αρχική σελίδα ποίηση Ποιήματα του συναγωνιστή και φίλου ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΑΚΟΣΑ (Α.Κ.Τ.) δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα μας (2015-2018-συγκεντρωτική έκδοση)
Ποιήματα του συναγωνιστή και φίλου ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΑΚΟΣΑ (Α.Κ.Τ.) δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα μας (2015-2018-συγκεντρωτική έκδοση) PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Σκιαθίτη ποιητή ΑΚΤ (Θανάση Τρακόσα)   
Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018 11:48

img_20150823_194545
    Συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του σύγχρονου Σκιαθίτη ποιητή, καλού φίλου και συναγωνιστή μας ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΑΚΟΣΑ (Α.Κ.Τ.) που είχε τη χαρά και την τιμή να πρωτοδημοσιεύσει η ιστοσελίδα μας στο χρονικό διάστημα 2015-2018. Ποιήματα εξαιρετικής ευαισθησίας, ανθρωπιάς και αγωνιστικού ήθους, ό,τι καλύτερο έχει να δείξει σήμερα η προοδευτική λογοτεχνική παραγωγή του νησιού μας στον τομέα της ποίησης .
   Με την τωρινή ευκαιρία της ανασυγκρότησης του υλικού μας, σας παραθέτουμε ενιαία όλα τα σχετικά μας δημοσιεύματα με τις εισαγωγές και τα σχόλια που τα συνόδευσαν.

Αντί Προλόγου

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΜΑΤΩΝ

Ποίημα του Θανάση Τρακόσα για τους νεκρούς του αντιφασιστικού αγώνα του Λαού μας.

 


Ω εσύ, την ώρα που περνάς μπροστά απ’ τη μαρμάρινη στήλη.

Σκύψε!

Αφουγκράσου τους ψιθύρους των ονομάτων,

τον παφλασμό της ανάσας τους μέσα απ’ τον άφεγγο υγρό τάφο.

Δες τα δάκρυά τους σκορπισμένα στην άμμο με τα γιούσουρα,

τα δάχτυλά τους γαντζωμένα στις θηλιές γύρω απ’ το λαιμό τους

και την καρδιά τους πυρωμένη μ’ ένα φως

που τρεμοπαίζει στις σκιές της σιωπής…

Σταλμένο σημάδι, που ξεδιπλώνεται στα σωθικά τους

στην τρομακτική μοναξιά του θανάτου.

 

Ω εσύ, τον αιώνα που στέκεις μπροστά τους.

Θυμήσου

τους άλλους με τη φλόγα του αγώνα

της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ισότητας!

Το θάνατο να τους κυνηγά σ’ άγνωστους τόπους.

Άκου την ειρήνη που αιμορραγεί,

καθώς υψώνονται πάνω απ’ τους  γήινους στοχασμούς!

Κύκνοι κατάλευκοι, Άγγελοι ανθρώπινων αξιών

πετούν μέσα στα ιδανικά τους, στη συναναστροφή

των σύννεφων και των ηρώων.

 

Ω εσύ, τη στιγμή που η μνήμη σου πάλλεται

μπροστά στις συλλαβές που στέκουν εκεί,

στο φως της ανατολής και στο φως της δύσης.

Αναλογίσου

το αίμα που χύθηκε στα βουνά, που ’βαψε τις θάλασσες,

το αίμα που δε χάνεται, μα μπολιάζει τις γενιές…

Ανεξίτηλο τατουάζ τα ονόματα των αιμάτων.

Αυτά που σκαλίζονται πάνω στην πέτρα,

μα κι εκείνα που παίρνει ο άνεμος στα πέρατα…

Άθαφτα κορμιά ακίνητα.

Θύματα της επέλασης των λύκων, ξένων και ντόπιων.

 

Τα ονόματα των αιμάτων στο χρόνο

τον άχρονο, που δε σκεπάζει τις μνήμες

Κοίτα!

Είναι το λίπασμα κι η καινούργια σπορά

που φωλιάζει στις απόκρυφες γωνιές των ψυχών,

ως την ώρα που

-δε θ’ αργήσει!-

να  βλαστήσουν και πάλι.




Μικρή ανθολογία σύγχρονης ποιητικής ομορφιάς και ευαισθησίας.

5 σπουδαία σύγχρονα ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.

 

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015 11:14

 

 

    Η Σκιάθος μας είναι γνωστό ότι διαθέτει κορυφαίας ποιότητας παράδοση στα Νεοελληνικά μας Γράμματα. Η Σκιάθος, όμως, διαθέτει και εξίσου σπουδαίο παρόν στη λογοτεχνική μας δημιουργία!  Mε ιδιαίτερη χαρά η ιστοσελίδα μας δημοσιεύει σήμερα τα παρακάτω κομμάτια αληθινής, δυνατής και ουσιαστικής, γνήσιας σύγχρονης Ποίησης. Πρόκειται για δείγματα της δουλειάς του Σκιαθίτη ποιητή, συνεπούς και πρωτοπόρου αγωνιστή της κοινωνικής απελευθέρωσης, του αγαπητού φίλου όλων μας, του Α.Κ.Τ. . Ο ποιητής μας, ο οποίος διακρίνεται για το εξαιρετικό ήθος και την απαράμιλλη σεμνότητά του, διάλεξε συνειδητά να μας δώσει τα παρακάτω δείγματα της δουλειάς του, για να δημοσιευτούν στη sispirosi.gr μόνο με τα αρχικά του ονόματός του, χωρίς καμιά διάθεση προσωπικής του προβολής.

     Σεβόμαστε απολύτως την επιλογή του και σας προτείνουμε να διαβάσετε με μεγάλη προσοχή και με ανοιχτά τα μάτια της ψυχής και της ευαισθησίας σας τα παρακάτω ποιήματα. Είναι, νομίζουμε, από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ιστοσελίδας μας η συνάντηση με μια τόσο ευαίσθητη, διεισδυτική, και καθαρή, ταυτόχρονα, ποιητική φωνή.

     Θα προτείναμε στον Α.Κ.Τ.  να προχωρήσει άμεσα στην έκδοση των ποιημάτων του σε βιβλίο! Γιατί είναι άξια η ποίησή του και άξιος ο ποιητής, με όλη τη σημασία αυτής της λέξης. Επομένως, «άξιον εστί το τίμημα»!

Καλή, δημιουργική ανάγνωση, αγαπητοί μας φίλοι!

 

1.   ΙΧΝΗΛΑΣΙΑ

Καταβροχθίζοντας  τις  εκτιμήσεις

των  ιχνηλατημένων  αμφιλογιών

βουστροφηδόν η ιστορία μέσα απ’ την ηχώ

των εκδηλώσεων τις  διηγούνταν

 

Ο  γελωτοποιός  κυκλοφορεί

στους  διαδρόμους του κόσμου

βιγλίζοντας  τα  ανέκφραστα πρόσωπα

αγνοώντας αλλά αναζητώντας τη  γνώμη  τους

για  το  άτομό  του

 

Στο θέατρο των ανθρώπων

οι ερωτήσεις συστρέφονται,

περιστρέφονται και αντιστρέφονται.

Η αξιολόγησή τους   γι αυτόν

ταιριάζει πάντοτε  με  την  ηθική

και το χαρακτήρα τους

 

Ανακυκλώνοντας  τις  σκέψεις

επανέρχονται  στο  καταλυτικό

ερώτημα  της  κρίσης

-Ποιος είναι; Ποιος είμαι;

Η  κόρη του ματιού  χάνεται

στην ίριδα της φαντασίωσης

 

Μελετούν  τα  χαρακτηριστικά  του

μέσα  απ’ το  άνοιγμα του  γιλέκου

αδιαφορώντας  για  των άλλων τις  αντιλήψεις

παρακινούμενοι μόνο απ’ τον εσωτερικό τους  κόσμο

 

Ο  καθένας κάνει  μιαν  άλλην  αποτίμηση

στα  αρχεία  των εντυπώσεων και των  πεποιθήσεων

Ο  διαφορετικός  διαφορετικά  βλέπει

Η  πραγματικότητα μονήρης  και  προσωπική

 

Οι  ζηλωτές  αριστεύουν  στην

ατομικότητα  των στοχασμών

κραυγάζοντας ολομόναχοι  κάτω  απ’ τους

στραπατσαρισμένους  πυλώνες

 

Στην προσπάθειά τους ν’ ανέβουν στην όχθη

των  θέσεων,  των  αντιθέσεων

των απόψεων και των θεωριών

γλιστράνε  αενάως.  Κατρακυλάνε

στο θολό ποτάμι της υποκειμενικότητας

 

Οι  όψεις  οι  κατόψεις

τα  πρόσωπα  οι  χαρακτήρες

έχουν  άπειρες  ερμηνείες

στο  μυαλό  και  στη  σκέψη

 

Η  εικόνα  κάτω  απ’ το  γείσο

των  βλεφάρων

μια  σκιά  των  αρχών  των  αρετών

και  των  ορίων

 

Ο  Κλόουν ανακλάται αλλιώτικος

στο εσωτερικό κάτοπτρο του καθενός

Αποζητώντας  τη μήτρα

απ’ την  οποία  γεννιούνται

τα αμέτρητα είδωλά  του

 

Καθρεφτίσματα  και  φάσματα

σαν  ασπρόμαυρες  ξεθωριασμένες

ή σαν ολόλαμπρες πολύχρωμες

φωτογραφίες

Σκιαγραφημένα  μέσα  στους  άλλους

στο χωροχρόνο του  εγώ  και  του  είναι.

ΣΚΙΑΘΟΣ, 30-10- 2009.

 

 

 

2.  ΣΠΟΥΔΗ  ΘΑΝΑΤΟΥ

Στο θαμπό δειλινό του Αυγούστου

Σε κείνον τον έρημο τόπο

Των διαισθήσεων και της ουτοπίας

Την ώρα που ο Γρέγος

Έπαιζε Άρπα με τα ξάρτια

Και το πουλί με τις μαύρες φτερούγες

Έριχνε τον ίσκιο του

Παραμορφώνοντας την πραγματικότητα

Η ζωή του στηρίζονταν

Σε δύο σκουριασμένες βίδες

Κι ένα μπρούντζινο χερούλι

Δεν είναι πια εδώ

Δε βρίσκεται εδώ

Βουλιάζει

 

Οι Μέδουσες πλέουν τριγύρω

Κουνώντας τα χείλη τους

Σε πένθιμο τραγούδι

Τ’ αστέρι του ορίζοντα τρεμοσβήνει

Βουτώντας στην άβυσσο

Λίγα αιμάτινα σύννεφα

Κυνηγιούνται στη Δύση

Μερικές ψαρόβαρκες

Αργοκινούνται στην παλλόμενη

Επιφάνεια της θάλασσας

Αχνές εικόνες

Στις τελευταίες σελίδες

Του άλμπουμ της ύπαρξής του

Βουλιάζει

 

Ένα ναυαγισμένο πλοίο

Κολλημένο στα βράχια της ακτής

Γερμένο σε μια θάλασσα

Πράσινη και σκοτεινή

Σαν τη ζωή των παιδικών του χρόνων.

Βρεγμένα χέρια στην κουπαστή

Σπασμένα άλμπουρα

Ο ανεπαίσθητος ψίθυρος

Του αιώνιου κύματος

Του γέρου καπετάνιου το φάντασμα

Ψηλά στο βράχο

Ο άνεμος κουνά ανεπαίσθητα

Το σιδερένιο κουφάρι

Κι αυτός βουλιάζει

 

Οσμή από νερό κι αλάτι

Από κάβους και γούμενες

Από μίνιο κι αρχαία λαμαρίνα

Το δεξί όκι σεργιανίζει

Στον ουράνιο θόλο

Και στ’ αριστερό μπαινοβγαίνει το πέλαγο

Oι ψυχές του πληρώματος

Με τα τατουάζ στα μπράτσα

Και τη βρισιά

Πηγαινοέρχονται

Στ’ αμπάρια, στο κομοδέσιο,

Στην πλώρη, στην κουβέρτα,

Στην τιμονιέρα και στο μηχανοστάσιο

Κάποιο παλαμάρι δεμένο χωρίς λόγο

Στα βράχια με τα πικρά κρίταμα

Βουλιάζει

 

Ανασηκώνει τα βλέφαρα

Κοιτάζει

Του ήλιου το στίγμα

Τ’ ασημένια μονοπάτια των δελφινιών

Τις φωτεινές ανταύγειες των βράχων

Τις σκιές των γλάρων π’ αγγίζουν το νερό

Την καρίνα της βάρκας του

Τη χίμαιρα των ονείρων του

Του γεροκαπετάνιου το στοιχειό

Που διαθλώμενο τον καλεί του γνέφει

 

Κι ως χάνεται στην απάνεμη

Πλευρά των σιωπών

Στρέφει το βλέμμα εντός του

Στην ύστατη προσπάθεια

Του τελευταίου απολογισμού

Προτού οι Νηρηίδες παρθένες

Τον κάνουν δικό τους

Κι ενώ το τρεμουλιαστό ημίφως

Τον παρασέρνει στο κατώφλι του χρόνου

Σταλάζει και σκορπίζεται

Το τελευταίο του δάκρυ

Στην απεραντοσύνη της θάλασσας

Κάνοντάς την να γλυκάνει

Βουλιάζει,  βουλιάζει

 

Η πνοή φεύγει, χάνεται

Τα μαλλιά κυλάνε σαν καταρράκτης στο μέτωπο

 

Απλώνει τα χέρια ικετεύοντας

Ακουμπά απαλά στο βυθό

Γέρνει

Ο εισβολέας που παίρνει τη ζωή

Του δίνει την ηρεμία

Της επίγνωσης του τέλους

Ένας ωχρός οφίουρος κινείται αργά

Οι ποσειδωνίες τον χαϊδεύουν

Αγάπησε τόσο τη θάλασσα

Που πνίγεται στον κόρφο της

Στ’ αγκάλιασμά της στα φιλιά της

Το φάντασμα του βράχου

Τον παίρνει μαζί του

Σα λάφυρο του ονείρου

 

Ο καπετάνιος που κάθε βράδυ

Έστεκε εκεί ψηλά χάθηκε

Η βάρκα με το

Χαλασμένο στήριγμα

Αθόρυβα έγινε μια κουκίδα

Στον ορίζοντα

Το σκοτεινό πλοίο

Ακίνητο πια απολιθώθηκε

Τα πνεύματα των ναυτών εξαφανίστηκαν

Γλάροι δεν πετούν στο στοιχειωμένο πέλαγο

Οι μέδουσες με ξέπλεκα μαλλιά

Ξεμακραίνουν μοιρολογώντας

Το φως έσβησε

Κι οι γοργόνες ακολουθούν κοιτάζοντας

Την τελευταία της ζωής του φυσαλίδα

Καθώς ανεβαίνει στην επιφάνεια.

ΣΚΙΑΘΟΣ,  ΟΚΤΩΒΡΗΣ  2011.

 

 

 

3. ΤΟ  ΑΡΧΕΤΥΠΟ  ΣΥΜΒΟΛΟ Ή  ΠΕΡΙ  ΑΓΑΠΗΣ

 

Κυκλοθυμία

Παγιδεύτηκα  στην  απληστία  και  τη  χλιδή

Της  Αγάπης

Δε  θέλησα  να  δραπετεύσω  απ’ τον  ιστό

Της  Μοίρας

Μια  σημαδεμένη  μέρα κάτω  απ’ την  καταιγίδα

Του Νεφεληγερέτη

Μέσα  στις  στιγμιαίες  αστραπές

Των πυροτεχνημάτων τ’ ουρανού

Βυθίστηκα  στις  αισθήσεις που δημιουργούν

Του πόθου οι ρυθμοί

Στην  απαστράπτουσα  οικειότητα  των

Αχαλιναγώγητων  παθών

Στον κύκλο της προσμονής

Και της απόρριψης

 

Ερωτοθηρεία

Αναζήτησα την Αγάπη

Σε κρυστάλλινους  Εφιάλτες  πάνω

Στα  μαβιά  βουνά

Κατάντικρυ  στον  αντικατοπτρισμό

Του  Αλλόκοτου

Διαπέρασα  το  λαβύρινθο

Των  Κεραυνών

Ακολουθώντας  την  αλληλουχία

Των αισθημάτων και των αισθήσεων

Με τα αέναα και  ακέραια  διαστήματα

Ερωτευμένος  εκλιπαρούσα

Για  ένα  ψήγμα στοργής

Κυνηγώντας του μεγάλου έρωτα

Το γλυκό τρυγόνι

 

Θυμηδία

Στο  χείμαρρο  της  βροχής στο δάσος με τις οξιές

Μια αμυδρή ρωγμή φωτός

Στο  μαγικό χαλί ανείπωτες σκέψεις σ’ ένα ηδονικό

Χωνευτήρι  προσμονής

Στην  παλέτα  των  αποχρώσεων

Τα  χρώματα  της αγάπης

Κι όπως ένα  κύμα τρυφερότητας  κάνει   διάφανα

Τα  μυστήρια

Και τ’ όνειρο καταγράφεται  κάτω  απ’ την  αψίδα

Του  Ουράνιου  Τόξου

Τα σπαραξικάρδια  αναφιλητά  του  κορμιού

Γίνονται  νότες αισιοδοξίας

Κι η καρδιά γιορτάζει παλλόμενη

Τη χαρά του έρωτα

ΣΚΙΑΘΟΣ,  2010

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

 

 

4. Ο   ΟΔΥΣΣΕΑΣ   ΔΕΣΜΩΤΗΣ

Στα φουρτουνιασμένα στενά

της Messinas

το μαυροκοραλλένιο καράβι του Δυσσέα

έρμαιο των κυμάτων

Ο ήχος της σιωπής πλανιέται ως

εκεί που χάνεται

στη θαμπάδα του φωτός και στη

διαύγεια της ομίχλης

Ο φόβος των ενοχών φτάνει με το Λεβιάθαν

που επιστρέφει

Αναπότρεπτο το σκοτάδι στην πίσω

πλευρά του φεγγαριού

Περίπλοκος ο περίπλους στο λυκόφως

της ενόρασης

Ποικίλες παραινέσεις απ’ τους

αδαείς  συντρόφους

που κρέμονται στα ξάρτια του

ζοφερού πλοίου

Ηττημένοι παρά την προσπάθεια

για την αλήθεια

μένουν με τις αισθήσεις και τις σκέψεις

αλυσοδεμένες

στην καθολική αναζωπύρωση της ασταθούς

ισορροπίας της ελευθερίας

Ακούσια παλινωδία του σκότους και

του λαμπυρίζοντος φωτός

όπου στα όρια τους αναλώνεται η

συνείδηση

Πλέοντας στη βένθο της παντοδυναμίας

του τρόμου

ανθρωποφάγα μαλάκια και οστρακόδερμα

μπαίνουν στο μυαλό

καταλαμβάνουν την ψυχή και διαλύουν

την προσωπικότητα

Ίδια η ζωή πάνω και κάτω

κι αυτός ακούει τα κελεύσματα

των σειρήνων δεμένος στο άλμπουρο της βάπτισης

του προπατορικού αμαρτήματος

Παρασύρεται απ’ τη Σκύλα και τη Χάρυβδη

κάτω απ’ τις στριγκές Φωνές τους

Περιδινίζεται στη σκοτεινή ρουφήχτρα των ενοχών

όπου δεν υπάρχει μήτε χρόνος μήτε θάνατος

ΣΚΙΑΘΟΣ,   2012.

 

 

 

5.  GOOD FOR NOTHING

(Ο ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΣ)

 

Η πραγματικότητα

Είδες πως ο κ. Ν. μ’ ευτέλεια μεγάλη άρχισε σιγά-σιγά

Αφού πέρασε της νιότης τα χρόνια

Τα χρόνια των ερώτων των αγώνων της αγάπης και της αθωότητας

Να κυνηγά όπως ο διψασμένος λύκος της στέπας

Να κυνηγά τους θησαυρούς της καπιταλιστικής συγκομιδής

Βάζοντας χειροπέδες στο μυαλό και στην καρδιά

 

Ίσως κάποιοι πιστέψουν πως ήταν βαρύ και δύσκολο

Να κατρακυλήσει ο κ. Ν. ως αυτό το σημείο

Να στροβιλιστεί δίχως ο ίδιος να το καταλάβει

Σε παγωμένους δρόμους κι ανήλιαγα στενά

Ψάχνοντας νάβρει και ν’ αλιεύσει το χρήμα και την ισχύ

Μα ο παφλασμός της πτώσης ήταν τόσο μεγάλος

Και είναι απορίας άξιον πως μόνον αυτός

Δεν τον άκουσε και δεν τον ένοιωσε

 

Οι σύντροφοί του οι σύντροφοι της πρωτινής του ζωής

Παρακολουθούσαν πεταρίζοντας τα βλέφαρα

Χωρίς να πιστεύουν αυτό που συνέβη

Πώς είναι δυνατό απορούσαν να γίνει μια τέτοια πτώση;

Ερήμην των νόμων της φύσης και της ανθρωπιάς;

Μα όπως κι αυτός δεν το αντιλήφτηκε

Έτσι κι αυτοί μπορεί να βρίσκονται στο ίδιο βάραθρο

Με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά

Και ν’ απορούν οι άλλοι σύντροφοι.

 

Πάλι το ίδιο και ούτω καθεξής.

 

Η εικόνα του μια ρακένδυτη σκιά μεσ’ στα σκοτάδια

Και στα σκουπίδια της κατεστημένης μας ζωής

Που περνάει ψάχνοντας στα κουρέλια της αλλοτρίωσης

Προδίδοντας φίλους και πατώντας συγγενείς

 

Η έξαψη και το ρίγος δεν οφειλόταν πια

Ούτε στους αγώνες για μιαν άλλη κοινωνία

Ούτε στην αγάπη για το συνάνθρωπο

Ούτε στην αναζήτηση του δίκιου

Δεν τον ένοιαζε αν κάποιοι άλλοι πεινάνε

Αν κάποιοι άλλοι δολοφονούνται επειδή

Έχουν άλλο χρώμα και μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα.

Δεν τον ένοιαζε αν κυνηγιούνται από ρατσιστές και φασίστες

Στο κάτω- κάτω ελευθερία έχουμε έτσι δεν είναι;

Ο ίδιος δεν κυνηγούσε κανέναν εδώ που τα λέμε, σκεφτόταν

 

Η ανατριχίλα λοιπόν που τον διαπερνούσε ως το κόκαλο

Ήταν το χρήμα το κέρδος ο πλούτος

Η δύναμη η επιρροή κι ο καταναγκασμός

Οι πράξεις του και οι σκέψεις του

Σαν ορμητικό, θολό ποτάμι εκεί πάντα τον οδηγούσαν

 

Είχε πια πλήρως αλλοτριωθεί

 

Το όνειρο

Η κάθοδός του στη σπηλιά της αποξένωσης

Μέσα απ’ την έρημο με τα γυμνά δέντρα

Τα ξηρά κλαδιά και τους κάκτους

Με κινήσεις και διαδικασίες που η αναγωγή τους

Τον έφερναν στις παρυφές της φαντασίας

Και στην πηγή των αισθημάτων

Ήταν αναπόφευκτη

Εκεί είδε να στέκουν γύρω του

Μέσα σ’ ένα άντρο χωρίς τοίχους

Οι άνθρωποι που γνώρισε π’ αγάπησε

Που έκλαψε και που γέλασε μαζί τους

Να στέκουν ακίνητοι σ’ έναν ατέρμονα κύκλο

Με τα χέρια απλωμένα φωτεινά σαν πυγολαμπίδες

Να τον δείχνουν χωρίς να μιλούν

Κι ο χώρος να μικραίνει, να μικραίνει

Να τον συμπιέζει να τον συνθλίβει

Κι αυτός, ναι αυτός ένας μικρός τυφλοπόντικας

Να προσπαθεί να ξεφύγει

Ν’ απαλλαγεί  απ΄ τα χέρια και τη συντριβή

Πάλι όμως να σκέφτεται στ’ όνειρό του

Πώς ν’ αρπάξει να εξαγοράσει

Πώς να ξεπουλήσει να κερδίσει ν’ απατήσει

Πώς να κλέψει ν’ απαξιώσει να λοιδορήσει

Πώς να παρανομήσει και να καταπιέσει

Ο ρόλος του στ’ ανάμεσο συνείδησης κι ονείρου

Ήταν τόσο σκοτεινός και τραγικός

Που η σχετικότητα του γνωστικού

Έστελνε το χώρο και το χρόνο

Στο άπειρο του προσωπικού ρεαλισμού

Στην εκποίηση της ύπαρξής του.

 

Η αλλοτρίωση σ’ όλο της το μεγαλείο

 

Σκέψεις-Επίλογος

Αναθεωρώντας έτσι το ρόλο της πραγματικότητας

Βγήκαμε στο δρόμο με την πίκρα της ανημποριάς

Στον ανεκπλήρωτο πόθο για τη διαφυγή

Εκεί που το σκοτάδι ορμά και κατατρώγει το φως

 

Να λοιπόν πως ο κ. Νothing από αρνί γίνηκε λυσσασμένος λύκος

Καταστρέφοντας τη ζωή του αλλά και των δικών του

Τώρα πια ένας ξεπουλημένος και σακάτης στην ψυχή

Έχοντας το ύφος και το βλέμμα αδηφάγου δράκου

Παρότι πρόκειται για τυφλοπόντικα

Παραφυλάει ν’ αδικήσει πάλι γονείς αδέλφια παιδιά

Φίλους συγγενείς γείτονες γνωστούς και ξένους

Ν’ αρπάξει ο άρπαγας να συνθλίψει ο δυνάστης

 

Κι αν η ευθύνη του κ. Ν. γι αυτό του το κατάντημα

Βαρύνει τον ίδιο κι είναι το Ένα

Τότε η ευθύνη όλων μας

Για την κοινωνία που φτιάξαμε συντηρούμε

Και δε θέλουμε ν’ αλλάξουμε

Είναι μυριάδες φορές μεγαλύτερη.

 

Και περιμένουμε μετά ο κόσμος νάν’ ευτυχισμένος

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012

15-8-2012

ΣΚΙΑΘΟΣ

 

 

Ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς το φίλο και συναγωνιστή Α.Κ.Τ. και περιμένουμε σύντομα νέα υπέροχα δείγματα του ποιητικού του ταλέντου, μέσα από την ιστοσελίδα μας.

H   www.sispirosi.gr .

 

 

Από φιλόλογο-αναγνώστρια της ιστοσελίδας μας λάβαμε και δημοσιεύοουμε το παρακάτω σχόλιο για την ποίηση του Α.Κ.Τ., δείγμα της οποίας παρουσιάσαμε στη sispirosi.gr :

 

Συγχαρητήρια για τα ωραία ποιήματα!

Γνήσιος λυρισμός, ευαισθησία, στοχαστική διάθεση, λαμπερές εικόνες.

Κατερίνα Κ.




Εικόνες πολέμου...



 

5 εικόνες ενός σύγχρονου και διαρκούς πολέμου…

    Από τον Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ. λάβαμε και δημοσιεύουμε τα παρακάτω 5 ποιήματά του, τα οποία εμπνεύστηκε κατά τη διάρκεια των πολεμικών γεγονότων στο Ιράκ,το 2003, όταν έγινε η εισβολή στη χώρα των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, για να ακολουθήσει η κατοχή και η λεηλασία της...

   Το πολεμικό μέτωπο του Ιράκ παραμένει και σήμερα ανοιχτό και –όπως όλοι γνωρίζουμε επεκτάθηκε στη Συρία, στη Λιβύη, στην    Υεμένη και σε πολλά άλλα σημεία του Αραβικού κόσμου και της Αφρικής. Συνέπεια της ιμπεριαλιστικής εκείνης επέμβασης και των σχεδίων του ιμπεριαλισμού ήταν και η δημιουργία του «τζιχαντιστικού» τέρατος που σήμερα, με την κτηνώδη δολοφονική του βαρβαρότητα γίνεται ξανά το πρόσχημα νέων πολεμικών επεμβάσεων των μεγάλων δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, αλλά και γενικευμένης καταστολής των λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στον καπιταλιστικό κόσμο.

   Συνέπεια αυτού του πολέμου, που ξεκίνησε το 2003 στο Ιράκ είναι και η γενικευμένη ανθρωπιστική καταστροφή στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, που οδηγεί σήμερα στον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τους τόπους τους και στην απελπισμένη απόπειρά τους να … βρουν σωτηρία στο ευρωπαϊκό έδαφος αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, μεταξύ των οποίων άπειρα όσα αθώα μικρά παιδάκια, στα πέλαγα, μες στις σαπιόβαρκες της συμφοράς. Για να γίνουν, αν γλιτώσουν, πάμφτηνο κρέας για τα καπιταλιστικά κάτεργα των «πολιτισμένων» ευρωπαίων εκμεταλλευτών και δολοφόνων…

   Ένα ιμπεριαλιστικό έγκλημα, που έγινε η αρχή αναρίθμητων και διαρκών -καθημερινών πια- εγκλημάτων. Με την ποιητική του  ευαισθησία και ωριμότητα, αλλά και μέσα από το ολοκληρωμένο -και εξίσου ώριμο- πολιτικό του αισθητήριο, το αισθητήριο του συνειδητού αντιιμπεριαλιστή-κομμουνιστή επαναστάτη, ο σύγχρονος –και εκλεκτός- λογοτεχνικός δημιουργός του νησιού μας, αποτύπωσε στις ποιητικές του εικόνες την πολεμική τραγωδία, τον πόνο του λαού, την κτηνωδία των ιμπεριαλιστών εισβολέων, αλλά και τις βαθύτερες αιτίες που τη δημιούργησαν. Τις ίδιες εκείνες αιτίες που απειλούν ανοιχτά, σήμερα, 12 χρόνια μετά το Ιράκ, να οδηγήσουν σε έναν ακόμα πιο καταστροφικό πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων…

   Ο ποιητής και αγωνιστής Α.Κ.Τ., λέγοντας «τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη»,στέκεται πρωτοπόρος και προδρομικός εκφραστής μιας πραγματικότητας που έρχεται …από το μέλλον, «αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς», εδώ και τώρα…

   Η μελέτη, λοιπόν αυτών εδώ των ποιημάτων μπορεί να σταθεί μια αφορμή για εκείνη τη λαϊκή αφύπνιση και πάλη, η οποία θα βάλει φραγμό στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, στην πολεμική τραγωδία, ανοίγοντας το δρόμο για έναν νέο κόσμο ειρήνης, ανθρωπιάς και δημιουργικής συνεργασίας όλων των απελευθερωμένων κι αδελφωμένων λαών της Γης .

   Έτσι που να μην μιλάμε πια για εικόνες πολέμου και θανάτου, αλλά για τις εικόνες μιας λεύτερης κι ευτυχισμένης ζωής των συνειδητών πια δημιουργών της ιστορίας τους.

   Καλή και δημιουργική ανάγνωση!

Η Συντακτική Επιτροπή της www.sispirosi.gr.

11-12-2015

 

Πόλεμος

Εικόνα  1η


Ο μελαψός Άντρας

Ασάλευτος, Αποσβολωμένος

Στέκεται μπροστά στην κρύπτη του

νεκροτομείου

Σκληρά τα μαύρα του μάτια

Ακίνητα

Κοιτάζουν το εσωτερικό της

Το αριστερό του χέρι απλωμένο εμπρός

σαν σε ικεσία

Ένα αδιόρατο τρέμουλο στο κάτω

χείλος

Τραβάει τα δυο χεράκια και το

κεφαλάκι του παιδιού του

Ό,τι έχει απομείνει απ’ το βομβαρδισμό

των γιάνκηδων στη Βαγδάτη. Τα χαϊδεύει

Τ’ απιθώνει πάλι στην κρύπτη

Απομακρύνεται

Αδάκρυτος,  Αμίλητος

Κανένας στεναγμός,

Στο μισογκρεμισμένο σπίτι

η σύντροφος του τον περιμένει

με μια ζώνη εκρηκτικά

και το κοράνι.

 

 

 

 

Πόλεμος

Εικόνα  2η

Το άρμα σταμάτησε στη μέση της Ερήμου

Ο Λοχίας πήδηξε κάτω

Πέρασε πατώντας δυο πτώματα παιδιών

Ένα ρουμπινί ανθάκι

φύτρωνε στην κίτρινη άμμο

Έσκυψε το έκοψε

Το πέρασε στο άνοιγμα της στολής του

Στο μέρος της καρδιάς

Μια κόκκινη γραμμή χάραξε

το στήθος του

Απ’ το μίσχο του άλικου λουλουδιού

Το αίμα των παιδιών που είχε σκοτώσει

τον σημάδεψε.

 

Πόλεμος

Εικόνα  3η

Το χέρι ακόμα ζεστό

προβάλλει μέσα απ’ τα ερείπια

Ο έφηβος το κρατά σφιχτά

Τα χείλη του κολλημένα πάνω του

Δάκρυα δεν υπάρχουν

Οιμωγές δεν ακούγονται

Ο πόνος βουβός

Το χέρι που τον τάισε

Το χέρι που τον χάιδευε

Η μάνα του ήταν

θύμα των ιμπεριαλιστών

δολοφόνων.

 

Πόλεμος

Εικόνα 4η

Κι αιώνιοι να ήμασταν

Δύσκολο να κάναμε κάτι

μόνοι μας

Ανώφελο

Μόνο Οργή Θυμός Πόνος

Πλήρης Αδυναμία

Μα αν μυριάδες αντισταθούμε

θα το λάβουν υπόψη τους

Θα σκεφτούν να ξανασκοτώσουν

αμάχους

Θα ακυρωθούν τα άνομα

Εγκληματικά βδελυρά τους

προγράμματα.

 

 

 

Πόλεμος

Εικόνα  5η

Ο ένας κρατούσε μια πολυθρόνα

δυο άλλοι ένα σκρίνιο

πιο πέρα στο ημιφορτηγό

δεμένα δυο αραβικά καθαρόαιμα

μια ανθοδέσμη με πλαστικά

λουλούδια πρόλαβε ένας τέταρτος

Στα κανάλια τους λοιδορούσαν

Πλιατσικολόγοι

Κλέφτες

Απολίτιστοι

Φουκαράδες

Κανείς όμως δεν άρθρωνε λέξη

για τους δολοφόνους των αθώων

τους συνειδητούς κλέφτες

τους εκμεταλλευτές των ανθρώπων

Τους ιμπεριαλιστές εγκληματίες

Μόνο οι κόκκινοι σύντροφοι

Όταν εμφανίζονταν λέγανε

«Τα σύκα - σύκα  και τη  σκάφη - σκάφη».

 




Από την αναγνώστρια της sispirosi.gr,  Κατερίνα Κ.

λάβαμε το παρακάτω μήνυμα

σχετικά με τα συγκλονιστικά ποιήματα που δημοσιεύονται παραπάνω:


" Ποίηση που ανατέμνει, που διεισδύει,

που φωτίζει, που καίει, που αφυπνίζει.

Ποίηση σκληρή σαν τον πόλεμο.

Α. Κ. Τ., σ' ευχαριστούμε."

Κατερίνα Κ.

Σκιάθος, 18-12-2015.



Απάνθισμα σύγχρονου λυρικού και φιλοσοφικού στοχασμού.

Τρία ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ. χαρισμένα στους αναγνώστες μας !


25-2-2016

 

    H sispirosi.gr έλαβε και δημοσιεύει σήμερα τρία ακόμη ποιήματα του αγαπητού μας φίλου, σύγχρονου ποιητή της Σκιάθου, του Α.Κ.Τ.

Η ποίησή του είναι ήδη γνωστή στους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας για τον απέραντο πλούτο των ιδεών, των μηνυμάτων,των συναισθημάτων, των χρωμάτων της. Αν στο προηγούμενο δημοσίευμά μας τα ποιήματα του Α.Κ.Τ. συγκλόνισαν τις συνειδήσεις όλων μας, αποδίδοντας όλο το ζόφο και τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στη σημερινή μας συνάντηση μάς δίνεται η δυνατότητα να εντρτυφήσουμε στο μέγεθος και στην ποιότητα του ποιητικού λυρισμού τον οποίο, με υποβλητική τέχνη, την τέχνη των λέξεων και των εικόνων,αποδίδει η πένα του Σκιαθίτη πνευματικού δημιουργού.

Είναι ολοφάνερο για όλους εμάς, που έχουμε την τύχη να ζούμε στο  μοναδικής ομορφιάς φυσικό περιβάλλον τούτου του νησιού, ποια είναι η πηγή της έμπνευσης που αποτυπώνεται  στις εικόνες τέτοιων ποιημάτων όπως "Η Ανατολή..." και οι "Ρίζες" . Είναι η ανατολή του δικού μας τόπου, είναι οι δικές μας ρίζες, οι ρίζες όλων μας, που δεν πρέπει ούτε να αμαυρωθούν ούτε να κοπούν ή να συληθούν.

Γιατί μη νομίζετε ότι από τη σημερινή ποιητική πανδαισία  λείπει ο κοινωνικός και πολιτικός προβληματισμός, ο αληθινά φιλοσοφικός προβληματισμός, που διακρίνει τον κοινωνικό αγωνιστή Α.Κ.Τ.! Σε μια κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή στην οποία ζούμε,  οι καταναγκασμοί του εκμεταλλευτικού συστήματος οδηγούν συχνά τον κουρασμένο βιοπαλαιστή να νιώθει ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο σαν το "Ποντίκι στο λαβύρινθο"... Και όλοι μας συνειδητοποιούμε πως, εξαιτίας αυτής ακριβώς της κοινωνικής πραγματικότητας, χιλιάδες και χιλιάδες  συνάνθρωποί μας δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε το φως της Ανατολής, ούτε την πανδαισία της φύσης και της ζωής που τόσο μαγευτική, τόσο χυμώδης, τόσο φωτεινή ακτινοβολεί στον τόπο μας. Γιατί η "ζωή" έτσι όπως την κατάντησε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο έγινε πηγή αλλοτρίωσης  τόσο από το συνάνθρωπο, όσο βέβαια και από τη φύση, από την αγάπη, από το συναίσθημα, από την ομορφιά της πραγματικής ζωής...  Κι άνθρωπος γίνεται συχνά έρμαιο της μοναξιάς και της απελπισίας...

Σαν τον πρωταγωνιστή εκείνο του ποιήματος που μένει:

"...κλεισμένος στ’ άφεγγο δωμάτιο...

Μακριά απ’ της ζωής την πανδαισία...

...πάνω απ’ τα σκοτεινά σκαλοπάτια,

που χάνονται στ’ απύθμενο πηγάδι...

...Χωρίς σχέσεις, χωρίς ανταπόκριση."

(Α.Κ.Τ. : "Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ")

Επομένως, επιβάλλεται η αλλαγή αυτής της άθλιας κοινωνικής ζωής, για να θριαμβέψει η ομορφιά της ζωής! Κι αυτό μόνο μέσα από τον επαναστατικό αγώνα των Λαών μπορεί να γίνει. Είναι ό,τι ομορφότερο μπορούμε εμείς να κάνουμε, ό,τι πιο αληθινό.

Ο Α.Κ.Τ. μάς θύμισε σήμερα τους στίχους δυο αξέχαστων συναγωνιστών-πρωτοπόρων διαοουμένων και καλλιτεχνών αυτού του τόπου:

α) την κλασική πλέον διαπίστωση του Κώστα Βάρναλη:

"Ήλιε και θάλασσα γαλάζια

και βάθος του άσωτου ουρανού,

ω της αυγής κροκάτη γάζα,

γαρίφαλλα του δειλινού

χάνεστε, σβήνετε μακριά μας

χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας..."

 

και β) το γιομάτο παράπονο τραγούδι του Πάνου Τζαβέλλα:

"Γλυκοχαράζει στα βουνά,

μοσχοβολούν τα γιασεμιά,

τραγούδι αρχίζουν τα πουλιά,

γελάει η θάλασσα πλατιά.

Κι εμείς;

Εμείς...οικόπεδα και γιώτα-χι

ψυγεία, έπιπλα, τι-βί

κουτόχορτο με πληρωμή

κι απ'εξω φεύγει η ζωή!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!..."

Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά τον Α.Κ.Τ. για τη σημερινή πνευματική προσφορά του στην ιστοσελίδα μας!

Η Συντακτική Επιτροπή

Σκιάθος, 25-2-2016

 

 

 

 

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ


Αποτέλεσμα εικόνας για ανατολη του ηλιου φωτογραφιες

 

Η Ηώς στεφανωμένη με ρόδινα άνθη,

ραίνει με τη δροσιά της τη Γη

και στον πανδαμάτορα ήλιο,

τη «θύρα της Ανατολής» ανοίγει.

Άλικος αυτός, ρίχνει απλόχερα κόκκινο

σε τοίχους και παράθυρα.

Τρεμοπαίζουν τα βλέφαρα, τα μάτια αδράχνουν το φως.

 

Το νυχτολούλουδο κι η λεβάντα πάει ώρα πια,

που δε μας χαϊδεύουν με τ’ άρωμά τους.

 

Οι φτερωτοί εραστές τ’ ουρανού

τραβώντας το τέθριππο άρμα της,

κίνησαν για τ’ άπιαστο, τ’ αδύνατο, το ιδεατό.

Τα πολύπτυχα πέπλα της απλώνονται,

ζωγραφίζοντας τριανταφυλλί τους ορίζοντες.

 

Οι πρωινοί ντελάληδες

ξυπνούν τους κοιμισμένους χαροκόπους.

Καφές δίπλα στο βασιλικό.

 

Εσύ, όμως, μένεις κλεισμένος στ’ άφεγγο δωμάτιο.

Μπροστά και πάνω απ’ την ανοιχτή καταπακτή,

τη μαύρη χαίνουσα πληγή της συνείδησής σου.

Μακριά απ’ της ζωής την πανδαισία.

 

Στέκεις πάνω απ’ τα σκοτεινά σκαλοπάτια,

που χάνονται στ’ απύθμενο πηγάδι

με μιαν αίσθηση που συνεχώς αναβάλλεται.

Στη σιγή που απλώνεται σκυθρωπή,

γλιστράς κι αναδεύεσαι και σκιρτάς,

σαν την ομίχλη της λίμνης.

 

Η κατάρα που κυνηγά

την κροκόπεπλη Ηώ σ’ ακολουθεί.

 

Εστιάζεις βαθειά  στο έρεβος,

βυθίζοντας το βλέμμα στη βουβή σκιά

του αδιαπέραστου παραπετάσματος.

Δεν είναι ώρα για όνειρα απόδρασης, φυγής, λύτρωσης.

Αποκαμωμένος κι απηυδισμένος

απ’ την ρευστότητα της πιθανότητας γι' αγάπη

αναζητάς την επιθυμία να δραπετεύσεις,

σ’ αυτό που δεν έχει γυρισμό.

Ταξιδεύεις.

 

Ταξιδεύεις σε χρόνο άδειο κι ατέρμονα,

Στο συνονθύλευμα της καθημερινότητας.

Κύματα κι αντικατοπτρισμοί. Θύμησες.

Εικόνες κουτσουρεμένες, ασάλευτες, θολές,

σα σε χωματόδρομο στη μέση της ερήμου,

ακολουθούν τα βήματα του μυαλού σου.

Η πίεση ανεβαίνει, χτυπά με ορμή.

Γέρνεις μπροστά. Ταλαντεύεσαι. Aφήνεσαι.

Τρομερή η πτώση στο άπειρο της μοναξιάς.

Η σφοδρότητα ραγίζει την καρδιά σου.

Το σκοτάδι σε καταπίνει χωρίς φωνή, χωρίς ήχο.

Περιστρέφεσαι στο κενό.

Προσδοκάς, τώρα στην πτώση σου,

πως ο Μαύρος καβαλάρης

θα σου φέρει ετεροχρονισμένα την ικανοποίηση

π’ αναζητούσες. Φευ!

 

Αιωρείσαι, πέφτεις, χωρίς φωνή χωρίς ήχο.

 

Χωρίς σχέσεις, χωρίς ανταπόκριση.

 

Μόνο σκέψεις, μόνο σκέψεις

Κι ο Φόβος.

 

Έξω η παλέτα της φύσης έχει βάψει

την καινούργια αυγή.

Η μέρα με μια λαίλαπα χρωμάτων

ξεκινά το ταξίδι της.

 

Η Ανατολή ανοίγει τις πόρτες των σπιτιών.

Ιούλιος 2014

Σκιάθος

 

 

 

 

ΠΟΝΤΙΚΙ ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ


Αποτέλεσμα εικόνας για ποντίκι σε λαβύρινθο


 

Η μέρα ματώνει στη δύση της

στάζοντας αίμα

στον ορίζοντα

 

τ’ αστέρια ένα ένα περνιούνται στο

περιδέραιο της νύχτας και στο κράτος

των ονείρων

 

εκεί που μπαίνεις φοβισμένος

ζητώντας απεγνωσμένα

το πέρασμα στη χειραφέτηση

 

όπως το ποντίκι στο λαβύρινθο του τρόμου

που ψάχνει με ένταση διάρκεια και πάθος

χωρίς να γνωρίζει πως ο μινώταυρος καραδοκεί

 

πως το κακό ελλοχεύει σε κάθε στροφή

στήνει παγίδες και ξόβεργα

και λαιμητόμους του χαμού

 

κι ότι η διάπραξή του δεν είναι εγγενής της

ανθρώπινης φύσης αλλά της κοινωνίας των

ανισοτήτων και των τάξεων

 

Η καταπόνηση στην άκρη της παλαίστρας

είναι τέτοια που η κατάπτωση

είναι ανάλογη της μάχης

 

Ο πύργος της φυλακής σε συνάρτηση

με το εγώ μας

υπάρχει παντού και κανείς «ιππότης»

δε μπορεί να μας σώσει

 

Η νύχτα περνά η αυγή ροδίζει

το περιδέραιο σπάει και τ’ αστέρια

χύνονται μέσα στο φως

 

Μ’ έξαψη το τρωκτικό ακόμα
αναζητά κι αγωνιά

λαχταρώντας τη διέξοδο

 

Πάει κι έρχεται προχωρά κι επιστρέφει

χάνεται στον κυκεώνα των μαιάνδρων

πληγώνεται και πληγώνει

 

γυρεύει την ηλιαχτίδα να του φωτίσει

το σκοτεινό δαίδαλο

…………………………………………….

Έξω η καινούργια μέρα λαμποκοπά ζωγραφίζοντας

μέσα στις φλόγες της μια νέα ζωή.

 

ΣΚΙΑΘΟΣ

ΟΚΤΩΒΡΗΣ-ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2014

 

 

 

ΡΙΖΕΣ


Η πολύμορφη θάλασσα

Ζευγαρώνει με το θεό  Αύγουστο

Ο  Ήλιος απλώνει τις φτερούγες του

Σκληρό το φως

…………………………..

Οι ρίζες του πεύκου

Φλέβες των βράχων

Αρτηρίες της γης

Δαίμονες της ύπαρξης

Τυλίγονται ξετυλίγονται

Περιστρέφονται

Απλώνονται συμπλέκονται

Αγγίζουν την άμμο

Τρυπάνε την πέτρα

 

Ελευθερώνονται

Καμπυλώνονται ισιάζουν

Μπαίνουν βγαίνουν

Σε σχισμές σε ρωγμές σε χάσματα

Μαύρα πλοκάμια

Χωρίς άνθη χωρίς φύλλα

 

Καφέ ανοιχτό καφέ σκούρο

Σε φόντο ξανθού γνεύσιου

Στους ιριδίζοντες μαρμαρυγίες

Τριγμός διάσπαση κερματισμός

Κομμάτια πάνω στη χρυσόσκονη

Στο φίλημα του κύματος

 

Ρίζες παντού

Φαιό των αποχρώσεων

Πιτύκια

Δυο μαγιό απλωμένα

Στάζουν

Αρμύρα

 

Παρά το θετικό Γεωτροπισμό

Οι ρίζες προχωρούν

Πάνω κάτω πλάγια

Καμπυλόγραμμα ευθύγραμμα

Ανασκαλεύοντας  ψάχνουν

Ζεστή πέτρα ξερό χώμα πέλαγος

Ολόγυρα μωβ μικρούλια κυκλάμινα

 

Κι άλλες ρίζες

Διάβρωση κι αλλοίωση

Φθορά και μαρασμός

Παρακμή και πτώση

 

Καταστρέφουν αποσαθρώνουν

Το δέντρο καταρρέει

Το νεκρό σώμα θα γίνει

για τη ζωή συλημένος ναός

………………………………..

Οι δάδες της μέρας κρατάνε ακόμη

το εκτυφλωτικό τους φως.

 

Σκιάθος

Αύγουστος 2014

 

 

 

 

 

6 ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.για το δράμα της προσφυγιάς …



Αποτέλεσμα εικόνας για το δραμα της ειδομένης



Τρίτη, 17 Μαίου 2016 13:15

 

    Από τον εκλεκτό φίλο της ιστοσελίδας μας, τον ποιητή, κοινωνικό αγωνιστή και πάνω απ' όλα ευαίσθητο, πραγματικό άνθρωπο Α.Κ.Τ. λάβαμε και δημοσιεύουμε τα παρακάτω ποιήματά του σχετικά με το μέγα δράμα της προσφυγιάς. Ένα δράμα που γίνεται ολοένα και πιο έντονο σε όλο τον κόσμο, προπάντων δε στη γειτονιά μας, όπου η πολεμική φρίκη παίρνει μόνιμες και απερίγραπτες διαστάσεις με ανείπωτες και άγνωστες για το τελικό τους αποτέλεσμα συνέπειες. Είναι το δράμα των χιλιάδων και χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων που εδώ και τόσους μήνες ογκώνεται και ξεχειλίζει, πρώτα στα πέλαγα και κατόπιν στους καταυλισμούς του θανάτου και του αίσχους, στην Ειδομένη, στον Πειραιά, στο Ελληνικό κ.λπ... Μπροστά στους φράχτες που έστησαν οι λακέδες των ευρωιμπεριαλιστών και των γιάνκηδων κατ' εντολήν των μεγάλων εγκληματικών αφεντικών τους...
     Σχετικά με τη μορφή των ποιημάτων του ο ίδιος ο ποιητής μάς γράφει:
     "Είπα να κάνω και κάτι σε έμμετρο και μάλιστα σε Παντούμ, όπου η επανάληψη κατά τη γνώμη μου προσδίδει μια μεγαλύτερη δραματικότητα. Είναι το 3ο μέρος του σύνθετου αυτού ποιήματος.(Ο Α.Κ.Τ. εννοεί το ποίημά του "ΟΙ  ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ")

Επειδή δεν ήθελα να είναι και εντελώς "μελό", δε γράφω για χήρες μαμάδες και καημένα παιδάκια κλπ.

Επίσης  έκανα και μια προσπάθεια να συνθέσω μερικά Χαϊκού(Ο Α.Κ.Τ. εννοεί μια ιδιαίτερη μορφή τρίστιχων ποιημάτων), πάλι με το ίδιο σκεπτικό."

    Δημοσιεύουμε παρακάτω τα ποιήματα:

1.
ΟΙ  ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ

ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν οι καρδιές κλαίνε και τα χέρια τρέμουν

σα βλέπουν τα δάκρυα των καταραμένων που βαδίζουν

από τόπο σε τόπο από θάνατο σε  θάνατο

ανήμποροι μόνοι τους ν’ αντιδράσουν

 

Τι να γράψει ο ποιητής

όταν μέσα στις φλέβες των εξουσιαστών

και εκμεταλλευτών ρέει μαύρο αίμα παρμένο

απ’ τα σπλάχνα της Γης  εκεί στα σφαγεία

των αμμόλοφων που θυσιάζουν τους λαούς

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν οι πεινασμένοι σκύλοι τα λίγα υπάρχοντα

των διωγμένων επιβουλεύονται με τις δήθεν

αλληλεγγύες τους τις καταχθόνιες σκέψεις τους

και τις υστερόβουλες φιλανθρωπίες

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν στο κυνήγι του κέρδους κυβερνήτες και βασιλιάδες

πλουτοκράτες και μπράβοι με πύρινους λόγους

όπως αυτοί ξέρουν, απ’ τη μια συμπαραστέκονται

μα απ’ την άλλη προσυπογράφουν τις σφαγές των αμνών

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο

οι τελευταίες αναλαμπές της συνείδησης

σβήνουν κι η απέραντη απόγνωση γίνεται

πεδίο καπηλείας και πλουτισμού

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν πρόσωπα γυαλισμένα απ’ τα φκιασίδια

αλλοπρόσαλλα και παραμορφωμένα σκαλίζουν

τις ψυχές των μελλοθανάτων για να ρουφήξουν

και την τελευταία ικμάδα της ζωής τους

 

Τι να γράψει ο ποιητής;

………………………………………………………………………

2.
ΣΤΟΝ  ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ...

«Από μακριά ακούγεται ένα μοναχικό τραγούδι σα μοιρολόγι.

Κι όσο περνά η ώρα οι φωνές πληθαίνουν.

Γίνεται θρήνος γίνεται κλάμα.

Είναι το τραγούδι των καταραμένων».

 

 

 

3.

ΤΟ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΤΩΝ  ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ

(ΠΑΝΤΟΥΜ)

Ποτάμι απλώθηκε στον κάμπο ο τρόμος

Καράβι δύσμοιρο στα βράχια μας σέρνει

Θάλασσα που τρώγει τις ψυχές ο δρόμος

Λύτρωση ζητάμε μα θάνατο φέρνει

 

Καράβι δύσμοιρο στα βράχια μας σέρνει

Όρνια μυρίστηκαν ανθρώπινο γαίμα

Λύτρωση ζητάμε μα θάνατο  φέρνει

Στα τρύπια αντίσκηνα φτάνει το ψέμα

 

Όρνια μυρίστηκαν ανθρώπινο γαίμα

Τα σύνορα τα κλείνουν κι όλες τις ρούγες

Στα τρύπια αντίσκηνα φτάνει το ψέμα

Τις νύχτες μας σκεπάζουν μαύρες φτερούγες

 

Τα σύνορα τα κλείνουν κι όλες τις ρούγες

Ακάνθινα σύρματ’ ανθρώπινος νόμος

Τις νύχτες μας σκεπάζουν μαύρες φτερούγες

Ποτάμι απλώθηκε στον κάμπο ο τρόμος

 

ΕΛΕΟΣ!

 

ΒΟΛΟΣ. ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2016    .

Α.Κ.Τ.

 

 

    Στις 26 του Ιούλη 2016 λάβαμε από τον ποιητή, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και τη συνέχεια αυτής της ποιητικής σύνθεσης, που έτσι παίρνει τώρα την ολοκληρωμένη της μορφή. Δημοσιεύουμε, λοιπόν, σήμερα, 28-7-2016, τα υπόλοιπα ποιήματα που ολοκληρώνουν το συγκλονιστικό αυτό έργο:

4.

 

ΣΤΟΝ  ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ...

Κι ενώ το μοιρολόι αργοσέρνεται στο μουχλιασμένο ουρανό της

Ειδομένης, λίγα παιδιά βγήκαν απ’ τις σκηνές τους .

Δάκρυα στέγνωναν στα μάτια τους. Τα χείλη τους φαρμάκι.

Ξεκίνησαν να παίζουν με μια μπάλα.

Ξέχασαν.   Παιδική αθωότητα.

5.

 

ΤΑ XAΪKOY ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

1

Στέγνωσ’ η λάσπη

Παιδιά βγήκαν να παίξουν

Στον καταυλισμό

2

Στις τρύπιες σκηνές

Τ’ αστέρια μπαίνουν μέσα

Κι ας κλαίνε ψυχές

3

Πόνος άφατος

Νιογέννητα θηλάζουν

Κελαηδούν πουλιά

4

Πάνω στις γραμμές

Τις ζωές τους ακουμπάνε

Τρένο δεν περνά

5

Μαβής  ουρανός

Λουλούδια στο ποτάμι

Ήλιε σώσε μας

6.

 

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ

Ο Ήλιος φουσκώνει τις μέρες του καλοκαιριού

όπως τα πανιά του καραβιού ο αγέρας.

Τα μάτια μισόκλειστα τραγουδούν τα χρώματα που εναλλάσσονται

καθώς το τραίνο βογκά στην ανηφόρα.

Λευκές σκηνές,  στις άκρες των δρόμων, μας κοιτάζουν

άδειες, σαν κούφια ασβεστωμένα καύκαλα,

σα σημαίες υποταγής και υποδούλωσης.

Η σκόνη  αιωρείται γύρω και μέσα στ’ αντίσκηνα,

χορεύει με το φως στριφογυρνώντας ασταμάτητα.

Κι εμείς, ψάχνουμε να βρούμε τους πρόσφυγες.

Το τραίνο σταματά στο μεθοριακό σταθμό της Ειδομένης,

οι ράγες αδειανές αστραφτοκοπούν στο σκληρό φως.

Ο κάμπος των καταραμένων, μια απλωσιά ως εκεί

που φτάνει το μάτι,     Κενός.

Θα κοιμούνται, είπαμε, κάτω απ’ τα πλατάνια

στην άκρη εκείνου του ποταμού,

όπου πιασμένοι από ένα σκοινί, προσπαθούσαν

να δραπετεύσουν, χαμένοι, στο μέλλον.

Το ποτάμι στέρεψε και τα πλατάνια τα κόψανε

όπως και τις ελπίδες.

Ο κάμπος ένα πολύχρωμο χαλί απ’ τα κουρέλια

και τα συντρίμμια της ζωής τους.

Ακούμε τη μουσική του ανέμου μέσα απ’ τα τσαλακωμένα

συρματοπλέγματα  του εγκαταλειμμένου φράχτη.

Του φράχτη, που χωρίζει το χώμα και τον τόπο,

τους ανθρώπους και τις συνειδήσεις.

Και να ένας αγρότης, με το τρακτέρ προσπαθεί να οργώσει,

ανάμεσα στα φαντάσματα και στα ράκη.

Να σβήσει τα χνάρια τους.

-   Μα που να είναι οι πρόσφυγες;

Τι να έγιναν οι αλληλέγγυοι, οι εθελοντές, οι κυβερνήτες, οι βασιλιάδες;

Οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι φιλάνθρωποι; Οι καναλάρχες;

Τι να έγιναν οι εργολάβοι της καταστροφής και του θανάτου;

Μάλλον η προσφορά τους δεν έχει πια  κέρδος.

Κλείσαμε τα μάτια.   Απόλυτη σιγή και σκοτάδι.

ΒΟΛΟΣ. ΧΕΙΜΩΝΑΣ, ANOΞΗ 2016.   
ΣΚΙΑΘΟΣ.  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ  2016    .
Α.Κ.Τ.

 


     To ποιητικό αυτό έργο του εξαιρετικού σύγχρονού μας Σκιαθίτη ποιητή ας αποτελέσει για όλους μας ένα μεγάλο κοινωνικό μάθημα κι ας σταθεί αφορμή σοβαρών πολιτικών αποφάσεων και έμπρακτης συλλογικής δράσης ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες, ενάντια σε όλες εκείνες τις αιτίες, που οδηγούν την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα στην πιο ασύλληπτη, στην πιο απερίγραπτη βαρβαρότητα και εξαχρείωση της ιστορίας της...


Η Συντακτική Επιτροπή της www.sispirosi.gr .





 

 

Τρία παλαιότερα ποιήματα, των χρόνων 2004-2009 ...


Αποτέλεσμα εικόνας για χρόνος

(Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΘΟΡΑΣ-έργο του Φώτη Κόντογλου)

 


Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017 20:44

 

(Νέα ποιητικά δείγματα ευαισθησίας, ανθρωπισμού και ύψιστης κοινωνικής συνειδητοποίησης)

    Με τρία ακόμη ποιήματα, δείγματα της κοινωνικής ευαισθησίας, της επαναστατικής συνειδητοποίησης και του βαθύτατου ανθρωπισμού που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, γνωρίσματα που πάντοτε διακρίνουν  το σύγχρονο Σκιαθίτη ποιητή και καλό μας φίλο Α.Κ.Τ.,  εμπλουτίζεται σήμερα η μικρή μας  αγωνιστική ιστοσελίδα.
     Όπως μας επισημαίνει ο ίδιος ο ποιητής  πρόκειται για "...τρία παλιότερα ποιήματα, που γράφτηκαν κάτω από συναισθηματική φόρτιση.  (Χάθηκα, Χρόνος, Χορός)" .
    Ευχαριστούμε τον ποιητή για την εμπιστοσύνη στην ιστοσελίδα μας και δημοσιεύουμε τα κείμενα:


1.

ΧΑΘΗΚΑ

Χάθηκα  στης  λίμνης  το  σκοτεινό  πυθμένα

Στην  όχθη  του  ασημένιου  ποταμού

Στο  ουράνιο  τόξο  του  κελαρύζοντα  καταρράκτη

 

Χάθηκα στα  φλογισμένα  τριαντάφυλλα  του

Ανοιξιάτικου  κήπου

Στις  φωσφορίζουσες  αναλαμπές  της

Αστροφώτιστης  θάλασσας

Στο  ιώδες  διαμάντι  του  λυκόφωτος

 

Χάθηκα στο  γκρίζο  σύννεφο  που

Κρύβει  τον  ήλιο

Στο  πέπλο  των  δακρυσμένων  ματιών

Στην  άφατη  θλίψη  του  Γκουαντάναμο

 

Χάθηκα στα  κατερειπωμένα  σπίτια  των

Βομβαρδισμένων

Στα  κενά  μάτια  των  ακρωτηριασμένων

Παιδιών

Στα  κουρέλια  των  λεωφόρων  του

Πολέμου

 

Χάθηκα  στον  πυρπολημένο  δρόμο  των

Εσταυρωμένων

Στο  πέτρινο  γεφύρι  του  κλεμμένου

Χρόνου

Στο  κίτρινο  μονοπάτι  της  ανθρώπινης

Αδικίας

 

Χάθηκα στους  τοίχους  των  λευκών  κελιών

Που  σε  συνθλίβουν

Στα  φρικτά  όργανα  των  βασανιστών

Στα  απρόσωπα  αποσπάσματα

Των  εκτελέσεων.

 

Χάθηκα.

 

 

2.

ΧΡΟΝΟΣ

Απογυμνώνω  τη  λάμψη  της  σφαίρας  του

Ξετυλίγω  τις  σκιές  των  περασμένων  του

Ονειρεύομαι  τη  μενεξεδί  μαυρίλα  του

Στο  ανατέλλον  φως

 

Αναζητώ  την  ελπίδα  της  μήτρας  του

Μυρίζω  τη  λησμονιά  του  μυστηρίου  του

Στερώ  το  όνομά  του

Από  τις  τυποποιημένες  αλληγορίες

 

Κραδαίνω  την  παραφορά  της  οργής  του

Μπολιάζομαι  απ’ το  ακατάλυτο  είναι  του

Αναρριγώ  μπροστά  στη  μυστηριώδη

Πολυμήχανη  ένταση  τ’ απείρου  του

 

Βιώνω  τις  εικασίες  του  ονείρου  του

Φλέγομαι  απ’ τους  υπαινιγμούς  του  λόγου  του

Συμπληρώνω  τα  βουβά  όρια

Του  περιγράμματός  του

 

Αφουγκράζομαι  την  ιστορία  των  παθών  του

Διαιωνίζω  την  εικόνα  του  θρύλου  του

Λαχταρώ  την  αόρατη  λαγνεία  του

Στα  περιβόλια  της  φωτιάς

 

Εκλιπαρώ  τη  φλόγα  του  πυρσού  του

Λειαίνω  τη  χειμαρρώδη  ορμή  του

Λαξεύω  την  ακολουθία

Της  άμπωτης  και  της  πλημμυρίδας  του.

 

Χρόνος.


 

 Αποτέλεσμα εικόνας για χάθηκα

3.

ΧΟΡΟΣ

Περιφρονείς  το  κάλλος

Των  παράξενων  λέξεων

Στις  γωνιές  της  αλλόκοτης

Φυλλορροής

Των  λυγμών

Των  στιγμών

Των  τριγμών

 

Αδιαφορείς  για  τις  τρύπες

Στο  ύφασμα  του  πανωφοριού

Όπου  μπαινοβγαίνει

Η  ιστορία

Των  κοιταζόντων

Των  βασταζόντων

Των  αρπαζόντων

 

Βαλτώνεις  σ’ ένα  τρελό  έρωτα

Στο  μαχαλά  της  σκόνης

Των  ρυπογόνων

Εργοστασίων

Των  λεπρών

Των  κλεπτών

Των εκμεταλλευτών

 

Οι  ύαινες  χορεύουν  πεντοζάλη

Γύρω  σου

Πάνω  σου

Μέσα  σου.

Α.Κ.Τ.  2004-2009.






Α.Κ.Τ.: Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη!


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017 10:32

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ποιητής και η μούσα του

(Ένα ακόμα ποίημα του Α.Κ.Τ. προσφορά στους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας!)

Από το φίλο και τακτικό συνεργάτη μας,  Α.Κ.Τ.  λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω ποίημά του, που αποτελεί άλλη μια έκφραση του πηγαίου ταλέντου του.  Το αφιερώνουμε σε όλους τους φίλους αναγνώστες μας.

ΑΛΛΙΩΣ   Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ

(ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ)


Image result for έρωτας

(Στη σύντροφό μου)


Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν

από μας θα μείνη μέχρι της

συντελείας των αιώνων

αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα

στις ώρες τις πιο κρυφές.

Νίκος Εγγονόπουλος, 1910-1985

Μαζί  στα μονοπάτια του Έρωτα

κάτω απ’ τις ανθισμένες πασχαλιές του Μάη

Στα νοτισμένα απ´ τη μπόρα δρομάκια του δειλινού

Να την κρατάς και να σε κρατά απ´ τη μέση

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                           5

 

Δισταγμοί μπλεγμένοι στους βρόγχους της αμφιβολίας

Ψίθυροι τ’ αγέρα μέσ’ από τις γρίλιες

Έρωτας δισταχτικός Χαμηλόφωνοι στεναγμοί

Κι η σκέψη «μήπως τ’ άγγιγμα ήταν τυχαίο»

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                           10

 

Μάτια υγρά σαν τον ουρανό πριν τη βροχή

που ψιθυρίζουν του έρωτα τους καημούς

Τις πίκρες γλυκαίνοντας του καιρού

Μα κι ένα ξίφος να δοκιμάζει την πίστη σου

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                           15

 

Πίσω απ´ τα θαμπά παράθυρα

Με τα χέρια να συμπλέκονται πάνω στο τραπέζι

Να μη μιλάει να σε κοιτάζει να χαμογελά να χαμογελάς

Σκηνή  μοναδική μα και συνήθης

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                            20

 

 

**

Ο δρόμος μπαίνει στην κάμαρη

Στη σκάλα ο Πόθος προχωρά κι επιστρέφει

όπως το ποτάμι στους μαιάνδρους του

Το χάδι σα δάκρυ κυλά στο μάγουλο

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                             26

 

Σε ξενοδοχεία με μικρά δωμάτια και κίτρινους γλόμπους

Και σ´ άλλα με τη μυρωδιά του παρελθόντος χρόνου

Σε κρεβάτια πρόχειρα στρωμένα με λινό

Γυμνοί στ´ αντιφέγγισμα των φωτεινών επιγραφών

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                             31

 

Ονειροφαντασιά που τη νοιώθεις ως την

τελευταία νότα των κυττάρων σου

Ο λάγνος λάκκος που θέλεις να μπεις

Σαν ένα καράβι στη δίνη του φωτός

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                              36

 

Η λαχτάρα που γεννιέται ξανά και ξανά

απ’ τη σάρκα και το συναίσθημα

φλόγα που ξεπετιέται απ´ τις στάχτες

κυλιόμενη αστραπή μέσα απ’ τα μαύρα σύννεφα

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                              41

 

***

Πεταλούδα στην αγκαλιά σου

Λουλούδι στην παλάμη σου

Και στη σαγήνη των σειρήνων του έρωτα

μ’ ένα τρυφερό φιλί πετώντας τις αμφιβολίες

να συναντάς την απεραντοσύνη τoυ σύμπαντος

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                               47

 

Κι όταν αυτή κόκκινη λιβελούλα στο βράχο

αγναντεύει στην άκρη του χρόνου το μακρινό

ταξίδι της ζωής που μπορεί την αγάπη να φθείρει

Τότε σύ πρέπει τ’ όραμα να κρατάς ζωντανό

προσπαθώντας τον εγωισμό να υποτάξεις

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                               53

 

Και σαν ο εφιάλτης σε ξυπνά το χάραμα

λουσμένο στον ιδρώτα με το φόβο φωλιασμένο

στην καρδιά που σπαρταράει στ’ ονείρου τις αλήθειες

Συνοδειά δίπλα η ανάσα της η ανεπαίσθητη αύρα της

και η ζεστή  αγκαλιά της να σε γαληνεύει

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                               59

 

Αστέρι Άνεμος Ήλιος Φεγγάρι

Θάλασσα Λίμνες Ποτάμια

Βουνά Χιόνι Αγκαλιά

Βροχή Αγκαλιά, Αγκαλιά

Μαζί για πάντα μαζί για πάντα

Αλλιώς η αγάπη δεν είναι αγάπη                                                             65

 

Α.Κ.Τ.

ΣΚΙΑΘΟΣ, ΟΚΤΩΒΡΗΣ  2012 –ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2016

 

.

 

 

 

 

ΟΙ ΑΕΡΗΔΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

-Ποιήματα του φίλου και συνεργάτη μας Α.Κ.Τ., χαρισμένα στους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας

 

    Από τον καλό μας φίλο και συνεργάτη Α.Κ.Τ. λάβαμε και με πολλή χαρά δημοσιεύουμε ένα ακόμη δείγμα του ποιητικού του ταλέντου. Ο ποιητής είναι ήδη γνωστός στους φίλους της sispirosi.gr, από σειρά παλαιότερων δημοσιεύσων.  H ιστοσελίδα μας τον ευχαριστεί θερμά και για τη νέα εξαιρετική προσφορά του στους αναγνώστες μας.



ΟΙ  ΑΕΡΗΔΕΣ  ΤΗΣ  ΖΩΗΣ

ΛΕΒΑΝΤΕΣ

Σχετική εικόνα


 

Πώς  μπορείς  με  τα  σημάδια  τ’ ουρανού

Την  όψη  του  Μάη  να  συλλάβεις

Όταν  στα  νεαρά  στήθια  χτυπάς

Κι αυτά  πίσω  σε  γυρίζουν

 

Όταν  μόνο  ο έρωτας  έχει  προσπέλαση

Κι  ο  σπόρος  της  ζωής  βλασταίνει

 

Κοίτα  τα  πρώτα  φυλλαράκια  του  όντος

Απαλό  χνούδι

Οι  παπαρούνες  παίζουν  με  τους  υάκινθους

Τα  πουλιά  τρελά

Ανεβαίνουν  κατεβαίνουν

Ο  ήλιος  ανατέλλει  κι  ανατέλλει

 

Φύσα  Λεβάντε

Κανείς  δε  σου  δίνει  σημασία.

 

 

ΟΣΤΡΙΑ

Σχετική εικόνα



Η  γραμμή  ψηλά  χωρίς  εξάρσεις

Η  δύναμη  του  νότου  σταθερή

Το  σήμερα  διαδέχεται  το  σήμερα

Χρυσά  θερισμένα  χωράφια

Το  στάχυ  υψώνεται,  στροβιλίζεται

Τη  δημιουργία  της  ωριμότητας

Τίποτα  δεν  τη  σκιάζει

 

Οι  γλάροι  σε  σταθερό  επίπεδο

Τα  γεννήματα  έχουν  σκοπό

Τα  παράθυρα  ολάνοιχτα  στον  ορίζοντα

Που  παίζει  με  τις  μποκαμβίλιες.

Να  κρατήσεις  όστρια

 

 

ΠΟΥΝΕΝΤΕΣ


Σχετική εικόνα

 

Πιο  αργά,  πιο  αργά  σπρώξε  το  σύγνεφο

Με  τ’ άγριο  φύσημά  σου

Δεν  είναι  η  δύση  που  πλησιάζει

Είναι  η  νοσταλγία  των  παιδικών

Χρόνων

Δεν  είναι  η  σκοτεινιά  που  έρχεται

Είναι  η  μουσική  της  αμπάριζας

Δεν  είναι  η  θλίψη  που  ξετυλίγεται

Είναι  η  παρθενιά  της  νιότης

Πιο  γρήγορα  πιο  γρήγορα

 

Προτού  θαμπώσουν  οι  γαλάζιες  ανταύγειες

Στ’ αχτένιστα  μαλλιά  στους  γυμνούς  ώμους

 

Πριν  φύγουν  τα  χελιδόνια

Κι  οι  νότες  της  μουσικής  ξεθωριάσουν.


 

ΜΑΪΣΤΡΟΣ

 

Σχετική εικόνα



Κρύο  μέσα  απ’ την  ξύλινη  πόρτα

Οι  στέγες  οδεύουν  προς  το  έδαφος

Όλα  συμπιέζονται  στο  μακρινό  φόντο

Εν  γνώσει  και  ερήμην

Μετά  το  μόχθο  της  ζωής

Ο  μαΐστρος  εισβάλει

Απ’ όλες  τις  χαραμάδες

Της  ύπαρξης

Διώχνει  τις  πεταλούδες

Εξαντλεί  τις  ψυχές

Φαινομενική  ροή…..

Ακινησία!!

Σβησμένο  φλόγιστρο…..

Κατάληξη!!

 

 

Από τη συλλογή "ΠΟΙΗΜΑΤΑ 2004-2009"


 

Σχετική εικόνα

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση