αρχική σελίδα πολιτική Ο λαός της Βενεζουέλας αντιστέκεται και παλεύει!

Δημοφιλή

Ο λαός της Βενεζουέλας αντιστέκεται και παλεύει! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Από το ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (μαρξιστικό-λενινιστικό) της ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ   
Δευτέρα, 04 Μαρτίου 2019 18:32

 

    Στις εξελίξεις και στις προοπτικές που διαγράφονται για τη Βενεζουέλα και τον αδελφό λαό της αναφέρεται η παρακάτω ανάλυση του Κομμουνιστικού Κόμματος (μ-λ) αυτής της χώρας. Εξαιρετικά σημαντική και επίκαιρη ανάλυση, καθώς βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η στυγνή επέμβαση του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού στις εσωτερικές υποθέσεις της πλούσιας σε πετρέλαιο λατινοαμερικάνικης αυτής χώρας. Την ανάλυση του ΚΚ (μαρξιστικού-λενινιστικού) της Βενεζουέλας την αναδημοσιεύουμε σήμερα στη sispirosi.gr από το μεταφρασμένο κείμενο που δημοσίευσαν πριν λίγες μέρες οι συναγωνιστές μας της ιστοσελίδας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ:

 

 

Ο λαός της Βενεζουέλας αντιστέκεται και παλεύει

    Η Βενεζουέλα είναι υπό ιμπεριαλιστική περικύκλωση στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική και πολιτική. Κύριος εχθρός αυτή τη στιγμή είναι ο ιμπεριαλισμός ΗΠΑ-ΕΕ.
    Η κατάρρευση συμπυκνώνεται στην εικόνα: στασιμότητα και μείωση της παραγωγής, υπερπληθωρισμός, χαμηλοί μισθοί, υψηλές τιμές αγαθών, κερδοσκοπία, κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσιών, λαθρεμπόριο, υποτίμηση της εργατικής δύναμης, μπλοκάρισμα καταθέσεων, πρωτοφανής υποτίμηση νομίσματος, υψηλά κέρδη των μονοπωλιακών ομάδων, συγκεντροποίηση κεφαλαίου.

     Αιτίες:

     1. Οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης υπό την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι οποίοι στη Βενεζουέλα έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προκύπτουν από τη διείσδυση Ρωσίας – Κίνας, αλλά και από την ιδεαλιστική προσέγγιση της κρίσης από τα μικροαστικά στρώματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, και τα οποία χαρακτηρίζονταν από αυταπάτες και έλλειψη κατανόησης και ανάλυσης της πραγματικότητας.

    2. Η επίθεση των ιμπεριαλιστικών μπλοκ ΗΠΑ-ΕΕ και ο αποκλεισμός. Κάτω από αυτή την επίθεση, έχει διαμορφωθεί ένα ευρύ μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων οι οποίες ενοχλούνται από την απαίτηση πλήρους κυριαρχίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Από τμήματα της αναδυόμενης αστικής τάξης (η οποία δεν έχει πλήρη συνείδηση τι σημαίνει μια πολιτική αλλαγής προστάτη) έως επαναστατικές δυνάμεις που θέλουν συνολική ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων και υποστηρίζουν τον αγώνα κόντρα σε όλους τους ιμπεριαλιστές και τον καπιταλισμό, έως –τέλος- δυνάμεις πατριωτικές και εθνικιστικές που στοχεύουν την εθνική ανεξαρτησία που νομίζουν ιδεαλιστικά ότι υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης ενός ανεξάρτητου καπιταλισμού. Με βάση το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή κύριος εχθρός είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, στόχος είναι η συνεργασία με τις παραπάνω δυνάμεις, χωρίς όμως να χάνεται η αυτοτέλεια της παρέμβασης, η δυνατότητα καταγγελίας και του ρώσικου και κινέζικου ιμπεριαλισμού ( δυνάμεις οι οποίες, πάντως, δεν είναι επί του παρόντος ο κύριος εχθρός). Από την ίδια άποψη, η κυβέρνηση Μαδούρο δεν μπορεί να είναι ο κύριος στόχος των επιθέσεων αυτή τη στιγμή και όσο παραμένει στο ρεύμα της αντίστασης στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και με δεδομένη την αναγκαιότητα συσσώρευσης των δυνάμεων αντίστασης...

   Μόνο το υψηλό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και στοιχείων της προλεταριακής πρωτοπορίας είναι οι παράγοντες που έχουν κάνει μέχρι αυτή την ώρα δυνατή την συνέχιση της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, αλλά ακόμα και κόντρα σε μια κυβέρνηση που ταλαντεύεται τόσο λόγω της μικροαστικής της σύνθεσης όσο και γιατί δεν θέλουν τα στρώματα της αναδυόμενης αστικής τάξης να χάσουν αυτά που έχουν κερδίσει τα τελευταία χρόνια όσο –βέβαια- και γιατί δε θέλουν τα κυβερνητικά στελέχη να καταλήξουν σε κάποια αμερικάνικη φυλακή.

     3.- Τα λάθη της κυβέρνησης: Η αστική και μικροαστική σύνθεση της βάσης στήριξης της κυβέρνησης που δημιουργεί έλλειψη κατανόησης των νόμων που χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό και τις αντιθέσεις, έχει οδηγήσει την κυβέρνηση σε μια σειρά λάθη στο επίπεδο της οικονομίας. Η στήριξη στο πετρέλαιο και η μη ανάπτυξη της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής είναι παράγοντες που οδηγούν στην κατάρρευση της αγροτικής και βιομηχανικής οικονομικής δομής και των δημόσιων υπηρεσιών. Ο αντιαμερικανισμός της κυβέρνησης (η οποία είναι στο μπλοκ ενάντια στον κύριο εχθρό αυτήν τη στιγμή) δεν είναι αντιιμπεριαλισμός (προσπαθώντας να συνδεθεί με Ρωσία – Κίνα) αλλά ούτε στοχεύει το σύνολο της αστικής τάξης αλλά μόνο την παραδοσιακή φιλοαμερικάνικη.
     Η καταστροφική κατάσταση που ίσως πλησιάζει είναι μερικές φορές γόνιμο έδαφος για μια πιθανότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού -εν μέσω της αντιπαράθεσης με τον κύριο εχθρό- να πλησιάσει το πρόγραμμα των μαρξιστών-λενινιστών και, με άνοδο του επιπέδου αντίστασης στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, να δημιουργηθεί επαναστατική κατάσταση. Δική μας προσπάθεια πρέπει να είναι ο λαός της Βενεζουέλας, μέσα από τις θυσίες που κάνει, να οδηγηθεί στη μετάβαση σε μια νέα κοινωνία και όχι να οδηγηθεί ως πρόβατο στη σφαγή, πίσω από μικροαστικά όνειρα, όπως συνέβη σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

     4.- Η αδυναμία της προλεταριακής πρωτοπορίας να παίξει καθοδηγητικό ρόλο αυτή τη στιγμή: Τα λαϊκά και προλεταριακά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, δεν έχουν αρκετή δύναμη αυτή τη στιγμή για να καθοδηγήσουν τον αγώνα. Παρόλα αυτά, πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να μην αφήσουμε τις μάζες κάτω από την ιδεολογική και πολιτική επιρροή της αντίδρασης και του ρεφορμισμού, που δημιουργούν αυταπάτες για υποτιθέμενη δυνατότητα επίλυσης των πραγματικών ζητημάτων στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής. Κάθε μέρα, όλο και πιο πολλοί κοινωνικοί τομείς αντιλαμβάνονται την ανάγκη κοινού αγώνα για να αντιμετωπιστεί ο κύριος εχθρός. Οι πρωτοβουλίες του λαϊκού μετώπου πρέπει σταδιακά να κινούνται με στόχο «την υπεράσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων της μπολιβαριανής διαδικασίας και ταυτόχρονα την οικοδόμηση των βάσεων για το προχώρημα μέχρι το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, κάτι που σημαίνει την ενοποίηση των ρευμάτων που είναι πραγματικά μαρξιστικά – λενινιστικά κάτω από ένα ενιαίο πρόγραμμα, αποκαλύπτοντας τους ρεφορμιστές και ρεβιζιονιστές, τους προδότες του μαρξισμού λενινισμού, παλιάς και νέας κοπής.

    Πιθανά βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα σενάρια

      Τα σενάρια που διαμορφώνονται μεσοπρόθεσμα χαρακτηρίζονται όλα τόσο από την ανάγκη αντίστασης όσο και από τη δυνατότητα επαναστατικής κατάστασης:
     1. ένταση του αποκλεισμού, 2. Επαναστατική κατάσταση, 3. Διαπραγματεύσεις τύπου Νικαράγουας, 4. Πραξικόπημα, 5. Εισβολή. Πιο συγκριμένα:

     1. Ενταση του αποκλεισμού: Ο αποκλεισμός συνεχίζει να εντείνεται στο οικονομικό (μέσω του πετρελαίου), στο διπλωματικό (μέσω κυρώσεων σε κυβερνητικούς αξιωματούχους και μη αναγνώριση της κυβέρνησης) και στο στρατιωτικό επίπεδο, όπου το ΝΑΤΟ ειδικά μέσω των γειτονικών στη Βενεζουέλα χωρών (Βραζιλία, Κολομβία, Γουιάνα) προετοιμάζει στρατηγικές κινήσεις περιφερειακού χαρακτήρα.

     2. Επαναστατική κατάσταση: Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης και οι αντικειμενικές συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης και της πλειοψηφίας του λαού οδηγούν σε όρους που έρχονται σε αντίφαση με τις υποκειμενικές συνθήκες και, πάνω από όλα, με το γεγονός της καθυστέρησης στη διεκδίκηση ηγετικού ρόλου από την εργατική τάξη. Οι συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης, όπως αυτές ορίζονται από τον Λένιν, μπορούν να ωριμάσουν σε χρονικά μεσοπρόθεσμο βάθος.

     3. Διαπραγμάτευση τύπου Νικαράγουας: Ένα κέντρο με σημαντικό βάρος στην κυβέρνηση ποντάρει στην πιθανότητα μιας διαπραγμάτευσης με τους εκπρόσωπους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με την ελπίδα ότι, παραδίδοντας την κυβέρνηση, θα διατηρήσει σημαντικά προνόμια και οικονομική δύναμη.

     4. Στρατιωτικό πραξικόπημα: Οι επιπτώσεις της πολιτικής κρίσης διεισδύουν σε όλες τις κοινωνικές πτυχές, συμπεριλαμβανόμενου και του στρατιωτικού κατεστημένου, όπου συνυπάρχουν αστοί, προλετάριοι, πατριώτες, δημοκράτες, επαναστάτες, προδότες και αντεπαναστάτες. Ο αντίκτυπος της κατάστασης αντικατοπτρίζεται καθημερινά σε ενέργειες και δηλώσεις όπου αναφέρεται η περίπτωση στρατιωτικού πραξικοπήματος.

     5. Εισβολή: Η άμεση στρατιωτική εισβολή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Βενεζουέλα δεν θεωρείται το πιο πιθανό μέσα στους επόμενους μήνες, αλλά υπάρχουν σαφείς κινήσεις του ΝΑΤΟ, μέσω των λακέδων του στην περιοχή (Κολομβία, Βραζιλία, Γουιάνα) να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε δικαιολογία και, μέσω μιας περιφερειακής δύναμης, να προχωρήσει σε πιο άμεσες επιθετικές κινήσεις.

     Για τους αληθινούς επαναστάτες δεν υπάρχει επιστροφή. Οποιοδήποτε από αυτά τα σενάρια (ή και όλα μαζί) μπορούν να οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο. Οι αδυσώπητοι μηχανισμοί της ταξικής πάλης προχωρούν στη Βενεζουέλα. Αυτή τη στιγμή ο αγώνας κόντρα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό είναι στην πρώτη γραμμή ως γενική έκφραση της πάλης ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Αν και τη στιγμή αυτή αθροίζονται στον αγώνα και άλλα τμήματα της κοινωνίας, τμήματα με εθνική συνείδηση, πατριωτικά, αντιιμπεριαλιστικά ή και άλλα ταξικά στρώματα, χωρίς την πρωτοπορία του προλεταριάτου δεν μπορεί ο αγώνας να οδηγήσει σε πραγματική νίκη. Η μικροαστική ασάφεια δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ, η σοσιαλδημοκρατία είτε θα μετατοπιστεί σε μια συμφωνία με τη δεξιά, είτε προς μια αριστερή στροφή, κάτι που σημαίνει: Αν κυριαρχήσει η δεξιά, η κυβέρνηση θα είναι μια κυβέρνηση των αμερικάνων που θα επιδείξει άγρια καταπίεση στο λαό και πιο πολύ στις επαναστατικές δυνάμεις. Αν κυριαρχήσει μια πραγματικά επαναστατική κυβέρνηση, καθοδηγούμενη από το προλεταριάτο, τότε ο αποκλεισμός και η επιθετικότητα θα πάρουν πιο σοβαρές διαστάσεις. Για το λόγο αυτό, οι κομμουνιστές, μαρξιστές-λενινιστές δεν έχουν άλλη επιλογή για να προετοιμάσουν σε εθνικό και διεθνές επίπεδο με τον καλύτερο τρόπο τις απαντήσεις στις προκλήσεις του όχι μακρινού μέλλοντος.

     Μια διεθνής μαρξιστική-λενινιστική πολιτική στηριγμένη στη βάση της καταγγελίας της επιθετικότητας του ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ-ΕΕ, της υποστήριξης της λαϊκής αντίστασης, τη δημιουργία λαϊκών βάσεων για την αντιμετώπιση του κύριου εχθρού που είναι κοινός για όλους τους λαούς, μπορεί να επιτρέψει την ανάπτυξη των επαναστατικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και σε διεθνές επίπεδο διευκολύνοντας την επίτευξη των τακτικών και στρατηγικών μας στόχων.


Ο σοσιαλισμός μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με την εργατο-αγροτική συμμαχία στην εξουσία και το λαό στα όπλα

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση