παπαγάλων» και ραδιοτηλεοπτικών καναλιών, ενός ολάκερου εσμού από αηδιαστικούς σχολιογράφους των αστικών εφημερίδων που … "του βούρκου λιβανίζουνε τη μπόχα", για να θυμηθούμε και τον ποιητή…

    Η προπαγάνδα τους αρχικά στράφηκε σε δύο μέτωπα :

    α) Να εξαπατήσουν την «κοινή γνώμη» σχετικά με το τι παίζεται στο χώρο των ΤΑΞΙ και

    β) Να φέρουν σε αντιπαράθεση τους άλλους κλάδους των εργαζομένων με τους απεργούς ταξιτζήδες.

   Όλα, λοιπόν τα εξαγορασμένα κανάλια και «συγκροτήματα» του τερατώδους αυτού χώρου της μαζικής προπαγάνδας άρχισαν να αναμασούν την κατευθυνόμενη απατεωνιά, διαδίδοντας ότι, δήθεν, η «απελευθέρωση» του ΤΑΞΙ :

   Α) θα φέρει … «επενδύσεις κι ανάπτυξη»

   Β) θα φέρει «ανταγωνισμό» και θα «ρίξει τις τιμές, βελτιώνοντας τις υπηρεσίες.

   Γ) θα καταργήσει τα … «προνόμια» και το «μαύρο χρήμα» στον κλάδο των ταξιτζήδων.

   (Η ίδια ιστορία, δηλαδή, που σκάρωσαν και πέρσι για τους φορτηγατζήδες αυτοκινητιστές, η ίδια ιστορία που σκάρωσαν και σκαρώνουν πάντα, όταν πρόκειται να επέμβουν για να συγκεντροποιήσουν βίαια ένα «μικροαστικό» επαγγελματικό κλάδο…)

   Την πιο ολοκληρωμένη σύντομη και σαφή απάντηση σ’ αυτές τις απατεωνιές νομίζουμε ότι δίνει με το άρθρο του στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» (31/7/2011, σελ. 14) ο Βασίλης Μαμάης, μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., υπεύθυνος του τμήματος για τους επαγγελματοβιοτέχνες. Από το άρθρο του αξίζει να επισημάνουμε τα παρακάτω σημεία:

  1. «Ο τομέας των ταξί είναι ήδη αρκετά αναπτυγμένος. Κυκλοφορούν 35.000 οχήματα με αποτέλεσμα το μέσο εισόδημα των επαγγελματιών να συμπιέζεται (…) Άρα –ως ανάπτυξη- εννοούν την ανάπτυξη μερικών μεγάλων επιχειρήσεων που θα μπουν στην αγορά με προφανή στόχο το μέγιστο κέρδος. Μόνο που ντρέπονται να το πουν».
  2. «…Κανένας επενδυτής δεν είναι διατεθειμένος ν’ αυτοκτονήσει, προσφέροντας καλύτερες, άρα ακριβότερες, υπηρεσίες σε χαμηλότερες τιμές. Μπορεί ν’ ανέβει η ποιότητα, αλλά το ταξί θα γίνει απρόσιτο για τα λαϊκά στρώματα. Γι' αυτό κρύβεται με επιμέλεια ότι ανάμεσα στον ορυμαγδό των απελευθερώσεων, φιγουράρει και η απελευθέρωση του κομίστρου (…)» Και όσον αφορά τις δήθεν νέες θέσεις εργασίας: «…Αν όμως δοθούν μερικές χιλιάδες άδειες, το αποτέλεσμα θα είναι να μοιραστεί η ίδια μίζερη πίτα σε μικρότερα κομμάτια. Αν δημιουργηθούν εταιρείες, (…) σίγουρα θα γίνουν προσλήψεις. Όμως (…) η συνολική απασχόληση στον κλάδο θα μειωθεί» (Εννοεί ότι θα φύγουν έτσι κι αλλιώς χιλιάδες σημερινοί μικροεπαγγελματίες από το χώρο …)
  3. «Είναι δύσκολο, εννοείται σήμερα, ο μέσος ταξιτζής να «τα κονομήσει», γιατί το κόμιστρο το ρυθμίζει το κράτος και το μεροκάματο εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων, τα έξοδα και κυρίως τις ώρες εργασίας (…) Στους συνταξιούχους του Τ.Σ.Α. έχουν σημαντικό μερίδιο οι γυναίκες, παρότι στους εν ενεργεία επαγγελματίες σπανίζουν. Πρόκειται για συνταξιούχους λόγω θανάτου του συζύγου που οι συνθήκες εργασίας κι οι ατελείωτες ώρες δουλειάς δεν τους επέτρεψαν να απολαύσουν για πολλά χρόνια τη σύνταξη» (…) Κι όσο για τη μαύρη αγορά αδειών που πράγματι υπάρχει: «Το θύμα που εκβιάζεται να πληρώσει 200.000 Ευρώ για μια θέση εργασίας, υποθηκεύοντας ό,τι έχει και δεν έχει στις τράπεζες, κατηγορείται επιπλέον και για διακίνηση ‘μαύρου χρήματος’. Οι αστικές κυβερνήσεις που επέτρεψαν την εμπορία αδειών, με το νόμο 588/1977, βγαίνουν λάδι. Τι υποκρισία!!!».

   Όπως βλέπουμε, με μια νηφάλια και εμπεριστατωμένη ανάλυση, η κύρια προπαγάνδα των Παπανδρέου – Ραγκούση και των εξωνημένων «παπαγάλων» πάει αμέσως … περίπατο. Επειδή, λοιπόν, το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι αυτό, έστρεψαν τη συκοφαντική τους μηχανή σε άλλη κατεύθυνση.  Άρχισαν να φωνασκούν για τον … «τουρισμό που καταστρέφεται» από τις απεργίες και τους αποκλεισμούς δρόμων, για τον … «απλό πολίτη» που …υποφέρει στις μετακινήσεις τους, για την «κακή εικόνα που δίνουμε στους ξένους» κι άλλα παρόμοια χιλιομασημένα φληναφήματα. Όλ’ αυτά τα προκλητικά μπουρδολογήματα, που η φαιοπράσινη κλίκα των δυναστών μας εξαπολύει συνεχώς εναντίον των απεργών κάθε κλάδου, βρώμισαν κατά κόρον τούτες τις μέρες τα ερτζιανά, τις οθόνες των διάφορων ΝΕΤ, MEGA, ΑΝΤΕΝΝΑ, ΣΚΑΪ, ΑΛΤΕΡ, τις ρυπαρές στήλες των καθεστωτικών φυλλάδων του Ψυχάρη και του Αλαφούζου, αλλά και των τοπικών εξαγορασμένων παραρτημάτων τους στις επαρχίες… Δυστυχώς, για όλους αυτούς τους φαιούς διαστρεβλωτές και διχάζοντες τον εργαζόμενο κόσμο, λιγόστεψαν πια οι αποχαυνωμένοι «τηλέπαθοι», που τρώνε αμάσητο το κουτόχορτο που τους σερβίρουν.

   Όταν όλος ο εργαζόμενος κόσμος ζει στο πετσί του τη λαίλαπα που εξαπέλυσε εις βάρος του το αστικό καθεστώς με εμπροσθοφυλακή την κυβέρνηση Παπανδρέου, είναι λιγάκι πιο δύσκολο από πριν να σκεφτεί τον …άπιαστο για το βαλάντιό του «τουρισμό» (δηλαδή τα συμφέροντα των μεγαλοξενοδόχων) ή την «ταλαιπωρία του τουρίστα» (να περπατήσει 200 – 300 μέτρα από το λιμάνι ως τη στάση του λεωφορείου …)

   Δεν εξέλιπαν τα θύματα της προπαγάνδας αυτής, σίγουρα όμως λιγόστεψαν.

   Έτσι, στην τελευταία αυτή φάση που διανύουμε τούτες τις μέρες, η προπαγάνδα έλαβε ακόμη πιο μαύρη και αποκρουστική μορφή που οφείλουμε  να την καταγγείλουμε άμεσα και απερίφραστα.

    Το αντιλαϊκό καθεστώς προσπαθεί πλέον να στρέψει κατά των ταξιτζήδων που απεργούν μια προπαγάνδα που πατάει πια πάνω σε ένστικτα και …απωθημένα ολόκληρων ετών.

    Άρχισαν συστηματικά να γανώνουν το κεφάλι του «κοσμάκη» με ισχυρισμούς του τύπου : α) δεν υπάρχει κανείς φτωχός άνθρωπος που να μην έχει υποφέρει απ’ την κερδοσκοπική απληστία των ταξιτζήδων, β) Οι κατέχοντες άδειες ΤΑΞΙ δεν είναι παρά … χουντικοί ή δοσίλογοι της Κατοχής που το … κράτος της δεξιάς τους αντάμειψε για τη δράση τους μετά τον εμφύλιο!!! (Άρα, βαράτε τα … «σκουλήκια»!)

   Ειδικά, μάλιστα το τελευταίο προπαγανδιστικό σλόγκαν, περί δοσίλογων της κατοχής, το αναπαρήγαγε από τη ρυπαρή του στήλη στα «ΝΕΑ» ο γνωστός αποστάτης του κομμουνιστικού κινήματος, ο κ. Δ. Δανίκας, σημερινός επαγγελματίας προπαγανδιστής του ΠΑΣΟΚικού βούρκου … Και το αναδημοσίευσε σε περίοπτη θέση και η τοπική αστική φυλλάδα του Βόλου, «Η Θεσσαλία» …

    Εδώ πια η λογική και η πολιτική ανάλυση πάνε οριστικά, …κατά διαόλου. Κυριαρχεί η βαθύτερη … ουσία του άθλιου συκοφαντικού ‘λόγου’ (διάβαζε παραληρήματος) των ΠΑΣΟΚικών μηχανισμών που ό,τι δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσουν με επιχειρήματα, απλώς το…δαιμονοποιούν στη συνείδηση ανθρώπων που πράγματι υπέφεραν απ’ το δοσιλογισμό και τη Χούντα.

   Σατανική, πράγματι, μέθοδος ψυχολογικού πολέμου και πλύσης εγκεφάλου…

   Το να ανακηρύσσει η κλίκα των ξεζουμιστών του λαού μας, «κλέφτες», «χουντικούς» και «δοσίλογους» δεκάδες χιλιάδες μικροεπαγγελματίες, 60 – 65 χρόνια μετά τον πόλεμο και 36 χρόνια μετά τη πτώση της χούντας, είναι ένα ιδιαίτερο προσόν του ψευδοσοσιαλιστικού βούρκου.

   Εκκολάφθηκε επί 15 χρόνια στο γνωστό βόθρο του «Αυριανισμού» και σήμερα πέρασε πλέον στα σαλόνια των «ΝΕΩΝ» της «Καθημερινής» και δεν συμμαζεύεται.  Το αυγό του φιδιού έσπασε πια και τα προϊόντα του απειλούν κάθε δημοκρατική ελευθερία, κάθε λαϊκό δικαίωμα, κάθε στοιχειώδη λογική, κάθε νηφάλια προσέγγιση.

   Ο άλλος βραχίονας της συκοφαντικής προπαγάνδας είναι η στημένη βιομηχανία –κατ’ εντολήν- δικαστικών διώξεων. Η φάμπρικα του σύγχρονου φασισμού δουλεύει πια με τις μηχανές της στο φουλ …

    Ως πότε θα της το επιτρέπουμε;

    Πότε θα κάνουμε ως εργαζόμενος Λαός το δικό μας ταξικό καθήκον;

    Καιρός για σοβαρές σκέψεις και αποφάσεις.




6.

Θλιβερά συμπεράσματα για την κατάντια του εκπαιδευτικού κλάδου...

5-10-2011

    Οι παρακάτω θλιβερές διαπιστώσεις αφιερώνονται στους εκπαιδευτικούς όλης της Ελλάδας που, αντί να συμμετάσχουν στην απεργιακή κινητοποίηση της 5ης του Οκτώβρη 2011, προτίμησαν και πάλι το ρόλο του πιστού υποτακτικού.

  Αφιερώνονται ιδιαιτέρως στους δασκάλους των δημοτικών σχολείων της Σκιάθου, που έκαναν ότι δεν ήξεραν πως υπήρχε απεργιακή κινητοποίηση και σε όσους εκ των κυρίων καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης του ίδιου αυτού νησιού, αντί να απεργήσουν και να φωνάξουν για το δίκιο και τη λευτεριά του λαού, προτίμησαν να ανακηρύξουν σε «σχολικό συμβούλιο» τη δική τους μάζωξη, για να  «κατακεραυνώσουν» τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των μαθητών τους…

   Θερμά συγχαρητήρια από βάθους καρδιάς στον εκπρόσωπο του ΠΑΜΕ και της «Λαϊκής Συσπείρωσης Σκιάθου», συναγωνιστή Γιώργο Καραστατήρα, που έσωσε την τιμή αυτού του κλάδου και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, υπενθυμίζοντας σε κάποιους από τους κυρίους συναδέλφους του, την απλή αυτονόητη αλήθεια: Ότι η απεργία είναι μέρα πάλης και διεκδίκησης και όχι υποταγής στα κελεύσματα των δυναστών μας. Ότι η απεργία είναι αγώνας, τιμή και περηφάνια κι όχι ημέρα παρασυναγωγών στην υπηρεσία εκείνων που σκοτώνουν τα όνειρα των παιδιών μας! 

  Σε μια εποχή άγριας αντιλαϊκής επίθεσης της αδίστακτης κυβέρνησης του Παπανδρέου, των ντόπιων και των ξένων αφεντικών της εναντίον όλων ανεξαίρετα των εργαζομένων της πατρίδας μας, με ιδιαίτερη αιχμή  του δόρατος την επίθεση εναντίον των εργαζομένων του Δημόσιου τομέα,

  -σε μια εποχή που με λογική κανίβαλου οι διαχειριστές του άθλιου εκμεταλλευτικού κοινωνικού καθεστώτος πετσοκόβουν και κατασπαράζουν κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε δημόσια ανάγκη,

  -σε μια εποχή που με το «έτσι θέλω» ένας ανεκδιήγητος πρωθυπουργός και τα υπουργικά-βουλευτικά του τσιράκια εξαϋλώνουν τους μισθούς και φορτώνουν με χαράτσι ό,τι ζει και αναπνέει,

  -σε μια εποχή που το καθεστώς των διεθνών τοκογλύφων μέσω των εγχώριων επιστατών του προαναγγέλλει απολύσεις τουλάχιστον 230.000 υπαλλήλων, κάνοντας κουρέλι το ίδιο το αστικό σύνταγμα,

  -στην εποχή που ένα πανάθλιο υπουργείο –υποτίθεται της Παιδείας- αφήνει τα δημόσια σχολεία χωρίς σχολικά βιβλία και εκπαιδευτικούς, καλώντας μαθητές και γονείς να κόψουν το σβέρκο τους για να τα βγάλουν πέρα,

  -σε μια τέτοια εποχή εδέησε τελικά η ΑΔΕΔΥ και οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες (ΟΛΜΕ-ΔΟΕ) να προκηρύξουν μια 24ωρη απεργία, λέγοντας - έστω και για τα μάτια του κόσμου-  ένα κάποιο «όχι» σ’ αυτούς που ανελέητα «θύουσι και απoλλύουσι» τον εργαζόμενο κόσμο.

  Η απεργία αυτή της 5ης του Οκτώβρη 2011 είμαστε σίγουροι ότι αποτελεί ένα ορόσημο για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στο δημόσιο, οι οποίοι βράζουν από οργή και αγανάκτηση για τη θηριωδία των Παπανδρεϊκών και των ξένων πατρόνων τους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές γενικές συνελεύσεις μεγάλο μέρος των εργαζομένων ζήτησαν αυτή η απεργία να γίνει αορίστου χρόνου, με το ξεκάθαρο πολιτικό αίτημα ή ο Παπανδρέου και η κλίκα του να πάρουν πίσω όλα τα αντιλαϊκά τους μέτρα ή να πεταχτούν τώρα στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, μαζί με όλα τα ανάλογα πολιτικάντικα απόβλητα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο! Αλλά, βέβαια, ο υποταγμένος καθεστωτικός συνδικαλισμός των γαλαζοπράσινων υποταχτικών βγάζει σπυράκια και μόνο στη σκέψη μιας τέτοιας προοπτικής…

  Η ίδια η πραγματικότητα, επομένως, καθιστούσε επιτακτική ανάγκη την υπόθεση αυτής της απεργίας να την αναλάβουν και να την προωθήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε υπηρεσία υπουργείου, σχολειού, νοσοκομείου, ΔΕΚΟ κλπ. Το πρώτο και αυτονόητο βήμα θα ήταν η καθολική και μαζική συμμετοχή στον απεργιακό αγώνα, σπάζοντας την άθλια καθεστωτική προπαγάνδα που προσπαθεί να δημιουργήσει συνθήκες ιδεολογικής τρομοκρατίας και ηττοπάθειας σε κάθε εργαζόμενο.

  Το πρώτο και αυτονόητο βήμα θα ήταν η απόρριψη της μιζέριας, της μοιρολατρίας και του μικροαστικού ατομικισμού που χρόνια ολάκερα  αυτό το μαύρο καθεστώς έχει επιβάλει στον εργαζόμενο κόσμο, κυρίως των δημόσιων υπηρεσιών, δίνοντάς του μάλιστα ως «κίνητρο» για την αδράνεια και τον ωχαδελφισμό του την ψευδαίσθηση της δήθεν εξασφαλισμένης εργασιακής μονιμότητας και του σίγουρου μισθουλάκου που θα μπει στο λογαριασμό «βρέξει-χιονίσει», συνήθως με τη μορφή ορισμένων επιδομάτων πάνω στις τρισάθλιες βασικές αποδοχές….

  Είμαστε σίγουροι ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι του Δημοσίου, στις 5 του Οκτώβρη έκαμαν το αποφασιστικό αυτό πρώτο βήμα, έσπασαν το καβούκι της μιζέριας και του ατομικισμού, νέκρωσαν τα γραφεία και γέμισαν τις πλατείες και τις λεωφόρους με το ποτάμι της δίκαιης οργής τους.

  Υπάρχουν, όμως, ορισμένοι κλάδοι σ’ αυτό το χώρο, από τους οποίους όλος ο εργαζόμενος ελληνικός λαός έχει την απαίτηση, όχι μόνο να συμμετέχουν, αλλά να πρωταγωνιστούν σ’ αυτό τον αγώνα. Ο λόγος εδώ γίνεται για τον κλάδο των εκπαιδευτικών, των δασκάλων και των καθηγητών. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με απλούς γραφειοκρατικούς διεκπεραιωτές υποθέσεων γραφείου, ούτε καν με απλούς τεχνοκράτες-εκτελεστές αποφάσεων. Έχουμε να κάνουμε με επιστήμονες-παιδαγωγούς της νέας γενιάς, με ανθρώπους που η στάση ζωής τους γίνεται παράδειγμα προς τους νέους και προς όλη την κοινωνία.

  -Αν ο εκπαιδευτικός έμπρακτα, κι όχι με λόγια του αέρα, δεν υπερασπιστεί τις αξίες του συλλογικού οργανωμένου αγώνα των εργαζομένων, τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις, τότε ας μην έχουμε και πολλές απαιτήσεις για κάτι τέτοιο απ’ όλους τους άλλους!

  -Αν ο εκπαιδευτικός αυτή την κατάμαυρη εποχή, με τα μύρια-όσα δεινά βασανίζουν και τον ίδιο και τη δημόσια Παιδεία κι όλο τον ελληνικό λαό, δεν μπει στην πρώτη γραμμή των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, φωτίζοντας το δρόμο όλου του λαού με το λυχνάρι της επιστημονικής γνώσης για τον άνθρωπο, την κοινωνία και την ιστορία, το οποίο κρατάει στα χέρια του, τότε ας μην ψάχνουμε να βρούμε αλλού την αιτία των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων και της διαρκούς ήττας του κόσμου της εργασίας.

  Δυστυχώς, στην παρούσα στιγμή και στην απεργιακή κινητοποίηση της 5ης του Οκτώβρη 2011, δεν μπορούμε να είμαστε διόλου ικανοποιημένοι για την αγωνιστική παρουσία της πλειοψηφίας αυτού του κλάδου… Χωρίς να μηδενίζουμε ή να υποτιμούμε τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών σ’ αυτή την κινητοποίηση, κυρίως στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι εκπαιδευτικοί έγιναν σήμερα οι αληθινοί δάσκαλοι που έχει ανάγκη ο τόπος και το λαϊκό μας κίνημα.

  Σε πολλές περιοχές της χώρας, κυρίως στην επαρχία και στα νησιά, η συμμετοχή τους στον απεργιακό αγώνα στάθηκε πραγματικά υποτονική, λειψή και απαράδεκτη από κάθε άποψη. Κι αυτό, βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια… Αλλά εάν στο παρελθόν οι αδιάφοροι, ατομικιστές και κατ’ επάγγελμα απεργοσπάστες του κλάδου των δασκάλων και των καθηγητών μπορούσαν να επικαλούνται ένα σωρό ψεύτικα άλλοθι ή να εφησυχάζουν, βλέποντας ότι ο ψωρομισθός τους έμενε –έστω- παγωμένος, ενώ κανένας δεν αμφισβητούσε τα επιδοματάκια τους, την κοινωνική τους ασφάλιση και πρωτίστως τη μόνιμη θέση εργασίας τους, σήμερα η αντιλαϊκή καταιγίδα που μαίνεται και βρυχάται τους έχει αφαιρέσει κάθε ανάλογη πρόφαση για την απουσία τους από την κοινή υπόθεση του εργαζόμενου λαού μας.

  Η μη ικανοποιητική συμμετοχή τους στη σημερινή απεργιακή κινητοποίηση δεν δικαιολογείται επ’ ουδενί από τα κλαψουρίσματα ορισμένων από δαύτους, ότι δεν μπορούν να …στερηθούν τις αποδοχές μιας ή δυο ημερών. Χωρίς καν να έχουν απεργήσει, η σπείρα των «Παπατζήδων» ψευδοσοσιαλιστών-ληστών τούς άρπαξε σχεδόν τέσσερις ετήσιους μισθούς με τα μισθολογικά και φορολογικά της κόλπα, ενώ έπεται μια άνευ προηγουμένου λεηλασία, αν δεν υπάρξει τώρα αποφασιστικό εμπόδιο! Και ακόμα δεν άρχισε σ’ αυτό τον κλάδο ούτε η «εργασιακή εφεδρεία», ούτε οποιοσδήποτε άλλος …καρσιλαμάς, απ’ αυτούς που επινοούν τα σάπια μυαλά των απατεώνων και λαογδάρτηδων εξουσιαστών για να σαρώσουν το δικαίωμα του ανθρώπου στην εργασία και στην αξιοπρεπή ζωή… Πίσω, όμως έχει η αχλάδα την ουρά και για τους κυρίους αυτούς που νομίζουν σαν τη στρουθοκάμηλο ότι, αν παραστήσουν τον αδιάφορο, αυτοί θα γλιτώσουν το σαρκίο τους από τον οδοστρωτήρα των αχρείων εκμεταλλευτών του λαού!

  Με την αδιαφορία τους φέρνουν ακόμα πιο κοντά το «ποτάμι» που θα τους παρασύρει στο διάβα του, χωρίς να υπολογίσει πόσο «πειθήνιοι δούλοι» στάθηκαν, την ώρα που το καθήκον καλούσε στην πρώτη γραμμή του υπέρ βωμών και εστιών κοινού αγώνα! Και τότε, είναι αμφίβολο αν θα βρεθεί κανείς να τους υπερασπίσει, όταν τα πάντα θα ’χουν σαρωθεί από τον τυφώνα…

  Η βαθύτερη αιτία όλης αυτής της απαράδεκτης, από κάθε άποψη, κατάστασης στον εκπαιδευτικό χώρο, έχει την αιτία της, όχι τόσο στο χρόνιο και διαρκές ξεπούλημα των αγώνων από την αστικοποιημένη  συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όσο στην επικράτηση της μικροαστικής νοοτροπίας στους εκπαιδευτικούς, λόγω του ίδιου του τρόπου της δουλειάς τους στο παρακμασμένο και ολότελα σάπιο πλέον αστικό σχολειό των τελευταίων δεκαετιών.

  Οι περισσότεροι από τους σημερινούς ατομικιστές, αδιάφορους κι απεργοσπάστες εκπαιδευτικούς «διαπαιδαγωγήθηκαν» χρόνια ολόκληρα στους τόπους δουλειάς τους με το πνεύμα της υποταγής στην εκάστοτε εξουσία, ώστε να πετυχαίνουν διάφορα μικρορουσφετάκια εκ μέρους των προϊσταμένων τους! Σκύβοντας το κεφάλι, στηρίζοντας τις -αχρείες από κάθε άποψη – αστικές και καιροσκοπικές συνδικαλιστικές παρατάξεις, πετύχαιναν επί σειράν ετών:

  α) Να παίρνουν τις –κατ’ έθιμον, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν- αποσπάσεις τους από τις επαρχιακές και νησιωτικές περιοχές της χώρας στα μεγάλα αστικά κέντρα, προβάλλοντας μια σειρά από πιθανούς και απίθανους λόγους και αδιαφορώντας για τα τεράστια κενά και τις χαμένες ώρες των μαθητών, μέχρι να έρθει άλλος εκπαιδευτικός στο χωριό ή στο νησί.

  β) Να παίρνουν άδειες από τη δουλειά τους ακόμα και «για ψύλλου πήδημα», αναρρωτικές –λέει- για τους πιο απίθανους «λόγους υγείας». Πολλοί, για να μην πάνε στον τόπο του διορισμού τους, προσκόμιζαν τα πιο απίστευτα ιατρικά … «κωλόχαρτα», που τους παρουσίαζαν ως ανίατα ασθενείς ή ετοιμοθάνατους!...

  Αντί οι άδειες και οι αποσπάσεις να δίνονται με μέτρο, φειδώ και περίσκεψη, μόνο για αποδεδειγμένους σοβαρούς οικογενειακούς λόγους ή πραγματικούς λόγους υγείας, οι κατά καιρούς προϊστάμενοι και αιρετοί αυτού του κλάδου εξυπηρετούσαν κάθε «ημέτερο», κάθε εγνωσμένο υποταχτικό των αστικών κυβερνήσεων και των συνδικαλισταράδων-εκμαυλιστών της εργατικής συνείδησης και κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

  γ) Να ’κονομάνε ένα δεύτερο μισθό αφορολόγητο, πουλώντας τις γνώσεις τους στην πιάτσα της παραπαιδείας, των «ιδιαιτέρων μαθημάτων», κάνοντας κουρελόχαρτο κάθε σχετική απαγόρευση, εν γνώσει και εν σιωπηρά ατύπω συναινέσει του αστικού κράτους. Προς δόξαν της «δημόσιας και δωρεάν παιδείας», με την ευθύνη και μεγάλου μέρους των «λειτουργών» της, κατάντησε το «ιδιαίτερο φροντιστηριακό μάθημα» να γίνει …απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας στις εξετάσεις, απομυζώντας από την εργαζόμενη οικογένεια τουλάχιστον ένα μισθό το μήνα. Ένα μισθό που έβγαινε για τους πολλούς με μύρια όσα βάσανα και ταπεινώσεις…

  Για όλους αυτούς τους λόγους κι άλλους τόσους, πολλοί εκπαιδευτικοί, που με τη συμπεριφορά τους αποποιήθηκαν τον τίτλο του πραγματικού Δασκάλου, έγιναν απεχθείς στα μάτια της εργαζόμενης κοινωνίας, συκοφαντώντας και δυσφημίζοντας όχι μόνο τον εκπαιδευτικό κλάδο στο σύνολό του, αλλά την ίδια την υπόθεση της Παιδείας του ελληνικού λαού.

  Μέσα σε τέτοιους όρους το αστικό κράτος τα κατάφερνε μια χαρά να εξασφαλίζει τη σιωπή για τα τερατουργήματά του στο χώρο της Παιδείας, να εξασφαλίζει το υποταγμένο δημοσιοϋπαλληλικό εκτελεστικό και στελεχικό προσωπικό του σχολειού της αμάθειας, αλλά και «παιδονόμους-χωροφυλάκους» απέναντι σε κάθε υγιή, οργανωμένη αγωνιστική κινητοποίηση των παιδιών, που έβλεπαν να τους πνίγουν τα όνειρα, να τους στύβουν τα μυαλά, να τους στερούν το χαμόγελο στα γκρίζα, κρύα, θορυβώδη και βρωμερά τσιμεντένια μπλοκ των «σχολικών χώρων».

  Κατάφερνε μια χαρά το αστικό κράτος να καθηλώνει τους βασικούς μισθούς σε όλο τον εκπαιδευτικό κλάδο, καταδικάζοντας σε μια φτωχή και στερημένη ζωή στην κάθε απόμακρη γωνιά της πατρίδας μας τους τίμιους, αξιοπρεπείς και αγωνιστές εκπαιδευτικούς, τους αληθινούς δασκάλους που ποτέ δεν υποτάχτηκαν στα τερτίπια της διοίκησης, ούτε έκαναν τη γνώση τους αντικείμενο αγοραπωλησίας εις βάρος του φτωχού εργαζόμενου και των παιδιών του.

  Κι έτσι, το όνειρο του Ποιητή, το όνειρο γενεών και γενεών θυσιασμένων αγωνιστών του Λαού μας για μια κοινωνία που θα βάζει «Τα σκολειά πρώτα» και θα εμπιστεύεται τη γνώση της νέας γενιάς της στο «Δάσκαλο- Ποιητή», εξακολουθεί να παραμένει άπιαστο όνειρο… Προς δόξαν της αμάθειας και της απαξίωσης της γνώσης και της ανθρωπιάς, της αμάθειας και της αναξιοπρέπειας, που είναι ο καλύτερος σύμμαχος της δουλείας, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της απανθρωπιάς ξέρει καλά πως «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις». Γι’ αυτό και φρόντισε να επαυξήσει τους δασκάλους της αδιαφορίας, του ατομικισμού, του σκοταδισμού και της ελαστικής συνείδησης.

  Προφητικοί οι στίχοι του τραγουδιού πριν από 35χρόνια για κάτι τέτοιους εκπαιδευτικούς:

Κι οι δάσκαλοι, της νεολαίας γδαρτάδες

κόβουν στα μέτρα τους τούς μαθητάδες,

κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς

με ιδεώδεις υποταχτικούς,

που είναι στο μυαλό νωθροί, μα υπακοή έχουν περισσή…

Τους έχω σιχαθεί!

(Θάνου Μικρούτσικου-Βολφ Μπίρμαν:  «Πολιτικά τραγούδια», 1976)

   Και τώρα, έρχεται αυτό ακριβώς το σύστημα, που τους έκανε τέτοιους, και τους λέει έξω από τα δόντια ότι θα τους αμείβει εφεξής και δαύτους με το ξεροκόμματο του δούλου (κι αν τους αρέσει, γιατί το μοναστήρι να ’ναι καλά και η ανεργία που τσακίζει κόκαλα) και θα απαιτεί, χωρίς αντιρρήσεις, τη μέγιστη ένταση των δυνάμεών τους στο ίδιο «θεάρεστο» έργο της διαμόρφωσης των αυριανών υποταχτικών, των ομιλουσών μηχανών που θα σκέπτονται τα συμφέροντα του καπιταλιστή αφέντη τους πριν κι απ’ αυτόν τον ίδιον!

  Και τους καμαρώνει, όταν τους βλέπει να γίνονται χωροφύλακες των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, διαβάλλοντας και συκοφαντώντας κάθε μαθητικό αγώνα, τρομοκρατώντας με τον μπαμπούλα του εισαγγελέα ή σπάζοντας και τα χέρια των «ατάκτων» και ανυπότακτων μαθητών, σαν εκείνον τον ανεκδιήγητο φασισταρά-παιδονόμο στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας στην Αθήνα, που είχε το θράσος να χτυπήσει το σπασμένο και βαλμένο στο γύψο χεράκι μιας δεκαεξάχρονης  μαθήτριας, επειδή αυτή τόλμησε να συμμετέχει σε κατάληψη! (Για το συμβάν, βλ. και σε σχετικό άρθρο του «Κυριακάτικου ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», 2-10-2011, στη σελ.19). Να δάσκαλος, να μάλαμα!

   Και καμαρώνει το εκμεταλλευτικό σύστημα τα «έργα» του και το κατάντημά των εκπαιδευτικών-δούλων του, βλέποντάς τους να απέχουν κι απ’ αυτό το στοιχειώδες καθήκον του εργαζόμενου: από τη συμμετοχή του, έστω, στην απεργιακή κινητοποίηση που γίνεται για το κοινό όφελος. Μια χαρά τα κατάφερε η «Κίρκη» του αστικού καθεστώτος… Έπλασε τους πιο …κατάλληλους εκπροσώπους για να πλάσουν με τη σειρά τους τα αυριανά θύματα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Και η χαμοζωή συνεχίζεται…

  Ως πότε ακόμα;

  Πότε, επιτέλους, η πλειοψηφία αυτού του κλάδου θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και της αποστολής της προς στην εργαζόμενη κοινωνία; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο για την ώρα. Ο χρόνος, όμως, των αυταπατών έληξε οριστικά για όλους. Τώρα πια, αγαπητέ κύριε δάσκαλε και καθηγητή, θα αποφασίσεις με ποιον θα πας και ποιον θ’ αφήσεις. Ο καθένας μπροστά στις ευθύνες του, στη συνείδηση και στην αξιοπρέπειά του. Το παραμύθι του «εκλεκτού προνομιούχου κλάδου διανοουμένων» έληξε οριστικά και αμετάκλητα! Πνίγηκε στα βρομόνερα της τρόικας, του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου αφανισμού των εργαζομένων, του κακού μας του καιρού και της μαύρης μας της «μοίρας».

  Ή Δάσκαλος του Λαού, αγωνιστής στην πρώτη γραμμή ή αιώνιος αναξιοπρεπής δούλος.

  Μέση λύση δεν υπάρχει.

  Ιδού η Ρόδος!

Σκιάθος, 5 του Οκτώβρη 2011

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Ανεξάρτητος μαρξιστής-λενινιστής συνδικαλιστής στον πολύπαθο χώρο της Εκπαίδευσης.




7.

Σαθρές και αδιέξοδες, δήθεν νέες, θεωρίες!

 

Σχόλια πάνω σε ορισμένες θέσεις του κ. Ευτύχη Μπιτσάκη που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

17-10-2011

     Του έδωσαν δύο ολόκληρες σελίδες της εφημερίδας, επί δύο συνεχόμενα Σάββατα, για να αναπτύξει τις απόψεις του. Ο λόγος για το γνωστό φιλόσοφο και πολιτικό αναλυτή κ. Ευτύχη Μπιτσάκη και τα δυο του ολοσέλιδα άρθρα στη βδομαδιάτικη εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς», με τίτλους: α) «Έλληνες εις γην ξένην», (8/10/2011, σελ.13) και β) «Για τη δημιουργία ενός λαϊκού μετώπου σωτηρίας», (15/10/2011, σελ. 13).

   Και πρόκειται, βέβαια, για δυο σημαντικά άρθρα. Βλέπετε ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος: είναι μέγας και τρανός φιλόσοφος, και ιδεολογικός πατέρας, πριν από 20-22 χρόνια, ενός ολόκληρου πολιτικού ρεύματος της Αριστεράς, που το ονόμασαν «νεοαριστερό» ή ρεύμα «επαναστατικής ανανέωσης» και «επαναθεμελίωσης του κομμουνισμού». Και έγραψε, αλήθεια, ο φιλόσοφός μας στα δυο προαναφερόμενα άρθρα του τόσα πολλά και συγκινητικά, τόσο καλοσυνταγμένα και τεκμηριωμένα στην τραγική σημερινή πραγματικότητα, που -χωρίς ίχνος ειρωνείας- μας άγγιξαν όλους τους αριστερούς αναγνώστες της εφημερίδας ως τα βάθη της καρδιάς μας.

    Ενώ, όμως, είμαστε έτοιμοι να του πούμε: «μπράβο, συναγωνιστή και δάσκαλε!» και να βροντοφωνάξουμε κι εμείς μαζί του «ζήτω το νέο Ε.Α.Μ., η αδήριτη αναγκαιότητα της εποχής μας», ξάφνου ο φιλόσοφός μας μάς πέταξε κατακέφαλα την …κοτρόνα, που την είχε φυλαγμένη ως συμπέρασμα:

    «Έξω από το ευρώ! Έξω από την Ε.Ε. Θαυμάσια! (…) Όμως, ενιαία θέση (των αριστερών δυνάμεων του … «νέου ΕΑΜ» εννοεί ο κ . Μπιτσάκης) δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και ρεαλιστική πειστική πρόταση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας έξω από την Ε.Ε. (…)Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιστοιχεί σε μια στιγμή του παγκοσμιοποιούμενου καπιταλισμού. Από τη φύση της, συνεπώς, είναι αδύνατο να μετασχηματισθεί σε Ευρώπη των Λαών. Όπως υποστήριζε ο Λένιν, Ενωμένη Ευρώπη του κεφαλαίου ή δεν θα υπάρξει ή θα είναι αντιδραστική. Ο στόχος, συνεπώς, του επίσης διεθνοποιούμενου ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού  κινήματος, πρέπει να είναι οι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης(…) Αν μια χώρα αποκτήσει πρώτη  κυβέρνηση φεύγει από την Ε.Ε. ή παραμένει, ώστε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αποσάθρωση του οικοδομήματος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου; Στην εποχή της διεθνοποίησης της τεχνολογίας και της οικονομίας, είναι δυνατόν να επιστρέψουμε στη μορφή του έθνους-κράτους;»

(«Δρόμος της Αριστεράς», 15 Οκτωβρίου 2011, σελ. 13, οι επισημάνσεις δικές μας).

    Δηλαδή, ο κ. Μπιτσάκης μάς είπε, ούτε λίγο-ούτε πολύ, ότι για τη φτωχή μας την Ελλάδα, ακόμη κι όταν θα νικήσει «το νέο μας ΕΑΜ» (που ο ίδιος με τόσο μεγάλη ανάλυση μας παρουσίασε τους άμεσους και απώτερους στόχους του) και θα πάρει την εξουσία ή έστω την …κυβερνητική διαχείριση, θα είναι …αδύνατον να ξεκόψει από την ιμπεριαλιστική στρούγκα της Ευρω-ένωσης και να αρχίσει τη σοσιαλιστική της οικοδόμηση ως λεύτερη ανεξάρτητη και λαοκρατούμενη χώρα!!! Κι ότι η μαύρη μοίρα της, το έρμο ριζικό της γράφει πως πρέπει να εξακολουθεί να μένει στο σιδερένιο κλουβί που σκάρωσαν τα ευρωπαϊκά τραστ, μέχρις ότου ξυπνήσουν από το λήθαργο και οι άλλοι ομοιοπαθείς λαοί που βρίσκονται στο ίδιο κλουβί και φτιάξουν επιτέλους τα δικά τους «ΕΑΜ». Και τότε πια, όλοι μαζί, σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γηραιάς μας ηπείρου, θα γράψουν στη σημαία τους το σύνθημα: Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!

     Καλή μας νύχτα και όνειρα γλυκά, φίλοι αναγνώστες του «Δρόμου της Αριστεράς»! Ο «μπαμπάς» τής τόσο φιλοσοφικής και τόσο «επαναστατικής, μαρξιστικής» και προπάντων… «ανανεωτικής και ολόφρεσκης» αυτής… λόξας έδωσε ρεσιτάλ ή, μάλλον, έδωσε …ρέστα με τη μοναδική του μαεστρία. Ξεπέρασε κατά πολύ ολόκληρο τον  Λένιν, τον οποίον στο άρθρο του μας κάλεσε να τον ξαναδιαβάσουμε, προφανώς με τον τρόπο που ο ίδιος ο κ. Μπιτσάκης εννοεί ότι τον έχει «ξαναδιαβάσει»!

   Τώρα, βέβαια, γιατί σε μας οι θεωρίες αυτές του εγχωρίου πατρός της «επαναστατικής ανανέωσης και επαναθεμελίωσης» μας θυμίζουν κάτι σάπιες από πολύ καιρό θεωρητικές κατασκευές του -ξεφωνημένου και αλήστου μνήμης- τροτσκισμού της δεκαετίας του 1920, αυτό ίσως οφείλεται στον «επάρατο δογματισμό και σταλινισμό» μας, που τόσο απεχθάνεται ο … ανανεωτής του μαρξισμού κ. Μπιτσάκης.

    Και γιατί, επίσης, οι απόψεις αυτές του κ. Μπιτσάκη μάς φέρνουν στο νου κάτι  -εξίσου με τον τροτσκισμό κι ακόμη πιο βρικολακιασμένες- θεωρίες, περί της πτωχής «Ψωροκώσταινας» που δεν δύναται να επιβιώσει άνευ κηδεμόνων και χωρίς τις τόσο …προστατευτικές φτερούγες των μεγάλων της …δυτικών αφεντικών;  Ε, αυτό πια οφείλεται σίγουρα στην … «παλαιοκομμουνιστική, εθνικοανεξαρτησιακή» και ουδόλως «μοντέρνα και υπέρ-διεθνιστική» προπαίδεια που λάβαμε, προσπαθώντας να μελετήσουμε, ως μαρξιστές-λενινιστές, το χτες και το σήμερα της χώρας μας. Και, ως γνωστόν, ο κ. Μπιτσάκης έχει, από εικοσαετίας, αποκηρύξει καθετί το «παλαιοκομμουνιστικό» ως «αντιδιεθνιστικό»! Και στο κατόπιν του φιλοσόφου μας το ίδιο έκανε κι ένα ολόκληρο «νεοαριστερό ρεύμα», το οποίο πάνω στην ορμή και στον ενθουσιασμό του για τη …φώτιση που έλαβε από τις νέες φιλοσοφικές και θεωρητικές κατασκευές του κ. Μπιτσάκη, λησμόνησε τον κίνδυνο που καραδοκεί σε τέτοιες περιπτώσεις: μαζί με τα απόνερα της γέννας να πετάξουμε από απροσεξία και το ίδιο το βρέφος στο σκουπιδοτενεκέ!!     Έτσι έφτασαν όλοι μαζί, δάσκαλος και μαθητούδια, σ’ αυτό που σήμερα αποκαλούν «νέα αντικαπιταλιστική-ριζοσπαστική αριστερά», με μια θεωρία αληθινό «περιβόλι» της σύγχυσης, της αυταπάτης και του θορυβώδους μικροαστισμού. Μια θεωρία που ήδη τους σπρώχνει όλους μαζί προς τον πιο απροκάλυπτο ρεφορμισμό, προς την πιο απροκάλυπτη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος…

    Πάντως, αφού το έφερε η κουβέντα, έτσι, εντελώς φιλοσοφικώς και ακαδημαϊκώς, θα άξιζε τον κόπο να ρωτήσουμε τον κ. Μπιτσάκη, που -όπως εννοεί στα άρθρα του- έχει …ξαναδιαβάσει τον Λένιν:

    Α) Μήπως, εκεί που ξαναδιάβαζε τους 55 εκείνους τόσο πολύτιμους τόμους, πήρε κάπου …μυρωδιά μιας θεωρητικής ανάλυσης του Λένιν, ήδη από το 1915, σχετικά με τον αδύνατο κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, ο οποίος διαμορφώνεται εξαιτίας της πορείας της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού και μας δίνει τη δυνατότητα να αρχίσουμε το ξήλωμα του εκμεταλλευτικού συστήματος από κάποια ή κάποιες χώρες, στο ανώτερο και τελευταίο στάδιο αυτού του συστήματος, όπου βρίσκεται ο κόσμος μας, ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα;

Μήπως δεν πήρε είδηση ο κ. Μπιτσάκης  αυτή την πραγματικότητα, που ο Λένιν θεωρητικά θεμελίωσε και η Οκτωβριανή Επανάσταση απέδειξε περίτρανα: τη δυνατότητα νίκης του Σοσιαλισμού ακόμη και σε μια και μόνη χώρα, μέχρις ότου να έχουμε και νέες αναπόφευκτες ρωγμές στους κρίκους της αλυσίδας;

    Β) Μήπως φαντάζεται ο κ. Μπιτσάκης ότι η Σοβιετική Ένωση μπορούσε και έπρεπε να παραμείνει οπωσδήποτε μέσα στο ιμπεριαλιστικό κλουβί της ΑΝΤΑΝΤ μέχρις ότου να εξεγερθούν και να νικήσουν, επιτέλους, τον καπιταλισμό και οι προλετάριοι της υπόλοιπης Ευρώπης; Σε ποια …λενινιστική ανάλυση το είδε αυτό γραμμένο; Για να μη ρωτήσουμε σε ποια στοιχειώδη λογική μπορεί να το στηρίξει…

    Γ) Και επιτέλους, όλα καλά, κύριε Μπιτσάκη: Ας πούμε ότι αλλάξαμε πια ρότα στην Ελλάδα και παραμείναμε, όπως εσείς θέλετε, μέσα στο ευρωενωσίτικο ιμπεριαλιστικό μαντρί, από την προθυμία μας να ξυπνήσουμε εμείς με το παράδειγμά μας και τους λοιπούς βραδυπορούντες λαούς. Άντε, λοιπόν, και τους ξυπνήσαμε μετά πολλών βασάνων, άντε και είμαστε έτοιμοι τώρα πια όλοι μαζί να ανακηρύξουμε τις … περίφημες «Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης» και να αρχίσουμε την οικοδόμηση της νέας ζωής. Όλα καλά και άγια ως εδώ, προκύπτει όμως τότε το εξής μέγα φιλοσοφικό, το αληθινά …υπαρξιακό ζήτημα: Και πώς θα μπορέσουμε να βαδίσουμε μοναχοί μας προς το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, εμείς οι Ευρωπαίοι, και τι σόι κομμουνισμό να οικοδομήσουμε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη, όταν –ω, διάολε!- δεν θα έχουν ακόμα ξυπνήσει και επαναστατήσει η Αμερική, η Αφρική, η Ασία και η Ωκεανία; Πώς θα χτίσουμε το νέο και ρηξικέλευθο κομμουνισμό μας σ’ αυτή την «παγκοσμιοποιημένη» ανθρωπότητα, όταν σύμφωνα με τα δικά σας θέσφατα, κύριε Μπιτσάκη, ο κομμουνισμός ή θα είναι -μια και καλή! - παγκόσμιος ή θα είναι …απραγματοποίητος; Κατά τας δικάς σας γραφάς, ώ φιλόσοφε καθοδηγητά, οι «Ενωμένες σοσιαλιστικές (στις προθέσεις τουλάχιστον!) πολιτείες» της γριάς- Ευρώπης μας επιβάλλεται να παραμείνουν στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στη G20,στη GATT και δε συμμαζεύεται, αφού δε θα ’χουν ακόμη ξυπνήσει τα …4/5 του πλανήτη!! Γιατί σύμφωνα με τη δική σας λογική, κύριε Μπιτσάκη, η Ευρώπη δεν θα μπορεί να οικοδομήσει κανέναν απολύτως σοσιαλισμό και κομμουνισμό, χωρίς τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, χωρίς τις πρώτες ύλες και την πληθώρα των καταναλωτικών εμπορευμάτων της Άπω Ανατολής, χωρίς τα ορυκτά της Αφρικής και χωρίς την τελευταίας φουρνιάς τεχνολογία της «Κοιλάδας της σιλικόνης»!!!  Και ουαί κι αλίμονο της, αν η νέα «ενωμένη μας Ευρώπη» αποχωρήσει από τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, αφού τότε, ποιος θα γίνει το ζωντανό παράδειγμα  και το …γκεσέμι, ώστε να ξεσηκωθεί, επιτέλους, κι όλο το υπόλοιπο …κοπάδι των κολασμένων και μόνο τότε να τα καταφέρουμε να …σωθούμε όλοι αντάμα;

     Καληνύχτα κι έφεξε, καλέ μας φίλε και δάσκαλε, κύριε Ευτύχη Μπιτσάκη, επίδοξε σύγχρονε  εσείς, Ευγένιε Ντύρινγκ! Ραντεβού «εις την Δευτέραν Παρουσίαν του Υψίστου»! Αμήν!.

     Πραγματικά, δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε άλλο με τις θέσεις και τις προοπτικές που μας προτείνει, διά στόματος του κορυφαίου θεωρητικού της εκπροσώπου, η «επαναστατική» μας «ανανέωση και επαναθεμελίωση». Η κοτρόνα που πέταξε, μας έχει ήδη …αλλάξει τα φώτα! Δεν σηκώνει πια άλλες τέτοιες κοτρόνες το κεφάλι μας!!! Όπως μας διδάσκει η ίδια η πείρα της ζωής, αν προσπαθείς να στηριχτείς πάνω σε σαθρά θεμέλια, πάνω σε λαθεμένες αρχικές προϋποθέσεις, τότε τίποτε απολύτως δεν θα μπορέσεις να χτίσεις. Ο κ. Ευτύχης Μπιτσάκης στηρίζει, λοιπόν, όλο του το θεωρητικό οικοδόμημα στα πιο σαθρά θεωρητικά θεμέλια: σε έναν αχταρμά παλαιών και νεότερων ρεβιζιονιστικών αντιλήψεων, οι οποίες αντανακλούν λαθεμένα και παραπλανητικά την πραγματικότητα που βιώνουμε. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στα σαθρά θεμέλια της θεωρητικής του ανάλυσης συνυπάρχουν οι παμπάλαιες ρεφορμιστικές και αστήριχτες θεωρίες του Κάουτσκι και του Τρότσκι μαζί με το σύγχρονο νεοσυντηρητικό παραμυθάκι της «παγκοσμιοποίησης». Γι’ αυτό και η προοπτική, που πάει να στήσει με αυτού του είδους την ανάλυση ο φιλόσοφός μας, πνίγεται αβοήθητη μέσα στο ορμητικό ποτάμι της σύγχρονης πραγματικότητας.

    Η Ελλάδα ούτε ήταν ούτε είναι εκ φύσεως «Ψωροκώσταινα». Έχει πολύ σοβαρές προϋποθέσεις για να προχωρήσει στη σοσιαλιστική της οικοδόμηση: ορισμένη σημαντική βιομηχανική υποδομή, έμπειρο εργατικό και επιστημονικό-τεχνικό δυναμικό, πολύ σημαντικό ορυκτό πλούτο και πηγές ενέργειας και μια ευλογημένη από τη φύση εύφορη γη. Προϋπόθεση, όμως, για να ανοίξει το δρόμο του φωτεινού της μέλλοντος, της ολόπλευρης ανάπτυξης και του νέου ανθρωπιστικού της πολιτισμού, είναι βεβαίως και η κατάκτηση της πραγματικής εθνικής της ανεξαρτησίας. Μια εθνική ανεξαρτησία και μια δημοκρατική αναγέννηση που είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό μας, με την κοινωνικοποίηση όλων των συγκεντρωμένων από το κεφάλαιο μέσων παραγωγής και με τη σχεδιασμένη προγραμματισμένη ανάπτυξη του τόπου μας από τη νέα λαοκρατική-σοσιαλιστική του εξουσία. Αυτό συνεπάγεται ευθύς εξαρχής αποχώρηση από την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, το Δ.Ν.Τ., την GATT και κάθε παρόμοια στρούγκα των ιμπεριαλιστών-εκμεταλλευτών. Συνεπάγεται, ταυτόχρονα, σκληρό επαναστατικό αγώνα επιβίωσης και ανάπτυξης της Νέας λεύτερης Ελλάδας, έναν αγώνα που θα επιτύχει πλήρως, αν όλος ο εργαζόμενος λαός μας, το πραγματικά νέο ΕΑΜ και η πρωτοπορία του, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, ακολουθήσουν ως το τέλος σωστή στρατηγική και τακτική.

    Και να ’ναι σίγουρος ο κ Μπιτσάκης: Το σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας είτε στην Ελλάδα, ή σ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν πρόκειται να μείνει καθόλου μεμονωμένο, ασύνδετο και μετέωρο σ’ ένα κόσμο σαν το σημερινό, σ’ έναν κόσμο που ζέχνει από τη σαπίλα και την κρίση, αλλά που ταυτόχρονα «βράζει» και αναζητά παντού διέξοδο. Αρκεί οι ηγέτες του επαναστατικού κινήματος, όλα τα πραγματικά νέα και αναγκαία «ΕΑΜ» και η κομμουνιστική τους πρωτοπορία να βρουν και να κρατήσουν ακλόνητα ως το τέλος τη μόνη σίγουρη πυξίδα, το μόνο σίγουρο οδηγό δράσης μέσα στη θύελλα των καιρών μας: το γνήσιο, ανόθευτο κι αληθινό, γι’ αυτό και πάντα νέο, επιστημονικό και τελεσφόρο Μαρξισμό-Λενινισμό.

Σκιάθος,15 του Οκτώβρη 2011

8.

Υπόθεση Γιάννη Πασαλίδη ή η "Αυγούλα" εν δράσει!...    

Αναπαραγωγή …χυδαίου αντικομμουνισμού από επαγγελματίες ρεφορμιστές!


    Αφορμή για το σημείωμα αυτό στάθηκε, βέβαια, το δημοσίευμα της κυριακάτικης «Αυγής» της 11ης του Δεκέμβρη 2011, στις σελίδες 20-21 της εφημερίδας, σχετικά με το αρχείο του προέδρου της ΕΔΑ, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, Γιάννη Πασαλίδη.

    Στο σχετικό άρθρο της με τον πομπώδη τίτλο «Σκαλίζοντας το προσωπικό αρχείο του Γ. Πασαλίδη-‘‘ Έχουμε το μεγαλύτερο κόμμα και το μεγαλύτερο κεφάλι’’», τον οποίον στηρίζει σ’ ένα πανηγυρικό στιχούργημα του Κώστα Βάρναλη για τον τότε αρχηγό της «Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς», η κ. Μαρούλα Πλήκα πλέκει το εγκώμιο του Πασαλίδη και μας παραθέτει, κυρίως, τις αναμνήσεις του εγγονού του, που έζησε κοντά στον παππού του τα τελευταία χρόνια της ζωής του πολιτικού αυτού ηγέτη στη Θεσσαλονίκη. Η κ. Πλήκα δίνει μάλιστα και ορισμένες χρήσιμες ιστορικές πληροφορίες για τη διάσωση του προσωπικού πολιτικού αρχείου του Πασαλίδη στα χρόνια της χούντας, όταν εκείνος ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

    Η αρθρογράφος αναφέρεται, επίσης, στο πολιτικό παρελθόν και την ιδεολογική ταυτότητα του Πασαλίδη, επισημαίνοντας ουσιαστικά ότι αυτός στάθηκε μια ολόκληρη ζωή ρεφορμιστής και αντίπαλος των ιδεών του μαρξισμού-λενινισμού και της προλεταριακής επανάστασης, πιστός οπαδός των ιδεών της σοσιαλδημοκρατίας περί «κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό» κλπ. Όλα αυτά είναι πολύ σωστά και αρκετά γνωστά στους παλαιότερους αριστερούς και σε όσους μελετούν συστηματικά την ιστορία του αριστερού κινήματος της χώρας μας.

   Η διαστρέβλωση της Ιστορίας από την αρθρογράφο της «Αυγής» αρχίζει από τη μέση του κειμένου της, όταν αναφέρεται στην αρχή της πολιτικής καριέρας του Πασαλίδη. Αυτή, όπως είναι γνωστό, ξεκίνησε από τη Γεωργία του Καυκάσου στα χρόνια της Ρωσικής Επανάστασης. (Ο Γιάννης Πασαλίδης ήταν Έλληνας-Πόντιος του Καυκάσου.) Και σωστά η κ. Πλήκα τονίζει ότι ο Πασαλίδης υπήρξε «μενσεβίκος», δηλαδή ρεφορμιστής-σοσιαλδημοκράτης, φανατικός αντίπαλος της Οκτωβριανής Επανάστασης και των μπολσεβίκων. Μάλιστα, μας υπενθυμίζει ότι ο Πασαλίδης διατέλεσε και βουλευτής στο «κοινοβούλιο» της «ανεξάρτητης» Γεωργίας, όταν σ’ αυτή τη χώρα, εξαιτίας της ξένης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, εγκαθιδρύθηκε ένα αστικοτσιφλικάδικο, αντιδραστικό και αντεπαναστατικό καθεστώς, υποχείριο της ΑΝΤΑΝΤ στα χρόνια 1918-1921.

   Ακριβώς από το σημείο αυτό και εφεξής αρχίζει η λαθροχειρία της κ. Πλήκα, η οποία (προφανώς, ως ομοϊδεάτισσα του Πασαλίδη στο ρεφορμισμό και στον αντισοβιετισμό) παραθέτει -σε …θριαμβευτικό τόνο, ως επιβεβαίωση των επισημάνσεών της για τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» του- ένα απόσπασμα από κείμενο του Πασαλίδη την εποχή εκείνη, όπου αυτός, ο μενσεβίκος κοινοβουλευτικός υπηρέτης του γεωργιανού αντεπαναστατικού καθεστώτος, βρίζει με τον πιο σκαιό τρόπο τον Βλαδίμηρο Ιλίτς Λένιν και τους μπολσεβίκους της Ρωσίας, τους αποδίδει όλες τις συκοφαντικές χυδαίες κατηγορίες που είχε σκαρώσει τότε η διεθνής αστική τάξη και οι ψευδοσοσιαλιστές υπηρέτες της, όλοι αυτοί που γύρευαν να εξαπατήσουν τις μάζες των ευρωπαϊκών χωρών και να δικαιολογήσουν την άτιμη ιμπεριαλιστική επέμβαση των 18 καπιταλιστικών κρατών ενάντια στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

   Κοντά σε όλες τις άλλες χυδαίες συκοφαντίες του εναντίον του Λένιν και της Σοβιετικής Ρωσίας, ο μενσεβίκος Γιάννης Πασαλίδης τούς κατηγορούσε για «στρατιωτική εισβολή» που κατέλυσε τη δήθεν «ανεξαρτησία» της αστικοτσιφλικάδικης Γεωργίας το 1921. Ήταν η εποχή που τέλειωσε η εξουσία την οποία υπεράσπιζε ο Πασαλίδης. Με την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας στη Γεωργία αυτός έφυγε, για να συνεχίσει την πολιτική του καριέρα στην …αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα, για τα επόμενα σχεδόν 50 χρόνια της ζωής του

   Αυτό καθεαυτό, φυσικά, το κείμενο του Πασαλίδη από μόνο του δεν συνιστά λόγο κατηγορίας εναντίον της κ. Πλήκα και της «Αυγής» για λαθροχειρία και διαστρέβλωση της Ιστορίας. Τι άλλο θα περίμενε να διαβάσει κανείς σε ένα μενσεβίκικο αντεπαναστατικό κείμενο του 1921; Μάλιστα, αν το πράγμα έμενε ως εκεί, θα είχαμε κάθε λόγο να ευχαριστούμε την κ. Πλήκα και την «Αυγή», διότι αποκάλυψαν ακόμα ένα ντοκουμέντο για τον αντεπαναστατικό κατήφορο και τον πραγματικό ρόλο των ρεφορμιστών-ψευδοσοσιαλιστών στα κοσμοϊστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής.

   Το πρόβλημα, όμως, με το δημοσίευμα αυτό της «Αυγής» βρίσκεται στο γεγονός ότι:

   α) Η εφημερίδα των οπορτουνιστών της Ελλάδας και η αρθρογράφος της δεν παραθέτουν απλώς το κείμενο του Πασαλίδη, αλλά –κατ’ ουσίαν- υιοθετούν άκριτα τα γραφόμενα του τότε μενσεβίκου πολιτικάντη εναντίον των μπολσεβίκων και, εξίσου άκριτα, τα διαδίδουν στο αναγνωστικό τους κοινό ως δήθεν αναμφισβήτητες αλήθειες!

   β) Η «Αυγή» και η κ. Πλήκα δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κάνουν μια στοιχειωδώς έντιμη παρουσίαση των ιστορικών γεγονότων της εποχής, μια στοιχειώδη έστω υπενθύμιση στους αναγνώστες, για τον μεγαλειώδη επαναστατικό αγώνα του γεωργιανού προλεταριάτου με επικεφαλής τους μπολσεβίκους από τις αρχές του 20ου αιώνα, ως και την εποχή της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917, ούτε βέβαια για τα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου στη Γεωργία και σε όλο τον Καύκασο στα χρόνια 1918-1921, του πολέμου των τοπικών σοβιετικών προλεταριακών δυνάμεων ενάντια στο αστικοτσιφλικάδικο αντεπαναστατικό καθεστώς.

   Πουθενά δεν κάνει λόγο η «Αυγή» και η κ. Πλήκα για την επαναστατική διαδικασία μέσα στην ίδια την «ανεξάρτητη» Γεωργία, που κορυφώθηκε στα 1921 και ολοκληρώθηκε με τη διεθνιστική βοήθεια του επαναστατικού Κόκκινου στρατού, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στον ένοπλο αγώνα των Γεωργιανών και των άλλων λαών του Καυκάσου, που πάλευαν με τ’ όπλο στο χέρι για να κερδίσουν τη λευτεριά και την πραγματική τους ανεξαρτησία. Που πάλεψαν και νίκησαν σ’ έναν αγώνα τιτάνιο, συντρίβοντας τα καθεστώτα των μπουρζουάδων και των τσιφλικάδων υποταχτικών της ΑΝΤΑΝΤ, εγκαθιδρύοντας τη σοβιετική τους εξουσία και συμμετέχοντας ως ισότιμα μέλη στην ίδρυση της ΕΣΣΔ το 1922! Τσιμουδιά δεν βγάζει για όλα αυτά, που αποτελούν την πραγματική ιστορική αλήθεια, η αρθρογράφος της οπορτουνιστικής-ρεφορμιστικής μας «Αυγούλας». Αντίθετα, αφήνει να πλανάται στο θολό ορίζοντα των ανίδεων αναγνωστών της η αίσθηση ότι ο ομοϊδεάτης των «ανανεωτών» μας, ο Γιάννης Πασαλίδης είχε τάχα το δίκαιο με το μέρος του και ότι οι καταραμένοι οι μπολσεβίκοι επέβαλαν δήθεν το σοβιετικό καθεστώς ενάντια στη θέληση του Γεωργιανού λαού!!!

   Ο νεοφασίστας δικτάτορας της «ανεξάρτητης» Γεωργίας και ξεφωνημένος λακές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον Καύκασο, ο διαβόητος Σαακασβίλι και η συμμορία των μαφιόζων που εκμεταλλεύεται ξανά σήμερα τον περήφανο Γεωργιανό λαό, θα πρέπει οπωσδήποτε να απονείμουν… βραβείο για τις υπηρεσίες της στην κ Πλήκα και την «Αυγή». Γιατί δρουν συνειδητά ως οι καλύτεροι προπαγανδιστές των συκοφαντικών επινοήσεων του αντικομμουνιστικού αυτού νεοφασιστικού καθεστώτος, που μετέτρεψε την πατρίδα του Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν σε ελεεινό και τρισάθλιο προτεκτοράτο και στρατιωτική βάση των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και του ΝΑΤΟ. (Φυσικά, μέχρι την επόμενη επανάσταση του Γεωργιανού λαού, που θα ξεβρομίσει οριστικά τη χώρα του απ’ όλα αυτά τα σκουλήκια).

   Να, λοιπόν, που και μετά θάνατον ο Πασαλίδης και οι ομοϊδεάτες του επιστρατεύονται από την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό για να συκοφαντήσουν την ιστορία, τις ιδέες και τα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος. Γιατί, εδώ που τα λέμε, οι επαγγελματίες οπορτουνιστές και ρεφορμιστές ιθύνοντες της «Αυγής» δεν διαφέρουν κατ’ ουσίαν σε αντικομμουνιστικό μένος από τον κτηνώδη Σαακασβίλι και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του. Κοινή είναι π.χ. η πίστη τους στη σφηκοφωλιά του σύγχρονου φασισμού και αντικομμουνισμού που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση! Κοινό είναι και το μίσος τους για τη μεγάλη σοσιαλιστική χώρα που συγκρότησε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, τη χώρα που κράτησε ψηλά το τιμημένο κόκκινο λάβαρο των λαών μέχρι το βρομερό χρουστσιοφικό πραξικόπημα του 1956, το οποίο άνοιξε το δρόμο στα γκορμπατσοφικά καθάρματα του 1991! Κοινό είναι το μίσος όλων των αστών και των οπορτουνιστών γραφιάδων ενάντια στον Λένιν και στον Στάλιν, που ηγήθηκαν και έφεραν εις πέρας με επιτυχία το τιτάνιο αναγεννητικό έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ, μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Το κοινό αυτό μίσος βγάζει και η κ. Πλήκα με τον τρόπο που συνέταξε το άρθρο της για τις ιδέες του Πασαλίδη, με τον τρόπο που ουσιαστικά συσκοτίζει, παρά φωτίζει την ιστορική αλήθεια για την εποχή στην οποία αναφέρεται.

    Αλλά, όλα κι όλα! Η κ. Πλήκα είναι …αντικειμενική! Κρίνοντας τις αντικομμουνιστικές υλακές του μενσεβίκου Πασαλίδη εναντίον του Λένιν, αναγνωρίζει συγκαταβατικά ότι τι να γίνει, τέλος πάντων, αυτόν έβλεπαν ως κύριο αντίπαλο οι μενσεβίκοι του 1921 και σ’ αυτόν χρέωναν τη «στρατιωτική εισβολή» στη Γεωργία.

   -Ξέρετε γιατί το λέει; Μπορείτε να το μαντέψετε;

-Γιατί για την «ανανεωτική» αυτή διαστρεβλώτρια της Ιστορίας και για τους ομοϊδεάτες της υπάρχει και μια άλλη πιο …βολική εκδοχή για αυτή την «εισβολή»: Ένοχος γι’ αυτήν είναι λέει ο …κακός τους δαίμονας, ο Ιωσήφ Στάλιν που μάλλον …έκανε του κεφαλιού του αιφνιδιάζοντας και τον ίδιο τον Λένιν. Ο οποίος Λένιν πήρε μια τέτοια στενοχώρια από τις …αυθαιρεσίες του εκκολαπτόμενου …αρχιδιάβολου και εκφραστή του απόλυτου κακού, που ζήτησε –λέει- τη …διαγραφή του Στάλιν από την Κεντρική Επιτροπή του μπολσεβίκικου κόμματος!!! Ποιος είναι αυτός που έβγαλε από την… κοιλιά του αυτή την τόσο «αριστερή ανανεωτική» και τόσο …φιλική προς τον Λένιν εκδοχή, που διορθώνει, κατά τι, τον έξαλλο Πασαλίδη του 1921; Είναι, λέει η κ. Πλήκα, ο (κομματικός της σύντροφος) κύριος Τρ. Μηταφίδης!

    Μέγας ιστορικός, μα την αλήθεια ο κύριος! (Να του δοθεί κι αυτουνού βραβείο από τον Σαακασβίλι, από το Συμβούλιο της Ευρώπης και -γιατί όχι- απευθείας από το «ευαγές ίδρυμα» που φέρει τον τίτλο «CIA»…)

   Μερικές φορές οι οπορτουνιστές «μας» φτάνουν σε τέτοια επίπεδα γελοιότητας, που οι επινοήσεις τους δεν αξίζουν ούτε για φτύσιμο!!! Δεν αξίζουν ούτε φράγκο ως διαστρεβλωτές! (Ίσως, τελικά, αυτός θα είναι κι ο λόγος που αυτός ο κ. Μηταφίδης δεν πρόκειται να πάρει κανένα βραβείο από τη διεθνή αντίδραση. Τι να τον κάνουν τον Μηταφίδη , όταν οι προπαγανδιστές του ιμπεριαλισμού μπορούν -με κείμενα από το μαύρο παρελθόν ανθρώπων σαν τον μενσεβίκο Πασαλίδη- να εξαπολύουν συκοφαντικές εκστρατείες εναντίον του ίδιου του Λένιν; Ο Μηταφίδης είναι κατάλληλος μόνο για ορισμένους ανιστόρητους ομοϊδεάτες του. Ο μακαρίτης ο μενσεβίκος Πασαλίδης και η κ. Πλήκα απευθύνονται σε… πολύ ευρύτερο ανιστόρητο κοινό!!!).

   Εμείς, απλώς για την αποκατάσταση της αλήθειας, θα υπενθυμίσουμε ότι ο μεγάλος προλεταριακός επαναστάτης και κατοπινός ηγέτης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ο Ι.Β. Στάλιν υπήρξε ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα ο επιφανέστερος ηγέτης του επαναστατικού εργατικού κινήματος στη Γεωργία και σε όλο τον Καύκασο και φυσικά ο πιο συνεπής και αφοσιωμένος συνεργάτης του Β.Ι. Λένιν στα χρόνια της Επανάστασης του Οκτώβρη και του τιτάνιου αγώνα που ακολούθησε για τη στερέωση της επανάστασης και της Σοβιετικής Ένωσης. Όλες οι ενέργειες του Στάλιν στα χρόνια 1917-1921, όπως και στα χρόνια που ακολούθησαν, ήταν απολύτως σύμφωνες με τις αποφάσεις του Μπολσεβίκικου Κόμματος και των Συνεδρίων των Σοβιέτ. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραφιλολογία και μωρολογίες που δεν έχουν σχέση με την ιστορική αλήθεια.

   Η μνήμη του Ιωσήφ Στάλιν, όπως και του Βλαδίμηρου Λένιν, είναι τόσο σεβαστή ακόμα και στη σημερινή φασιστοκρατούμενη Γεωργία, που το καθεστώς του Σαακασβίλι αναγκάστηκε να οργανώσει νυχτερινή στρατιωτική επιχείρηση για να ξηλώσει το άγαλμά του, που το φύλαγαν νυχθημερόν «λαός κι εργάτες, όλοι γύρω με τις βάρδιες»! Μιλάμε για το μόνο ίσως άγαλμα του μεγάλου μπολσεβίκου ηγέτη που δεν αποκότησε να ξηλώσει ούτε καν το πανίσχυρο ρεβιζιονιστικό-σοσιαλιμπεριαλιστικό καθεστώς των Χρουστσιόφ και των Μπρέζνιεφ… Δείγμα και αυτό, όπως είναι κατανοητό, του κατά πόσον η επανάσταση στη Γεωργία και στον Καύκασο ολόκληρο, το 1921, ήταν απόλυτα σύμφωνη με τις επιδιώξεις του Γεωργιανού λαού, σε πείσμα της κάθε κυρίας Πλήκα και της οποιασδήποτε «Αυγούλας» του αιώνιου και αγιάτρευτου οπορτουνισμού…

   Η τραγωδία για το ελληνικό κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα δεν βρίσκεται βεβαίως στους ισχυρισμούς του μενσεβίκου Γιάννη Πασαλίδη στα 1921, που σε τελική ανάλυση δεν είναι παρά μια …αντιγραφή των υλακών του αποστάτη Κάουτσκι του 1918. Η τραγωδία βρίσκεται στο γεγονός ότι τέτοιοι αιώνιοι μενσεβίκοι σαν και τον Γιάννη Πασαλίδη βρέθηκαν να …ηγούνται του κινήματος!

   Θα πει κανείς ότι, ίσως, οι ακραίοι συκοφαντικοί ισχυρισμοί και οι ύβρεις του Πασαλίδη εναντίον του Λένιν από το 1921 δεν ήταν γνωστές στην ηγεσία του ΚΚΕ, όταν μετά το 1956 αποδέχτηκε την πρωτοκαθεδρία του «σοσιαλιστή»- συμμάχου της στην προεδρία όχι πια του συμμαχικού, μετωπικού σχήματος, αλλά του ενιαίου κόμματος της ΕΔΑ. Αυτό μπορεί να ισχύει δυο και τρεις φορές για ανθρώπους σαν τον αείμνηστο Κώστα Βάρναλη και σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, όταν στη δεκαετία του 1960 εκφράζονταν επαινετικά για τον ηγέτη της ΕΔΑ.

   Μπορεί κανείς επίσης να αποδώσει την άνοδο του Πασαλίδη στη -μάλλον πολύ πιο ήπια και συνετή έναντι του κομμουνιστικού κινήματος και της ΕΣΣΔ- στάση που κράτησε μετά το 1922 και κυρίως μετά τη συμμετοχή του στον αντιφασιστικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ.

   Σε καμιά περίπτωση οι επαναστάτες δεν σβήνουν και δεν μηδενίζουν τους αγώνες ενός συμμάχου τους, έστω και προσωρινού, έστω και ασταθούς και αντιφατικού στις απόψεις του. Σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητούμε τη διαπίστωση της κ. Πλήκα, ότι ο Γιάννης Πασαλίδης μετά το 1923 ήταν μεταξύ των (αστών και ρεφορμιστών) πολιτικών της Ελλάδας που ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης της ΕΣΣΔ και της αποκατάστασης των διπλωματικών και εμπορικών σχέσεων της Αθήνας με τη Μόσχα. Όλα αυτά είναι μια θετική συνεισφορά του μενσεβίκου Πασαλίδη στην υπόθεση της Αριστεράς.

   Η τραγωδία του κινήματός μας βρίσκεται στο γεγονός ότι ο οπορτουνισμός είχε καταφέρει ήδη στα 1956 να επιβληθεί πραξικοπηματικά στο ΚΚΕ, να αλλοιώσει την επαναστατική γραμμή του, να διαλύσει τις οργανώσεις του στην Ελλάδα, να μετατρέψει την ΕΔΑ από συμμαχία κομμάτων σε ενιαίο ρεφορμιστικό κόμμα-ουρά της αστικής τάξης στη δεκαετία του 1960, σε θερμοκήπιο όπου εκκολάφθηκε και βλάστησε ο «ελληνικός ευρωκομμουνισμός», που εξελίχθηκε σε ανοιχτό και απροκάλυπτο αστικό διαχειριστικό ρεύμα στη δεκαετία του 1980-1990.

   Ο Πασαλίδης στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στη δεκαετία του 1960 έγινε ο πρόεδρος όχι πια της συμμαχίας αριστερών κομμάτων με τον τίτλο «Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά» (ΕΔΑ), όπως ήταν από το 1951, (όταν είχε οριστεί ως πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής αυτού του συνασπισμού), αλλά του ενιαίου ρεφορμιστικού κόμματος της ΕΔΑ, ακριβώς επειδή πριν από αυτόν ο ρεβιζιονισμός είχε επιβάλει στην ηγεσία του ΚΚΕ τον Κολιγιάννη και τον Παρτσαλίδη, τον Τσολάκη και τον Ζωγράφο, τον Δρακόπουλο, τον Φιλίνη, τον Κύρκο και δε συμμαζεύεται… Αυτό το ΚΚΕ κι αυτή η ΕΔΑ ήταν που πιάστηκαν στον ύπνο από τη χούντα της 21ης Απριλίου του 1967, χωρίς αντίσταση, ενώ στην «Αυγή» της ίδιας μέρας ήταν έτοιμο να δημοσιευτεί ως κύριο άρθρο το τόσο …διορατικό πόνημα του Κύρκου με τίτλο «Γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία στην Ελλάδα»…

   Αυτό, επομένως, είναι το κορυφαίο δίδαγμα αυτής της υπόθεσης: ότι το ιδεολογικό μέτωπο εναντίον του οπορτουνισμού και του ρεβιζιονισμού κάθε μάρκας και κάθε απόχρωσης είναι απαραίτητος όρος για τη στερέωση και ανάπτυξη του επαναστατικού εργατικού και του λαϊκού κινήματος στο σύνολό του. Όρος ο οποίος δεν χάνει την αξία και τη σημασία του ούτε και όταν οι αδήριτες ανάγκες των καιρών οδηγούν τους κομμουνιστές να συγκροτήσουν μέτωπα πάλης μαζί με τους «μενσεβίκους» της νεότερης εποχής (π.χ. στον αγώνα εναντίον του ναζισμού και του φασισμού, ή στον αγώνα για τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα του λαού, για το ψωμί, τη δουλειά, την παιδεία και την εθνική ανεξαρτησία του τόπου μας που καταπατιέται βάναυσα).

   Σε κάθε περίπτωση αναγκαίας συμμαχίας πρέπει η γραμμή του Κομμουνιστικού Κόμματος, που είναι εκ των πραγμάτων και εκ της θέσεώς του η πρωτοπόρα ηγετική δύναμη του μετώπου, να είναι ξεκάθαρα επαναστατική, να κρατάει στεγνό το μπαρούτι απέναντι σε κάθε ρεβιζιονιστική διάβρωση και να αξιοποιεί τους όποιους τακτικούς ελιγμούς και αναγκαίους «μεσοβέζικους» στόχους του μετώπου για τη συγκέντρωση των αναγκαίων δυνάμεων που θα οδηγήσουν στην κατάκτηση του στρατηγικού στόχου, στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

   Γιατί οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν αρνούνται τις συμμαχίες, τους προωθητικούς συμβιβασμούς και τους ενδιάμεσους στόχους. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν παρασύρονται από τον καιροσκοπισμό και την έλλειψη αρχών του ρεφορμισμού. Σε καμιά περίπτωση δεν λησμονούν ότι παλεύουν για τον πιο μεγάλο και ιερό σκοπό, για την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αντάξιας του Λεύτερου Ανθρώπου, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

   Ενόψει των μεγάλων συγκρούσεων που έρχονται, αυτό ας είναι το απόσταγμα που θα μας μείνει χρήσιμο και πάντα επίκαιρο από την αναδίφηση της υπόθεσης Γιάννη Πασαλίδη. Όσο για την «Αυγή» και τους διαστρεβλωτές αρθρογράφους της, νομίζουμε ότι καθημερινά τους παίρνει χαμπάρι η εργατική τάξη κι ο λαός μας.

   Όταν η πραγματικότητα ξεσκίζει τις μάσκες, οι διαστρεβλωτές δεν θα μπορέσουν να πάνε μακριά. Ο αριστερός κόσμος της Ελλάδας θα βρει το δρόμο του!

12 του Δεκέμβρη 2011.

 

Συμπληρωματική διευκρίνιση του γράφοντος: Πριν δημοσιεύσω αυτό το άρθρο στην ιστοσελίδα μας, απέστειλα ένα σχετικό χειρόγραφο άρθρο με πιο σύντομη μορφή στην εφημερίδα "Αυγή", ως απάντηση στο δημοσίευμα της κ.Μαρούλας Πλήκα.
Η εφημερίδα, όμως, απαξίωσε όχι μόνο να το δημοσιεύσει, αλλά και την παραμικρή αναφορά σ' αυτό. Βλέπετε, για τους ξεσκολισμένους οπορτουνιστές "μας", και παρά τις δημαγωγικές φωνασκίες τους υπέρ της ελεύθερης ανταλλαγής των απόψεων, όταν η αλήθεια δε συμφωνεί με τους μύθους και τις διαστρεβλώσεις τους, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια...

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση