αρχική σελίδα πολιτική Το "παραγωγικό ψεύδος" του διεθνοποιημένου-ομογενοποιημένου κοινωνικού παρασιτισμού και των συμμάχων του...

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Το "παραγωγικό ψεύδος" του διεθνοποιημένου-ομογενοποιημένου κοινωνικού παρασιτισμού και των συμμάχων του... PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον συναγωνιστή και φίλο Γ.Κ.   
Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 14:58
      Αποτέλεσμα εικόνας για Τουρκία Ισραηλ ΗΠΑΑποτέλεσμα εικόνας για Τουρκία Ισραηλ
  

Από το συναγωνιστή και φίλο Γ.Κ. λάβαμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω πολιτική ανάλυση, που θέμα της έχει το διαχρονικό κοινό ρόλο των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και των συνεταίρων τους, δηλαδή των καθεστώτων της  Τουρκίας και του σιωνιστικού Ισραήλ (παρά τις όποιες υποκριτικές "αντιθέσεις τους") στις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή μας. Το άρθρο είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες αιτίες των εξελίξεων, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στον ελληνικό λαό, αναφορικά και με το ρόλο που παίζει η σημερινή, ψευτοαριστερή, αμερικανόδουλη ελληνική κυβέρνηση στην εξυπηρέτηση των διαχρονικών αυτών σχεδίων. Γιατί ο λαός μας οφείλει να γνωρίζει και να βάλει φραγμό στους αδίστακτους διεθνείς δολοφόνους των λαών.
    Γράφει λοιπόν ο Γ.Κ.:

Το παραγωγικό ψεύδος.

Η επιβαλλόμενη, από τα σχέδιά τους, υποκριτική αντιπαράθεση Ισραήλ, ΗΠΑ και Τουρκίας

 

    Όταν κάποιος έχει μπει στο χορό αυτών που μπορούν να σχεδιάζουν και να πραγματοποιούν το έγκλημα, έχει ήδη κατακτήσει τη δεξιότητα της παραγωγής και πώλησης του ψεύδους στο κοινωνικό του περίγυρο, το οποίο πρέπει είναι ανάλογου μεγέθους με το μέγεθος του εγκλήματος το οποίο σχεδιάζεται, οργανώνεται και στηρίζεται.

   Και αυτό γιατί ένα μεγάλο ψεύδος χρειάζεται ένα αρκετά μεγάλο κεφάλαιο σαν βάση στήριξης, σε όλες του τις αντίστοιχες συνιστώσες οικοδόμησης. Κεφάλαιο το οποίο φτιάχνεται φυσικά από τι άλλο, από πωλήσεις.

    Γι' αυτό και το Κεφάλαιο είναι έννοια της πολιτικής οικονομίας, ομόλογη του ψεύδους. Και χτίζεται μόνο πάνω στο θεμέλιο του ψεύδους.

    Το μέγεθος λοιπόν του ψεύδους, μετριέται από το κέρδος-διαφορά το οποίο αποφέρει σ’ αυτόν που το πουλά, από το μέγεθος του πλήθους των αγοραστών, όπως επίσης και από το ανά μονάδα αγοραστή εκμαιευόμενο, αποσπώμενο κέρδος-διαφορά.

   Δηλαδή από το βαθμό και το βάρος της ζημιάς που προκαλείται σ’ αυτόν που το υιοθετεί, αγοράζοντάς το, σαν αλήθεια.

    Μ’ άλλα λόγια, από το μέγεθος της κλοπής που ‘παράγεται’, όταν γίνεται μια πώληση με αυτούς τους όρους του ψεύδους.

   Αυτό το ‘παραγόμενο κέρδος’ από την πώληση του ψεύδους λέγεται συνήθως υπεραξία. Μόνο που η υπεραξία είναι κάπως πιο διευρυμένη έννοια από το ψεύδος. Πιο διευρυμένη αλλά συγχρόνως και η πιο ενδιαφέρουσα, το πραγματικό κίνητρο γι' αυτόν που  πουλάει το ψεύδος.

   Όπως και ο λόγος παραγωγής και διακίνησης του ψεύδους είναι ακριβώς η απόχτηση υπεραξίας.

    Η επένδυση λοιπόν του εγκληματικού ψεύδους έχει ένα και μοναδικό σκοπό, την ‘παραγωγή’ υπεραξίας γι αυτόν που το πουλάει. Και θεωρείται εγκληματικό γιατί επιβάλλει με τις συνθήκες του, την παραγωγή της μέγιστης δυνατής υπεραξίας, της μέγιστης δυνατής κλοπής.

    Εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε το εγκληματικό ψεύδος, αυτό δηλαδή που φτιάχνεται για να δικαιολογήσει ή να διευκολύνει το έγκλημα, δηλαδή την κλοπή, από ένα όποιο διαφορετικό ψεύδος.

    Και το έγκλημα δεν είναι τίποτα άλλο από την εξιδανίκευση, το σχεδιασμό, την οργάνωση και την πραγματοποίηση της κλοπής. Κλοπής που γίνεται από τον ισχυρότερο εις βάρος του αδυνατότερου, στη φάση εκείνη της εξέλιξης της σχέσης  τους, η οποία αργότερα ή κάπου αλλού μπορεί να αλλάξει φορά.

   Το καθεστώς ‘νομιμοποίησης’ αυτού του ψεύδους διά της ισχύος του κλέπτοντος, ονομάζεται φασισμός. Γι' αυτό και οι φασίστες έχουν σαν δόγμα το καθήκον σχεδιασμού και εφαρμογής του αντίστοιχου ψεύδους, είναι οι ιδεολόγοι κατασκευαστές του. Αφού άλλωστε είναι οι ιδεολόγοι του εγκλήματος.

    Με άλλα λόγια, η ενσυνείδητη επιχείρηση ‘παραγωγής’ υπεραξίας στο μέγιστο δυνατό βαθμό, χρησιμοποιώντας γι' αυτό τις όποιες αδυναμίες αυτού που το αγοράζει, όπως επίσης δημιουργώντας τη μέγιστη δυνατή ζημιά, λόγω της εκ των πραγμάτων υλικής ανεπάρκειας, της πνευματικής υστέρησης, του ανταγωνιστικού μειονεκτήματος αλλά και λόγω της παθητικής, δουλικής συναίνεσης του θύματος, στην πραγματοποίηση του εγκλήματος.

   Το έγκλημα επίσης χρειάζεται την απαραίτητη κάθε φορά συναινετική νομιμοποίηση, για να μπορεί να ολοκληρώνεται φέρνοντας με τον πιο κερδοφόρο, ανέξοδο τρόπο, τη λεία του στον εγκληματία.

    Επειδή όμως αυτή η λεία, για την οποία σχεδιάζεται και πραγματοποιείται το έγκλημα, αποτελεί προϊόν κλοπής από αυτούς που έχουν παράγει ή που τους ανήκει εν γένει και εν δυνάμει το υλικό το οποίο διά του εγκλήματος μετατρέπεται σε λεία, είναι αναγκασμένο, το έγκλημα, να συνοδεύεται και να στεγάζεται κάτω από την ομπρέλα του ψεύδους, της αντι-επιστημονικότητας, της άγνοιας, της επιπολαιότητας αλλά και του σαπίσματος του ιδίου του θύματος, προκειμένου, νομιμοποιούμενο από το ίδιο το θύμα, να μπορεί να μετατεθεί, το υλικό της λείας, προς τη μεριά του εγκληματία με τον πιο κατοχυρωμένο σίγουρο τρόπο.

    Να συνεχίσει και να δυναμώσει η ροή υπεραξίας προς τη μεριά του κεφαλαίου.

   Αυτά αποτελούν απλά μαθήματα βάσης για κάθε επίδοξο επαγγελματία και τους απαραίτητους  συμμάχους του.

    Το επάγγελμα του εγκλήματος προϋποθέτει την ικανότητα εξιδανίκευσης του εγκλήματος, που αυτό με τη σειρά του συνεπάγεται την απόχτηση της ‘ιδεολογίας’ του εγκλήματος.

    Αυτό ακριβώς είναι ο φασίστας. Ένας ‘ιδεολόγος’ του εγκλήματος, ένας πεπαιδευμένος, σε όλες τις πλευρές της προσωπικότητάς του, τελειοποιημένος ιδεολόγος του εγκλήματος.

Γι' αυτό και αυτός ο τύπος ατόμου λειτουργεί ντε φάκτο εναντίον κάθε μορφής πολιτισμού.

“Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, γεμίζω το πιστόλι μου” έλεγε με τόσο ειλικρινή τρόπο ο Hanns Johst, εθνικοσοσιαλιστής δραματουργός.

   Φασισμός είναι το καθεστώς που κερδίζει από την καταστροφή του πολιτισμού του ανθρώπου. Φασισμός είναι η "ιδεολογία" του εγκλήματος. Με άλλα λόγια, φασισμός είναι μέθοδος υποταγής του ανθρώπου.

    Για την αναδεικνυόμενη τώρα αντιμαχία μεταξύ του Αμερικανικού και Ισραηλινού από τη μια πλευρά και Τουρκικού κράτους (όχι χώρας ή ακόμα περισσότερο λαού) από την άλλη, δεν μπορεί να μην έλθουν διά συνειρμού κομμάτια από τη, δυστυχώς γι αυτούς, σχετικά πρόσφατη ιστορία, τα οποία αναφέρονται με το τρόπο που αναφέρονται από τους ίδιους, ώστε να δοθεί θεμέλιο στις βολές που πραγματοποιούν η κάθε μια από τις δύο ανταγωνιζόμενες πλευρές στη πραγματοποίηση του εγκλήματος.

    Αυτό γίνεται όταν οι δύο πλευρές αυτές αναγκάζονται, από την ίδια την ιστορία, όπως η επιστήμη την αναλύει και μας δίνει να την καταλάβουμε και όχι όπως τα επιτελεία του εγκλήματος την παρουσιάζουν, όταν λοιπόν αναγκάζονται ή καλύτερα περιορίζονται να μοιράσουν κομμάτια της ίδιας λείας, δηλαδή όταν είναι υποχρεωμένοι να κλέψουν τον ίδιο εν δυνάμει δικαιούχο και  παραγωγό πλούτου.

   Πλούτο, που μπαίνει στα γρανάζια της μηχανής μετατροπής του σε λεία γιατί απλούστατα ο πλούτος δεν μπορεί να ανήκει στον παραγωγό του!

   Αυτό είναι και η πεμπτουσία του ιμπεριαλισμού.

Γι' αυτό και ο καλύτερος υπηρέτης του, είναι ο φασισμός.

Και αυτό, όταν το έγκλημα έχει αναχθεί σε γενικευμένο, διευρυμένο, νομιμοποιημένο και υπερισχύον καθεστώς στην κάθε περιοχή ζήσης του κάθε παραγωγού.

   Όταν το κράτος έχει μετατραπεί σε ανοιχτό υπηρέτη του Κεφαλαίου και αυτό το διακηρύσσει και το βαφτίζει μέχρι και "αριστερή" πολιτική.

   Ένα τέτοιο παράδειγμα αρκετά προσομοιωμένο, έχουμε και σε μας εδώ που διαβάζουμε και γράφουμε στην Ελληνική γλώσσα!

   Στις περιπτώσεις στόχευσης του πλούτου, ο οποίος αποτελεί κοινό ή καλύτερα κοινοχτημονικό δικαίωμα ενός ενιαίου πλήθους παραγωγών, οι οποίοι μπορούν να χαίρονται όποια κομμάτια της ζωής τους ενιαία, συνεκτικά, ομοιόμορφα και μη αγοραία, τότε μιλάμε για τη στόχευση πλούτου ο οποίος ανήκει σε κάποιο λαό. Τότε μιλάμε για τη στόχευση των κοινωνικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, μιλάμε δηλαδή για την επιχείρηση υποταγής του λαού αυτού, που όταν -αυτό- γίνεται η επίσημη κρατική πολιτική, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φασισμό με τη μουτσουρούνα πιθανώς και μέχρις ενός σημείου, της κοινοβουλευτικής αυταπάτης.

    Αυτός ο λαός επειδή να είναι ο πραγματικός από την ιστορία δικαιούχος του πλούτου, όπως συμβαίνει για κάθε πλούτο και για κάθε λαό, στοχεύεται από τα επιτελεία του εγκλήματος.

   Και είναι λαός γιατί μπορεί να ζει και να χαίρεται μέσα από ότι του δίνει αυτό που Του ανήκει. Και δεν μπορεί να Του ανήκει τίποτα απολύτως, εξατομικευμένα, ιδιωτικά, ανταγωνστικά, παρά μόνο και μόνο κοινοχτημονικά. Δηλαδή με άλλα λόγια μη αγοραία.

    Το έχει χωρίς να το αγοράζει! Γι' αυτό άλλωστε και το ΕΧΕΙ. Επειδή δεν χρειάζεται να το αγοράσει!

   Αυτός ο πληθυσμός που μπορεί να χαίρεται και να χτίζει τη ζωή του το πολιτισμό του με σχέσεις και αλληλεπιδράσεις που βρίσκονται εκτός αγοράς, Αυτός είναι και μόνον αυτός μπορεί να ονομάζεται λαός.

   Και Αυτός είναι εν δυνάμει αντιφασίστας.

   Γι' αυτό και αυτό που μισεί πάνω απ’ όλα ο φασισμός είναι ο ίδιος ο λαός.

    Γιατί δεν μπορεί να του αναγνωρίσει ότι του ανήκει οτιδήποτε στη ζωή.

    Δεν υπάρχει λοιπόν πολιτισμός που μπορεί να παραχθεί και να αναπαραχθεί, μέσα στους κανόνες και διά των κανόνων της αγοράς.

    Αυτό που μπορεί να υπάρχει εκεί είναι μόνο και μόνο ο ανταγωνισμός.

   Ο πολιτισμός που αποτελεί το μοναδικό συνδετικό κρίκο ενός όποιου λαού, αποτελεί δηλαδή τη δύναμή του, γι αυτό και καταργείται όταν στο χώρο αυτό μπει η αγορά.

  Ο πολιτισμός είναι μέρος της ουσίας αυτού που μπορεί να ονομάζεται πατρίδα ενός λαού!

    Δεν υπάρχει πολιτισμός μέσα στα πλαίσια της αγοράς. Όπως δεν υπάρχει λαός μέσα στα πλαίσια των ιδιωτικών σχέσεων. Ο λαός δεν συνθέτεται και δεν χτίζεται από τα υλικά των ιδιωτικών  χαρακτηριστικών του ανθρώπου. Ο λαός δεν αποτελείται από ιδιώτες, όπως οι ιδιώτες δεν αποτελούν λαό, μόνο και μόνο από αυτή τους την ιδιότητα. Γι αυτό και δεν μπορούν να έχουν αυτό που λέμε πατρίδα, στο βαθμό που διατηρούν την ιδιότητά τους αυτή.

    Η πατρίδα αποτελεί βασικότατο μέρος, θεμέλιο του πολιτισμού, το οποίο μπορεί να υπάρχει και να αναπτύσσεται μόνο έξω από τα όρια της αγοράς.

   Και υπάρχει όσο και όταν δεν εξιδανικεύεται η αγορά, όταν ο καταναγκασμός της ανεπάρκειας των κοινωνικών σχέσεων δεν λειτουργεί σαν ιδανικό.

   Όταν δεν γίνεται ο καταναγκασμός της αγοράς, ιδανικό στις κοινωνικές σχέσεις του ανθρώπου.

   Τώρα, για τους εκπροσώπους αυτών των δύο κρατών που αναδεικνύονται σε επίκαιρους πρωταγωνιστές του ανταγωνισμού για τη μοιρασιά της λείας, πράγμα που δίνει το υλικό για πώληση ειδήσεων σε μια αγοραία κοινωνία, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως αυτό με το οποίο ο ένας κατηγορεί τον άλλον αποτελεί την αλήθεια αλλά φυσικά και το πολύ πολύ, ένα μέρος αυτής. Και αυτός είναι ένας τρόπος πώλησης του ψεύδους για τους επαγγελματίες υπηρέτες του ιμπεριαλιστικού εγκλήματος.

    Γι' αυτούς και για αυτό που παρουσιάζουν, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε πως το πρώτο κράτος που αναγνώρισε το καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, ήταν το Τουρκικό κράτος, το οποίο πήρε στη συνέχεια σαν αμοιβή από αυτήν, το κομμάτι της Κύπρου που εξακολουθεί να κατέχει.

    Πλην όμως δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε πως οργανωτής και καθοδηγητής της Χούντας ήταν οι μυστικές κρατικές υπηρεσίες των Νατοϊκών συμμάχων και του ισραηλινού κράτους. Συμμάχων στην όλη επιχείρηση εγκατάστασης και ανάπτυξης των έως τώρα δραστηριοτήτων και προτεραιοτήτων της ευρύτερης γειτονιάς μας. Και τότε, όπως και τώρα.

   Βλέπουμε επίσης τη στενότατη αλληλοϋποστήριξη του υπερ-κράτους καθοδηγητή της Χούντας στις σημερινές επιχειρήσεις τους.

   Άρα τι να πει κάποιος, ότι το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ξέχασε τι έκανε τότε, ή μήπως αναγνώρισε ότι έκανε λάθος και άλλαξε πολιτική;

   Είναι τόσο συνεκτικά δεμένη η ιστορία των διαφόρων επεμβάσεων του Ιμπεριαλισμού στη περιοχή μας, που δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι, στη περίπτωση της Χούντας των Συνταγματαρχών, όπως λέγεται, είχε ενεργή συμφωνία και επιθυμία το κράτος του Ισραήλ, της Τουρκίας και των ΗΠΑ τουλάχιστον. Όπως φυσικά δεν μπορεί τόσο εύκολα να το υποστηρίξει η πλευρά του σημερινού ισχυρότερου μέλους της συμμαχίας αυτής, η οποία συνεχίζει με την ίδια σημαία την ίδια πολιτική. Της συμμαχίας του ΝΑΤΟ!

   Άρα λοιπόν, για την ιστορία, το πραξικόπημα της Χούντας έγινε όχι μόνον κοινή συναινέσει αλλά από κοινού, εν δυνάμει. Με από κοινού καταστρωμένα σχέδια, των πτυχών των κρατών αυτών που βρίσκονται σε τόσο μεγάλο βάθος, ώστε να εξακολουθούν να παίζουν κύριο ρόλο και σήμερα χωρίς να γίνονται παρατηρήσιμες από τον όχλο των ‘ελεύθερα’ ανταγωνιζόμενων ιδιωτών.

    Όπως είναι ο πληθυσμιακός "λαπάς" που παρασκευάζει ο "πολιτισμός" του "ελεύθερου κόσμου".

   Η ειρωνεία είναι ότι, ό,τι άφησε η χούντα ατελείωτο το φτιάχνει μια "αριστερή" κυβέρνηση, για τις ισχυρότερες των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστών, των επιτελείων του διεθνούς καθεστώτος εγκλήματος, αυτού που εν μέρει στη περιοχή μας έγινε με το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, που στηρίχτηκε και στηρίζεται στο μίσος που φύτρωσαν οι επεμβασίες με κύριο πρωταγωνιστή, εκεί, την “Ε-Ε” και την Γερμανική πρωτοπορεία της. Παίρνοντας έτσι ρεβάνς, αυτές οι πτυχές του Γερμανικού κυρίως κράτους και όχι μόνο, για την αντίσταση που πρόβαλε ο Γιουγκοσλάβικος λαός στην ανοικοδόμηση του Ράϊχ.

    Το ίδιο μίσος φροντίζουν να αναπτύσσουν και σήμερα μέσα στους λαούς ώστε τα θύματα να σφαχτούν για τη σωτηρία των εγκλημάτων. Ώστε από μόνοι οι αποδομημένοι λαοί τους να κουβαλούν την υπεραξία στους μπισακτάδες  των αφεντικών τους.

   Στα παράσιτα που κυβερνούν.

    Και εδώ δεν μπορούμε να μην παραθέσουμε το παρακάτω δημοσίευμα από τον 902.gr στις 11/08/’18 Σάββατο:

    " Σύμφωνα με σημερινό άρθρο του που δημοσιεύεται στην New York Times, ο Ερντογάν είπε ότι η συνεργασία της χώρας του με τις ΗΠΑ κινδυνεύει καθώς κλιμακώνεται η ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών και προειδοποίησε ότι η Άγκυρα θα αρχίσει να αναζητεί νέους συμμάχους. «Αν οι ΗΠΑ δεν αρχίσουν να σέβονται την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας και δεν αποδείξουν ότι αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το έθνος μας, η συνεργασία μας πιθανόν να κινδυνεύει», έγραψε στην εφημερίδα ο Ερντογάν.

    «Προτού να είναι πολύ αργά, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να εγκαταλείψει τη στρεβλή άποψη ότι η σχέση μας μπορεί να είναι ασύμμετρη και να αποδεχτεί το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εναλλακτικές», συμπλήρωσε. «Η αποτυχία να αντιστραφεί αυτή η μονομέρεια και η έλλειψη σεβασμού θα μας αναγκάσει να ξεκινήσουμε να αναζητούμε νέους φίλους και συμμάχους», υπογράμμισε.

   Για να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του, ο Τούρκος Πρόεδρος αναφέρθηκε στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, τονίζοντας πως «τη δεκαετία του ’70, η τουρκική κυβέρνηση μπήκε στην Κύπρο για να αποτρέψει τη σφαγή των Τούρκων από τους Ελληνοκύπριους παρά της αντιρρήσεις της Ουάσιγκτον. Η Τουρκία έχει αποδείξει αρκετές φορές ότι μπορεί μόνη της να φροντίζει τις υποθέσεις της εάν οι ΗΠΑ αρνούνται να ακούσουν», επεσήμανε.

   Παράλληλα, ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε σήμερα την έκκληση του προς τους Τούρκους να πουλήσουν τα δολάρια και τα ευρώ που διαθέτουν για να στηρίξουν το εθνικό τους νόμισμα."

    Τι άλλο από νομιμοποίηση του πραξικοπήματος και κατα-κάλυψη του ρόλου των ΗΠΑ τουλάχιστον αλλά και του Ισραήλ, στην εφαρμογή του καθαρά φασιστικού καθεστώτος εκείνου;

   Κάλυψη δηλαδή των εγκληματιών στο περίγυρο των οποίων ανήκει και η βαθειά πτυχή του Τουρκικού κράτους όπως και των γειτόνων του μη εξαιρουμένου του εν Ελλάδι φυσικά!

   Από κει και πέρα τι συμπέρασμα τι συμπεράσματα μπορούν να βγουν;

   Και μαζί με αυτά ας βάλουμε και τη δήλωση του Ρωσικού ΥΠΕΞ αμέσως μετά τη συμφωνία των Πρεσπών! ...

   Ποιο το καθήκον του Ελληνικού λαού και των γειτόνων του;

 

Γ.Κ.

Σκιάθος, 12-8-2018.



 

Αποτέλεσμα εικόνας για Τουρκία Ισραηλ βαλκάνια

   Αντί επιλόγου, ο συναγωνιστής αρθρογράφος μας μας προτείνει να διαβάσουμε οπωσδήποτε, από τη σελ. 6 του σημερινού ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ (14-8-2018), το ρεπορτάζ με τον τίτλο "ΗΠΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ, Τεντώνει κι άλλο το σχοινί της μεταξύ τους αντιπαράθεσης",  το οποίο κλείνει με τις παρακάτω επισημάνσεις:

   "Η Τουρκία εξέδωσε αιφνιδιαστικά ναυτική οδηγία (NAVTEX) για διενέργεια στρατιωτικών ασκήσεων κοντά στα οικόπεδα 5, 6, 10 της κυπριακής ΑΟΖ, όπου δραστηριοποιούνται ενεργειακοί κολοσσοί, η αμερικανική «ExxonMobil», η γαλλική «Τotal» και η ιταλική ΕΝΙ, κίνηση που δείχνει ότι η αντιπαράθεση θα κλιμακωθεί, ενώ διατυπώνονται φόβοι για πρόκληση «θερμού επεισοδίου» είτε στην κυπριακή ΑΟΖ είτε ακόμη και στο Αιγαίο."

  Και επισημαίνει καταλήγοντας:

  Το άρθρο τελειώνει με την υπογράμμιση φόβων "για πρόκληση «θερμού επεισοδίου» είτε στην κυπριακή ΑΟΖ είτε ακόμη και στο Αιγαίο."  
  Αυτό λοιπόν θα είναι πολύ πιο "παραγωγικό" αν γίνει στο Αιγαίο απ' ό,τι στην Κυπριακή ΑΟΖ. Εκεί έχει καθαρίσει η χούντα των συνταγματαρχών με την πρόσκληση του Αττίλα. Τα υπόλοιπα διαμορφώνονται με τη δουλειά που κάνει τώρα η "Αριστερά" στο Ελλαδικό κράτος. Βέβαια υπάρχει και ο καιροσκοπισμός των ηγεσιών...
 

Αποτέλεσμα εικόνας για αοζ αιγαιο
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση