αρχική σελίδα βιβλιοθήκη Πολιτικά-κοινωνικά κείμενα για το Δίκιο και τη Λευτεριά του Λαού μας (2011-2014-Συλλογή)
Πολιτικά-κοινωνικά κείμενα για το Δίκιο και τη Λευτεριά του Λαού μας (2011-2014-Συλλογή) PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Νίκο Παπακωνσταντίνου   
Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017 16:36

Αποτέλεσμα εικόνας για κόκκινη σημαία sispirosi.gr

 Συλλογή κειμένων από την πολιτική και κοινωνική αρθρογραφία του ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στην ιστοσελίδα μας στα χρόνια 2011-2014.
Κείμενα κριτικής και προτάσεων στον αγώνα για το Δίκιο και τη Λευτεριά του Λαού μας.
1.

Πώς να οργανώσουμε μια αληθινή και αποτελεσματική λαϊκή συμμαχία στη Σκιάθο.

Αναγκαία προκαταρκτικά βήματα για την ανασυγκρότηση του τοπικού λαϊκού μας κινήματος σε τόσο δύσκολους και κρίσιμους καιρούς…

πρώτη δημοσίευση: Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011


     Ζούμε σε μια εποχή κατάμαυρη για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα  εργαζόμενα λαϊκά στρώματα. Η άρχουσα τάξη, στην Ελλάδα και διεθνώς,  γνωρίζει καλά ότι ο μόνος δρόμος που έχει, για να αντιμετωπίσει τη βαθύτατη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, είναι η εξασφάλιση πάμφθηνης και απόλυτα υποταγμένης, σχεδόν δουλικής, εργατικής δύναμης. Με όργανο την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, τύπου «Ευρωπαϊκής Ένωσης», εντείνει μια άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον της ζωής και των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων, ώστε μέσα από τη φτωχοποίηση και την υποταγή τους να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας νέας ανόδου της κερδοφορίας του συσσωρευμένου κεφαλαίου που θα γλιτώσει από την αναπόφευκτη καταστροφή  κεφαλαίου της τωρινής κρίσης. Αυτό ελπίζουν και αυτό προωθούν αδίστακτα οι εκμεταλλευτές του λαού. Και στην επιδιώξή τους αυτή είναι ενωμένοι διεθνώς σα μια γροθιά, παρ’ όλες τις υπόλοιπες κραυγαλέες αντιθέσεις τους, που απειλούν ανά πάσα στιγμή να κάψουν τον πλανήτη στη φωτιά του πολέμου!

    Μόνος δρόμος που απομένει στο λαό, για να αντιπαλέψει και να ανατρέψει οριστικά αυτή την κατάσταση, πριν τον φτάσουν οι δυνάστες του στην πλήρη εξαθλίωση και στον πλήρη εξανδραποδισμό, είναι η οργάνωση της δικής του δύναμης, το δυνάμωμα της δικής του γροθιάς που θα συντρίψει τον αδίστακτο ταξικό εχθρό. Η δύναμη αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από το Λαϊκό Μέτωπο όλων των εκμεταλλευομένων και καταπιεζομένων κοινωνικών τάξεων, η λαϊκή συμμαχία που θα σταματήσει την επίθεση του καπιταλισμού, οργανώνοντας την αποτελεσματική αντεπίθεση ενάντια στο κεφάλαιο και σε όλα τα στηρίγματά του.

    Η λαϊκή συμμαχία της εργατικής τάξης, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, των –αυτοαπασχολούμενων κυρίως- μικρεμπόρων και βιοτεχνών, της λαϊκής διανόησης, της σπουδάζουσας νεολαίας, των εργαζόμενων γυναικών,  είναι το ζητούμενο για το σήμερα και το αύριο του λαού μας. Εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, ουσιαστικά το σύνολο των πραγματικών παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Ξεκινά από τα πιο απλά και ζωτικά καθημερινά προβλήματα του λαού μας σε όλους τους τομείς. Σκοπός της είναι να αντιπαλέψει με άγρυπνο ταξικό κριτήριο όλες τις αιτίες που γεννούν τη σημερινή βαρβαρότητα και μέσα στην αδιάκοπη πορεία αυτού του αγώνα να οργανώσει την επαναστατική πάλη για την κοινωνική αλλαγή, για την ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση μιας νέας, σοσιαλιστικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς κρίσεις και φτώχεια.

    Το μέτωπο αυτό πρέπει να απλωθεί και να ριζώσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Κάθε τόπος, παρά τις όποιες επιμέρους ιδιαιτερότητές του, αντιμετωπίζει ουσιαστικά το ίδιο κοινωνικό πρόβλημα: την καθημερινή απαξίωση της ζωής του λαού και της νεολαίας μας. Σε κάθε τόπο θα συναντήσουμε τη φτώχεια, την ανεργία, την ένταση της εκμετάλλευσης, το σάρωμα των κοινωνικών κατακτήσεων και παροχών, τη δραματική υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, την απαξίωση της δημόσιας- δωρεάν παιδείας κλπ.

     Η Σκιάθος δεν αποτελεί εξαίρεση αυτού του κανόνα. Αντίθετα, όλοι αναγνωρίζουν ότι αποτελεί μάλλον ένα τυπικό δείγμα μιας τοπικής κοινωνίας που σαρώνεται καθημερινά από την καπιταλιστική κρίση. Και οι επιπτώσεις της γενικότερης κρίσης γίνονται πολύ πιο έντονες στον εργαζόμενο λαό του μικρού μας νησιού για μια σειρά από ιδιαίτερους λόγους, που έχουν να κάνουν με τη δομή της τοπικής οικονομίας στις αρχές του 21ου αιώνα.

    Εννοούμε τη  μονόπλευρη ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού, με επικυριαρχία της διεθνούς μονοπωλιακής «τουριστικής βιομηχανίας» που καθορίζει τους όρους μετακίνησης και διαμονής των εκδρομέων στο νησί, απομυζώντας το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου, τον οποίο φέρνει ο τουρισμός. Εννοούμε, επίσης, το μεγάλο οικονομικό άνοιγμα των μικροεπαγγελματιών αυτού του τόπου τα προηγούμενα χρόνια, όταν προσδοκούσαν διαρκή άνοδο του τουριστικού ρεύματος και έπαιρναν δάνεια, με αποτέλεσμα να υπερσυσσωρευτούν στο νησί κτίρια δωματίων και καταστημάτων, που δεν καταφέρνουν στις συνθήκες της κρίσης, όχι μόνο να βγάλουν κέρδος, αλλά ούτε καν να αποσβέσουν το κόστος τους. Αναφερόμαστε, βεβαίως και στη χρόνια πλέον  απαξίωση της γεωργίας και κυρίως της ελαιοκαλλιέργειας, στον αργό θάνατο της κτηνοτροφίας και της αλιείας, στην εξάλειψη σχεδόν της ναυπηγικής τέχνης και της ποντοπόρου ναυτιλίας.

     Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα στρεβλό και αδιέξοδο μοντέλο οικονομικής ζωής, που οδηγεί μόνο στο κέρδος ορισμένων μεγαλοεπιχειρηματιών, στη διαρκή αγωνία της επιβίωσης των μικρών επαγγελματιών και των μισθωτών, στην καταστροφή των πόρων που έθρεψαν αυτό τον τόπο επί αιώνες, στην ασύδοτη καταστροφή του φυσικού του περιβάλλοντος και των μη ανανεώσιμων πόρων του. Δεν είναι διόλου τυχαίο το πρόβλημα της υφαλμύρωσης των υπόγειων νερών στις πεδινές περιοχές της Σκιάθου, πρόβλημα που βασανίζει χρόνια το νησί και κορυφώθηκε φέτος με την εκ νέου ανίχνευση του υδραργύρου στο νερό του δημοτικού δικτύου ύδρευσης.

    Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε πού οδηγεί αυτή η κατάσταση στις συνθήκες της σημερινής χρόνιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του σαπισμένου καπιταλισμού. Όσοι κάτοικοι του νησιού μας έτρεφαν την αυταπάτη ότι το «τουριστικό ρεύμα» θα είναι διαρκές και αποδοτικό, τώρα μάλλον θα τρίβουν τα μάτια τους από την έκπληξη. Κι ακόμα δεν έχουν δει παρά την εισαγωγή του δράματος!... Μένουν ήδη -και θα απομένουν ακόμη περισσότερο στο εγγύς μέλλον- με την απορία στα μάτια, με την τσέπη ολοένα και πιο αδειανή, αλλά πάντοτε με  τα αμείλικτα  διαδοχικά «χαρατσόχαρτα» του αστικού κράτους στα χέρια. Βλέπουν ήδη με απόγνωση τα παιδιά τους να οδηγούνται σκόπιμα από το σημερινό καθεστώς σ’ ένα δρόμο που καταλήγει μόνο στην ανεργία, την υποβάθμιση της ζωής και της γνώσης τους, τη διαρκή υποδούλωσή τους για ένα κομμάτι ψωμί.

     Η ανάγκη, επομένως, της οργάνωσης και της καθημερινής αποτελεσματικής δράσης μιας αληθινά  λαϊκής συμμαχίας και στη Σκιάθο γίνεται ζωτικής σημασίας ζητούμενο για την επιβίωση και για το μέλλον του νησιού μας. Στην κατεύθυνση αυτή πρωτοστατούν, εδώ και αρκετό καιρό, οι λιγοστές ακόμη δυνάμεις του ΚΚΕ, της «Λαϊκής Συσπείρωσης» και του ΠΑΜΕ που δρουν στο νησί. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν έχουν ακόμη διαφανεί. Οι οργανωμένες σ’ αυτή την υπόθεση δυνάμεις παραμένουν λιγοστές και διάσπαρτες, χωρίς συντονισμό και διαρκή κοινή δράση.

    Κι αυτό, όχι μόνο από τα λάθη, μικρά ή μεγάλα, ή από τις αβλεψίες των πρωτοπόρων.

    Η μεγάλη αυτή καθυστέρηση υπάρχει, επειδή η συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας και αντεπίθεσης δεν έγινε ακόμη ζωτική και υπ’ αριθμόν ένα υπόθεση στη συνείδηση της τεράστιας πλειοψηφίας των εργαζόμενων αυτού του νησιού. Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, ενώ βράζει από την αγανάκτηση και το θυμό, εξακολουθεί να σωπαίνει και να μένει βυθισμένη στη μοιρολατρία ή στις φρούδες αυταπάτες που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα. Ίσως ακόμη και οι προκαταλήψεις ενός μέρους του πληθυσμού ενάντια στο κομμουνιστικό κίνημα, προκαταλήψεις οι οποίες θέριεψαν από τη σκόπιμη πολιτική της αμάθειας και της διαστρέβλωσης των πάντων, που προωθούσε για δεκαετίες η μετεμφυλιακή καθεστωτική προπαγάνδα, παραμένουν ακόμη και μεταφράζονται, τελικά, σε απάθεια και ατομικισμό.

    Η νέα γενιά σκόπιμα κατευθύνθηκε στον ατομικισμό και στον προσωπικό «ευδαιμονισμό», παρασυρμένη μακριά από την ενεργό πολιτική και κοινωνική συλλογική δράση, μακριά από τις αθάνατες αξίες του προοδευτικού πολιτισμού. Ρίχτηκε βορά στην υποκουλτούρα, την άγνοια και στα σάπια «πρότυπα ζωής» των ξεσαλωμένων τουριστών του καλοκαιριού. Έγινε έτσι σε μεγάλο βαθμό άκριτος αντιγραφέας των απόκληρων εκείνων του διεθνούς καπιταλισμού, που τους κουβαλάνε τα αφεντικά τους στη Σκιάθο, για μια καλοκαιρινή βδομάδα,  -με σχετικά «φτηνό» αντίτιμο-, ώστε να «εκτονωθούν» και να μείνουν υποταχτικοί, ακίνδυνα καλομαντρωμένα «πρόβατα», όλες τις υπόλοιπες βδομάδες του χρόνου!...

    Το αποτέλεσμα παραμένει: Η αδράνεια περίσσεψε πια σ’ αυτό το νησί, εντείνοντας τα αδιέξοδα των ανθρώπων του. Ε! καλά τώρα, θα μας απαντήσετε. Μήπως μόνο στη Σκιάθο έχουμε μια τέτοια καθυστέρηση ή παρόμοιες αιτίες; Συμφωνούμε εν μέρει με την ένστασή σας! Θα παρατηρούσαμε, όμως, ότι σε πολλές άλλες πόλεις της πατρίδας μας η οργανωμένη αντίσταση του λαού μας προχωρεί με πολύ ταχύτερους ρυθμούς. Αφού λοιπόν στη Σκιάθο, όπου ζούμε, το πρόβλημα της συγκρότησης της αναγκαίας λαϊκής συμμαχίας παραμένει ιδιαίτερα έντονο, ας σκεφτούμε μαζί σήμερα ορισμένα απλά πράγματα που μπορούν να μας βοηθήσουν στην προώθηση των στόχων μας. Τι να κάνουμε λοιπόν;

    1. Αρχή και βάση των προσπαθειών μας και καταλύτης για την προώθηση του λαϊκού μετώπου στη Σκιάθο είναι να ανασκουμπωθούμε στα σοβαρά όλοι οι συνειδητοί εργαζόμενοι σε κάθε χώρο, για να ανασυγκροτήσουμε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και μάλιστα πάνω σε αληθινά ταξική γραμμή και προοπτική.

Πρέπει σε όλους τους χώρους δουλειάς να ανασυσταθούν τα υπάρχοντα ή να ιδρυθούν εξαρχής εργατικά σωματεία, αληθινά στηρίγματα του εργαζόμενου, που να δρουν με την αδιάκοπη συμμετοχή, τη δράση και τον έλεγχο όλων των εργαζομένων. Πρέπει να αποκτήσουμε συντονισμό δράσης όλων των κλάδων των εργαζομένων του νησιού, ιδιαίτερα ενόψει των νέων μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων που έρχονται. Πρέπει να σπάσει το κλίμα της ηττοπάθειας που κυριαρχεί σε πολλούς χώρους, πρέπει να προετοιμάσουμε από τώρα την κοινή κάθοδο στην απεργιακή δράση με αξιόλογα  ποσοστά συμμετοχής και με απεργιακή συγκέντρωση κάθε φορά όλων των εργατικών σωματείων του νησιού.

    Καμιά ανοχή στις περικοπές μισθών και συντάξεων, καμιά ανοχή στο σάρωμα των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, καμιά απόλυση εργαζόμενων και καμιά ατομική σύμβαση πείνας και υποτέλειας! Αυτά μπορούν να είναι τα κοινά καθημερινά αιτήματα των αγώνων και στο νησί μας.

    Ο κλάδος των εκπαιδευτικών, ο οποίος την προηγούμενη φορά που φούντωναν οι λαϊκοί αγώνες, στις 19-20 του Οκτώβρη 2011, έδωσε δυναμικά και συντονισμένα το παρόν του με συγκέντρωση και δυναμική πορεία στο κέντρο της πόλης, ξεπερνώντας μετά από χρόνια το τέλμα της απάθειας, μας δίνει το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν και όλοι οι υπόλοιποι χώροι: οι εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση, οι εργαζόμενοι στο Κέντρο Υγείας, στις Τράπεζες, οι εμποροϋπάλληλοι κλπ. Πρέπει η υπόθεση αυτή να γίνει συνείδηση και ζήτημα τιμής για τον κάθε εργαζόμενο. Να πιστέψει ξανά στη δύναμή του, στη δύναμη της μαζικής κινητοποίησης που ο ίδιος οργανώνει, ελέγχει, καθοδηγεί στο χώρο δουλειάς του και προωθεί με την καθημερινή δράση του.

    Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στην ανασυγκρότηση του κινήματος στον κλάδο των οικοδόμων, όπου κυριαρχούν εργαζόμενοι μετανάστες. Πρέπει οι μετανάστες εργάτες να οργανωθούν και αυτοί στο συνδικαλιστικό και ευρύτερα στο λαϊκό κίνημα, στα συνδικάτα του νησιού και της πατρίδας μας γενικότερα, ξεπερνώντας τους φόβους, τις αναστολές και τις αυταπάτες. Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα του νησιού μας οφείλει να οργανώσει απαρέγκλιτα στις γραμμές του τα πιο πρωτοπόρα προοδευτικά αδέρφια μας από το χώρο των μεταναστών εργατών. Αυτοί οι άνθρωποι θα γίνουν η «μαγιά» για την κινητοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ομογενών τους, που σήμερα, μέρα με τη μέρα, αντιμετωπίζουν όλο και πιο έντονα το πρόβλημα της επιβίωσης, εδώ στην ξενιτιά όπου βρέθηκαν… Νομίζουμε ότι δεν δικαιολογείται καμιά περαιτέρω καθυστέρηση στην οργάνωση και στη δράση των μεταναστών εργατών, που είναι ένα μεγάλο ποσοστό της εργατικής τάξης του νησιού μας.

    Ταυτόχρονα, πρέπει να δοθεί από σήμερα κιόλας ιδιαίτερη σημασία στην οργάνωση και τη δράση του κλάδου των ξενοδοχοϋπαλλήλων και των υπαλλήλων των καταστημάτων εστίασης. Το γεγονός ότι ο κλάδος αυτός απασχολείται κυρίως εποχικά, δεν πρέπει να λειτουργεί ως αντικίνητρο, αλλά αντίθετα να αναδειχτεί ως ιδιαίτερο επιπλέον κίνητρο οργάνωσης και συλλογικής πάλης, καθώς το χειμώνα και την άνοιξη η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων αντιμετωπίζει το βαρύ κι αμείλικτο φάσμα της ανεργίας. Με την ολοένα και επιδεινούμενη κατάσταση της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης κινδυνεύουν να παραμείνουν άνεργοι και το καλοκαίρι με ολέθριες γι’ αυτούς συνέπειες. Πρέπει, λοιπόν, να πεισθούν από τώρα να αναλάβουν καθημερινή δράση, τόσο για να εξασφαλίσουν το ψωμί των παιδιών τους, όσο και για να αντιπαλέψουν τα αίτια που τους φέρνουν στην κατάσταση του μισοεργαζόμενου - μισοάνεργου. Είναι ανεπίτρεπτο να μένει εκτός δράσης ένας τέτοιος κλάδος που μπορεί να φέρει αληθινό «σεισμό» με την τόσο πολυάριθμη παρουσία του στη Σκιάθο, αν αυτή η παρουσία γίνει συνειδητή, οργανωμένη, συνεπής και καθημερινή πάλη.

    Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι και παραμένει σχολείο πολιτικής ωρίμανσης των εργαζομένων. Αρκεί να ξαναβρεί το ρόλο που του στέρησε επί δεκαετίες τώρα η τρισάθλια εργοδοτική και καθεστωτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία απαξίωσε συνειδητά τη συλλογική πάλη. Απ’ αυτή την άποψη το γεγονός ότι πολλοί εργασιακοί χώροι στη σημερινή Σκιάθο στερούνται ως τώρα γραφειοκρατικού-ψευδεπίγραφου συνδικαλιστικού φορέα, μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα στη δράση των συνεπών ταξικών δυνάμεων, αφού τώρα μπορούν να συγκροτήσουν από την αρχή ένα άξιο του ονόματος και του ρόλου του συνδικαλιστικό κίνημα με τον κάθε εργάτη πραγματικό «αφεντικό» στο σωματείο του. Αξίζει να το δοκιμάσουμε!

 

    2. Η υπεράσπιση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων και των δωρεάν δημόσιων κοινωνικών παροχών και υπηρεσιών, η απόκρουση της φοροεπιδρομής και της διαρκούς φοροληστείας αποτελεί το άλλο μεγάλο μέτωπο που θα συσπειρώσει αποτελεσματικά τον εργαζόμενο λαό της Σκιάθου. Γιατί και ο εργαζόμενος και ο ελεύθερος μικροεπαγγελματίας και ο νέος και ο συνταξιούχος του νησιού έχουν κάθε λόγο να προασπίσουν με τον οργανωμένο συλλογικό τους αγώνα τη δωρεάν και δημόσια λειτουργία του Κέντρου Υγείας της Σκιάθου, την πλήρη και διαρκή του στελέχωση σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, τη λειτουργία του βρεφονηπιακού σταθμού και του ΚΑΠΗ με τρόπο που να ανταποκρίνονται στο μεγάλο κοινωνικό τους ρόλο. Έχουν κάθε λόγο να διεκδικήσουν από κοινού φτηνές και αποτελεσματικές δημόσιες υποδομές και συγκοινωνίες στο νησί, θαλάσσιες και οδικές.

     Όλοι οι εργαζόμενοι και οι απόμαχοι της δουλειάς στη Σκιάθο έχουν συμφέρον από την οργανωμένη πάλη για την υπεράσπιση των συντάξεων και των επιδομάτων που βγήκαν από το δικό τους μόχθο και που έρχεται τώρα να πετσοκόψει η κυβέρνηση των μαύρων κοράκων της αστικής τάξης. Εργατιά χωρίς δουλειά και αξιοπρεπές μεροκάματο, γηρατειά χωρίς σύνταξη και επίδομα, αναπόφευκτα σημαίνει κεσάτια και χρεωκοπία των μικρομάγαζων του νησιού μας! Αυτό πρέπει να καταφέρουμε να γίνει συνείδηση σε όλους τους ανθρώπους του λαού και στη Σκιάθο και παντού. Να δείξουμε ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για αυταπάτες σε κανέναν.

    Όλοι, επίσης, οι εργάτες, οι υπάλληλοι και μικρο-μεσαίοι επαγγελματίες του νησιού μας έχουν συμφέρον να μην προχωρήσει η υπερφορολόγηση της κατοικίας τους από την αδίστακτη σπείρα των χαρατσοεισπρακτόρων του μαύρου μετώπου, να μην πληρωθεί ούτε δεκάρα πέρα από το φόρο του εισοδήματος σ’ αυτούς τους αδίστακτους καθεστωτικούς λαογδάρτες  που προορίζουν το δικό μας ιδρώτα και αίμα να τον δώσουν ως εγγύηση, τροφή και ενίσχυση στους ντόπιους και ξένους καπιταλιστές και τοκογλύφους. Μια καλά οργανωμένη και συνειδητή και αποτελεσματική καθημερινή εκστρατεία άρνησης πληρωμής των έκτακτων ληστρικών φόρων στην κυβέρνηση των ταξικών μας εχθρών είναι σίγουρο ότι μπορεί να επιταχύνει τη συντριβή της!

     Πρέπει να δοθεί από το λαϊκό μας κίνημα ιδιαίτερη προσοχή σε μια τέτοια εκστρατεία γιατί είναι το τσακμάκι που μπορεί να βάλει φωτιά στο συσσωρευμένο μπαρούτι της λαϊκής αγανάκτησης, η οποία έχει φτάσει ήδη στα ύψη, καθώς ο λαός μας βλέπει τους αναίσχυντους χλιδάτους πλουτοκράτες-υπουργούς της μπουρζουαζίας,  δεξιούς, ψευδοσοσιαλιστές και φασίστες αντάμα, να έχουν ζηλώσει στον 21ο αιώνα τη «δόξα» του φαταούλα σουλτάνου και των υποταχτικών του «γυφτο-χαρατσήδων» της Τουρκοκρατίας!

    3. Ταυτόχρονα, πρέπει από σήμερα να ξεκινήσουμε την έμπρακτη οργανωμένη προσπάθεια της παλλαϊκής αλληλεγγύης προς τους συντοπίτες μας εργαζόμενους που η πολιτική της φτωχοποίησης τους οδηγεί -ή τους οδήγησε ήδη- στην εξαθλίωση. Στο χέρι μας, στο χέρι των συνδικάτων και των συλλογικοτήτων μας είναι να μην αφήσουμε ούτε μια οικογένεια στο νησί μας χωρίς φαγητό, ρούχα και φάρμακα, κανένα παιδάκι χωρίς βιβλίο, δηλαδή χωρίς γράμματα και ελπίδα, κανέναν εργαζόμενο ή άνεργο χωρίς στέγη, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή χωρίς επίδομα ανεργίας και πρόνοιας. Αυτό δεν συνιστά σε καμιά περίπτωση κούφια υποκριτική «φιλανθρωπία», σαν εκείνη των αστών και των μικροαστών «ψυχοπονιάρηδων». Είναι, αντίθετα, κορυφαίο σήμερα καθήκον ταξικής πάλης και ταξικής αλληλοβοήθειας  το να μην αφεθεί μόνος του στη δυστυχία κανένας εργάτης, κανένας υπάλληλος, κανένας μικροεπαγγελματίας. Αυτό συνεπάγεται οργανωμένη μαζική συλλογική δράση όλων μας, που κορυφώνεται σε περιπτώσεις όπου εργάτες πετιούνται στο δρόμο ή το κράτος προσπαθεί να τους στερήσει το ηλεκτρικό ρεύμα ή το νερό για απλήρωτους λογαριασμούς. Η γροθιά του κινήματος, δηλαδή ο μαζικός οργανωμένος αγώνας πρέπει να καταφέρνει να αποτρέπει κάθε παρόμοια περίπτωση που υποβαθμίζει την κοινή μας αξιοπρέπεια, την ύπαρξη και αξιοπρέπεια όλων όσων πραγματικά παράγουν τον κοινωνικό πλούτο, τον οποίο νέμονται τα πλουτοκρατικά παράσιτα και οι πολιτικοί τους υπηρέτες.

 

    4. Η υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας του λαού μας, η κοινή απαίτηση για την καλά οργανωμένη λειτουργία όλων των σχολικών μας μονάδων και υποδομών, η κοινή διεκδίκηση μιας αληθινά επιστημονικής και ανθρωπιστικής Παιδείας, μακριά από την υποβάθμιση και την εμπορευματοποίηση, είναι ο άλλος σημαντικός άξονας για τη συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας στη Σκιάθο.

    Εδώ δεν χωρούν πια μισόλογα και εξωραϊσμοί. Τα σχολεία της Σκιάθου κάθε χρόνο και πολύ περισσότερο τώρα, μέσα στις μυλόπετρες της καπιταλιστικής κρίσης, αντιμετωπίζουν σοβαρά λειτουργικά προβλήματα και μάλιστα προβλήματα στελέχωσης σε εκπαιδευτικό προσωπικό και στην κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών.

    Όλοι οι εργαζόμενοι της Σκιάθου πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τα προβλήματα αυτά (που οξύνονται και εδώ -όπως και σ’ όλη την Ελλάδα-) δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα σκόπιμης καταστροφικής πολιτικής από την πλευρά των κυβερνήσεων της κεφαλαιοκρατίας, που θεωρούν την πραγματικά δημόσια δωρεάν Παιδεία του Λαού μας ως εμπόδιο στην κτηνώδη αποστολή της κοινωνικής υποδούλωσης, την οποία προωθούν συστηματικά.

    Η αμάθεια, η απαξιωμένη εξαρχής μισο-κατάρτιση των νέων και η εμπέδωση της υποταγής και της εθελοδουλίας τους ως αυριανών εργαζομένων  είναι ο μόνος και πραγματικός στόχος της κυβερνητικής πολιτικής του κατάμαυρου αστικού μετώπου, σε όλες του τις εκδοχές. Η άκρατη εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης είναι το όχημα και η μέθοδος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σ’ αυτό τους το στόχο.

    Και οι υποταγμένοι και ψοφοδεείς εκπαιδευτικοί υπαλληλίσκοι (κι όχι βέβαια οι διανοούμενοι και οι δάσκαλοι του λαού -με όλη τη σημασία αυτών των όρων!) είναι τα επιζητούμενα από το σύστημα όργανα και φερέφωνα, που θα προωθήσουν στην πράξη όλα αυτά τα τρισάθλια σχέδια της αστικής τάξης. Προορίζονται από το καθεστώς να γίνουν οι μοχλοί που θα τα πραγματοποιήσουν με πειθήνια δουλειά, αναζητώντας …χορηγούς- χρηματοδότες, κηρύσσοντας την ψευτιά και την απάτη στους μαθητές με διδάγματα «περί ευρωπαϊσμού και επιχειρηματικότητας», και με το βούρδουλα και την απειλή να επικρέμεται διαρκώς πάνω από τα δικά τους τα κεφάλια: «Μη μιλάς, μη γελάς ∙ κινδυνεύει από τους κοινωνικούς ανατροπείς η …πατρίς των καπιταλιστών και μαζί ο μσθουλάκος κι η θεσούλα σου, φουκαρά δασκαλάκο!». (Έστω κι αν -ούτως ή άλλως-  πολλές απ’ αυτές τις θεσούλες και αυτούς τους μισθουλάκους είναι ήδη προγραμμένοι από το καθεστώς των αδίστακτων σκυλόψαρων της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, τα οποία θεωρούν την Παιδεία ως …κόστος δυσανάλογο των οικονομικών τους επιδιώξεων.).

   Το μέτωπο της Παιδείας μπορεί και στη Σκιάθο και σε όλη την Ελλάδα να γίνει για πολλοστή φορά στην ιστορία μας ο καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων που θα οδηγήσουν στη συσπείρωση και την αντεπίθεση των λαϊκών δυνάμεων, σαρώνοντας τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών και των τυράννων του λαού μας.

   Ειδικότερα στη Σκιάθο, όπως και σε κάθε περιοχή του μαζικού τουρισμού, η κοινή οργανωμένη από όλους τους εργαζόμενους υπεράσπιση της δωρεάν αληθινής Παιδείας του λαού συνδέεται με την απόκρουση της συνειδητής, στοχευμένης και ύπουλης επίθεσης που εξαπολύεται από τη μαύρη αντίδραση με σκοπό να απαξιωθεί στη συνείδηση των νέων και των γονέων τους η ίδια η αξία της Παιδείας και του σχολειού. Είναι αγώνας για τη σωτηρία και την πρόοδο του ίδιου του λαϊκού μας Πολιτισμού!

    Πρέπει, λοιπόν, να συντριβεί κάθε φαιά (και υποτιμητική για το ρόλο του Δημόσιου Σχολείου και του συνειδητού Δασκάλου) προπαγάνδα όλων εκείνων των εκμεταλλευτικών κύκλων που προσπαθούν να κατευθύνουν τους νέους ανθρώπους του νησιού μας έτσι ώστε αυτοί να γίνουν το φτηνιάρικο και απόλυτα ελεγχόμενο εποχικό προσωπικό των διεθνών τουριστικών μονοπωλίων, έτσι που να γίνουν σύγχρονοι δούλοι μέσα στον ίδιο τους τον τόπο χωρίς αληθινή μόρφωση, κουλτούρα και κριτική ικανότητα.

   Γιατί η γνώση και η αληθινή μόρφωση συντρίβουν απάτες, αυταπάτες και σκόπιμα διαδεδομένες προκαταλήψεις. Γιατί ξυπνούν τον άνθρωπο και τον κάνουν συνειδητό πολίτη και μαχητή για το δίκιο και την αλήθεια, και όχι υποταγμένο και εθελόδουλο!

    Στην κατεύθυνση του να αποκρουστούν και να συντριβούν, από μέρους του μετώπου του λαού μας, οι αντιλαϊκές-αντιεκπαιδευτικές μεθοδεύσεις κάθε λογής, η Σκιάθος μπορεί να αποτελέσει ένα εκλεκτό υπόδειγμα συσπείρωσης, καθώς πρόσφατη είναι της ομόφωνη καταδίκη από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας μας των μεθοδεύσεων της αντιλαϊκής εξουσίας, η οποία γύρεψε σκόπιμα να υποβαθμίσει τη λειτουργία του Γυμνασίου μας και να «τρομοκρατήσει» τη διευθύντρια και το εκπαιδευτικό προσωπικό που περήφανα και με αξιοπρέπεια αντιτάχθηκαν στα σχέδια αυτά.

Τσακίζοντας, επομένως,  τη μαύρη και άραχλη επίθεση στη μόρφωση των παιδιών μας,  τροχοδρομούμε και στο νησί μας και παντού εξελίξεις ενότητας και αντεπίθεσης του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό και δίνουμε κορυφαία θέση σ’ αυτό το συλλογικό κοινωνικό αγώνα, που χτίζει από τώρα ένα φωτεινό αυριανό κόσμο.

 

    5. Τέλος, μεγάλη συμβολή στη συγκρότηση και αντεπίθεση της λαϊκής συμμαχίας και στη Σκιάθο θα έχει η συνειδητοποίηση απ’ όλους τους εργαζόμενους της σημασίας που αποκτά ο αγώνας  για την προστασία του περιβάλλοντος και όλων των φυσικών πόρων του νησιού, η οργανωμένη πάλη για να σταματήσει η καταλήστευση των υδάτινων αποθεμάτων του και η άναρχη τσιμεντοποίηση των ακτών και των ορεινών όγκων του από την –ήδη οργανωμένη!- καπιταλιστική κερδοσκοπία.

Γιατί το εργατικό- λαϊκό κίνημα υπερασπίζεται τους ίδιους τους όρους ύπαρξης της ζωής και στο μέλλον, γιατί η υπόθεση της σωτηρίας των όρων ύπαρξης της ζωής στον τόπο μας είναι υπόθεση που συγκινεί και συσπειρώνει εκ των πραγμάτων το λαό και κυρίως τη νέα γενιά. Γίνεται με τη σειρά της αναγκαία προϋπόθεση ωρίμανσης και βαθέματος της συλλογικής δράσης, εφαλτήριο για να κερδηθούν νέοι μαχητές στον αγώνα για τη ζωή, το δίκιο, την ανθρωπιά και τον πολιτισμό.

 

    Με όλες τις παραπάνω παραμέτρους δράσης και άλλες τόσες αντίστοιχες που γεννά και αναδεικνύει καθημερινά η ίδια η ζωή, η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα, νομίζουμε ότι θα τεθούν επιτέλους και στη Σκιάθο τα σταθερά και υγιή θεμέλια της μεγάλης συμμαχίας του λαού, για τη ζωή, το παρόν και το μέλλον του. Χρέος όλων των πρωτοπόρων δυνάμεων αυτού του τόπου, ανεξαρτήτως αποχρώσεων και επιμέρους διαφορών, είναι να στρατευτούν τώρα σ’ αυτή την προσπάθεια. Χωρίς μιζέριες και μικροκομματικές αντιπαλότητες, χωρίς προκαταλήψεις και επιδιώξεις υποτίμησης των συμμάχων τους.

     Η Ιστορία, ίσως πολύ γρηγορότερα απ’ ό,τι νομίζουμε, μπορεί να μας οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερα καθήκοντα απ’ αυτά που περιγράψαμε συνοπτικά πιο πάνω. Η αποτελεσματική, όμως, αντιμετώπιση όλων των προαναφερόμενων στοιχειωδών καθηκόντων με σωστή και ευέλικτη τακτική και έξυπνη μέθοδο δουλειάς, είναι η απαραίτητη, η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για κάθε περαιτέρω βήμα, για κάθε περαιτέρω προσπάθεια του λαού μας να κατακτήσει το μέλλον που του αξίζει.

     Γι’ αυτό και είμαστε βέβαιοι ότι, αργά ή γρήγορα, ο εργαζόμενος λαός της Σκιάθου θα βαδίσει σ’ αυτό το δρόμο, θα επιτελέσει την αποστολή του απέναντι στο σύνολο του ελληνικού λαού, απέναντι στις παρακαταθήκες της Ιστορίας μας, απέναντι στις απαιτήσεις του παρόντος και του μέλλοντος. Το μέλλον αρχίζει να γράφεται από τα μικρά αλλά σταθερά βήματα της σημερινής εποχής. Και το ποτάμι που θ’ αρχίσει να φτιάχνει την κοίτη του σίγουρα δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω! Ας ανταποκριθούμε όλοι στο κοινωνικό μας χρέος!

25 του Δεκέμβρη 2011

 

.

 2.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ! Το καθήκον που επείγει μπροστά στο 2012 που μας έρχεται. (Σκέψεις αφιερωμένες σε κάθε συνεπή αριστερή δύναμη της κοινωνίας μας)

πρώτη δημοσίευση: Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011


    Το τέλος του 2011 βρίσκει τη χώρα μας και το λαό μας σε δεινή θέση και τα χειρότερα είναι μπροστά μας, αν δεν ανασκουμπωθούμε τώρα, όλες οι δυνάμεις του λαϊκού κινήματος, ανεξάρτητα από άλλες πολιτικές-ιδεολογικές διαφορές μεταξύ μας, ώστε να σταματήσουμε τον κατήφορο και την καταστροφή που μας απειλεί. Η εργατική τάξη και όλα τα υπόλοιπα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα βρίσκονται αντιμέτωπα με μια ληστρική επιδρομή πρωτοφανούς έντασης εναντίον της ζωής, της δουλειάς, των ελευθεριών και των δικαιωμάτων τους.

    Το κατάμαυρο καθεστώς της ελληνικής (ξενόδουλης από τα γεννοφάσκια ως το σάβανό της!)  αστικής τάξης με μπούσουλα τις ντιρεκτίβες των ιμπεριαλιστών της Δύσης έχει, κυριολεκτικά, εξορμήσει ενάντια στην ίδια την αξιοπρεπή ύπαρξη των ανθρώπων του λαού μας. Τα ιμπεριαλιστικά τσακάλια της διαβόητης τρόικας, οι τοποτηρητές της υποδούλωσης τούτου του τόπου έχουν βρει «χαλί στρωμένο για να πατήσουν». Όλες οι ξενόδουλες πολιτικές μαφίες, που ονομάζονται «κόμματα του αστικού συστήματος», όλοι αυτοί οι ανοιχτοί και συγκεκαλυμμένοι γκάγκστερ που συναποτελούν το τρισάθλιο «ευρω-χουντικό» καθεστώς του αδίστακτου τραπεζίτη, έχουν συμφωνήσει απόλυτα στην παράδοση της χώρας μας στον αυτόματο πιλότο του Βερολίνου και του Παρισιού.

    Το κάνουν σκόπιμα και συνειδητά με μόνο στόχο τη διαιώνιση στην Ελλάδα (με το χρήμα και τις λόγχες των ξένων πατρώνων τους) του καθεστώτος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του συστήματος στο οποίο εξουσιάζει άμεσα και έμμεσα ο συσσωρευμένος πλούτος πάνω στην τεράστια κοινωνική πλειοψηφία που τον παρήγαγε.

    Το 2011 ο λαός μας προσπάθησε να πολεμήσει την επιδρομή των αδίστακτων μπουρζουάδων και των διεθνών τοκογλυφικών σκυλόψαρων με μεγάλες απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις. Η δική του κινητοποίηση οδήγησε άρον-άρον τους ντόπιους καπιταλιστές και τους ιμπεριαλιστές της τρόικας να αποσύρουν από την κυκλοφορία τον εντελώς ξεφωνημένο «Παπατζή» πρωθυπουργό τους και να στήσουν με πραξικοπηματικές διαδικασίες τη σημερινή σπείρα του μαύρου μετώπου, σύμπασας της αντίδρασης και της υποτέλειας, για να συνεχίσουν διά πυρός και σιδήρου την πολιτική του λακέ τους που τους «κάηκε». Και η ευρωχούντα του σημερινού «Παπαδήμιου» καθημερινά αποδεικνύεται αδίστακτη και αναίσχυντη.

    Δεν είναι μακριά η στιγμή που τα μαύρα αυτά κοράκια θα βάλουν φόρο σε κάθε κυβικό μέτρο αέρα που είναι απαραίτητο για να επιβιώσουμε. Την ίδια ώρα που μας γδέρνουν, μας εξαθλιώνουν και μας υποδουλώνουν, τα εισοδήματα όλων αυτών των κυρίων έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα μεγέθη, αποδεικνύοντας πόσο επικερδές επάγγελμα είναι να έχεις «πουλήσει την ψυχή σου στο διάολο» του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Οι αγώνες του λαού μας τη χρονιά που φεύγει δεν στάθηκαν αρκετά δυνατοί, ώστε να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση και τους πολιτικούς εκφραστές της.

    Το άμεσο καθήκον μας, επομένως, μέσα στο 2012 που μας έρχεται, είναι να οργανώσουμε και να εντείνουμε την προσπάθειά μας σε όλα τα μέτωπα για την ανατροπή αυτής της άθλιας πολιτικής και τη συντριβή όλων αυτών των πολιτικών λόμπι που την προωθούν. Ο άμεσος στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος, στα 2012, από την προάσπιση όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων του  λαού μας, από τη συντριβή της εξάρτησης και της υποτέλειας του τόπου μας.

     Πρέπει να ξεφορτωθούμε και το «χρέος» που μας φόρτωσαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, και τη «χούντα» του μαύρου τραπεζίτη και την τρόικα που τον καθοδηγεί και τον μαύρο σύγχρονο άξονα των νεοχιτλερικών «Μερκοζί», και την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. στο σύνολό της. Το 2012 πρέπει να γίνει χρονιά γενικού ξεσηκωμού του λαού μας, χρονιά μεγάλης πολιτικής στροφής.

     Το λαϊκό κίνημα, παρά τις χρόνιες αδυναμίες του, έχει ως πλεονέκτημα την ήδη κατακτημένη –πικρή- πείρα του λαού μας, αλλά και την πλήρη απαξίωση στις συνειδήσεις των εργαζομένων όλων ανεξαίρετα των κατάμαυρων πολιτικών συμμοριών της μπουρζουαζίας. Η συγκυρία μάς  ανοίγει, λοιπόν, έναν πολιτικό δρόμο που μπορεί επιτέλους σε πρώτη φάση να οδηγήσει σε αποφασιστικές πρώτες νίκες εναντίον του ταξικού αντιπάλου, σε ανάσχεση και συντριβή της επίθεσης και σε αλλαγή των συσχετισμών δύναμης. Στην επόμενη φάση ο αγώνας των συσπειρωμένων λαϊκών μαζών θα πρέπει οπωσδήποτε να στοχεύσει στην πλήρη αλλαγή του κοινωνικού καθεστώτος και στη δημιουργία της σοσιαλιστικής νέας Ελλάδας, μέσα από τη ριζική ανατροπή του σημερινού συστήματος.

    Πρέπει επιτέλους το λαϊκό κίνημα και κυρίως η κομμουνιστική του πρωτοπορία να καταφέρουν να ξεχωρίσουν το άμεσα ζητούμενο από το στρατηγικό στόχο, έτσι ώστε να συσπειρώσουν δυνάμεις για τον στρατηγικό στόχο! Εκατομμύρια άνθρωποι του λαού μας σήμερα, χωρίς να έχουν φτάσει σε πλήρη κατανόηση και αποδοχή του στρατηγικού στόχου των κομμουνιστών, του στόχου της λαϊκής εξουσίας και του σοσιαλισμού, είναι ωστόσο έτοιμοι να κινητοποιηθούν και να διεκδικήσουν, χωρίς υποχωρήσεις, ψωμί, δημοκρατία, λευτεριά και εθνική ανεξαρτησία, παιδεία, υγεία-πρόνοια και αξιοπρεπή ζωή. Εκατομμύρια άνθρωποι δηλώνουν την απόφασή τους να στρέψουν το τιμόνι της χώρας προς τα αριστερά, να διεκδικήσουν τη διαγραφή του χρέους, των μνημονίων και όλων των ντιρεκτίβων της τρόικας, των «Μερκοζί», των Φούχτελ και των Ράιχενμπαχ.

    Ο κόσμος αυτός απαιτεί απ’ όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και πρωτίστως από τους κομμουνιστές να προχωρήσουμε άμεσα στη συγκρότηση ενός μεγάλου Λαϊκού Μετώπου, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς μικροκομματικές-μικροπολιτικές ίντριγκες. Ο κόσμος αυτός απαιτεί από ένα τέτοιο μέτωπο να σταθεί μπροστά και να σηκώσει ψηλά τη σημαία των άμεσων λαϊκών αιτημάτων, για να βάλει φρένο στην επίθεση των μαύρων δυνάμεων, να προασπίσει τα δικαιώματά μας  και να διεκδικήσει άμεσα την αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού μας.

    Όσο και αν αυτοί οι στόχοι μοιάζουν -και σ’ ένα βαθμό είναι- αρκετά περιορισμένοι για τις πρωτοπόρες επαναστατικές μας δυνάμεις, πρέπει να καταλάβουμε ότι αποτελεί ύψιστο τακτικό στόχο η συγκέντρωση σήμερα όλων των απαιτούμενων δυνάμεων, που με αναπτερωμένο το ηθικό από τις πρώτες  τους νέες αγωνιστικές κατακτήσεις και με την κατάλληλη καθοδήγηση των πρωτοπόρων θα ξεπεράσουν σταδιακά τις όποιες ανεπάρκειες και αυταπάτες τους και θα βάλουν ως αμέσως επόμενο και εφικτό πια στόχο την προλεταριακή-λαϊκή εξουσία..

    Αυτή την αλήθεια πρέπει να τη συνειδητοποιήσουν όλες οι τίμιες δυνάμεις του χώρου της Αριστεράς και πρωτίστως η μεγαλύτερη οργανωμένη δύναμη του χώρου, το ΚΚΕ. Δεν είναι παραχώρηση στον οπορτουνισμό η άμεση συγκρότηση πολιτικού και κοινωνικού μετώπου της Αριστεράς ενάντια στη σημερινή λαίλαπα. Αντίθετα, είναι ένας προωθητικός συμβιβασμός που θα ανοίξει για τους κομμουνιστές το δρόμο του μέλλοντος.

    Με τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς δύναμης θα ήταν αστείο να ρίξουμε ως άμεσο σύνθημα τη «λαϊκή εξουσία». Δεν μπορούμε στα σοβαρά να μιλάμε για την ανάγκη του λαϊκού μετώπου και στην πράξη να κάνουμε «συσπείρωση ο καθένας μόνο με το δικό του …μαγαζί». Δεν βγάζει πουθενά αυτός ο σεχταρισμός, αυτό το κλείσιμο στο καβούκι μιας «ιδεολογικής καθαρότητας». Η ιδεολογία μας είναι καθοδήγηση για δράση, όχι δόγμα και λογοκοπία! Η αλήθεια είναι πικρή και πρέπει να τη βλέπουμε κατάματα: Ο κόσμος μας, η εργατιά και ο λαός μας δεν έχει ακόμα συσπειρωθεί, δεν έχει πολλαπλασιαστεί ορμητικά το ανατρεπτικό ρεύμα, δεν έχει για την ώρα φουσκώσει το ποτάμι του ενθουσιασμού και της ορμητικότητας, η πίστη στις δυνάμεις και στην προοπτική της εργατιάς και του λαού μας.

     Μέσα στο αληθινά λαϊκό μέτωπο που παλεύει για τους άμεσους μεγάλους στόχους της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας, για το ψωμί και τη λευτεριά μας, το κομμουνιστικό κόμμα, εφαρμόζοντας σωστή τακτική διαφώτισης των μαζών και κλιμάκωσης των στόχων πάλης τους, θα καταφέρει να ξεχωρίσει στην πράξη «το στάρι από το άγανο». Θα καταφέρει να συντρίψει τις αυταπάτες και τις ανεπάρκειες των μαζών μέσα από την ίδια την νικηφόρα πείρα των ίδιων των μαζών, που θα έχουν εξορμήσει αποφασιστικά και οργανωμένα στο επίκεντρο των εξελίξεων. Η ύπαρξη της σωστής στρατηγικής θα επιβεβαιωθεί και θα δικαιωθεί μόνο μέσα από μια ευέλικτη αποτελεσματική τακτική συσπείρωσης δυνάμεων.

    Αν προχωρήσει σωστά η μεγάλη υπόθεση ενός αριστερού μετώπου στην Ελλάδα, νομίζουμε ότι θα είναι απλώς θέμα χρόνου το να ξεπεραστούν οι ρεφορμιστικές αυταπάτες και οι μεσοβέζικες στρατηγικές πολλών ηγεσιών. Η ίδια η δυναμική της ζωής και του κινήματος θα θέσει τον κάθε αριστερό σχηματισμό μπροστά στο δίλημμα: με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει, μπροστά στην τελική μεγάλη σύγκρουση που θα αρχίσει πια να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.

    Δεν έχουμε αυταπάτες ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά και ανέφελα, ούτε ότι η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές της θα παραμείνουν αδρανείς θεατές ενός λαϊκού ποταμού που θα απειλήσει τα δικά τους κεκτημένα. Ξέρουμε όμως πολύ καλά, από τη μέχρι τώρα αρνητική πείρα, ότι τίποτα δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε αν πρώτα δεν φουσκώσει και δεν εξορμήσει με αξιώσεις αυτό ακριβώς το ποτάμι της οργής των μαζών, το ποτάμι που ποτίζει και θρέφει το δέντρο της λευτεριάς και της κοινωνικής προόδου.

    Σ’ αυτό τον άμεσο στόχο θα επιμείνουμε ως συνεπείς και απροκατάληπτοι αγωνιστές του αριστερού κινήματος τη χρονιά που μας έρχεται. Άμποτε αυτός ο στόχος να αγκαλιάσει ολόκληρο το αριστερό μας κίνημα.

     Καλή αγωνιστική χρονιά σε όλους τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες, στο λαό μας και στους λαούς όλου του κόσμου.


                                                                                                                                                                                                                                N.Π.       
                                                                                                                                                                                                        Βόλος,  31 του Δεκέμβρη 2011.

 

 

3.

Η εργατική τάξη και ο λαός μας ας βγάλουν τα αναγκαία ταξικά συμπεράσματα!

(Σκέψεις με αφορμή τη συνέντευξη του καπιταλιστή Απόστολου Παπαδούλη στον πρωτοχρονιάτικο «Ταχυδρόμο» του Βόλου)


πρώτη δημοσίευση: Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012 


Αποτέλεσμα εικόνας για γελοιογραφίες καπιταλιστών

    Στο πρωτοχρονιάτικο φύλλο της βολιώτικης καθημερινής αστικής εφημερίδας «Ταχυδρόμος, στη σελίδα 17, με τον τίτλο «Θα παραμείνουμε όρθιοι …μόνο εάν και εφόσον…», δημοσιεύεται σχεδόν ολοσέλιδη συνέντευξη που είχε με τη δημοσιογράφο Βάσω Κυριαζή ο πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας, Απόστολος Παπαδούλης. Η συνέντευξη αυτή αξίζει να διαβαστεί και να σχολιαστεί από την άποψη των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού μας, γιατί ο καπιταλιστής Απόστολος Παπαδούλης μάς δίνει ένα πολύ χρήσιμο μάθημα για το τι σημαίνει συνεπής υπεράσπιση ταξικών συμφερόντων και επιδιώξεων.

    Η εργατική τάξη και ο λαός μας αξίζει να διδαχτούν από το πείσμα και την εμμονή στις απόψεις τους των εκπροσώπων του ταξικού τους αντιπάλου, γιατί μόνο έτσι μπορούν να αντιστρέψουν τα πράγματα και να αποχτήσουν τη σταθερότητα, την επιμονή και το πείσμα που χρειάζεται στην υπεράσπιση των εντελώς αντίθετων συμφερόντων, των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων, τα οποία, βεβαίως, αντιμάχεται εκ της θέσεώς του ο κάθε παρόμοιος κ. Παπαδούλης.

    Ο καπιταλιστής κ. Παπαδούλης στη συνέντευξή του αυτή μιλάει ως εκφραστής της τάξης του και ως εκπρόσωπος του κεφαλαιοκρατικού συστήματος εκμετάλλευσης, το οποίο θεωρεί αιώνιο και αδιαμφισβήτητο. Σκοπός του είναι να διαδώσει και να διαιωνίσει όλη την αστική αντεπιστημονική εκείνη σαβούρα, που βαραίνει με τη μορφή πρόληψης πάνω στη συνείδηση μεγάλων μαζών του προλεταριάτου και του λαού μας, ώστε αυτή η συνείδηση να παραμείνει καθυστερημένη και να μη γίνει επικίνδυνη για την αστική τάξη.

    Ο κ. Παπαδούλης ξέρει πολύ καλά ότι η κρίση του καπιταλισμού, που τσακίζει τη ζωή των εργαζομένων, αρχίζει να δημιουργεί επικίνδυνους κραδασμούς στο οικοδόμημα των αυταπατών, με τις οποίες το αστικό σύστημα χειραγωγούσε τις μάζες μέχρι πρόσφατα. Οι ρωγμές που ανοίγει τώρα η πολιτική της πείνας και της υποδούλωσης των εργαζομένων, μπορεί να γίνουν επικίνδυνες για το σύστημα, αν αυτοί μπουν στη ρότα της συνεπούς ταξικής πάλης. Και αυτό το νιώθει πολύ καλά η αστική τάξη, που πασχίζει να το αποφύγει.

   Ο κ. Παπαδούλης, λοιπόν, με τη βοήθεια των επιλεγμένων ερωτήσεων της δημοσιογράφου του «Ταχυδρόμου», προσπαθεί ευθύς εξαρχής να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα δήθεν κοινών συμφερόντων μεταξύ αστικής τάξης και εργατών, για να εξοβελιστεί κάθε σκέψη έντασης της ταξικής πάλης. Ισχυρίζεται ότι:

    «Η εικόνα που λαμβάνει όλη η κοινωνία είναι τελείως πλασματική και λανθασμένη, διότι επηρεάζεται από μια αριστερή συγκρουσιακή λογική, που όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα».

    Ο κύριος αυτός έχει βαθύτατη συναίσθηση ότι η καθημερινώς επιδεινούμενη τραγική πραγματικότητα της εργατικής τάξης και του λαού μας δεν έχει ανάγκη από καμιά απολύτως αριστερή ανάλυση, για να γίνει αφορμή ώστε οι εργάτες να αρχίσουν να προβληματίζονται σοβαρά σχετικά με το πού τους οδηγεί ο καπιταλισμός.

    Είναι ολοφάνερο, όμως, ότι ο εκπρόσωπος των τοπικών καπιταλιστών, ανησυχεί πλέον βαθύτατα και τρέμει στην ιδέα ότι ο λαός μας δεν τρώει πια χωρίς αντίρρηση το αστικό παραμύθι.  Βλέπει ο κ. Παπαδούλης ότι καθημερινά, σε όλο και μεγαλύτερη έκταση, η εργατιά και ο λαός μας αρχίζει να σκέφτεται ξανά με όρους της αριστερής σκέψης. Αρχίζει να προσεγγίζει ξανά την ταξική ανάλυση για τον τρόπο  λειτουργίας της αστικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας, με όρους που οι αστοί και τα ιδεολογικά τους φερέφωνα μόχθησαν πολύ για να τους αποδιώξουν από τον ορίζοντα επί σειρά ετών. Τώρα αποδεικνύεται ότι δεν τα κατάφεραν και ούτε πρόκειται να τα καταφέρουν. Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές «μας» θυμώνουν και επιμένουν.

    Ο κ. Παπαδούλης παραδέχεται, βέβαια, την κρίση, χωρίς την παραμικρή αναφορά στις πραγματικές της αιτίες, αφού κάτι τέτοιο είναι εντελώς ασύμφορο για το σύστημα που εκπροσωπεί. Προσπαθεί να μετριάσει την αγανάκτηση των εργατών που χάνουν τη δουλειά τους και μένουν απλήρωτοι. Προσπαθεί να δικαιολογήσει την ασυνέπεια των καπιταλιστών που αρνούνται να πληρώσουν ακόμα και τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους, επικαλούμενος την κρίση μετά το 2009:

    «Σήμερα για παράδειγμα στην περιοχή μας λειτουργούν οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις στο χώρο των μεταλλοκατασκευών ή  του τσιμέντου και του σκυροδέματος, που μέχρι και το 2008 ήταν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους και κατέβαλαν αποδοχές πολύ μεγαλύτερες από τις συμβάσεις (…) Βεβαίως και οφείλουν να κατανοήσουν τα προβλήματα και τις ανάγκες του κάθε εργαζόμενου που προσφέρει στην οικονομία και την παραγωγή και πρέπει φυσικά να αμείβεται, το ζήτημα όμως είναι: θα αμείβεται εάν κλείσει η επιχείρηση ή εάν παραμείνει όρθια, βοηθούμενη και από τον εργαζόμενο.».

    Αρχαία, πανάρχαια σκουριά, βγαλμένη από το αραχνιασμένο πια οπλοστάσιο των αστών και των φερεφώνων τους, για να εξωραϊστεί ο χοντρός σημερινός τους εκβιασμός προς την εργατική τάξη.

    Ο εκπρόσωπος των εκμεταλλευτών της εργατικής δύναμης «λησμονεί» ότι μόνο η εργατική τάξη παράγει όλο τον πλούτο, που οι καπιταλιστές συσσώρευσαν και συσσωρεύουν με τη μορφή του κέρδους. «Λησμονεί» ότι όλα τα κέρδη του κεφαλαίου είναι κλεμμένος ιδρώτας των εργατών, ενώ τα κέρδη συσσωρεύονται εξολοκλήρου από την τάξη των κάθε λογής … «Παπαδούληδων». «Λησμονεί» ότι αυτές οι ίδιες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που τώρα «ξεχνούν» να πληρώσουν το εργατικό μεροκάματο  επικαλούμενες τις  «αναδουλειές» τους εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης, απέκτησαν μεγάλα αποθέματα κερδών από τη νομίμως απλήρωτη  δουλειά των εργατών στα χρόνια της «άνθισης» και της «ανόδου».

     Γιατί, τότε, ακόμη κι όταν κατέβαλαν ως μεροκάματο κάποια χρήματα περισσότερα από τις άθλιες συμβάσεις που είχαν συνάψει κεντρικά με τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, τα ποσοστά κέρδους που αποκόμιζαν και πραγματοποιούσαν από το ξεζούμισμα των εργατών ήταν απείρως πολλαπλάσια από τους μισθούς που διατυμπανίζουν ότι «πρόσφεραν».

    Ουσιαστικά, λοιπόν, και εν ονόματι της κρίσης ο εκπρόσωπος των εκμεταλλευτών προσπαθεί να παρουσιάσει ως … «μονόδρομο» το να εργάζονται οι προλετάριοι σαν τα  σκυλιά, με μισό μισθό και σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης και υποδούλωσης. Σ’ αυτές ακριβώς τις συνθήκες που προσπαθεί να επιβάλει  σήμερα διά πυρός και σιδήρου το κεφάλαιο διεθνώς και στη χώρα μας, μέσα από τις νομοθετικές ντιρεκτίβες  των πολιτικών του λακέδων.

    Λανσάρει, επομένως, όσο μπορεί ο κ. Παπαδούλης  την αηδιαστική και πρόστυχη μπουρδολογία ότι οι εργάτες είναι «σύμμαχοι του κεφαλαίου», για να εξακολουθήσουν να πειθαρχούν στα αφεντικά τους οι μισθωτοί σκλάβοι του 21ου αιώνα. Για να μην ξεφύγουν από τις αυταπάτες και θελήσουν να ξεφορτωθούν τις αλυσίδες τους.

     Οι εργάτες όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να παρασύρονται πλέον σαν τα πρόβατα από την προπαγάνδα των επίδοξων «τσοπαναραίων» τους!

    Υπ’ αυτό ακριβώς το πρίσμα που περιγράψαμε, ο εκπρόσωπος του κόσμου της καταπίεσης και εκμετάλλευσης, ο κ. Παπαδούλης, επιτίθεται στη μεγάλη απεργία των χαλυβουργών εργατών που συνεχίζεται στον Ασπρόπυργο της Αττικής. Το κάνει αυτό, γιατί καταλαβαίνει πολύ καλά ότι η μεγαλειώδης αυτή απεργιακή κινητοποίηση αποτελεί παράδειγμα αφύπνισης και ταξικής συνειδητοποίησης, που μπορεί να χαλάσει τα άθλια σχέδια της τάξης του (η οποία επιζητά να επιβάλει την εργασία με όρους υποδούλωσης).

     Την ίδια ώρα όμως, θέλοντας και μη, ο κ. Παπαδούλης ξεσκεπάζει ουσιαστικά και τον πρόστυχο ρόλο των εργατοπατέρων απατεώνων της περιοχής μας, όλων εκείνων των εργατοκάπηλων που τρέφονται  από το πουγκί των εκμεταλλευτών και αποτελούν το μακρύ χέρι του κεφαλαίου, το οποίο πάει να πνίξει εν τη γενέσει της κάθε αγωνιστική κινητοποίηση των εργατών.  Γι’ αυτό ο εκπρόσωπος των τοπικών καπιταλιστών επαινεί τους εργατοκάπηλους λακέδες του εδώ στο Βόλο, οι οποίοι αποφάσισαν να επιβάλουν τη σιωπή στους προλετάριους χαλυβουργούς της πόλης μας, στο εδώ κάτεργο της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», αβαντάροντας τις αξιώσεις των κεφαλαιοκρατών. Προβάλλει ως …παράδειγμα προς μίμηση αυτούς που αρνήθηκαν να πράξουν το στοιχειώδες ταξικό χρέος τους προς τους απεργούς συναδέλφους τους του Ασπρόπυργου, αυτούς οι οποίοι αρνήθηκαν να φέρουν τον καπιταλιστή- κοινό εκμεταλλευτή τους σε δύσκολη θέση, ώστε αυτός να κάνει πίσω από τις αντεργατικές του αξιώσεις. Η λογική του κ. Παπαδούλη είναι και εδώ συνεπέστατη προς τις επιδιώξεις του κεφαλαίου συνολικά:

    « Αυτό που έγινε στη Χαλυβουργία είναι οι δυο όψεις ενός νομίσματος. Έχουμε ένα προσωπικό που σκεπτόμενο με αλληλεγγύη, για να μη χάσουν οι συνάδελφοί τους τη δουλειά τους, αποδέχτηκε τη μείωση ωρών εργασίας και αποδοχών. (Εννοεί την εργατοπατερία της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στο εργοστάσιο του Βόλου.) Στον Ασπρόπυργο αντίστοιχα, όταν προτάθηκαν τα ίδια πράγματα, έγινε χαμός και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι η επιχείρηση είναι κλειστή, γιατί δεν μπορεί να λειτουργεί στο κενό. Αντίστοιχα παραδείγματα παρατηρούμε και σε ορισμένες άλλες επιχειρήσεις μεταλλοκατασκευών… Αναρωτιέμαι: αυτή είναι η κατανόηση των εργαζομένων;…».

    Είπατε τίποτα περί σιδερένιας ταξικής λογικής των εκμεταλλευτών;

    Είπατε κάτι για αναίσχυντο εξωραϊσμό των εκβιασμών που ασκούνται (με το πιστόλι στον κρόταφο!)  στους εργάτες, ώστε να δουλέψουν σαν σκλάβοι για ψίχουλα, για να μην πεταχτούν εξαρχής στο δρόμο;

    Μήπως αυτό ακριβώς δεν έκανε ο καπιταλιστής κ. Μάνεσης, της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», εκβιάζοντας με μαζικές απολύσεις, για να κουτσουρέψει το λειψό μεροκάματο εκείνων που με τον ιδρώτα και το αίμα τους «δένουν τ’ ατσάλι», παίζοντας καθημερινά κρυφτούλι με τον ίδιο το θάνατο;

    Μόνο που αυτή τη φορά ο εν λόγω καπιταλιστής τα κατάφερε -προς στιγμήν- στο Βόλο, αλλά στον Ασπρόπυργο έσπασε τα μούτρα του μπροστά στην οργανωμένη ταξική πάλη των συνειδητών εργατών και στην πρωτοφανή αλληλεγγύη της εργαζόμενης κοινωνίας!

    Αυτή, όμως, είναι η ταξική λογική του κεφαλαίου στο σύνολό του και αυτή μόνο μπορεί να εκφράζει και εκφράζει ο κ. Παπαδούλης.  Στη σιχαμερή αυτή ταξική λογική των εκμεταλλευτών επ’ ουδενί λόγω μπορεί να χωρέσει:

   α) ότι το κεφάλαιο ακόμα και την εποχή της κρίσης του θα αναγκαστεί να παραιτηθεί από το κυνήγι του μέγιστου ποσοστού κέρδους και

    β) ότι η παραγωγή μπορεί πολύ αποτελεσματικά και χωρίς κρίσεις να οργανωθεί αποκλειστικά από την εργατική τάξη και το δικό της κράτος, μετά την απαλλοτρίωση της τάξης των καπιταλιστών.

Γιατί ο καπιταλιστής τρέμει και μόνο μπροστά στην αλήθεια που αποδεικνύει ότι η (ήδη κοινωνική  ως προς τον τρόπο της)  παραγωγή του πλούτου μπορεί μια χαρά να προχωρήσει μπροστά σχεδιασμένα, χωρίς ατομική ιδιοκτησία, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα της παραγωγής, λειτουργώντας με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, και όχι για την εξυπηρέτηση του καπιταλιστικού κέρδους.

Αν όμως για τον κάθε κ.  Παπαδούλη είναι αδιανόητο, για την εργατική τάξη και το λαό γίνεται καθημερινά ολοένα και πιο φανερό ότι μπορεί να προχωρήσει μπροστά, μόνο αν ξεφορτωθεί την παρασιτική πλέον για την κοινωνική παραγωγή τάξη των καπιταλιστών εκμεταλλευτών.

    Πρόκειται, σαφώς, για την εντελώς αντίθετη ταξική λογική, εκείνη τη λογική που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι να μην αντιμάχεται τη λογική της εργατικής τάξης ο κάθε εκπρόσωπος της «αιώνιας» υποδούλωσης των εργατών;

    Την ίδια ώρα, ο εκπρόσωπος των τοπικών μας  εκμεταλλευτών προσπαθεί στη συνέντευξή του να διαβάλει τον ταξικό αγώνα του συνεπούς εργατικού κινήματος, παρουσιάζοντάς τον σαν «ψηφοθηρική επιχείρηση»! Ο κ. Παπαδούλης ισχυρίζεται:

    «Υπάρχει, όμως, και ένα ποσοστό που κυριολεκτικά ‘‘δεν καταλαβαίνει Χριστό’’ πολύ απλά. Δηλαδή, ρισκάρουν να κλείσει μια επιχείρηση και να δημιουργηθεί τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, στη λογική ότι αυτό μπορεί να αποφέρει δέκα ψήφους παραπάνω, και αυτό είναι εγκληματικό.(…) Δεν υπάρχουν σήμερα λεφτά, διότι οι τράπεζες έχουν κλείσει τη στρόφιγγα…»

    Τι λέτε, αγαπητέ κύριε; Εσείς, οι καπιταλιστές που ενεργείτε με μόνο κριτήριό σας την αποκόμιση του μέγιστου ποσοστού κέρδους, κλείνετε τις επιχειρήσεις όταν κρίνετε ασύμφορη για το μπεζαχτά σας την παραπέρα λειτουργία τους.

Σεις οι ίδιοι και όχι οι εργάτες κλείνετε τα εργοστάσια ή και τα μεταφέρετε, την ίδια στιγμή, στην κάθε ξεπουλημένη -γειτονική ή μακρινή- «Μπανανία», όπου θα εξασφαλίσετε ακόμα πιο ξέφρενο ποσοστό κέρδους.

    Και με τη βοήθεια του κράτους σας εκβιάζετε μια ολόκληρη κοινωνία να παραιτηθεί από κάθε κατάκτηση, από κάθε δικαίωμα στην αξιοπρεπή και πολιτισμένη ζωή, και να γίνει υπόδουλη με όρους «Μπανανίας».

    Όσο, για τις τράπεζες, που καμώνεστε ότι τις κατακρίνετε, λειτουργούν ακριβώς με την ίδια τη δική σας λογική, με τη λογική του μέγιστου κέρδους. Άλλωστε, βιομηχανία και τράπεζες είστε ακριβώς στο ίδιο στρατόπεδο και αποτελείται αξεχώριστο κι αξεδιάλυτο σύμπλεγμα. Μαζί γδέρνετε την κοινωνία. Ο καβγάς σας είναι μόνο και μόνο για το μοίρασμα της νόμιμα κλεμμένης «λείας», του απλήρωτου εργατικού μόχθου, που γίνεται για σας υπεραξία, κέρδος και τόκος.

    Κρίνετε εξ ιδίων τα αλλότρια!  Ας ψάξετε να βρείτε  ψηφοθήρες μόνο στα ασπόνδυλα που έχει εξαπολύσει η δική σας τάξη μέσα στα σπλάχνα της δικής μας, στους πράκτορες του κεφαλαίου που λυμαίνονται το εργατικό κίνημα εδώ και δεκαετίες.

    Εμείς, οι εργάτες και όλοι οι εργαζόμενοι, οι παραγωγοί όλου του υλικού και πνευματικού πλούτου της κοινωνίας, καταλαβαίνουμε σήμερα -πολύ καλύτερα από κάθε άλλη φορά- ότι ο μόνος δρόμος για την επιβίωση και τη σωτηρία μας είναι, πράγματι,  «να μην καταλαβαίνουμε Χριστό» μπροστά στις ιταμές αξιώσεις των εκμεταλλευτών μας, «να μην καταλαβαίνουμε Χριστό», όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε από τα νύχια τα δικά σας όλες τις κατακτήσεις που κερδίσαμε με αίμα επί έναν και πλέον αιώνα.

    Ή εμείς ή εσείς. Tertium non datur (=τρίτη λύση δεν υπάρχει, για να δοθεί) στις συνθήκες που δημιουργεί η αγιάτρευτη σαπίλα του εκμεταλλευτικού σας συστήματος, αυτού του βρικόλακα που τρέφεται με το αίμα της εργαζόμενης κοινωνίας, για να εξακολουθεί να υπάρχει εις βάρος αυτής της κοινωνίας.

    Δεν αξίζει από εκεί και πέρα να ασχοληθούμε το ίδιο αναλυτικά με τη συνέντευξη του εκτελεστικού προέδρου των βιομηχάνων της Θεσσαλίας και της Κεντρικής Ελλάδας.

    Ο καπιταλιστής «μας», με τη βοήθεια πάντοτε των «πιασάρικων» ερωτήσεων της κυρίας Κυριαζή, απόλυτα συνεπής προς τις επιδιώξεις της αστικής τάξης, εκφράζει τις απαιτήσεις της προς το δικό της σημερινό κράτος. Ουσιαστικά, ζητά απ’ αυτό να χρηματοδοτήσει όσο περισσότερο μπορεί (μέσω ΕΣΠΑ και τραπεζικής ρευστότητας) τις μπίζνες του  κεφαλαίου και να μειώσει, όσο γίνεται, τις φορολογικές υποχρεώσεις των καπιταλιστών. Στην πραγματικότητα αυτό κάνει το αστικό κράτος, και με το παραπάνω!  Και το κάνει, στύβοντας κυριολεκτικά σαν τη λεμονόκουπα τον κόσμο της δουλειάς. Οι φόροι και τα επαχθέστατα αντιλαϊκά χαράτσια πέφτουν πάνω στο λαό μας με μορφή κατακλυσμού.  Οι  κ.κ.  «Παπαδούληδες», όμως, τα θέλουν όλα για την τάξη που εκπροσωπούν!

    Ε, λοιπόν, καιρός πια είναι να τους μιμηθούμε για λογαριασμό των δικών μας (των εντελώς ανεξάρτητων και αντίθετων από τα δικά τους) ταξικών συμφερόντων. Ας βγάλει, όσο γίνεται πιο έγκαιρα τα συμπεράσματά της η εργατική τάξη κι ο λαός του Βόλου και ολόκληρης της Μαγνησίας. Κι ας μιμηθεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση το ζήλο, με τον οποίο οι καπιταλιστές υπερασπίζουν τα συμφέροντά τους, για να υπερασπιστεί τα εργατολαϊκά συμφέροντα! Γιατί μόνο μ’ έναν τέτοιο ξεκάθαρο εργατικό, ταξικό ζήλο, τον οποίο δημιουργεί η πλήρης συναίσθηση της κοινωνικής μας θέσης και της πραγματικότητας, μπορούμε να οργανώσουμε τη δική μας ταξική αντίσταση και αντεπίθεση.

    Για να μπει φρένο σήμερα στη συμφορά. Για να κατακτήσουμε αύριο τη ζωή που αληθινά αξίζει στους τίμιους δουλευτές και στα παιδιά τους, την κοινωνία που αξίζει στον Άνθρωπο.

(Βόλος,  2 του Γενάρη 2012).

 

 

4.

Όλοι στον αγώνα για να μην περάσει η υποδούλωση! Για το ψωμί και τη λευτεριά!

Η γενική απεργία της 7ης του Φλεβάρη 2012 πρέπει να γίνει αφετηρία ριζικών πολιτικών ανατροπών υπέρ της εργατικής τάξης και του λαού μας.

 

πρώτη δημοσίευση: Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Αποτέλεσμα εικόνας για 2011 κινητοποιήσεις

Κι αν είν’ ο λάκκος σου πολύ βαθύς,

χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.

                                                                                      Κώστας Βάρναλης


    Πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή, καθώς αδίστακτες οι δυνάμεις του ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών πατρώνων του, διά χειρός του πιστού τους υπηρέτη, της «ευρωχούντας» του αδίστακτου τραπεζίτη-λαογδάρτη και ολάκερης της συμμορίας του μαύρου μετώπου, αποφασίζουν την οριστική χρεωκοπία και  υποδούλωση του εργαζόμενου ελληνικού λαού, υπογράφοντας τις ιταμές αξιώσεις της τρόικας και του νέου άθλιου μνημονίου, αποφασίστηκε από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ η προκήρυξη της 24ωρης γενικής απεργίας της 7ης του Φλεβάρη 2012.

    Για όλους εμάς, βεβαίως, η απόφαση αυτή των εργατοπατέρων των 2 κορυφαίων συνομοσπονδιών δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποτελέσει άλλοθι για να ξεχάσουμε την αληθινή φύση και τον αληθινό ρόλο αυτών των πρακτόρων της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα. Δεν είναι παρά ελάχιστες μόνο οι μέρες που πέρασαν από τα άτιμα παζαρέματα αυτών ακριβώς των ίδιων εργατοκάπηλων με τα αφεντικά τους, τους μεγαλοβιομήχανους και τους μεγαλέμπορους, για το μέγεθος των απωλειών που θα υποστεί η εργατιά και ο λαός μας στο βωμό της μέγιστης κερδοφορίας του κεφαλαίου.

    Είναι εντελώς αδύνατον μέσα σε λίγες μέρες ο διαβόητος Παναγόπουλος και όλες οι λοιπές «κοινωνικές εταίρες» των καπιταλιστών, όλα αυτά τα μίσθαρνα όργανα των εκμεταλλευτών, που μας έκαναν πλύση εγκεφάλου με το παραμύθι του δήθεν «εργατικού κόστους», να απέκτησαν ξαφνικά φιλεργατικό-φιλολαϊκό μπούσουλα! Κανένας εργάτης και υπάλληλος, που γνωρίζει καλά στο πετσί του το βίο και την πολιτεία αυτών των ύπουλων εχθρών του λαού, δεν έχει αυταπάτες για τα εν λόγω υποκείμενα.

    Είναι ολοφάνερο ότι η σημερινή απόφαση των γαλαζοπράσινων εργατοκάπηλων στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ δεν είναι παρά ένας ελιγμός, για να σώσουν τις άθλιες καρέκλες τους από την οργή της εργατικής τάξης που όλο και ανεβαίνει, όλο και κοχλάζει και δεν είναι μακριά η ώρα που θα βρει διέξοδο τινάζοντας στον αέρα το καζάνι της αθλιότητας, του εκβιασμού και της τρομοκρατίας, μέσα στο οποίο μας έριξαν για να πνιγούμε οι εκμεταλλευτές και οι δυνάστες μας.

    Από μιαν άλλη άποψη, όμως, αυτή η προκήρυξη της γενικής απεργίας, έστω και για τους τύπους, από μια εργατοπατερία που μέχρι σήμερα αρνούνταν κάθε σκέψη ή πρόταση για απεργιακή κινητοποίηση είναι μια μικρή νίκη του συνεπούς ταξικού εργατικού κινήματος. Μια ευκαιρία, που αν την αξιοποιήσει σωστά και οργανωμένα,  μπορεί να ανοίξει ένα νέο δρόμο στον εργαζόμενο λαό μας, ώστε να γίνει ο αποφασιστικός παράγοντας των εξελίξεων και να βαδίσει προς το λυτρωμό του.

     Απ’ αυτήν ακριβώς τη σκοπιά, πρέπει στη γενική πανεργατική και πανυπαλληλική απεργία της Τρίτης 7 του Φλεβάρη 2012 να δώσουμε βροντερό το «παρών!» όλοι οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, άντρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, εργάτες του χεριού και του πνεύματος, όλος ο ελληνικός λαός που δεν σκύβει το κεφάλι στους τύραννους κάθε λογής.

    Πρέπει να νεκρώσουν όλοι οι χώροι δουλειάς και να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και οι πλατείες από την οργή και την αποφασιστικότητα των εργαζομένων. Να τρανταχτεί συθέμελα η Ελλάδα και ο κόσμος ολάκερος από τη φωνή ενός λαού αποφασισμένου για τον υπέρ πάντων αγώνα, ενός λαού που είναι έτοιμος από καιρό να φωνάξει κατάμουτρα στους άθλιους δυνάστες του «ως εδώ και μη παρέκει». Είναι μοναδική ευκαιρία να τσακίσουμε στην πράξη όλους τους μύθους και τα εκβιαστικά διλήμματα με τα οποία επί τρεις μήνες τώρα μας βομβαρδίζουν τα κοράκια του κατάμαυρου μετώπου, της ευρωχούντας και της τρόικας.

    Τέρμα πια στην πολιτική εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Τα μέτρα και οι αξιώσεις των εκμεταλλευτών μας πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους. Δεν τους δίνουμε κανένα δικαίωμα να υπογράψουν οποιοδήποτε άλλο μνημόνιο με τα διεθνή τοκογλυφικά παράσιτα, με τους γκαουλάιτερ της Μέρκελ και με τα καθάρματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

     Τα μνημόνια και οι δανειακές τους συμβάσεις απορρίπτονται από μας στο σύνολό τους. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε μια δεκάρα τσακιστή από τα χρέη και τους τόκους που μας φόρτωσαν.

    Απαιτούμε να τσακιστούν και να φύγουν τώρα από την κυβέρνηση, και διατρανώνουμε την αποφασιστικότητά μας να παλέψουμε ως το τέλος για να γίνει πραγματικότητα το όραμα μιας νέας Ελλάδας, μιας λαοκρατούμενης, σοσιαλιστικής Ελλάδας, ανεξάρτητης και πλήρως αναπτυγμένης προς όφελος του λαού μας, με το λαό νοικοκύρη του τόπου μας, των μέσων της παραγωγής και των προϊόντων της εργασίας του, μια χώρα αληθινά λεύτερη, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό!

     Έξω από την Ελλάδα τα «σκυλόψαρα» της τρόικας, έξω η Ελλάδα από το ιμπεριαλιστικό μαντρί της Ευρω-ένωσης!  Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ ανοίξει ο δρόμος του λυτρωμού και της αναγέννησης του τόπου μας.

    Με ένα τέτοιο αγωνιστικό πλαίσιο κατέρχονται στον απεργιακό αγώνα της 7ης του Φλεβάρη όλες οι συνεπείς ταξικές εργατοϋπαλληλικές δυνάμεις, σε όλους τους χώρους δουλειάς, σε κάθε πόλη και χωριό της πατρίδας μας. Δεν αφήνουν κανένα έδαφος δημαγωγίας, δημιουργίας αυταπατών και παραπλάνησης στους εργατοκάπηλους και στα στηρίγματά τους.

    Μπαίνουμε αποφασιστικά μπροστά και κερδίζουμε στο πλάι μας τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, υψώνοντας τη μόνη σημαία που ανταποκρίνεται στους πόθους του: την κόκκινη σημαία της συνεπούς και ανυποχώρητης ταξικής πάλης υπέρ της δικής του της ζωής, υπέρ του δικού του αξιοπρεπούς μέλλοντος.

    Σε μια τέτοια συγκυρία σαν και αυτή μέσα στην οποία εκδηλώνεται η γενική απεργία της 7ης του Φλεβάρη, δεν υπάρχουν περιθώρια για λιποταξίες, αδιαφορία και ατομικισμό. Όποιος δεν μοιραστεί τον αγώνα θα μοιραστεί την ήττα, όπως ακριβώς μας προειδοποιεί ο αθάνατος στίχος του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Το κατάμαυρο μέτωπο των αδίστακτων τρομοκρατών-λαογδάρτηδων δεν έχει σκοπό να αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα από τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων και επιδιώκει να επιβάλει διά πυρός και σιδήρου τον εξανδραποδισμό μας.

    Δεν έχει κανένα νόημα για τον εργάτη και τον υπάλληλο να εξακολουθεί να πηγαίνει στη δουλειά για λίγα ψίχουλα, όταν ευαρεστηθεί να τον εκμεταλλευτεί ο καπιταλιστής και με τους όρους που αυτός απαιτεί. Δεν έχει καμιά δύναμη ο εργάτης που θα παζαρεύει μοναχός του με τον καρχαρία κεφαλαιοκράτη το λειψό ξεροκόμματο, χωρίς τη δύναμη της συλλογικής πάλης της εργατικής τάξης, χωρίς συλλογική και κλαδική σύμβαση, χωρίς κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα.

    Ομοίως και ο υπάλληλος, (π.χ. ο εκπαιδευτικός, ή ο νοσηλευτής) δεν έχει κανένα όφελος αν εξακολουθήσει να εργάζεται για ένα μισθουλάκο πείνας, υποταγμένος στις απαιτήσεις της κάθε πολιτικάντικης μαφίας, με επικρεμάμενη διαρκώς την απειλή της απόλυσης, αν δεν συμμορφωθεί «προς τας υποδείξεις» των ντόπιων και ξένων παρασίτων.

   Δεν έχει κανένα νόημα για τα εκατομμύρια των άνεργων και των άστεγων προλεταρίων να περιμένουν μοιρολατρικά  ένα συσσίτιο ή  ένα επίδομα πείνας. Δεν έχει νόημα για το μαθητή να κάνει μάθημα σ’ ένα «δημόσιο σχολείο» γεμάτο ελλείψεις ή σ’ ένα «σχολείο της αγοράς» όπου όλα θα πουλιούνται πανάκριβα. Ούτε έχει κανένα νόημα για το συνταξιούχο να παραδέρνει καθημερινά μ’ ένα επίδομα πείνας ως «σύνταξη» και να φτύνει αίμα για να εξοικονομήσει ένα γιατρικό ή μια διαγνωστική εξέταση.

    Στην απεργία της 7ης του Φλεβάρη όλοι αυτοί οι συνάδελφοι και συνάνθρωποί μας, τα παιδιά και οι πατεράδες μας, πρέπει να δώσουν μαζί μας βροντερό το αγωνιστικό μήνυμα στην πρώτη  γραμμή της τίμιας πάλης. Είμαστε σίγουροι ότι θα πράξουν το χρέος τους!

    Ένα νέο ποιοτικό στοιχείο στην κήρυξη αυτής της γενικής απεργίας σε σχέση με τις προηγούμενες είναι ότι από πολλές πλευρές (π.χ. από τις ενώσεις και τις ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών) τέθηκε ευθέως το αίτημα να παραιτηθούν τώρα από την κυβέρνηση οι μαφιόζοι του μαύρου τρικομματικού αστικού μετώπου.

    Αν και  αυτό βεβαίως το αίτημα χρησιμοποιείται από τις αστικο-ρεφορμιστικές δυνάμεις των συνδικάτων μόνο για να εξακολουθήσουν να παραμένουν στο πολιτικό και συνδικαλιστικό προσκήνιο, σπέρνοντας τις αυταπάτες μιας κοινοβουλευτικής εναλλαγής (του τύπου «άλλαξε ο Μανολιός» και αντί του «Παπατζή» και του «Παπαδήμιου»  θα έχουμε τον …πολλά υποσχόμενο Αντωνάκη τον … «Ξεσαμάρωτο»), για τις συνεπείς αριστερές ταξικές δυνάμεις του λαού μας, αυτό το ανεβασμένο σύνθημα -που δίνει τον πολιτικό τόνο της γενικής απεργίας μας-  πρέπει να χρησιμοποιηθεί έντεχνα και στην κατεύθυνση της ζύμωσης μέσα στις μάζες για την κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα και το ανέβασμά του σε νέες μορφές πάλης.

     Σκοπός των ταξικών συνδικαλιστών είναι άμεσα να δέσουν τα χέρια της μνημονιακής «ευρωχούντας» και να συγκεντρώσουν σε ενιαίο μέτωπο όλες τις δυνάμεις της ανατροπής του σημερινού καθεστώτος. Μιας ριζικής ανατροπής που δεν θα περιορίζεται μόνο στο διώξιμο αυτής της πανάθλιας κυβέρνησης, αλλά θα στοχεύει στην ανατροπή όλων εκείνων των βάσεων πάνω στις οποίες στήνονται παρόμοιες κυβερνήσεις: των βάσεων του ίδιου του καπιταλισμού. Αυτό φυσικά δεν είναι υπόθεση μιας 24ωρης απεργίας και μόνο.

    Αν, εξαιτίας μιας απόλυτης επιτυχίας της απεργίας και μιας μαζικότατης κινητοποίησης του λαού, η πολιτική κρίση της σάπιας τρικομματικής συμμορίας βαθύνει και οδηγήσει στην άμεση πτώση της, τόσο το καλύτερο για μας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο αγώνας ενάντια στη μαφία του Παπαδήμου και των αχρείων αστών πολιτικάντηδων, που τον στηρίζουν, δεν τελειώνει στις 7 του Φλεβάρη, αλλά συνεχίζεται ακάθεκτος κάθε ώρα και στιγμή, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα, υπηρεσία και νοσοκομείο, σε κάθε καφενείο, σε κάθε γειτονιά!

    Η απεργία της 7ης του Φλεβάρη με την κατάλληλη ταξική καθοδήγηση πρέπει σίγουρα να οδηγήσει σε  άνοδο το εργατικό κίνημα, να γίνει η αφορμή συγκρότησης εργατικών επιτροπών και συσπειρώσεων παντού.

    Σταδιακά, στο βαθμό που θα ανέβει ακόμη περισσότερο ο βαθμός συσπείρωσης και συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, η 24ωρη αυτή απεργία πρέπει να δώσει τη θέση της σε μια παρατεταμένη πολιτική απεργία, με νέες ανεβασμένες μορφές κινητοποίησης (π.χ. κατάληψη όλων των εργασιακών χώρων).

    Ως εκείνη την ώρα, όμως, πρωταρχικός στόχος του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι το τσάκισμα όλων των μύθων κι όλων των εκβιαστικών διλημμάτων που μας βάζουν οι βδέλλες της εκμετάλλευσης για να εξακολουθούν να μας τρώνε το μεδούλι, είναι η ριζική ανατροπή των συσχετισμών δύναμης στα συνδικάτα, το τσάκισμα και το διώξιμο από αυτά κάθε «κοινωνικής εταίρας» του κεφαλαίου!

    Η συνεπής και καλά οργανωμένη πάλη του λαού μας, με σταθμό αποφασιστικό τη γενική απεργία της Τρίτης 7 του Φλεβάρη 2012, είμαστε σίγουροι ότι σε κάθε περίπτωση θα είναι ένα γερό πλήγμα για τους πολιτικούς λακέδες του ντόπιου καπιταλισμού και των ξένων ιμπεριαλιστών. Η επιτυχία του αγώνα θα βαθύνει την κρίση και τα αδιέξοδα του ρημαδιασμένου εκμεταλλευτικού και απάνθρωπου κοινωνικού τους καθεστώτος.

   Με την έννοια αυτή ναι, η γενική αυτή  απεργία μπορεί να αποτελέσει το αποφασιστικό βήμα για την αλλαγή του κλίματος, αλλά και του συσχετισμού των δυνάμεων υπέρ της εργατικής τάξης και του λαού μας!

     Όλα πλέον εξαρτώνται άμεσα από όλους εμάς τους εργαζόμενους της Ελλάδας.

    Τα περιθώρια στένεψαν ασφυκτικά. Ή εμείς ή αυτοί! Η δική τους συντριβή είναι η προϋπόθεση για τη δική μας ζωή, για τη δική μας απελευθέρωση!

    Όταν χτυπά η καμπάνα, συνάδελφε εργαζόμενε, εργάτη και υπάλληλε, μαθητή και φοιτητή, άνεργε και συνταξιούχε, μην αναρωτιέσαι για ποιον τάχα αυτή να σημαίνει: Χτυπά για σένα! (Ακριβώς όπως το τόνισε ο Χέμινγουεϊ, ακριβώς όπως διδάσκει η ιστορία του λαού μας και όλων των λαών της Γης).

   Όλοι στη γενική απεργία της 7ης του Φλεβάρη 2012. Όλοι στην πρώτη γραμμή του αγώνα!

     Μονάχη της η Εργατιά κερδίζει τη Λευτεριά, τη Ζωή και το Όνειρο!

Σκιάθος, 6 του Φλεβάρη 2012.

 


5.
Οι εργαζόμενοι στο μάρκετ «Μαρινόπουλος» δείχνουν το δρόμο!
Ένα μεγάλο αγωνιστικό βήμα μπροστά για τους εργαζόμενους της Σκιάθου.

48ωρη Πανελλαδική, Πανεργατική και Πανυπαλληλική Απεργία της 10ης και της 11ης του Φλεβάρη 2012.

 

img_0016

 

πρώτη δημοσίευση:  Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

    Στη σημερινή πρώτη μέρα της γενικής απεργίας όλων των εργατοϋπαλληλικών κλάδων της χώρας μας, εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη την Ελλάδα βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μεγάλου και δίκαιου αγώνα. Του αγώνα για να μην περάσει το νέο μνημόνιο της βαρβαρότητας, που συνυπέγραψε με τους διεθνείς τοκογλύφους η σπείρα του μαύρου μετώπου των κομμάτων του κεφαλαίου.

    Ακόμη περισσότερα εκατομμύρια είναι εκείνοι οι άνθρωποι που, αν και ακόμα δεν έχουν παραταχτεί στην πρώτη γραμμή, καταλαβαίνουν γεμάτοι οργή ότι δεν έχουν πια να περιμένουν απολύτως τίποτα από την πολιτική εκείνη, η οποία κήρυξε σε όλους τους τόνους την έμπρακτη χρεωκοπία και τον εξολοθρεμό του εργαζόμενου λαού μας, για να εξακολουθούν να απομυζούν ανυπολόγιστα κέρδη μια δράκα εκμεταλλευτικά παράσιτα, ντόπια και ξένα.

    Οι μάσκες έπεσαν, οι αυταπάτες τελειώνουν. Οι μεγάλες αποφάσεις πρέπει τώρα να παρθούν και να ξεπεραστούν οι όποιες αναστολές, η οποιαδήποτε φοβία ή ηττοπάθεια.

    Ή ο εργαζόμενος ελληνικός λαός μας θα βγει μαζικά στους δρόμους του αγώνα, θα νεκρώσει όλους τους τόπους δουλειάς, και θα ξεχυθεί σαν ποτάμι βουερό κι ορμητικό για να σαρώσει τη στυγνή βαρβαρότητα των ντόπιων και ξένων δυναστών του, στέλνοντας στο καλάθι των αχρήστων τις δανειακές  ληστρικές συμβάσεις, παλιές και νέες, κάνοντας θρύψαλα τις ντιρεκτίβες της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ξένων ιμπεριαλιστών πατρώνων της, διαγράφοντας όλα τα χρέη (που σύναψαν οι καπιταλιστές)  και πετώντας έξω από την Ελλάδα τους ιμπεριαλιστές-τοκογλύφους, ή ο ίδιος και τα παιδιά του θα υπογράψουν τον ολοκληρωτικό εξανδραποδισμό τους και το ξεπούλημα του τόπου μας για δεκαετίες.

   Κι επειδή η εργατική τάξη κι οι λαοί, όσα κι αν έχουν κάνει λάθη, όσες αυταπάτες κι αν άφησαν να τους αποκοιμίζουν για χρόνια, ουδέποτε έβαλαν αυτόβουλα το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη, έρχεται η ώρα που η οργή τους ανεβαίνει, ξεχειλίζει και πνίγει τους κάθε λογής χασάπηδες, τους κάθε λογής δυνάστες, που κάνουν το αίμα και τον ιδρώτα μας  χοντρό δικό τους κέρδος.

   Κι αυτή η ώρα φτάνει τώρα στην Ελλάδα, πλησιάζει καθημερινά, κάθε ώρα και στιγμή που περνάει. Ήδη οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν σε σοβαρότατη κρίση τη μαύρη κυβερνητική συμμορία των λακέδων της πλουτοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Αν κρατήσουμε γερά κι ανεβάσουμε ακόμα πιο ψηλά το επίπεδο της πάλης και της οργανωμένης αγωνιστικής μας παρουσίας, πρώτα και κύρια στον κάθε τόπο δουλειάς, θα είναι πολύ κοντά η ώρα που τα λαογδαρτικά αυτά παράσιτα θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν!

    Η απεργία συνεχίζεται και κορυφώνεται. Εκατομμύρια άνθρωποι αύριο και μεθαύριο θα ζώσουν το κοινοβούλιο, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στα βουλευτικά δεκανίκια αυτής της συμμορίας, να μην τολμήσουν να ψηφίσουν τις νέες άθλιες  λεόντειες συμβάσεις και να πάνε στα τσακίδια! Οι εξελίξεις έρχονται ραγδαίες. Όλοι στον αγώνα μαζικά και οργανωμένα. Ή εμείς ή αυτοί! Πίστη στις δυνάμεις μας και η νίκη θα είναι δική μας. Ποτέ οι λίγοι αδικητές δεν τα κατάφεραν για πάντα να δυναστεύουν τους πολλούς.

    Στη σημερινή απεργιακή κινητοποίηση, που σημειώνει μια σαφή πολιτική και ταξική άνοδο του εργατικού μας κινήματος, η εργατική τάξη της Σκιάθου έκανε ένα μεγάλο βήμα μπροστά στην υπόθεση της συνειδητοποίησης και των διεκδικητικών της αγώνων. Αναφερόμαστε στη μεγαλειώδη αγωνιστική κινητοποίηση των εργαζομένων στο σούπερ μάρκετ «Μαρινόπουλος», στον περιφερειακό δρόμο της πόλης μας. Όλοι, σα μια γροθιά, βγήκαν στον απεργιακό αγώνα σαλπίζοντας στεντόρειο το μήνυμα της εργατικής αντεπίθεσης. Το μάρκετ έκλεισε, οι εργαζόμενοι, παρά το τσουχτερό κρύο και τη βροχή παρατάχτηκαν στον προαύλιο χώρο και διαδήλωσαν την ομόφωνη απόφασή τους να παλέψουν, με το κεφάλι ψηλά, για να μην γίνουν δούλοι του 21ου αιώνα. Για να ζήσουν σαν άνθρωποι αυτοί και οι οικογένειές τους. Για να έχουν μέλλον οι ίδιο και τα παιδιά τους.

   Οι εργαζόμενοι στου «Μαρινόπουλου», για πολλές ώρες δίπλα στον πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο της Σκιάθου, ενημέρωσαν πολλούς συμπατριώτες μας για το νόημα και την αξία του αγώνα τους. Έγιναν ζωντανό παράδειγμα ότι η δύναμη του λαού είναι ακατάβλητη, αρκεί ο ίδιος να τη νιώσει και να την οργανώσει στη σωστή αγωνιστική κατεύθυνση.

    Είναι βέβαιο ότι, για να φτάσουν στη σημερινή δυναμική τους κινητοποίηση οι εργαζόμενοι στο μάρκετ «Μαρινόπουλος», κατάφεραν πρώτα να τσακίσουν κάθε φόβο, κάθε ηττοπάθεια, κάθε τυχόν εκβιασμό άμεσο ή έμμεσο. Δεν ήταν μια καθόλου εύκολη απόφαση. Όλοι ξέρουμε ποιοι είναι και πώς εργάζονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ.

   Πρόκειται για εμποροϋπαλλήλους των 600 και των 700 ευρώ το μήνα, για  εργαζόμενους στους οποίους πρωτο-εφαρμόστηκαν εδώ και πολύ καιρό οι υποδουλωτικές νέες εργασιακές σχέσεις …δουλικής εργασίας από τους καπιταλιστές μεγαλέμπορους. Αυτές οι εργασιακές σχέσεις που η συμμορία του Παπαδήμου και τα τσακάλια της τρόικας θέλουν να τις γενικεύσουν, να τις επιβάλουν  σε όλους τους εργαζόμενους.

   Πρόκειται για  εργάτες, στους οποίους ο κόσμος της εκμετάλλευσης δοκίμασε για πρώτη φορά στη σύγχρονη Ελλάδα την εφαρμογή του Καιάδα των ατομικών συμβάσεων και της «εργασίας- λάστιχο» κατά τη βούληση του «εργοδότη».

    Ε, λοιπόν, σ’ αυτούς ακριβώς τους εργαζόμενους η οργή πλέον ξεχείλισε και γίνηκε ποτάμι αποφασισμένο να βάλει τέρμα στη μιζέρια και στην κοροϊδία! Κανένας πια απ’ αυτούς δεν δέχεται να δουλεύει για μηνιάτικο 400 ευρώ, χωρίς δικαιώματα και χωρίς ελπίδα!

     Το εργατικό κίνημα της Σκιάθου και της Μαγνησίας ολόκληρης, στο πρόσωπο των απεργών του «Μαρινόπουλου» αποκτά ένα νέο αποφασισμένο μετερίζι, μια ακόμα πρωτοπόρο αιχμή της ταξικής του πάλης. Πρέπει η απεργία αυτή να γίνει παράδειγμα προς μίμηση απ’ όλους μας, απ’ όλους τους κλάδους. Ο αγώνας αυτός πρέπει να γενικευτεί σ’ όλους του τόπους δουλειάς και σ’ όλους τους κλάδους των εργαζομένων του νησιού μας .

    Να γίνει πρώτα και κύρια παράδειγμα για όλους τους εργαζόμενους του τουριστικού- επισιτιστικού κλάδου του νησιού μας, των οποίων οι συνθήκες εργασίας είναι παρόμοιες μ’ αυτές των εμποροϋπαλλήλων, κι ακόμα χειρότερες μάλιστα, αν συνυπολογίσουμε ότι πρόκειται για εποχιακά απασχολούμενους, άνεργους το μισό σχεδόν χρόνο και με γενικότερες κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα τέτοιες που δεν υπόσχονται τίποτε το θετικό για το μέλλον του τουρισμού… Έφτασε η ώρα για τη δική τους οργανωμένη πάλη και σ’ αυτό το νησί.

    Να γίνει παράδειγμα για τον κλάδο των οικοδόμων της Σκιάθου, που πολλούς μήνες τώρα φυτοζωούν και γυρεύουν να μεταναστεύσουν (παρ’ όλο που πολλοί απ’ αυτούς είναι ήδη μετανάστες στη Σκιάθο…), να γίνει παράδειγμα για τη νέα γενιά αυτού του τόπου, που το μέλλον της, αν μείνει αδρανής σήμερα, δεν μπορεί να είναι άλλο από την πρόσθεσή τους στα ήδη εκατομμύρια των ανέργων και των εξαθλιωμένων του τόπου μας.

    Να γίνει παράδειγμα ακόμα και για τους δημοτικούς υπαλλήλους, αλλά και για τους  δημοσίους υπαλλήλους ορισμένων υπηρεσιών του νησιού μας, που εξακολουθούν να αδρανούν και να φυγομαχούν, έχοντας την αυταπάτη ότι μπορεί τάχα οι ίδιοι να σώσουν τα κεφάλια τους αν περάσει ο νέος οδοστρωτήρας της σφαγής του εργαζόμενου λαού μας.

    Να γίνει παράδειγμα και οδηγός για όλους μας!

    Ο αγώνας συνεχίζεται στην Ελλάδα ολόκληρη και μαζί και στη Σκιάθο. Με πρωτοβουλία των συνδικαλιστών του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου (Π.Α.ΜΕ.), της μόνης οργανωμένης εργατοϋπαλληλικής συλλογικότητας που δρα καθημερινά στο νησί μας, διοργανώνεται παλλαϊκό συλλαλητήριο όλου του εργαζόμενου λαού της Σκιάθου, την Κυριακή 12 του Φλεβάρη στην παραλία του νησιού μας. Χρέος όλων μας είναι να είμαστε παρόντες σ’ αυτή την κινητοποίηση. Δεν χωράνε αναβολές, μισόλογα, ιδεολογικές προκαταλήψεις. Οι ώρες είναι κρίσιμες και «στη βράση κολλάει το σίδερο».

    Όποιος δεν μοιραστεί τον αγώνα, ας μην έχει αυταπάτες ότι δεν θα μοιραστεί την ήττα. Και η παράδοση και η ιστορία του λαού μας, οι αγώνες και οι θυσίες των παππούδων και των πατεράδων μας ένα μεγάλο δίδαγμα μας δίνουν: όταν πραγματικά πιστεύουμε και επιδιώκουμε αληθινά το δίκιο, τη λευτεριά και την αξιοπρέπειά μας, τότε μπορούμε να κάνουμε αληθινά θαύματα.

    «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει, μήτε αλυσίδα στου Ρωμιού και στ’ αγεριού το πόδι.», λέει ο Ποιητής του λαού μας. Εμπρός, να γράψουμε με τους δικούς μας αγώνες τη νέα λαμπρή σελίδα της Ποίησης του Μέλλοντός μας.

Σκιάθος, 10 του Φλεβάρη 2012



6

ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!      

                                                          Πώς θα ξεβρωμίσει ο τόπος μας από τη μπόχα του Σαμαρά και των δυο κολαούζων του; 

(Σκέψεις γραμμένες  γύρω στα μεσάνυχτα της 17ης του Ιούνη 2013, αφού για άλλη μια φορά ξεσκεπάστηκε η συμπαιγνία των τριών πολιτικών κανίβαλων και των βρωμοκάναλων που τους στηρίζουν).


πρώτη δημοσίευση:    18-6-2013

    Έληξε λοιπόν με ...συμβιβασμό κι αυτή η πολυθρύλητη "δραματική σύσκεψη" του Σαμαρά με τους ...δυο "εταίρους" του.  Η "κυβέρνησή" τους προχωράει ακάθεκτη και το σκυλολόι του αστικού τηλε-βούρκου γαβγίζει με ...ανακούφιση και χαρά! Το πάρτι των βρικολάκων συνεχίζεται. Πάνε περίπατο οι δήθεν "απειλές" και τα στημένα "νταηλίκια" των δυο "εταίρων".   Ώδινεν όρος και έτεκε μυν... Ως συνήθως βέβαια!

   Φυσικά εμείς ποτέ δεν πιστέψαμε στην υποκρισία των τριών αυτών συνεταίρων της πολιτικάντικης "φάρας του διαβόλου". Θα ήταν έσχατη αφέλεια να περιμένουμε ότι δήθεν η τρικομματική νεοφασιστική μαφία Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη θα πέσει σαν το σάπιο τσαμπί από το κλωνάρι, όσο κι αν ζέχνει από τη σαπίλα της. Αρκετά μας έπρηξαν από το πρωί σήμερα τα βρωμοκάναλα της κεφαλαιοκρατίας, με το δήθεν σασπένς: "πέφτει ή  δεν πέφτει ο Σαμαράς". Το παραμύθι έληξε!

    Εφόσον οι εντολές της Μέρκελ, του ΔΝΤ , της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και των βρωμερών Μέσων μαζικής εξαπάτησης (των "Συγκροτημάτων" του Ψυχάρη,  του Μπόμπολα και  του Αλαφούζου) προς αυτές τις τρεις πολιτικάντικες μαριονέτες τους είναι "να σκάσουν, να λουφάξουν και να κάτσουν στ' αυγά τους", τόσο ο ακροδεξιός Σαμαράς, όσο και οι δυο ψευτοδημοκράτες πολιτικοί παλιάτσοι που τον στηρίζουν, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν από την καρέκλα της άθλιας εξουσίας τους.

    Πρέπει εμείς, ο ελληνικός λαός, ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε πραγματικά δημοκράτης και πατριώτης  να μεθοδεύσουμε και να οργανώσουμε την ανατροπή της  τρικομματικής τρομοκρατικής μαφίας. Και αυτό θα γίνει μόνο με γενική πολιτική απεργία, με συνειδητή-οργανωμένη πολιτική ανυπακοή στα φιρμάνια της μαφίας και με καταλήψεις -από εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων πολιτών- όλων των λεωφόρων, όλων των εργασιακών χώρων και όλων των πλατειών αυτής της χώρας.

    Έτσι που ο επίδοξος δικτάτορας και οι δυο απαίσιοι κολαούζοι του να ψάχνουν να βρουν ελικόπτερο για να το σκάσουν!

     Η ...Αργεντινή μάς δείχνει το δρόμο της πολιτικής ανατροπής...   Όλα τ' άλλα είναι λόγια ανώφελα!!

     Για να γίνει, όμως αυτό, απαιτείται από κοινού απόφαση όλων των άλλων κομμάτων (πλην φυσικά των νεοναζί) που αντιτίθενται στην ευρω-χούντα, στη σαμαρική δεξιά και τους δυο ψευτοσοσιαλιστές κολαούζους της. Αυτά τα κόμματα είναι που πρέπει να κηρύξουν το λαϊκό ξεσηκωμό και να καλέσουν όλα τα συνδικάτα κι όλους τους συλλογικούς φορείς σε παλλαϊκή κινητοποίηση διαρκείας για να ξεβρωμίσει ο τόπος μας από τους εγκάθετους της Μέρκελ και του ΔΝΤ.

    Να δηλωθεί από απόψε κιόλας ότι εμείς δεν αναγνωρίζουμε ως κυβέρνηση αυτή τη μπόχα που κόλλησε πάνω στις ζωές μας.

   Θα το κάνουν όμως;

   Έχουμε ...αμφιβολίας τινάς!...

   Η αδράνεια και οι μικροκομματικοί υπολογισμοί σε τέτοιες ώρες είναι χείρα βοηθείας στους αφηνιασμένους εχθρούς του Λαού.

    Ας απαλλαγούμε τώρα από τη φασιστική μπόχα, ας στείλουμε στον οριστικό πολιτικό θάνατο τη σαπίλα που λέγεται ΝΔ-  ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ κι έπειτα έχουμε όλο το χρόνο να κονταροχτυπηθούμε για το ποια κατεύθυνση (απλώς εθνικοανεξαρτησιακή-αστικοδημκρατική ή και σοσιαλιστική-κομμουνιστική)  πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός Λαός.  Ας χτυπήσουμε τώρα από κοινού τη μαύρη πανούκλα. Αν ο Σαμαράς παραμείνει στην κυβέρνηση, δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο. Οι αλυσίδες είναι σίγουρες.

    Εμείς λοιπόν πρέπει από απόψε να δηλώσουμε ότι διαλέγουμε τη Λευτεριά και θα κονιορτοποιήσουμε όλο το μηχανισμό της υποδούλωσης.

    Ας χτυπήσουμε αλύπητα το Σαμαρά, τώρα, πριν ξαναστηριχτεί στα πόδια του. Ο ξεσηκωμός μεγάλου μέρους του λαού μας για την ΕΡΤ, ενάντια στο πραξικόπημα του Σαμαρά, ήταν μια σβουριχτή κατραπακιά στο κεφάλι του. Ας πολλαπλασιάσουμε τώρα τις καρπαζιές για να μην ξαναπάρει ανάσα ο τύραννος.

    Ειδικά για τους κομμουνιστές συντρόφους και συναγωνιστές μου, θέλω απόψε να πω ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε σήμερα με τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης το ζήτημα της ανατροπής μιας κυβέρνησης από το λαϊκό κίνημα, δηλ. ως το ...τελευταίο σκαλοπάτι και το επισφράγισμα μιας επαναστατικής διαδικασίας που οδηγεί άμεσα στην κατάκτηση της κρατικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, για το Σοσιαλισμό. Οι καταστάσεις που τώρα βιώνουμε είναι έκτακτες και -τηρουμένων των αναλογιών- μας θυμίζουν τις μέρες πριν την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία ή πολύ περισσότερο τους μήνες πριν τη μετατροπή της κυβέρνησης του Μεταξά σε δικτατορία της 4ης Αυγούστου, το 1936.

     Η μάχη που δίνουμε τώρα, άμεσα, είναι :

     α) για την επιβίωση του Λαού μας και για να πάρει επιτέλους μια βαθιά ανάσα,

     β) για την αποτροπή της πιο ακραίας κοινωνικής βαρβαρότητας, δηλ. του επίσημου ευρω-ενωσίτικου φασισμού και

     γ) για τη διασφάλιση των στοιχειωδών όρων ύπαρξης των δημοκρατικών ελευθεριών και της ανεξάρτητης πολιτικής ύπαρξης του ελληνικού λαού μεταξύ των εθνών του κόσμου.

     Από την άποψη αυτή η συντριβή της σημερινής κυβέρνησης είναι απολύτως απαραίτητος και εφικτός στόχος, αν διεκδικηθεί σωστά και οργανωμένα από μια πλατιά κοινωνική και πολιτική συμμαχία (για το ψωμί και τα δημοκρατικά δικαιώματα). Μακάρι να είμασταν άμεσα σε τέτοια θέση, ώστε να βάλουμε ανοιχτά το ζήτημα της ανατροπής του καπιταλισμού! Δεν είμαστε, ακόμα όμως στο σημείο αυτό, από πλευράς ετοιμότητας του λαϊκού παράγοντα.

    Επομένως, αποτελεί προωθητικό ελιγμό μια πλατύτατη, έστω και πρόσκαιρη χρονικά, πολιτικοκοινωνική συμμαχία για τη στοιχειώδη δημοκρατία και εθνική αξιοπρέπεια, για τη στοιχειώδη επιβίωση. Γιατί μέσα από μια τέτοια συμμαχία που μπορεί να κηρύξει τον πόλεμο στους σημερινούς πολιτικούς μας δυνάστες, αυτούς που μας γδέρνουν με προεδρικά διατάγματα και επιστρατεύσεις, καταπατώντας το ίδιο το -τυπικά ισχύον- αστικοδημοκρατικό Σύνταγμα, μπορεί βάσιμα να ελπίσουμε στην πιο πλατιά Λαϊκή Συσπείρωση και κινητοποίηση. Γιατί μόνο με τον ενιαίο αλλά αμείλικτο πόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση των 3 πιράνχας μπορεί ο ελληνικός λαός να ξαναβρεί το δρόμο της οργανωμένης μαζικής πάλης. Γιατί μόνο με μια τέτοια πάλη θα συντριβούν πρωταρχικά οι ερπύστριες των σύγχρονων τανκς της  νέου τύπου φασιστικής -"κοινοβουλευτικής" δικτατορίας: τα απατεώνικα ΜΜΕ και οι παντός είδους "κοινωνικές οργανώσεις" και μηχανισμοί των "κανίβαλων" ... Μόνο αν περάσουμε από το στάδιο μιας ολοκληρωμένης αντιφασιστικής-δημοκρατικής νίκης του λαού μας ενάντια στα "κυρίαρχα" πολιτικά αποβράσματα, τους σύγχρονους "γερμανοτσολιάδες", μπορούμε βάσιμα να πιστέψουμε στη δυναμική ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων του λαού, στο ανέβασμά τους ως το σκαλοπάτι της πλήρους και ανοιχτής κοινωνικής επανάστασης εναντίον του καπιταλισμού.

    Ας σκεφτούμε μόνο τι μεγάλη ήττα θα αποτελέσει για την κομπραδόρικη (εμπορομεσιτική) κι εξαρτημένη ως το μεδούλι ελληνική πλουτοκρατία η συντριβή από το λαό μας μιας κυβέρνησής της, μιας κυβέρνησης που είναι το πιο αδίστακτο πολιτικό της όργανο, με τρόπο καθαρά ...εξωκοινοβουλευτικό, με την παρατεταμένη λαϊκή πάλη που θα πάρει μορφή θύελλας. Μια τέτοια μορφή πάλης δεν μπορεί παρά να αλλάξει τελείως τους κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης, ενώ θα διαβρώσει αμείλικτα και την ισχύ των μηχανισμών κρατικής καταστολής. Η εξέλιξη μιας τέτοιας διαδικασίας δεν αποκλείεται να φέρει παντοδύναμο, πάνοπλο κι αποφασισμένο το λαό στο προσκήνιο, και να έχει ήδη δημιουργήσει μέσα στη φωτιά του αγώνα τα πρώτα φύτρα των νέων συλλογικών οργάνων μιας νέας, λαϊκής εξουσίας.

    Ας τα σκεφτούν σοβαρά όλα αυτά οι σύντροφοι και συναγωνιστές που αρνούνται να θέσουν στην ημερήσια διάταξη το θέμα του πλατύτερου δυνατού κοινωνικού αλλά και πολιτικού μετώπου για λευτεριά και δημοκρατία, για την ανατροπή μιας ολότελα αντιδημοκρατικής- αντιλαϊκής κυβέρνησης, όπως αυτή του Σαμαρά. Κι ας πράξουν τώρα με ανοιχτόμυαλο τρόπο το καθήκον τους.

    Οι καιροί δεν περιμένουν...

ΝΙΚΟΣ  ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σκιάθος, 17/6/2013, ώρα 23.45 μμ.

 

     Αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, αναγνώστες του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

    Αυτό το σημείωμα το έστειλα χτες το βράδυ με e-mail στις εφημερίδες όλων των τάσεων της λεγόμενης "Αριστεράς" στην Ελλάδα (πλην βεβαίως της ψευδεπίγραφης κουβελαίικης "ΔΗΜΑΡ"!). Φυσικά και δεν έχω αυταπάτες για το πού θα το έχουν ήδη ...αρχειοθετήσει, αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτε άλλο.

    Όπως σκέπτομαι ότι είναι το καλύτερο για το λαό μας, έτσι και εκφράζομαι και αναπτύσσω τις σκέψεις μου. Σωστές ή λαθεμένες;  Ο καιρός θα δείξει και η ζωή θα αποφασίσει.

    Πάντως σας τις κοινοποιώ αυτές τις σκέψεις μου με το μεγαλύτερο σεβασμό, με τη  μεγαλύτερη  εκτίμηση προς όλους σας.

Γεια και χαρά!

18-6-2013, ώρα 15.40μμ.

 

 

7.

 

Λόγος περί «λαθών και ευθυνών» του 1944,

και σχετικά με το ζήτημα του αγώνα των Λαών για την αυτοδιάθεση και την εθνική τους ανεξαρτησία.


                                                                        Ένα πρόσφατο γράμμα προς τους σημερινούς ιθύνοντες της εφημερίδας του ΚΚΕ.


 

πρώτη δημοσίευση:   26-9-2014


    Πριν από λίγες μόλις ημέρες έστειλα στο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» το παρακάτω γράμμα, αποτελούμενο από δυο ενότητες, σχετικές με δυο σοβαρά ζητήματα: α) το πώς αντιμετωπίζει η σημερινή ανάλυση της εφημερίδας του ΚΚΕ την ήττα του ΕΑΜικού λαϊκού μας κινήματος το 1944-1945 και β) πώς αντιμετωπίζεται σήμερα από την ίδια εφημερίδα το ζήτημα του αγώνα για την αυτοδιάθεση και την εθνική ανεξαρτησία των Λαών της Ευρώπης, απ’ αφορμή όσα ο "ΡΙΖΟΣ" έγραψε επί σειρά ημερών  σχετικά με την υπόθεση του δημοψηφίσματος στη Σκωτία, για την εθνική ανεξαρτησία της χώρας από τη Βρετανία. Ειδικά, δε ως προς αυτό το ζήτημα, παραπλήσια είναι η ανάλυση του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» και για τον αγώνα που δίνουν οι Ρώσοι πατριώτες της Ανατολικής Ουκρανίας ή «Νέας Ρωσίας» εναντίον του νεοφασιστικού (και λακέδικου στους δυτικούς ιμπεριαλιστές) καθεστώτος του Κιέβου.

    Κρίνοντας ότι τα ζητήματα αυτά είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας και ότι  πρέπει να γίνουν αντικείμενο προσοχής, βαθιάς ανάλυσης και συζήτησης απ’ όλους τους κομμουνιστές, απ’ όλους τους πραγματικά αριστερούς και δημοκράτες της χώρας μας, δημοσιεύω σήμερα στην ιστοσελίδα του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΣΚΙΑΘΟΥ-www.sisporosi.gr» το κείμενο αυτής της επιστολής μου και ευελπιστώ να τύχουν του ενδιαφέροντος και της  προσοχής των φίλων και συναγωνιστών αναγνωστών μας.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Μέλος της Συντακτικής Επιτροπής  της ιστοσελίδας μας

 

Σκιάθος, 25-9-2014.

 

Α.

Περί λαθών και ευθυνών ο λόγος!

   Την Κυριακή 14 του Σεπτέμβρη 2014, σε άρθρο βιβλιοπαρουσίασης από το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» ενός πολύ πρόσφατου βιβλίου της «Σύγχρονης Εποχής» για το Δεκέμβρη του 1944, στη σελ. 25 της εφημερίδας, διαβάζουμε μεταξύ άλλων και τα εξής:

 

     «Μπορούσαν, άραγε, το ΕΑΜ - ΚΚΕ να καταλάβουν την εξουσία τις μέρες της απελευθέρωσης της Αθήνας (12 Οκτώβρη 1944); Παρότι η Ιστορία δε γράφεται με υποθετικά σχήματα, η κατάκτηση της εργατικής εξουσίας προϋπέθετε σε βάθος διαχωρισμό των ΕΑΜικών δυνάμεων από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους των "συμμάχων" και της κυβέρνησης Παπανδρέου, γεγονός που θα όξυνε πολύ περισσότερο την ταξική πάλη. Προϋπέθετε ακόμα αναδιάταξη των συμμαχιών μέσα στο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ σε βάση επαναστατική και μετατροπή των φύτρων εξουσίας (λαϊκός στρατός, λαϊκή δικαιοσύνη) σε όργανα της επαναστατικής δράσης. Ακόμα: Έπρεπε να προετοιμαστεί το Κόμμα και ισχυρές λαϊκές δυνάμεις για την εφαρμογή σχεδίου κατάληψης της Αθήνας, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Αυτό, σε συνδυασμό με την αντίστοιχη δράση και συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάληψη και άλλων βασικών κέντρων της χώρας, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης. Το Κόμμα μας ήταν ιδεολογικά - πολιτικά ανέτοιμο για να διαμορφώσει τέτοιες εξελίξεις (...)

    Αμέσως μετά το 7ο Συνέδριο της ΚΔ και πριν από το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ, η 4η Ολομέλεια της ΚΕ (27-28 Σεπτεμβρίου 1935) αποφάσισε ότι: "...το ΚΚΕ συνεργάζεται όχι μόνο με τα σοσιαλιστικά και αγροτικά κόμματα (...) αλλά και όλα τα άλλα κόμματα (...) που στέκονται σε μια ελάχιστη δημοκρατική - αντιφασιστική βάση (...) όπως των Φιλελευθέρων"2. Είχε προηγηθεί η απόφαση της ΚΕ (Αύγουστος 1935), η οποία έθετε το στόχο για..."το σχηματισμό αντιφασιστικής - δημοκρατικής κυβέρνησης", με τη συμμετοχή του ΚΚΕ. Η ουσία του 6ου Συνεδρίου, όπως και της 4ης Ολομέλειας ήταν: Μέσα από την πάλη κατά του μοναρχοφασισμού, στη δημοκρατική επανάσταση και μετά στο σοσιαλισμό. Το ΚΚΕ αντιμετώπισε και το Δεκέμβρη με βάση την παραπάνω στρατηγική (...) Το βαθύτερο αντιφατικό γεγονός ήταν ότι το ΚΚΕ, όντας καθοδηγητής της ένοπλης λαϊκής πάλης, συμμετείχε σε μια αστική κυβέρνηση με πολιτικό στόχο την ομαλή δημοκρατική εξέλιξη ως μεταβατική στην πάλη για το σοσιαλισμό. Τέτοια εξέλιξη ήταν ανεδαφική. Η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων, όπως είχε διαμορφωθεί προς το τέλος της Κατοχής, προϋπέθετε ταξική σύγκρουση, αιματηρή τρομοκρατία εκ μέρους της αστικής τάξης, ανεξάρτητα πόσο το συνειδητοποιούσε το ίδιο το Κόμμα.

    Έτσι και στις δύο πλευρές υπήρχαν χιλιάδες νεκροί και τεράστιες υλικές καταστροφές, ταυτόχρονα με το όργιο της πτωματολογίας και της προβοκάτσιας που οργάνωσαν οι Βρετανοί και οι εγχώριοι κρατικοί μηχανισμοί. Ποια ομαλότητα ήταν δυνατό να έρθει, για παράδειγμα, μετά από το δολοφονικό όργιο των οργάνων της αστικής τάξης, των λαομίσητων Ταγμάτων Ασφαλείας, εναντίον χιλιάδων αγωνιστών, ακόμα και ανθρώπων που δεν είχαν ενεργή ανάμιξη στην οργανωμένη πάλη; Άλλωστε, ο αστικός πολιτικός κόσμος που αντιστεκόταν στους κατακτητές παίρνοντας το μέρος της βρετανικής πλευράς, συνέδεε την απελευθέρωση με τη διατήρηση της καπιταλιστικής εξουσίας. Παρέμεινε αταλάντευτος σε αυτήν τη θέση, ακόμα και τότε που δεν μπορούσε ούτε στην Αθήνα να έρθει από την Αίγυπτο δίχως τον εγγλέζικο στρατό και τους συμβιβασμούς του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Το ΚΚΕ αντιμετώπισε τον ένοπλο αγώνα των 33 ημερών ως μέσο επίτευξης ενός στόχου που δεν έβγαινε από το πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Όμως η ταξική πάλη έχει τους δικούς της αδήριτους νόμους (...).»

 

(Οι επισημάνσεις δικές μας)

    Σύντροφοι του «ΡΙΖΟΥ»

   Στο απόσπασμα αυτό  του άρθρου σας έχουν ανακατευτεί πολύ και  σωστή και η λαθεμένη προσέγγιση του μεγάλου αυτού ζητήματος της στρατηγικής του ΚΚΕ στα χρόνια της Αντίστασης, ώστε πρέπει να ξεμπερδέψουμε τα πράγματα:

   1. Η γραμμή του 7ου συνεδρίου της Διεθνούς, της 4ης Ολομέλειας και του 6ου συνέδριου του ΚΚΕ έβαζαν πάρα πολύ σωστά και ρεαλιστικά το θέμα του Αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου. Η γραμμή αυτή έφτιαξε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το έπος της Αντίστασης. Λαθεμένη είναι η σημερινή απόπειρα διαστρέβλωσης και μηδενισμού αυτής της γραμμής από κάποιους …όψιμους «υπερεπαναστάτες».

   2. Η γραμμή της συμμετοχής του ΚΚ σε αντιφασιστική κυβέρνηση που χαράχτηκε το 1935, ήταν αδύνατον να προβλέψει με κάθε λεπτομέρεια ποια θα ήταν η εξέλιξη των πραγμάτων το 1943-44 και ποια θα ήταν η στάση των αστικοδημοκρατικών κομμάτων που εμφανίζονταν το 1935 ως «αντιφασιστικά». Αυτό έπρεπε να το εκτιμήσει σωστά η ηγεσία του ΚΚΕ το 1943-44 κι ανάλογα να προσανατολιστεί και να τοποθετηθεί. Αν αυτή έκανε λαθεμένη εκτίμηση της κατάστασης, δεν μας φταίει ούτε η Διεθνής και το 7ο συνέδριό της, ούτε η 4η Ολομέλεια και το 6ο συνέδριο του ΚΚΕ!

    3. Με την ίδια «γραμμή του 1935» είχαν συγκροτήσει τα αντιστασιακά τους μέτωπα και τα ΚΚ που νίκησαν μετά το 1944-45, όσο και εκείνα που έχασαν (δηλ. και τα ΚΚ της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων που κέρδισαν τη νίκη, αλλά και τα ΚΚ της Δυτικής Ευρώπης και της Ελλάδας που την έχασαν.) Όμως αυτοί που νίκησαν, κατάφεραν έγκαιρα να προσανατολιστούν στις συνθήκες του 1943-44, όταν η αστική τάξη των χωρών τους κι ο αγγλο-αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έδειξαν τα ταξικά τους δόντια! Έτσι δεν έκαναν καμιά απαράδεκτη συμφωνία ή κανέναν ηττοπαθή συμβιβασμό με τον ταξικό αντίπαλο, τύπου «Συμφωνίας του Λιβάνου»(Ελλάδα) ή «γραμμής του Σαλέρνο»(Ιταλία). Δείτε, π.χ. τη γραμμή των νικηφόρων αντάρτικων κινημάτων και των ΚΚ της Αλβανίας, της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας.

    4. Ευθύνη για το γεγονός ότι δεν αναπροσάρμοσε επαναστατικά τη γραμμή του κόμματος, αφού μάλιστα είχε ήδη ντε φάκτο επιβληθεί η εξουσία του ΕΑΜ στην  Ελεύθερη Ελλάδα, έχει η οπορτουνιστική μερίδα της ηγεσίας του ΚΚΕ, ηγέτες οι οποίοι –όπως ακριβώς και οι διάφοροι δυτικοί οπορτουνιστές ηγέτες (Τολιάτι, Τορέζ κλπ.)- ουσιαστικά ποτέ τους δεν πίστεψαν στην προοπτική της επαναστατικής συντριβής του καπιταλισμού. Αυτοί ακριβώς οι οπορτουνιστές (στα καθ’ ημάς οι Σιάντος, Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, Ρούσσος) ουσιαστικά διαστρέβλωσαν όλες  τις κατευθύνσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς (σχετικά με τους όρους συμμετοχής των ΚΚ σε κυβέρνηση Αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου), χαράσσοντας μια ρότα διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, φυσικά μέσα από μια σειρά «γενναίων» κοινωνικών μεταρρυθμίσεών του.

    Είναι μήπως τυχαίο ότι οι Τολιάτι και Τορέζ κατέληξαν στον «ευρωκομμουνισμό», ενώ οι Παρτσαλίδης και άλλοι παρόμοιοι στο απροκάλυπτα καιροσκοπικό εκείνο μόρφωμα του 1968, με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Κ»ΚΕ εσωτερικού;

    Όχι, αγαπητοί σύντροφοι! Καμιά Διεθνής, καμιά προπολεμική Ολομέλεια ή αντίστοιχο συνέδριο του ΚΚΕ δεν υποχρέωσε ποτέ τους Σιάντο, Ιωαννίδη, Παρτσαλίδη, Ρούσσο και σία να φτιάξουν το 1944 κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τον … «Παπατζή», σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο κάθε παρόμοιος αστός ψευτοδημοκράτης «Παπατζής» της αστικής τάξης είχε ήδη ξεσκεπαστεί ως εχθρός του λαού και εχθρός της πραγματικής Εθνικής Αντίστασης, όταν ήδη μας είχε δείξει τα … «γαϊδουρινά αφτιά του»! Καμιά Διεθνής, κανένα συνέδριο του ΚΚΕ του 1935, κανένας Στάλιν και κανένας Ζαχαριάδης δεν επέβαλε στους Σιάντο και σία να απεμπολήσουν την ΕΑΜική λαϊκή εξουσία, την ώρα που ήδη είχε δημιουργηθεί και προχωρούσε ακάθεκτη σ’ ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα.   Όπως ακριβώς καμιά Διεθνής και κανένας Στάλιν δεν υποχρέωσε ποτέ ούτε τον Ενβέρ Χότζα, ούτε ακόμα και τον Γιόζιπ Μπροζ Τίτο (που τότε ακόμα δεν είχε γίνει … «τιτοϊκός» με τη σημασία που έλαβε αυτός ο όρος αργότερα…) να παραδώσουν την εξουσία του Αλβανικού και του Γιουγκοσλαβικού ΕΑΜ, την εξουσία του αγωνιζόμενου Λαού στις αστικές και φιλομοναρχικές κλίκες των χωρών τους, στις μαριονέτες του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

    Όποιος όμως έβαζε πρωτίστως το ύψιστο καθήκον να εδραιώσει ο αγωνιζόμενος Λαός την εξουσία του, ήξερε και να αποφεύγει τις κακοτοπιές και τις εγγλέζικες «λούμπες». Γι’ αυτό κι έμεινε στην Ιστορία ως δοξασμένος λαϊκός ηγέτης και ως παράδειγμα Επαναστάτη, ως ο Ενβέρ Χότζα, ως ο Γκεόργκι Δημητρώφ, ως ο Μάο Τσετούνγκ, ως ο Χο Τσι Μινχ, κι όχι ως κάποιος  …Σιάντος, Παρτσαλίδης, Ιωαννίδης, ή –ακόμα χειρότερα!- ως κάποιος …Τσιριμώκος, που από το ΕΑΜ και …μέσω Βάρκιζας έγινε μεγαλοστέλεχος του «Παπατζή» το 1964 και αποστάτης ψευδοπρωθυπουργός το 1965 («πότε είσαι δεξιά, πότε είσαι αριστερά, Τσιριμώκο-Τσιριμώκο μασκαρά!»∙ αθάνατε Ελληνικέ Λαέ μας, με το αστείρευτο, πηγαίο και εμπνευσμένο καλαμπούρι σου!...).

    Και ο Τίτο θα είχε περάσει στην Ιστορία όπως ακριβώς και οι προαναφερόμενοι μεγάλοι Επαναστάτες Κομμουνιστές Ηγέτες, αν από το 1948 κι εφεξής δεν …άλλαζε στρατόπεδο…

    Συμπέρασμα: Όποιος πηγαίνει σήμερα με 80 χρόνων καθυστέρηση να …ενοχοποιήσει τη γραμμή της ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ του 1934-35 ως αιτία για τον οπορτουνιστικό  ξεπεσμό και τα εγκληματικά σφάλματα των διαφόρων εγχωρίων Σιάντων, Ιωαννίδηδων, Ρούσσων και Παρτσαλίδηδων, χωρίς να το θέλει και χωρίς ίσως να το νιώθει, παίζει το παιχνίδι του οπορτουνισμού, αφού ουσιαστικά ξεπλένει μ’ αυτό τον τρόπο τους ηγέτες του οπορτουνισμού από τις ασυγχώρητες αμαρτίες τους έναντι του λαϊκού μας κινήματος.

   Θερμή έκκληση, λοιπόν: Μη ρίχνετε το ΚΚΕ σ’ αυτή την τόσο επικίνδυνη κι ολότελα ατελέσφορη λακκούβα, την οποία έσκαψε ο ταξικός εχθρός. Είναι άλλο πράγμα η καταδίκη μιας λαθεμένης πορείας των εγχώριων ή των διεθνών οπορτουνιστών ηγετών και εντελώς διαφορετικό μια γενική  καταδίκη -«ὲλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ»- της γραμμής των Αντιφασιστικών Μετώπων…

   Σκεφτείτε, επομένως, πολύ καλά αυτά που γράφετε στο «ΡΙΖΟ» και στις εκδόσεις του κόμματος. Γιατί «ἐξ ἱστορίας ἀναιρεθείσης τῆς ἀληθείας τὸ καταλειπόμενον αὐτῆς ἀνωφελὲς γίνεται διήγημα.». Κι αντί να μας πάει μπροστά, μας οδηγεί στην αναποτελεσματική ταχτική, στην περιθωριοποίηση και στην ανυποληψία…

    Δεν αξίζουν, όμως, οι κομμουνιστές της Ελλάδας μια τέτοια τύχη.

14-9-2014.

 

 

Β.

Ε, όχι δα και αδιάφοροι για την εθνική ανεξαρτησία των Λαών!

    Στο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» των τελευταίων  ημερών, απ’ αφορμή το δημοψήφισμα στη Σκωτία, με το ερώτημα της εθνικής ανεξαρτησίας αυτής της -εδώ και αιώνες- κατεχόμενης χώρας από την αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική «Μεγάλη Βρετανία» (δηλ. από τους Εγγλέζους), διαβάσαμε πολλά και διάφορα δημοσιεύματα, τα οποία μπορούν να κριθούν ως μάλλον εχθρικά και απαξιωτικά προς την ιδέα της διεκδίκησης από το Σκωτσέζικο Λαό του δικαιώματός του για αυτοδιάθεση

   Έτσι, π.χ. η εφημερίδα του  ΚΚΕ στις 16-9-2014, στη σελ. 18 γράφει:

«Δύο μέρες πριν το δημοψήφισμα στη Σκοτία για το ενδεχόμενο ανεξαρτητοποίησης από το Ηνωμένο Βασίλειο οι δημοσκοπήσεις είναι διφορούμενες. Άλλες δίνουν μπροστά το «όχι» και άλλες το «ναι». Αυτό βέβαια που δεν αμφισβητείται παρά την ενδοαστική αντιπαράθεση είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, και άρα δεν αναμένονται ουσιαστικές αλλαγές για τα λαϊκά στρώματα. Φυσικά, το αποτέλεσμα έχει σημασία για τους αστούς γιατί μπορεί να οδηγήσει σε φαινόμενο «ντόμινο», για διεκδικήσεις ανεξαρτητοποίησης από τμήματα του κεφαλαίου και σε άλλες χώρες, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Καταλονίας.».

   Ή επίσης, ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» και πάλι στις 17-9-2014, στη σελ. 20, γράφει:

     «Αύριο στήνονται οι κάλπες στη Σκοτία για το δημοψήφισμα για ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίησή της από το Ηνωμένο Βασίλειο (που συναποτελούν η Αγγλία, η Ουαλία, η Σκοτία και η Β. Ιρλανδία), μια διαδικασία που έχει εγκλωβίσει το λαό σε μια ενδοαστική διαμάχη, η οποία εκπορεύεται από τα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου, που θέτουν διαφορετικές προτεραιότητες και επιλογή συμμαχιών. Το διακύβευμα για το κεφάλαιο είναι ο πλούτος της Σκοτίας, που παράγουν οι εργαζόμενοι, η Ενέργεια, αφού κατέχει το 95% των αποθεμάτων συνολικά του Ηνωμένου Βασιλείου και η πρόσβαση στη Βόρεια Θάλασσα με τα νέα ενεργειακά αποθέματα. Ωστόσο, η μια ή η άλλη έκβαση του δημοψηφίσματος δε θα αλλάξει ουσιαστικά τη θέση των εργαζομένων με δεδομένο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης…»

    Αλλά και ανήμερα του δημοψηφίσματος, στις 18-9-2014 η ίδια εφημερίδα στη σελ. 17 γράφει:

    «Σκοτία: Σήμερα το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση.

     Το διακύβευμα συμφερόντων για τμήματα του κεφαλαίου είναι ψευτοδίλημμα για τα λαϊκά στρώματα, που βιώνουν και θα βιώνουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση, όποια και αν είναι η έκβαση(…)Γεγονός είναι ότι η χώρα εμφανίζεται διχασμένη, με τα λαϊκά στρώματα να είναι πλήρως χειραγωγημένα και να στοιχίζονται κάτω από ξένες σημαίες, αφού ελάχιστη σημασία έχει γι' αυτά αν η δεδομένη καπιταλιστική εκμετάλλευση - που και τα δύο «στρατόπεδα» στηρίζουν - θα συνεχιστεί σε μια «ανεξάρτητη» Σκοτία, ή στην ενιαία οντότητα του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ).(… )

     Στην Καταλονία προχωράει παρά την αντίθεση της κεντρικής ισπανικής κυβέρνησης δημοψήφισμα στις 9 Νοέμβρη και αύριο Παρασκευή αναμένεται το Καταλανικό Κοινοβούλιο να περάσει νόμο για να ξεπεραστεί το συνταγματικό κώλυμα. Πάντως ο Ισπανός πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, δήλωσε για το δημοψηφίσματα στη Σκοτία και την Καταλονία ότι «είναι μια τορπίλη που εκτοξεύεται στην ίσαλο γραμμή του ευρωπαϊκού πνεύματος, επειδή η Ευρώπη έγινε για να ολοκληρωθούν τα κράτη και όχι για να κατατεμαχισθούν». Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ είναι ένωση του κεφαλαίου και όχι των λαών.

    Πάντως, οι αποσχιστικές τάσεις δεν έχουν καμία σχέση με διαδικασίες πραγματικής χειραφέτησης των λαών, εκφράζουν τις ανάγκες τμημάτων του κεφαλαίου και μάλιστα σε μια περίοδο που οξύνεται ο ανταγωνισμός

(οι επισημάνσεις δικές μας)

Σύντροφοι του «ΡΙΖΟΥ»

   Όταν διαβάζω καθημερινά όλ’ αυτά που γράφετε, απ’ αφορμή το δημοψήφισμα της ανεξαρτησίας στη Σκωτία1, αναρωτιέμαι τι θα είχατε γράψει, αν και τότε σας «κυβερνούσαν» τα ίδια …μυαλά με τα σημερινά, για τους μεγαλειώδεις απελευθερωτικούς αγώνες του Ιρλανδικού Λαού στην κατεχόμενη Βόρεια Ιρλανδία, κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

    (Ευτυχώς τότε, τουλάχιστον σ’ αυτά τα ζητήματα, υπήρχε αρκετό «νιονιό» στη διεύθυνση του «ΡΙΖΟΥ» και στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, ώστε να μην ισοπεδώνουν και απαξιώνουν κάθε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Λαών –έστω κι αν αυτό για την ώρα πατρονάρεται από τις αστικές ή τις μικροαστικές ταξικές δυνάμεις, λόγω της αδυναμίας του κομμουνιστικού μας κινήματος- με το μονότονο κλισέ ότι πρόκειται για …«αγώνα υπό ξένη σημαία», άρα μας αφήνει αδιάφορους2 ή μας βρίσκει εχθρικούς! Γιατί τότε το δικό μας και τα άλλα εθνικοαπελευθερωτικά και αντιφασιστικά κινήματα μάς ήταν πολύ πιο κοντινά από χρονικής άποψης, οι αναμνήσεις ήταν έντονες και η διάθεση όλων μας εντελώς ανοιχτή και συναγωνιστική για όποιον λαό προσπαθούσε να απαλλαγεί από την ιμπεριαλιστική κατοχή ή επικυριαρχία και να κερδίσει την εθνική του ανεξαρτησία.

    Τώρα, σε «μερικούς-μερικούς» πολύ …«πούρους προλεταριακούς» ηγέτες μας, η έννοια του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία μάλλον τους ενοχλεί τη …μύτη…)

    Λοιπόν, σύντροφοι, για να εξηγηθούμε μια και καλή:  Δικαίωμα απαράγραπτο του Σκωτσέζικου, του Ιρλανδικού, του Καταλανικού, του Βασκικού και κάθε άλλου Λαού είναι να διεκδικήσει, να καταχτήσει και να εδραιώσει την Εθνική του Ανεξαρτησία και να χαράξει Λεύτερος την πορεία του, απαλλαγμένος από το ζυγό των ιμπεριαλιστών.

     Όχι απλώς συμπαραστεκόμαστε, αλλά στηρίζουμε με κάθε μέσο τον αγώνα των Σκωτσέζων, των Ιρλανδών, των Καταλανών, των Βάσκων και κάθε άλλου λαού για την Εθνική του Ανεξαρτησία. Και ζητάμε ταυτόχρονα τη δική τους αλληλεγγύη στον αγώνα του δικού μας Λαού για μιαν εθνικά Ανεξάρτητη, Δημοκρατική και Λαοκρατούμενη Ελλάδα, χωρίς αμερικάνικες βάσεις, χωρίς τους χαλκάδες του ΝΑΤΟ, της «τρόικας», της ΕΕ και του ΔΝΤ περασμένους στο σβέρκο της.

     Χρέος των Κομμουνιστικών κομμάτων όλων των ευρωπαϊκών χωρών είναι όχι απλώς να στηρίξουν, αλλά να πρωτοστατήσουν στα κινήματα για την Εθνική Ανεξαρτησία των κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης (της Σκωτίας, της Βόρειας Ιρλανδίας, της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων). Χρέος τους είναι να ηγηθούν και να «ηγεμονεύσουν» στο αντικατοχικό-αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο, μπολιάζοντάς το με τις ιδέες εκείνες που θα το αναπτύξουν και θα το εμβαθύνουν ως και τη σοσιαλιστική επανάσταση, τη συντριβή του καπιταλισμού και τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικοδόμηση.

    Το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Λαών δεν είναι αδιάφορο πάρεργο αλλά εφεδρεία εξαιρετικής αξίας για την προλεταριακή επανάσταση. Είναι όχημα και καταλύτης, που μπορεί να τη φέρει ακόμα πιο κοντά κι ακόμη πιο γρήγορα. Σκεφτείτε τι στραπάτσο έχει να πάθει και τι συθέμελο κλονισμό μπορεί να υποστεί τόσο ο αμερικανο-βρετανικός, όσο και ο ευρωενωσίτικος ιμπεριαλισμός, αν η Σκωτία σήμερα, η Βόρεια Ιρλανδία, η Καταλονία και η  Χώρα των Βάσκων αύριο τσακίσουν την εγγλέζικη και την ισπανική κατοχή και επικυριαρχία!  Η καπιταλιστική κρίση μπορεί να βαθύνει τόσο γρήγορα και τόσο απότομα, που το ευρω-ρημαδιασμένο ιμπεριαλιστικό κατασκεύασμα των τελευταίων τριάντα χρόνων να μην μπορεί πια να κρατηθεί όρθιο με τίποτα!!

    Λίγο είναι να γίνει κομμάτια η πάλαι ποτέ κραταιά «Μεγάλη Βρετανία», που είχε μετατρέψει σε …ταψί του μπακλαβά  το μισό και περισσότερο κόσμο μας, και τον κυβερνούσε με κραταιά πυγμή και αμίμητη διαολιά, τρώγοντας αυτή τον περισσότερο ...μπακλαβά, επί τόσους αιώνες;

    Ασήμαντο κέρδος είναι για το εργατικό-λαϊκό κίνημα να γίνουν άνω-κάτω και «να φάνε τα λυσσακά τους» οι καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές κλίκες που δυναστεύουν τη γριά-Ευρώπη, και έτσι να φτάσουν στο σημείο να δώσουν από μόνες τους τέλος σε κάθε «ευρωενωσίτικη» αποκριάτικη μάσκα που φορούν ως τα τώρα, βγάζοντας ανοιχτά πια η μια τα μάτια της άλλης;

   Ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, πλάι στον υπερατλαντικό βορειοαμερικάνικο, είναι οι κυριότεροι και οι πλέον επικίνδυνοι εχθροί της εργατικής τάξης, των Λαών και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Η ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας σήμερα, της Βόρειας Ιρλανδίας, της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων αύριο, είναι σε θέση να προκαλέσει σεισμό και αληθινό χάος μέσα σ’ αυτό το ιμπεριαλιστικό τέρας που φιγουράρει ακόμα την αντεργατική σαπίλα και την αντιλαϊκή βρωμιά του κάτω από το παραπλανητικό ψευδώνυμο «Ευρω-ένωση». Και ένα τέτοιο χάος αντικειμενικά πριονίζει τα υποστυλώματα του παγκόσμιου καπιταλισμού στο σύνολό του!

    -Τυχαίο είναι, άραγε, που οι μεγαλύτερες τράπεζες και πολυεθνικές εταιρείες τάσσονται αναφανδόν εναντίον της ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας και κάθε άλλης περιοχής στη Δυτική Ευρώπη;

    -Όχι, βέβαια! Γιατί ξέρουν ότι ακόμα και υπό καπιταλιστικό, αρχικά, καθεστώς οι νέες ανεξάρτητες χώρες μπορεί να γίνουν «ασταθείς» και «ανεξέλεγκτες» από τους …εμπόρους των εθνών!  Γιατί ξέρουν ότι το βάθεμα της κρίσης και οι αντιθέσεις που θα οξυνθούν εξαιτίας του σπασίματος της «ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς», μπορούν να ενδυναμώσουν και να φέρουν στην πρώτη γραμμή την εργατική τάξη και τις δυνάμεις της προλεταριακής επανάστασης, αρκεί βέβαια η εργατική τάξη και η κομμουνιστική της πρωτοπορία να εκμεταλλευτούν με την καλύτερη δυνατή τακτική συσπείρωσης λαϊκών δυνάμεων αυτή την κρίση και αυτές τις αντιθέσεις των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών «σκυλόψαρων».

    Και ακριβώς, μάλιστα, εκεί που οι εχθροί της επανάστασης δεν θέλουν ούτε καν να το φαντάζονται: μέσα στα ίδια τα παραδοσιακά κέντρα ισχύος του καπιταλιστικού κόσμου, μέσα στην ίδια τη «μητρόπολη» του συστήματος εκμετάλλευσης όλων των Λαών…

    Γι’ αυτό, λοιπόν, εμείς οι κομμουνιστές, όλοι οι πραγματικοί αριστεροί και επαναστάτες της ευρωπαϊκής ηπείρου πρέπει  να φροντίσουμε να γίνουν πραγματικότητα –μιαν ώρα αρχύτερα- οι εφιάλτες που στοιχειώνουν ήδη την πάλαι ποτέ «παντοδυναμία» του αμερικάνικου και όλου του δυτικοευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

     Σήμερα, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία της Σκωτίας και της περήφανης Βόρειας Ιρλανδίας, της Καταλονίας και της πολύπαθης Χώρας των Βάσκων.

     Κι αύριο, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την προλεταριακή, σοσιαλιστική επανάσταση, σε όποια χώρα, σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο!

Σκιάθος, 18-9-2014.


Υποσημειώσεις

     1 Σήμερα, 25-9-2014, ξέρουμε ότι η ιμπεριαλιστική αντίδραση κατάφερε να τρομοκρατήσει και να εξαπατήσει ένα ποσοστό περίπου 55% του Σκωτσέζικου λαού και να το στρέψει σε ψήφο εναντίον της εθνικής του ανεξαρτησίας. Θεωρούμε, όμως ότι πρόκειται για μια εντελώς πρόσκαιρη «νίκη», που μπορεί να αποδειχτεί «πύρρειος» για τους βρετανο-αμερικάνους και τους άλλους δυτικούς ιμπεριαλιστές, καθώς το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας της Σκωτίας θα ξανάρθει αναπόφευκτα στο προσκήνιο, ίσως τόσο σύντομα που σήμερα αυτοί δεν το φαντάζονται! Φυσικά, θα είναι μεγάλο κέρδος για τη σκωτσέζικη εργατική τάξη και τον εργαζόμενο Λαό της χώρας, αν πριν την επόμενη πολύ πιο καλά σχεδιασμένη εξόρμησή τους για αυτοδιάθεση θα έχουν συγκροτήσει το δικό τους πρωτοπόρο επαναστατικό, μαρξιστικό-λενινιστικό επιτελείο, που θα μπει επικεφαλής του αγώνα τους, για την εθνική, αλλά και για την κοινωνική απελευθέρωση, σπάζοντας την αστική κυριαρχία στο απελευθερωτικό κίνημα. Μετατρέποντας τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα σε πραγματικά «νέου τύπου» αντιιμπεριαλιστική επανάσταση, όπως μας δίδαξαν οι Λένιν, Στάλιν και Μάο Τσετούνγκ.

 

      2 Είναι αλήθεια και πρέπει εδώ να την αναφέρουμε ότι στο άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της Κυριακής 21-9-2014, στη σελίδα  15, το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Μάκης Παπαδόπουλος, παρ’ όλο που περιστρέφεται γύρω από το ίδιο σκηνικό του μάταιου «αγώνα υπό ξένη σημαία», παραδέχεται ωστόσο ότι: «Σήμερα που οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τον έλεγχο των αγορών και εδαφών, έχει ιδιαίτερη σημασία να κατανοηθεί ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη, οι ανισότιμες σχέσεις μεταξύ κρατών αλλά και μεταξύ εθνών, είναι σύμφυτες με το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτό δε δικαιολογεί φυσικά καμιά υποτίμηση του δικαιώματος ενός καταπιεζόμενου έθνους για αυτοδιάθεση. Σημαίνει όμως ότι όταν τίθεται κάποιο εθνικό αίτημα για αυτοδιάθεση, πρέπει να είναι αναπόσπαστα δεμένο με την πάλη για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Μόνο κάτω απ' αυτή τη σημαία της πάλης για την εργατική εξουσία, μπορεί να λυθεί ουσιαστικά κάθε εθνικό ζήτημα προς όφελος του λαού.» (οι επισημάνσεις δικές του)

    Δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου στη γενική αρχή που διέπει τη ριζική λύση του εθνικού ζητήματος υπέρ των Λαών, όπως τη θέτει ο αρθρογράφος. Πρέπει όμως να υπενθυμίσουμε και στον ίδιο και σε όλους του κομμουνιστές, ότι το Κόμμα της εργατικής τάξης δεν κάθεται να περιμένει πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες για ένα σωστά προσανατολισμένο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Παρεμβαίνει άμεσα και εκμεταλλεύεται ως το έπακρο τον ήδη υπάρχοντα αγώνα, για να τον φέρει στην κατεύθυνση που επιθυμεί. Αυτό φυσικά δεν είναι απλό κι εύκολο. Είναι όμως στόχος που πρέπει να καταχτηθεί πάση θυσία…

Ν. Π

 



 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση