αρχική σελίδα πολιτική 77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ: Πραγματικά διδάγματα και όψιμες αναθεωρητικές ερμηνείες (Άρθρο του "Λαϊκού Δρόμου" της 22ης του Σεπτέμβρη 2018)

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ: Πραγματικά διδάγματα και όψιμες αναθεωρητικές ερμηνείες (Άρθρο του "Λαϊκού Δρόμου" της 22ης του Σεπτέμβρη 2018) PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Από την εφημερίδα "ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" (αναδημοσίευση, με επισημάνσεις της ιστοσελίδας μας)   
Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018 17:17

    Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΑΜ

 

27 του Σεπτέμβρη 1941 - 27 του Σεπτέμβρη 2018


77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

και το ξεκίνημα του μεγαλειώδους αγώνα της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!

    Απ' αφορμή τη μεγάλη σημερινή επέτειο των 77 χρόνων από την ίδρυση του ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, του θρυλικού μας ΕΑΜ που με την καθοδήγηση του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης, του ηρωικού κι αδάμαστου ΚΚΕ, συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας στον αντιφασιστικό αγώνα, γράφοντας το έπος της Αντίστασης,  το "νέο '21" του νεότερου Ελληνισμού, η sispirosi.gr αναδημοσιεύει από την εφημερίδα "ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ", του Μ-Λ ΚΚΕ κι από τη στήλη του "Σελίδες από την ιστορία του κινήματος" (22-9-2018, σελ. 18) το παρακάτω αφιέρωμα.


     Πρόκειται για ένα κείμενο που λέει μεγάλες και αναμφισβήτητες αλήθειες, έστω κι αν αυτές στενοχωρήσουν κάποιους φίλους μας, οι οποίοι θα νιώσουν κάπως άβολα μπροστά στην κριτική που ασκείται στο άρθρο προς τους αναθεωρητές της ΕΑΜικής ιστορίας και της ιστορίας του ΚΚΕ,  δηλαδή  προς τη ...σημερινή γραμμή της ηγεσίας του "επίσημου" ΚΚΕ, έτσι όπως διακηρύσσεται μέσα από τις αποφάσεις του τα δημοσιεύματά του στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και στην ΚΟΜΕΠ και τώρα πια και στα νεόκοπα "ιστορικά δοκίμια" των εκδόσεών του.

   Λυπούμεθα γι' αυτό, αλλά ας λάβουν υπόψη τους αυτοί όλοι και τη δικιά μας τη στενοχώρια, όταν είδαμε εδώ και μερικά χρόνια αυτές τις νεόκοπες απαράδεκτες θέσεις του επίσημου Περισσού, τις κρίσεις του; για τη γραμμή του αντιφασιστικού αγώνα της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, για το 7ο συνέδριό της, για το 6ο και το 7ο συνέδριο του ΚΚΕ, για την ίδρυση και τη γραμμή του ΕΑΜ κλπ, κλπ... Πράγματα απίστευτα και εντελώς έξω από την ιστορική αλήθεια, μιαν ιστορική αλήθεια που ΟΛΟΙ ΜΑΣ ανεξαιρέτως οι κομμουνιστές την αναγνωρίζαμε ως αναμφισβήτητη για δεκαετίες, πέρα από οποιεσδήποτε άλλες διαφορές μεταξύ μας...

   Άλλωστε έχουμε δημόσια εκφράσει τη διαφωνία μας σ' αυτές και μάλιστα επανειλημμένως.

     Το άρθρο του "Λαϊκού Δρόμου" για το ΕΑΜ έχει ως εξής ( οι επισημάνσεις δικές μας):

 

 


Αποτέλεσμα εικόνας για εαμ φωνη λαου



77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

Πραγματικά διδάγματα και όψιμες αναθεωρητικές ερμηνείες

    Το βράδυ της 27 Σεπτέμβρη 1941, ενώ η μπότα της γερμανοφασιστικής κατοχής πατούσε βαριά όλη την Ελλάδα, σ’ ένα μικρό σπίτι στο τέρμα της οδού Μαυρομιχάλη στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκε η συνάντηση που κατέληξε στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).

   Στη συνάντηση αυτή που ήταν κατάληξη προγενέστερων επαφών -κατά τις οποίες διαπιστώθηκε και η άρνηση και η αποφυγή των αστικών δυνάμεων και παραγόντων για ένα απελευθερωτικό μέτωπο ενάντια στον κατακτητή - πήραν μέρος εκτός από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ και τρείς ακόμα εκπρόσωποι μικρών κομμάτων [Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ), Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ)] που ενέκριναν το ιδρυτικό κείμενο του ΕΑΜ και το πρώτο του διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, που πρότεινε το ΚΚΕ και το οποίο μοιράσθηκε πλατιά.

    Η δημιουργία του ΕΑΜ στηρίχθηκε στη γενική πολιτική κατεύθυνση που χάραξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ακολούθησε και το επαναστατικό ΚΚΕ για τον αντιφασιστικό αγώνα ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, που αποτυπώθηκε και στο γνωστό ως πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο.

    Σ’ αυτήν πρωτοστάτησε το ΚΚΕ, που αν και η γερμανική κατοχή το βρήκε βαριά χτυπημένο από τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά και με το μεγάλο μέρος της ηγεσίας του στις φυλακές και στις εξορίες και τις οργανώσεις του σοβαρά αποδυναμωμένες, με τους αγώνες, τις θυσίες και τη θαρραλέα δράση και στάση των μελών και στελεχών του στα πεδία των μαχών και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, έγινε η ψυχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ενάντια στην τριπλή υποδούλωση της χώρας μας στον γερμανικό, ιταλικό και βουλγαρικό φασισμό.

    Με επικεφαλής τους κομμουνιστές, το ΕΑΜ άπλωσε με ταχύτητα την επιρροή του σε όλη τη χώρα, και στις πόλεις και στην ύπαιθρο και κατόρθωσε να εντάξει στις γραμμές του σχεδόν τρία εκατομμύρια του πληθυσμού της Ελλάδας, που τότε ήταν περίπου εφτά εκατομμύρια.

   Μπαίνοντας μπροστά στην πάλη για την απελευθέρωση και την επιβίωση του λαού, οργανώνοντας μεγάλες κινητοποιήσεις, απεργίες και συλλαλητήρια, αποκτώντας ακόμα μεγαλύτερη ισχύ στον αγώνα με τη δημιουργία πρώτα απ’ όλα του ΕΛΑΣ και του ΕΛΑΝ, με τη δημιουργία της ΕΠΟΝ και άλλων μορφών αντιστασιακής οργάνωσης και πάλης, έγινε η πιο ισχυρή εθνικοαπελευθερωτική δύναμη που συσπείρωσε τη μεγάλη μάζα της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και των άλλων λαϊκών στρωμάτων που κατόρθωσε να απελευθερώνει μεγάλες περιοχές της χώρας και να εγκαθιστά εκεί δομές λαϊκής εξουσίας που συνενώθηκαν κάτω από την “κυβέρνηση του βουνού”, την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΑΕΑ).

    Το ΕΑΜ, στηριζόμενο από τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού, διαθέτοντας λαϊκό στρατό και οργανώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και απελευθερωμένες περιοχές με εγκαθιδρυμένη λαϊκή εξουσία, αναδείχθηκε σε πανίσχυρη πολιτική δύναμη της χώρας, που μπορούσε να κατευθύνει τις παραπέρα πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, που μπορούσε να κατακτήσει το “έπαθλο” που έγραφε ο Ν. Ζαχαριάδης στο ιστορικό “Ανοιχτό γράμμα προς το λαό της Ελλάδας” μετά την εισβολή του ιταλικού φασισμού: “μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό”.

    Όμως η ηγεσία του ΕΑΜ και πρώτα απ’ όλα η ηγεσία του ΚΚΕ δεν στάθηκε άξια, ύστερα από το διώξιμο των κατακτητών, να οδηγήσει την ΕΑΜική εποποιία ως την άνοδο των λαϊκών δυνάμεων στην εξουσία και την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Αντίθετα με διαδοχικές πράξεις της, που η μία ήταν καταστροφικότερη από την προηγούμενη, δηλαδή, κυρίως με την συμφωνία του Λιβάνου, τη συμφωνία της Γκαζέρτας και τη συμφωνία της Βάρκιζας, έδωσαν τη δυνατότητα να ξαναεπιβληθούν οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές στην Ελλάδα και η μαύρη ελληνική αντίδραση στην εξουσία.

    Η συμμετοχή στη διάσκεψη του Λιβάνου (17-20.5.1944), στη διαδικασία συγκρότησης κυβέρνησης “εθνικής ενότητας” με τα αστικά κόμματα, που κίνησαν οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές και οι εντολοδόχοι τους στην ελληνική πλουτοκρατική ολιγαρχία, και η υπογραφή της συμφωνίας του Λιβανου αποτέλεσαν πράξη πολιτικού συμβιβασμού και υποταγής της Εαμικής αντίστασης στα σχέδια των Εγγλέζων και των ελληνικών αστικών κομμάτων, που ήταν και απόντα από την αντιχιτλερική αντίσταση.

    Η συμφωνία της Γκαζέρτας (24.9.1944) που έβαλε τον ΕΛΑΣ υπό τις διαταγές της κυβέρνησης “εθνικής ενότητας” και του Άγγλου στρατηγού Σκόμπυ, σήμανε στρατιωτική υποταγή και άνοιγμα του δρόμου για τη διάλυση του ΕΛΑΣ και τον αφοπλισμό της ΕΑΜικής αντίστασης από το δυναμικότερο βραχίονά της.

   Η συμφωνία της Βάρκιζας (12.2.1945), ήταν μια πράξη συνθηκολόγησης, παράδοσης των όπλων, νομιμοποίησης της δίωξης των αγωνιστών της αντίστασης και εγκαθίδρυσης των αντιδραστικών δυνάμεων στην εξουσία, η οποία υπογράφτηκε μετά την ηρωική αντίσταση 33 ημερών του λαού της Αθήνας και του Πειραιά στην ένοπλη αγγλική επέμβαση το Δεκέμβρη του 1944 και αφού οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΕΑΜ δεν έριξαν όλες τις δυνάμεις που διέθεταν σε αυτή την κρίσιμη μάχη, κρατώντας τις κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ μακριά από τη σύγκρουση.

    Η αιτία που οδήγησε σ’ αυτές τις ολέθριες πολιτικές πράξεις βρίσκεται στην πολιτική που κυριάρχησε στην καθοδήγηση του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της κατοχής, η οποία δεν συνέδεσε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με το ζήτημα της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας και προσανατόλισε τον αγώνα του ΕΑΜ σε μια κατεύθυνση ο μεταπελευθερωτικός “τρόπος διακυβέρνησης” να καθορισθεί με “προκήρυξη εκλογών με βάση την αναλογική” -όπως αναφέρεται και στο ιδρυτικό του ΕΑΜ. Βρίσκεται στο ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έβλεπε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως αντιιμπεριαλιστικό-ταξικό αγώνα. Επιπλέον δεν θεωρούσε ότι μπορεί να “τα βγάλει πέρα με τους Αγγλους” και γι’ αυτό επεδίωκε ένα συμβιβασμό που εκφράστηκε με τη γραμμή της συμμετοχής σε “κυβέρνηση εθνικής ενότητας” με τα αστικά κόμματα, παρ’όλο που η Εαμοελασίτικη αντίσταση είχε δημιουργήσει συσχετισμό δυνάμεων μέσα στη χώρα που της επέτρεπε να προχωρήσει στην κατάληψη της εξουσίας και να βάλει τα θεμέλια για μια ανεξάρτητη λαικοδημοκρατική ανάπτυξη της Ελλάδας.

★★★

    Το ΕΑΜ, παρ’ όλο που δεν κατάφερε να επιτελέσει το έργο της απαλλαγής από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση και να αποτρέψει την επιστροφή της ελληνικής αντίδρασης στην εξουσία, διώχνοντας τον φασίστα καταχτητή και προσφέροντας τα μέγιστα στα χρόνια της κατοχής στον αγώνα επιβίωσης του ελληνικού λαού και πρωταγωνιστώντας στην οργάνωση της απελευθερωτικής πάλης έγραψε μια απαράμιλλη εποποιία που έχει ριζώσει μέσα στον ελληνικό λαό, με τον οποίο δέθηκε με δεσμούς αίματος .

    Οι συκοφαντίες και τα ψεύδη που εκτόξευσε η μαύρη εμφυλιακή και μετεμφυλιακή αντίδραση αλλά και όλη η αντικομμουνιστική προπαγάνδα μέχρι σήμερα, ενάντια στο ΕΑΜ, δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να θίξουν την αίγλη του. Βρίσκεται στην κορυφή της ιστορίας των απελευθερωτικών αγώνων του ελληνικού λαού στον 20ό αιώνα και είναι μια πηγή μεγάλων διδαγμάτων για το λαϊκό κίνημα και, ιδιαίτερα, για το κομμουνιστικό κίνημα που στάθηκε ο πρωτεργάτης του.

    Τα διδάγματα που οφείλει να βγάλει το κομμουνιστικό κίνημα, ειδικά αναζητώντας τους λόγους που δεν μπόρεσε το ΕΑΜ να φέρει τον αγώνα του ως το ύψος της εγκαθίδρυσης μιας λαϊκής εξουσίας που θα έκανε την Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος -λαϊκής δημοκρατίας, δεν είναι οι διαστρεβλωτικές ερμηνείες σαν κι αυτές που δίνει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, γράφοντας, “διορθώνοντας” και ξαναγράφοντας “δοκίμια της ιστορίας” του ΚΚΕ. Σύμφωνα με αυτές, που επαναλαμβάνει και στη φετινή διακήρυξή της για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, οι αιτίες που “δεν ανταποκρίθηκε” το ΕΑΜ και το ΚΚΕ “στις συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα κατά την Απελευθέρωση” αποδίδονται “στην επίδραση της στρατηγικής γραμμής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (π.χ. 7ο Συνέδριο της ΚΔ) και της στρατηγικής που είχε επεξεργαστεί το 1934 (6η Ολομέλεια) και το 1935 (6ο Συνέδριο)”, ενώ “ η προσπάθεια το Κόμμα να δώσει κατεύθυνση στην πάλη του λαού ενάντια στην ξένη εισβολή, με τα τρία γράμματα του Ν. Ζαχαριάδη” αξιολογείται ως “προσπάθεια που δεν ήταν απαλλαγμένη από αντιφάσεις και προβλήματα που είχε η στρατηγική της ΚΔ εκείνη την περίοδο σε σχέση με τον χαρακτήρα του πολέμου και τη σύνδεση της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου”.

    Οι ερμηνείες αυτές ενοχοποιούν την πολιτική που διαμόρφωσε το επαναστατικό ΚΚΕ με την 6η ολομέλεια του 1934 και το 6ο Συνέδριο του 1935, αμφισβητούν, στην ουσία, τη γραμμή του πρώτου γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη ενάντια στη φασιστική εισβολή στην Ελλάδα και, κυρίως, θεωρούν υπεύθυνη τη γραμμή του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αρνούνται τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελούν ευθεία απόρριψη της γραμμής που έφερε τη μεγάλη Αντιφασιστική νίκη, το δυνάμωμα του κομμουνιστικού κινήματος και τη διεύρυνση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Απόρριψη της γραμμής που επέτρεψε στο ΚΚΕ τη δεκαετία του 1930 να ξεπεράσει την προγενέστερη κρίση του και μετά το 1934 με την κατάκτηση ενός σωστού προγράμματος να γνωρίσει ανάπτυξη. Απόρριψη της βασικής κατεύθυνσης που έδωσε τη δυνατότητα να οικοδομηθεί το ΕΑΜ.

    Τέτοιες “εξηγήσεις” δεν μπορούν, βέβαια, να απαντήσουν πως άλλα κομμουνιστικά κόμματα όπως της Κίνας, της Αλβανίας, της Γιουγκοσλαβίας, που ακολουθούσαν και αυτά τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μπόρεσαν με τα απελευθερωτικά αντιφασιστικά μέτωπά τους να εγκαταστήσουν τη λαϊκή εξουσία, να κατακτήσουν εθνική ανεξαρτησία και να φτιάξουν Λαϊκές Δημοκρατίες .

    Δεν αποτελούν, προφανώς,, “επιστημονικές” ερμηνείες, όπως αρέσκεται να κομπάζει η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά αντίθετα “ερμηνείες” που καλουπώθηκαν για να χωράνε και για να δικαιολογήσουν τη σημερινή πολιτική του και τις αντιμαρξιστικές-αντιλενινιστικές θεωρίες που την συνοδεύουν (όπως λ.χ, ότι παντού σε όλες τις χώρες ο χαρακτήρας της επανάστασης είναι σοσιαλιστικός, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης τους,τα χαρακτηριστικά και τις ιδιομορφίες του καπιταλισμού τους, την ταξική σύνθεση της κοινωνίας και τον συσχετισμό κοινωνικών δυνάμεων, ιμπεριαλιστικός ο χαρακτήρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κλπ.).

   Τα υλικά αυτών των “ερμηνειών”, ωστόσο, δεν είναι και τόσο καινούργια. Τα βρίσκει, καθένας, και στις θεωρίες και την πολιτική του τροτσκισμού (ιμπεριαλιστικός ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, αντίθεση στη γραμμή του 7ου συνεδρίου της ΚΔ, κλπ.), που ως γνωστόν στάθηκε και αντίπαλος του ΕΑΜ...






















Αποτέλεσμα εικόνας για τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση