αρχική σελίδα πολιτική Για την ιστορία και τις αιτίες του εμφύλιου πολέμου, 1946-1949. Σκέψεις πάνω σ' ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Για την ιστορία και τις αιτίες του εμφύλιου πολέμου, 1946-1949. Σκέψεις πάνω σ' ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Νίκος Παπακωνσταντίνου   
Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011 12:11

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατικός στρατός ελλάδας       

   Την Κυριακή 7 του Νοέμβρη 2010 στην εφημερίδα «Θεσσαλία» του Βόλου δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη, τακτικού συνεργάτη αυτής της εφημερίδας, το οποίο διατύπωνε ορισμένες σκέψεις σχετικά με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949.

 

Αφορμή για τον αρθρογράφο είχε σταθεί η βιβλιοπαρουσίαση την οποία έγραφε για ένα προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σχετικό με τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Βουλγαρία.

 Ως απάντηση στις λαθεμένες, κατά την άποψή μου κρίσεις του Μουγογιάννη, έγραψα την ίδια εκείνη μέρα ένα δικό μου άρθρο, το οποίο απέστειλα με τη μορφή χειρογράφου στην εφημερίδα, ταχυδρομικώς, πρωί-πρωί τη Δευτέρα 8 του Νοέμβρη. Δεν μπόρεσα να γράψω αυτό το κείμενο ηλεκτρονικώς, γιατί δεν είχα και πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, καθώς η 7η του Νοέμβρη 2010 ήταν μέρα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, και αλλού ήταν στραμμένο το ενδιαφέρον μου. Έλπιζα ότι η «Θεσσαλία» θα είχε την ευαισθησία να το δημοσιεύσει, σύμφωνα με τους κανόνες της στοιχειώδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Δυστυχώς, όμως, σ’ αυτή την εποχή της πιο μαύρης, φασιστικής –κυριολεκτικά!- οπισθοδρόμησης που βιώνει η χώρα μας, η αντιδραστική αστική ψευτοφυλλάδα του Βόλου πέταξε στα σκουπίδια το άρθρο μου, χωρίς να κρατήσει το παραμικρό δημοκρατικό πρόσχημα.

 Μη έχοντας κρατήσει αντίγραφο του άρθρου, αυτό θα είχε χαθεί οριστικά. Ευτυχώς, όμως, σώθηκε σε ένα πρόχειρο χαρτί το αρχικό σύντομο προσχέδιο αυτού του κειμένου! Έτσι βρίσκω την ευκαιρία να το παραθέσω σ’ αυτό το σημείο, καθώς αποδίδει πλήρως την ουσία του άρθρου μου:

Σκέψεις πάνω σ’ ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη, στη «Θεσσαλία» της 7ης του Νοέμβρη 2011.

Θα συνιστούσα στον συνεργάτη της εφημερίδας σας, τον αξιότιμο κύριο Μουγογιάννη, όταν γράφει για τέτοιας εξαιρετικής βαρύτητας ιστορικά γεγονότα, όπως ο εμφύλιος πόλεμος, να είναι περισσότερο συγκρατημένος και να σκέπτεται πολύ περισσότερο, προτού αρχίσει να αποδίδει αστήρικτους χαρακτηρισμούς.

 Με αφορμή το σχόλιό του για την έκδοση ενός νέου βιβλίου, σχετικού με τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας, δηλαδή τους αναγκαστικά εκπατρισμένους για δεκαετίες αγωνιστές του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας(ΔΣΕ), ο κ. Μουγογιάννης δεν δίστασε να αναμασήσει την παντελώς αστήριχτη θεωρία, που ισχυρίζεται ότι δήθεν και οι δύο συγκρουόμενες στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο ιδεολογίες ήταν «ξενόφερτες», και ότι τάχα και οι δυο συγκρουόμενοι πόλοι (δηλαδή, τόσο το αστικό μοναρχοφασιστικό κράτος, όσο και το λαϊκό μας κίνημα, με επικεφαλής του το ΚΚΕ) ήταν «ξενοκίνητοι». Μάλιστα, ο κ. Μουγογιάννης παρουσιάζει τους μαχητές του ΔΣΕ ως τα «θύματα» μιας «ύποπτης ηγεσίας», όπως, προφανώς, χαρακτηρίζει την τότε ηγεσία  του επαναστατικού ΚΚΕ.

 Με κάτι τέτοιες κρίσεις ο κ. Μουγογιάννης δείχνει, εκτός από προκατάληψη, και την πλήρη άγνοια που τον διακρίνει σχετικά με αυτό που ονομάζεται «διαλεκτική της Ιστορίας», σχετικά με τις κινητήριες δυνάμεις της ιστορικής πορείας των ανθρώπινων κοινωνιών.

 Ας τον πληροφορήσουμε, λοιπόν, ότι οι αιτίες κάθε εμφύλιας σύγκρουσης βρίσκονται στις βαθύτατες εσωτερικές κοινωνικές αντιθέσεις που διαπερνούν μια κοινωνία. Η βασική αιτία και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, όπως κι όλων των εμφυλίων πολέμων της εποχής μας, δεν είναι άλλη από τη αδιάκοπη ταξική πάλη που διεξάγεται στο εσωτερικό της κοινωνίας, ανάμεσα στους εκμεταλλευτές της εργατικής δύναμης και στα θύματα αυτής της εκμετάλλευσης. Η πάλη αυτή παίρνει διαρκώς νέες μορφές και κορυφώνεται στη διάρκεια των επαναστατικών εποχών με την ανοιχτή και ανελέητη ένοπλη σύγκρουση των κοινωνικών αντιπάλων! Στον εμφύλιο πόλεμο συγκρούονται ένοπλα οι προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις, αυτές που επιδιώκουν να σπρώξουν μπροστά τον τροχό της κοινωνικής εξέλιξης, με τις αντιδραστικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες αποτελούν, ουσιαστικά, μια μειοψηφία στην κοινωνία, μια μειοψηφία, όμως, που είναι πάνοπλη και ισχυρή και που επιδιώκει με κάθε τρόπο να συντηρήσει τα κοινωνικά της προνόμια, τη σχέση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που έχει καταστήσει ως τώρα άρχουσα αυτή την τάξη των εκμεταλλευτών. (Στοιχειώδης κοινωνική «αλφαβήτα», εμβριθέστατε κύριε σχολιογράφε της «Θεσσαλίας»!!!)

  Οι  «ξένοι» βεβαίως και μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη που μπορεί να πάρει ένας εμφύλιος πόλεμος, ανάλογα με το μέγεθος της υποστήριξης που θα παράσχουν στη μια και στην άλλη πλευρά, ανάλογα με το κοινωνικό σύστημα που κυριαρχεί σε κάθε ξένη δύναμη και με τους σκοπούς που αυτό το σύστημα επιδιώκει διεθνώς, ωστόσο αυτή η παράμετρος είναι πάντα η δευτερεύουσα πλευρά μιας εμφύλιας σύγκρουσης, αφού η ρίζα της σύγκρουσης είναι το μέγεθος της εσωτερικής κοινωνικής και πολιτικής αντίθεσης. Στην περίπτωση του ελληνικού εμφύλιου πολέμου του 1946-1949 γνωρίζουμε πολύ καλά, όλοι μας, ότι οι καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ και την Αγγλία, τάχτηκαν αποφασιστικά στο πλευρό της αντιδραστικής ελληνικής πλουτοκρατίας και ενίσχυσαν με εκατομμύρια δολάρια, όπλα και στρατιωτικές δυνάμεις το παλάτι και το μοναρχοφασιστικό αστικό κράτος. Αντίστοιχα, η Σοβιετική Ένωση και οι νέες σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στήριξαν υλικά και ηθικά τον αγώνα του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, ωστόσο λόγω του τότε συσχετισμού των δυνάμεων και των τεράστιων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν οι ίδιες, καθώς έβγαιναν μέσα από τα ερείπια και τις στάχτες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, η στήριξη αυτή ήταν πολύ περιορισμένη και σε πολλές περιπτώσεις συμβολική ή καθαρά ανθρωπιστική και πολιτική. Αυτό και μόνο μπορούσαν να κάνουν στις συνθήκες του 1946-1949, όταν ο ιμπεριαλισμός έμοιαζε αδίστακτος και απειλητικός, κρατώντας στο χέρι το μονοπώλιο του πυρηνικού οπλοστασίου…

 Ο κ. Μουγογιάννης, αν διαβάσει καλά τα ιστορικά δεδομένα της εποχής, θα μπορέσει να καταλάβει ότι η αιτία του ελληνικού εμφύλιου πολέμου είναι η ανειρήνευτή σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας, που σαν την κόκκινη κλωστή διαπερνά την ελληνική ιστορία όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και κορυφώνεται με τα γεγονότα του μεσοπολέμου και την κατοπινή φασιστική κατοχή της χώρας μας. Η μόνη περίπτωση για να μην ξεσπάσει ο Εμφύλιος με τη μορφή του τρίχρονου πολέμου του 1946-1949, την οποία γνωρίζουμε, θα ήταν αν και μόνον αν οι δυνάμεις του λαϊκού μας κινήματος, που έβγαιναν κοινωνικά και πολιτικά πανίσχυρες μέσα από το καμίνι του αγώνα της ΕΑΜικής Αντίστασης (1941-1944) ακολουθούσαν διαφορετική τακτική και αρνούνταν κατηγορηματικά να μπουν στο άχρηστο και επιζήμιο παιχνίδι του συμβιβασμού με την καταρρέουσα ελληνική αστική τάξη  και αν δεν έπεφταν στην παγίδα της «ομαλής ειρηνικής εξέλιξης της χώρας μετά τον πόλεμο», που νόμιζαν ότι θα τη σεβαστούν οι αστικές δυνάμεις της Ελλάδας και οι ιμπεριαλιστές «προσωρινοί σύμμαχοι» στον αγώνα εναντίον του φασισμού…

 Αυτό πολιτικά θα σήμαινε άρνηση του ΕΑΜ να υπογράψει το Σύμφωνο του Λιβάνου και τη συμφωνία της Καζέρτας, αποφασιστική στήριξη της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) ως της μόνης νόμιμης κυβέρνησης του ελληνικού λαού μετά την Απελευθέρωση και κατάληψη άμεσα της εξουσίας από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις πόλεις και στην πρωτεύουσα μετά το διώξιμο των Γερμανών (ακριβώς δηλαδή όπως έκαναν οι παρτιζάνοι της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας, που δεν μπήκαν σε κανένα παιχνίδι απαράδεκτου πολιτικού συμβιβασμού με τις εκεί αστικές δυνάμεις.).

 Είναι σαφές ότι τότε και μόνο τότε η ελληνική αστική τάξη δεν θα ήταν σε θέση να παλινορθώσει την εξουσία της, «ομαλά», κουβαλώντας στην Αθήνα τον γερο-Παπανδρέου και τους υπόλοιπους  ηγέτες της, δεξιούς βασιλομεταξικούς και κεντρώους ψευτοδημοκράτες, με αποκορύφωμα τον ίδιο τον Γλίξμπουργκ.

    Γιατί, πολύ απλά, στην περίπτωση αυτή δεν θα είχε τη βάση και το έρεισμα για την απόβαση των βρετανικών στρατευμάτων του Σκόμπι στην Ελλάδα…. Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές δεν θα είχαν κανένα νόμιμο πρόσχημα για να πατήσουν τη χώρα μας και να ματοκυλίσουν το λαϊκό μας κίνημα. Στην περίπτωσή μας όμως τους έφερε εδώ -με υπογραφή και με σφραγίδα! η ίδια η «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», όπου το ΕΑΜ και το ΚΚΕ συμμετείχαν με 6 υπουργούς!... Η αστική τάξη βρήκε έτσι την ανέλπιστη σωτηρία των συμφερόντων της στους αιώνιους πάτρωνές της! Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ  εμφορούνταν από τη λαθεμένη πολιτική αντίληψη ότι οι αστοί και  ο βρετανικός ιμπεριαλισμός δεν θα τολμούσαν να χτυπήσουν τον ελληνικό λαό. Πίστευαν με απαράδεκτη για επαναστάτες πολιτική αφέλεια, ότι η «ευέλικτη και συμβιβαστική» πολιτική γραμμή τους θα πετύχαινε «ομαλές και δημοκρατικές εξελίξεις», ότι ο λαός μας ελεύθερα και με τίμιες εκλογές θα αφηνόταν να εκφράσει την πολιτική του επιλογή για μια ριζική αναγέννηση της πατρίδας μας…

 Από τη στιγμή που το λαϊκό μας κίνημα έπεσε σ’ αυτή την παγίδα, η σύγκρουση το Δεκέμβρη του 1944 με τους μισθοφόρους του Τσόρτσιλ ήταν πια αναπόφευκτη, γιατί οι  ιμπεριαλιστές δεν επιδίωκαν κανένα συμβιβασμό, αλλά πλήρη υποταγή! Από τη στιγμή που η μάχη του Δεκέμβρη δόθηκε με τους χειρότερους πολιτικούς και στρατιωτικούς όρους, χωρίς τις κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, και από τη στιγμή που η ηγεσία του ΕΑΜ, με έναν νέο εντελώς απαράδεκτο και ετεροβαρή συμβιβασμό παραδίδει τα όπλα στη Βάρκιζα (Φλεβάρης του 1945) και παραδίδει τους αγωνιστές ως πρόβατα επί σφαγή στις διαθέσεις της αντίδρασης, εξακολουθώντας να βαυκαλίζεται με την προοπτική της «ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης», τότε, αγαπητέ κύριε Μουγογιάννη ήταν πια θέμα χρόνου οι δυνάμεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης να μεταχειριστούν κάθε μέσο για να επιβάλουν με σιδηρά πυγμή την κοινωνική τους δικτατορία. Μετά τη Βάρκιζα, φούντωσε η λευκή τρομοκρατία, κρατική και παρακρατική, ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Επομένως, δεν υπήρχε πια καμιά περίπτωση να μη φτάσουμε στην ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση του 1946-1949, εκτός κι αν το λαϊκό κίνημα αποφάσιζε μόνο του να σκάψει και το λάκκο του! Η ένοπλη πάλη ήταν η μόνη ελπίδα του.

 Εκ των υστέρων κρίνοντας, μπορούμε σήμερα να πούμε ότι η σύγκρουση αυτή άργησε τουλάχιστον δυο χρόνια να εκδηλωθεί και αυτό είχε ως συνέπεια να δοθεί με χειρότερους όρους για το λαϊκό μας κίνημα, σε σύγκριση με το 1944-1945… Δόγμα Τρούμαν, σχέδιο Μάρσαλ, άδειασμα της υπαίθρου, εξορίες χιλιάδων αγωνιστών της Αντίστασης, εκτελέσεις… Η Ιστορία δεν συγχωρεί την απώλεια των ευκαιριών! Δίδαγμα παντοτινό και πάντοτε επίκαιρο. Τα υπόλοιπα είναι ανούσιες φλυαρίες επιπέδου ενός συνοικιακού καφενείου…
                                              Νίκος Κ. Παπακωνσταντίνου
            (Το κείμενο περιέχεται στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου μου΄"Πολιτικά κείμενα 1989-2010")