αρχική σελίδα βιβλιοθήκη Για την Παιδεία, για την πολιτική και την κοινωνική ζωή της χώρας μας (Συλλογή άρθρων των ετών 2013-2015).
Για την Παιδεία, για την πολιτική και την κοινωνική ζωή της χώρας μας (Συλλογή άρθρων των ετών 2013-2015). PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Νίκο Παπακωνσταντίνου   
Κυριακή, 14 Μαίου 2017 09:11

 

Συλλογή άρθρων των ετών 2013-2015, που έγραψε και δημοσίευσε στην ιστοσελίδα μας ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

  Γνώμες, κριτικά σχόλια και πολιτικές εκτιμήσεις για σημαντικά προβλήματα της χώρας και του λαού μας.

 

1.

Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί είμαστε στο ίδιο μετερίζι: της Παιδείας και της Λευτεριάς του Λαού μας!

(Μια απάντηση στις λανθασμένες απόψεις της κυρίας Μάγιας Παπαθέου)

 

πρώτη δημοσίευση:  9-3-2013

 

    Η κυρία Μάγια Παπαθέου, μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου Σκιάθου, μέσα από το «αγανακτισμένο»  σχόλιό της, που δημοσίευσε στις 8 του Μάρτη 2013 στο «Ελεύθερο Βήμα των Πολιτών της Σκιάθου-www.sispirosi.gr», (καθώς -όπως φαίνεται- της προκάλεσε μεγάλη …δυσαρέσκεια η πρόσφατη ανακοίνωση της Τοπικής Επιτροπής Σκιάθου του ΠΑΜΕ, σχετικά με την έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού στο σχολείο),  μας δείχνει ανάγλυφα, με όσα υποστηρίζει, πόσο δίκαιο είχε το ΠΑΜΕ, όταν με την ανακοίνωσή του ξεσκέπασε πέρα ως πέρα τις λαθεμένες απόψεις που επικρατούν σε μια μερίδα του Συλλόγου αυτού.

    Ας θυμηθούμε ξανά αυτό το σχόλιο:

     «Ως μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου Σκιάθου, λυπάμαι πολύ (τώρα σε ποιόν να αναφερθώ...; το παραπάνω άρθρο φέρει την υπογραφή "Τοπική Επιτροπή κλπ, κλπ) που η αγωνία μας ως γονείς για τα παιδιά μας και την ελλιπή έως μηδενική εκπαίδευση τους λόγω έλλειψης καθηγητών , "ανακατεύεται" έντεχνα με τις ΔΙΚΕΣ σας πολιτικές πεποιθήσεις.

     Όχι κύριε μου ή κυρία μου, εμείς οι γονείς δε θα αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των καθηγητών, αυτό είναι δικό τους θέμα. Εμείς θα αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των ΠΑΙΔΙΩΝ μας όπως τα βλέπουμε εμείς ως γονείς και ΟΧΙ ως ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ, αυτό να το πάρετε απόφαση. Τώρα αν οι καθηγήτριες μένουν έγκυες, παίρνουν επαπειλούμενες άδειες ή μεταθέσεις με μέσο , οι καθηγητές και τα συνδικαλιστικά τους όργανα τι κάνουν; Βολεύονται γιατί το σύστημα εξυπηρετεί ανάλογα με το τι σου προσφέρεται;

     Εγώ στέλνω το παιδί μου σχολείο για να μάθει γράμματα και να είναι αύριο ένας χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία και όχι να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των καθηγητών, αλλά για τα δικαιώματα ΟΛΩΝ των ανθρώπων.

     Ένας σύλλογος γονέων και  κηδεμόνων οφείλει να βρίσκεται μακριά από κομματικές γραμμές γιατί εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και όχι αυτούς που εσείς προφανώς θα θέλετε.

     Απλώς λυπάμαι.

Με εκτίμηση

Μάγια Παπαθέου»...

    Έτσι ακριβώς εκφράστηκε η κυρία Παπαθέου.Πώς όμως έχει η πραγματικότητα;

     Η πρόσφατη ανακοίνωση του ΠΑΜΕ της Σκιάθου έδειχνε ξεκάθαρα τους πραγματικούς ενόχους για τη σημερινή θλιβερή κατάσταση της έλλειψης εκπαιδευτικών στο Γυμνάσιο της Σκιάθου: την κυβέρνηση των λακέδων της κεφαλαιοκρατίας και τη σκόπιμη πολιτική τους∙ πολιτική με την οποία απαξιώνουν πέρα ως πέρα τη Δημόσια Εκπαίδευση, αποβλέποντας στην πλήρη εμπορευματοποίησή της.

     Τι να γίνει, αγαπητή κυρία Παπαθέου; Αυτοί είναι οι ένοχοι, είτε μας αρέσει είτε όχι!

    Αν όλοι οι γονείς των μαθητών του Γυμνασίου Σκιάθου αφήσουν στην άκρη τις  παρωπίδες, τις προκαταλήψεις, τις αυταπάτες, αν μ’ ένα λόγο πετάξουν στη θάλασσα όλη την ιδεολογική σαβούρα που τους φόρτωσε και τους φορτώνει αδιάκοπα στο κεφάλι το καπιταλιστικό καθεστώς και οι εκπρόσωποί  του στο έρμο αυτό νησί των Βορείων Σποράδων (στο οποίο επί ολόκληρες δεκαετίες επέβαλαν ως θέσφατο την πιο μαύρη κι άραχλη ιδεολογικοπολιτική τους σκουριά), εύκολα θα παραδεχτούν ότι το ΠΑΜΕ, η συνεπής μαχητική φωνή του εργατικού-λαϊκού μας κινήματος, έχει απόλυτο δίκαιο όταν επισημαίνει στους γονείς των μαθητών 3 πολύ βασικά πράγματα:

     α) Ότι δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα της απελπισίας, που έντεχνα τους ετοίμασε η κυβέρνηση και οι τοποτηρητές της πολιτικής της και ότι δεν πρέπει να …βγάλουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια, υποστηρίζοντας την περικοπή ωρών των μαθημάτων από τα τμήματα που έχουν καθηγητές, ως τη δήθεν … «λύση» που θα συμπληρώσει τα κενά των άλλων τμημάτων.

     β) Ότι δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα της απελπισίας που σκόπιμα και έντεχνα τους ετοίμασε η κυβερνητική πολιτική, ώστε να φτάσουν από μόνοι τους εκεί που θέλουν οι δυνάστες του τόπου μας, δηλ. να ζητούν να …πληρώσουν εκπαιδευτικούς για τα παιδιά τους, ή να περιμένουν να τους σώσει ο περιβόητος εθελοντισμός, τον οποίο το σάπιο εκμεταλλευτικό καθεστώς στη σημερινή φάση της ύστερης παρακμής του, τον έχει μεταβάλει σε φάμπρικα και σε «πανάκεια», για να ξεχάσουμε ό,τι δικαιούμαστε. Και

     γ) Ότι δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα που τους έστησαν έντεχνα οι κοινοί εχθροί όλων των εργαζομένων και της νέας γενιάς, στρέφοντάς τους με το φαρμάκι του διαβόητου «κοινωνικού αυτοματισμού»  όχι ενάντια στην κυβέρνηση και στο άθλιο κοινωνικό σύστημα που αυτή εξυπηρετεί, αλλά ενάντια σε κατακτημένα δικαιώματα των εργαζομένων, μεταξύ αυτών και των εκπαιδευτικών (π.χ. στο σταθερό ωράριο εργασίας, στο δικαίωμα στην αναρρωτική άδεια ή στην άδεια εγκυμοσύνης κλπ).

    Το ΠΑΜΕ της Σκιάθου, όπως πολύ καλά μπορεί να καταλάβει όποιος ξέρει στοιχειώδη ελληνικά (και όποιος θέλει να καταλάβει τι γράφει η ανακοίνωσή του!) επεσήμανε στους κυρίους και στις κυρίες που ηγούνται αυτού του Συλλόγου γονέων, όπως και του κάθε παρόμοιου Συλλόγου, ότι τα προβλήματα που δημιουργεί το σάπιο και τρισάθλιο κυρίαρχο καθεστώς στη μόρφωση των παιδιών τους δεν θα τα λύσουν ούτε με το να τα …διασπείρουν σε όλους τους μαθητές ενός σχολείου, ούτε απεμπολώντας τα δικαιώματα των παιδιών τους στη δημόσια και δωρεάν Παιδεία, ούτε βέβαια σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, οι οποίοι είναι εργαζόμενοι, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων των μαθητών τους.

    Αυτή είναι με απλά και σταράτα λόγια η αλήθεια, κυρία Παπαθέου, είτε μας αρέσει είτε όχι!

    Κι όταν στην περίπτωση του Γυμνασίου Σκιάθου το ΠΑΜΕ επισημαίνει με την ανακοίνωσή του στο Σύλλογο Γονέων ότι αυτός έκανε μια πολύ μεγάλη παραχώρηση στους τοποτηρητές της κυβερνητικής πολιτικής, αποδεχόμενος τη δήθεν λύση του προβλήματος της έλλειψης καθηγητών στο σχολείο μέσα από τις υποχρεωτικές υπερωρίες των εναπομεινάντων εκπαιδευτικών, αντί να επιμείνει με σθένος στην πρόσληψη εκπαιδευτικού προσωπικού, όποιος ξέρει ελληνικά κι όποιος θέλει να καταλάβει, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι αυτή είναι η απλή και καθαρή αλήθεια, όσο κι αν ενοχλεί ορισμένους κυρίους ή κυρίες!

    Αν ο Σύλλογος Γονέων του Γυμνασίου Σκιάθου, το Νοέμβρη του 2012, δήλωνε απερίφραστα στους υπευθύνους της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας ότι δεν αποδέχεται τέτοια μπαλώματα κι ότι επιμένει και  απαιτεί αγωνιστικά, με κάθε πρόσφορη μορφή πάλης - μαζί με τους εκπαιδευτικούς και μαζί με ολόκληρη την τοπική μας κοινωνία- την πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού, αν  ο Σύλλογος Γονέων είχε σταθερά  διεκδικήσει και αναδείξει σε όλη την ελληνική κοινωνία το αυτονόητο δικαίωμα των παιδιών του νησιού μας, να έχουν δασκάλους στα σχολειά τους, τότε:

    α) θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει το σκοπό του, γιατί το κόστος για τους υπεύθυνους της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας θα ήταν δυσθεώρητο από κάθε άποψη, αν εξακολουθούσαν να κωφεύουν,

    β) θα είχε αποφύγει το δεύτερο κάζο που τον περίμενε από το Δεκέμβρη του 2012 κι ως σήμερα, όταν οι ίδιοι αυτοί υπεύθυνοι άφησαν τα μισά παιδιά του σχολείου χωρίς καθηγητή Αγγλικών να χάνουν τις ώρες τους στο προαύλιο του σχολείου και

   γ) θα είχε σίγουρα αποφύγει το καινούργιο κάζο με το κενό που προέκυψε, δυο μήνες πριν ολοκληρωθεί η διδακτική περίοδος 2012-2013, και που -όπως όλα δείχνουν κανένας αρμόδιος του υπουργείου Παιδείας δεν έχει σκοπό να το καλύψει προσλαμβάνοντας αναπληρωτή  εκπαιδευτικό στη θέση της φιλολόγου που δικαιολογημένα πήρε την άδεια την οποία δικαιούται!

    Σιγά μην στείλουν εκπαιδευτικό, οι κύριοι του Υπουργείου Παιδείας όταν με χαρά  βλέπουν ότι στο Σύλλογο των Γονέων προσπαθούν με πάθος  να επικρατήσουν εκείνες οι απόψεις, που βολεύουν πλήρως την κυβέρνηση κι όλους όσοι  συνειδητά διαλύουν τη δημόσια Παιδεία του ελληνικού λαού!

    Σιγά μην  διαθέσουν ξανά άλλο φιλόλογο ή καθηγητή Αγγλικών στο Γυμνάσιο Σκιάθου οι αρμόδιοι του Υπουργείου Παιδείας, όταν βλέπουν την κυρία Μάγια Παπαθέου να …διαφοροποιεί  τα «δικαιώματα των παιδιών», τα οποία υποτίθεται ότι «υποστηρίζει», από τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, τα οποία μάλλον της προκαλούν …αλλεργία!!

    Σιγά μη διαθέσουν το προσωπικό που χρειάζεται οι κύριοι του Υπουργείου Παιδείας, όταν σήμερα γελάνε από τη χαρά τους ως και ….τα μουστάκια που δεν έχουν, ακούγοντας από ορισμένους γονείς να ζητούν να κάνουν όλα τα παιδιά του σχολειού από …μια και δυο ωρίτσες μάθημα, αντί για πέντε που λέει το πρόγραμμα, για να μπορούν οι ίδιοι να ...βαυκαλίζονται με την αυταπάτη ότι επιτέλους και τα πιο αδικημένα παιδιά τους έκαναν κι αυτά ...μια-δυο ωρίτσες μάθημα! Λες και είναι οι εκπαιδευτικοί και το σχολειό της Σκιάθου που αδίκησαν τα παιδιά τους και όχι οι κοινοί δυνάστες και εκμεταλλευτές όλου του ελληνικού λαού…

     Σιγά μην φροντίσουν οι κυβερνώντες για μια πραγματικά ποιοτική, ολόπλευρη και αληθινά ανθρωπιστική εκπαίδευση όλων των παιδιών της Σκιάθου, όταν βλέπουν την κυρία Μάγια Παπαθέου να θεωρεί «πολιτικάντηδες» όχι το Σαμαρά, τον Αρβανιτόπουλο, τον Βενιζέλο, τον Κουβέλη και τους λοιπούς εκτελεστές των εντολών της άρχουσας τάξης και της τρόικας, αλλά …τους εκπροσώπους του συνεπούς και μαχόμενου εργατικού κινήματος, οι οποίοι πασχίζουν νυχθημερόν για να ξυπνήσουν και σ’ αυτό το νησί οι κοιμισμένες από δεκαετίες λαϊκές συνειδήσεις, να δουν κατάματα την αλήθεια και να παλέψουν συνειδητά κι οργανωμένα για τη Λευτεριά και το Δίκιο, για το ίδιο το μέλλον των παιδιών τους…

    Με κάτι τέτοιες απόψεις σαν κι αυτές, αγαπητή κυρία Παπθέου, περιμένετε να δείτε τι ετοιμάζουν για το Γυμνάσιο της Σκιάθου και για κάθε παρόμοιο επαρχιακό σχολειό τα επόμενα χρόνια οι κυβερνώντες και οι τοποτηρητές της πολιτικής τους! Θα τρίβετε τα μάτια σας!!

    Οι απόψεις της κυρίας Μάγιας Παπαθέου -είτε ξεκινούν από άγνοια, είτε από απελπισία είτε κι από την προκατάληψή της ενάντια στο συνεπές εργατικό-λαϊκό κίνημα, επειδή κάποιοι έτσι την συνήθισαν να σκέφτεται-  σε κάθε περίπτωση είναι τελείως ατελέσφορες και από ένα σημείο και μετά είναι μάλλον επικίνδυνες, γιατί γίνονται όπλο στα χέρια εκείνων που σκόπιμα θέλουν να αφήσουν τα παιδιά της Σκιάθου κι όλης της Ελλάδας ουσιαστικά αμόρφωτα, για να τα χρησιμοποιήσουν αύριο ως δουλικό εργατικό δυναμικό, απόλυτα υποταγμένο και χωρίς δικαιώματα, που θα λιώνει τα νιάτα του για 300 ευρώ το μήνα, από το πρωί ως το βράδυ, όταν και εάν θα έχει μια εποχική ψευτοδουλίτσα part-time…

    Το ΠΑΜΕ της Σκιάθου -κι όλες οι συνεπείς αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις στην Ελλάδα που αναπτύσσουμε δράση στο χώρο της εκπαίδευσης και σε κάθε χώρο δουλειάς- παλεύουμε αταλάντευτα για να μη γίνει πράξη αυτός ο εφιάλτης που ετοιμάζουν οι γδάρτες των ψυχών και των ονείρων μας. Στον αγώνα αυτό, που πρέπει να είναι διαρκής, στοχοπροσηλωμένος και αποφασιστικός, είναι σίγουρο ότι το ΠΑΜΕ θέλει δίπλα του, μπροστάρηδες και φωτεινούς φάρους στο κοινό μετερίζι ,  τόσο τους εκπαιδευτικούς όσο και τους μαθητές και τους γονείς τους. Τα συμφέροντά τους είναι κοινά και κανένας δεν πρέπει να τα φέρνει σε διάσταση.

     Είμαστε σίγουροι ότι η πλειοψηφία των γονέων των παιδιών που φοιτούν στο Γυμνάσιο και στ’ άλλα σχολεία της Σκιάθου είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνουν πού βρίσκεται η αλήθεια και το δίκαιο. Εργαζόμενοι είναι και καταλαβαίνουν πού ζούμε κι από ποιους υποφέρουμε…  Καθημερινά συνειδητοποιούν όλο και βαθύτερα τις αιτίες από τις οποίες υποφέρουμε!

     Είναι, λοιπόν, καιρός αυτοί οι ίδιοι να πετάξουν μακριά κάθε προκατάληψη και κάθε αυταπάτη και να πάρουν στα χέρια τους τα ηνία του αγώνα.

    Είναι η ώρα αυτοί οι ίδιοι να μπουν μπροστά, αυτοί οι ίδιοι να διεκδικήσουν με τη σταθερότητα που χρειάζεται όλα αυτά που δικαιούνται τα παιδιά τους και τίποτα λιγότερο. Να διεκδικήσουν ανυποχώρητα:

     Δημόσια και δωρεάν Παιδεία, με σχολειά πλήρως στελεχωμένα και εξοπλισμένα από την πρώτη ως την τελευταία μέρα κάθε σχολικής χρονιάς.

     Σχολεία με προσωπικό μόνιμο, καλά εκπαιδευμένο, με αξιοπρεπείς αμοιβές, με πλήρη εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, πραγματικούς υπηρέτες της αυριανής βάρδιας της εργαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, αληθινούς Δάσκαλους των Γραμμάτων, του Ανθρωπισμού, του Πολιτισμού, της Λευτεριάς και της Κοινωνικής Προόδου.

     Μια αληθινά ανθρώπινη ζωή σε μια νέα Ελλάδα, με το Λαό μας στο τιμόνι της πορείας του.

    Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση:

      Για μια τέτοια Παιδεία, για μια τέτοια Ελλάδα αξίζει κάθε θυσία!

 

Νίκος Κ. Παπακωνσταντίνου

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ.





 2.

Με αφορμή το τέλος των πρόσφατων πολυήμερων απεργιακών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών.

Σκέψεις γι' αυτούς που κράτησαν και γι' αυτούς που λύγισαν...

 

πρώτη δημοσίευση:   30-9-2013


"Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον/ στο μέλλον που φτιάχνετ' όπως θέλετε/ ...το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε!/ Μένω μονάχος στο παρόν μου/ να σώσω οτιδήποτε, αν σώζεται/ κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου/ συνένοχο στο φόνο δεν θα μ' έχετε!" (Διονύσης Τσακνής)

    Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ξεκίνησαν με την εξαγγελία πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών . Υπήρξαν εντυπωσιακές σε όγκο και παλμό στο ξεκίνημά τους, με πρωτοφανέρωτα ποσοστά συμμετοχής. Δυστυχώς όμως, πολύ γρήγορα άρχισαν να ξεφουσκώνουν, αποδεικνύοντας για μιαν ακόμα φορά την οικτρή κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει η συλλογική συνείδηση, η αγωνιστικότητα και η αποφασιστικότητα των εργαζομένων αυτού του κλάδου....
     Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ερίζουν για το τι έφταιξε και πήγε τόσο άδοξα μια κινητοποίηση, η οποία ήταν ολοφάνερο ότι είχε ζωτική σημασία για τον κλάδο. Κονταροχτυπιούνται, ρίχνοντας την ευθύνη οι μεν στους δε, κατηγορούν από κεκτημένη ταχύτητα η μια μερίδα την άλλη για "υπονόμευση", για πνεύμα υποχωρητικότητας και συμβιβασμού. Αστεία πράγματα, ενόσω δεν βλέπουν κατάματα την ίδια την πραγματικότητα: Ότι η ίδια η πλειοψηφία αυτού του κλάδου έκανε πίσω την πιο κρίσιμη στιγμή, γιατί δεν έχει ακόμα πιστέψει στη δυνατότητά της να νικήσει...
     
Γιατί δυστυχώς οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς -και όχι μόνο- όχι μόνο έχουν ξεμάθει εδώ και πολλά χρόνια την έννοια της συλλογικής πάλης, αλλά και έχουν φτάσει στο απερίγραπτο σημείο να φαντασιώνονται ότι μπορεί να υπάρξει αγώνας χωρίς οικονομικές θυσίες, ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν μορφές αποτελεσματικής πάλης, στις οποίες οι "αγωνιστές" να έχουν εκ των προτέρων εξασφαλισμένη "και την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο"!!
     Οι "φίλοι μας" εκείνοι που μέχρι πρότινος αρνούνταν να απεργήσουν στις όποιες 24ωρες και 48ωρες κινητοποιήσεις, με το βολικό άλλοθι ότι όλα τούτα είναι "άσφαιρες τουφεκιές στον αέρα", τώρα από τη δεύτερη ή και την τρίτη μέρα του αγώνα άρχισαν να ...αναζητούν τρόπο αντίστασης που ...δεν θα τους στερεί το μεροκάματο! Κάποιοι από δαύτους άρχισαν μάλιστα να προσθέτουν και μιαν άλλου τύπου ... "σάλτσα" στις ειλημμένες αποφάσεις τους να ...την κοπανήσουν από το απεργιακό μέτωπο, αλλά να μπορούν να αναπαύσουν και την "αγωνιστική τους συνείδηση". Άρχισαν να διαδίδουν ότι οι πολυήμερες απεργίες δεν αποδίδουν και απλώς βοηθούν το κράτος να γονατίσει τους εξουθενωμένους απεργούς! Κάποιοι κύριοι μάλιστα, οι οποίοι "έγιναν λαγοί" πολύ νωρίς, άρχισαν και να ...θεωρητικολογούν, λέγοντας ότι η όποιας μορφή παράταση της απεργίας αποτελεί  ,,,σκόπιμη υπονόμευση του κλάδου από την ηγεσία του και από ...παραταξιακά και κομματικά συμφέροντα που παίζουν το παιχνίδι της αντιλαϊκής κυβέρνησης!!! Οι κύριοι αυτοί έγιναν υπέρμαχοι αντιλήψεων που θέλουν τον κλάδο των εκπαιδευτικών απλώς να διαμαρτύρεται στο χώρο της δουλειάς του, με στάσεις εργασίας, με πικέτες και μπλουζάκια που να αναγράφουν τα αιτήματά του, με εκκλήσεις στην κοινωνία και στους άλλους "φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας" να αναλάβουν αυτοί -λέει-  το βάρος των πρωτοβουλιών για την απόκρουση της αντιεκπαιδευτικής επίθεσης... Κι ο νοών νοείτω! Συνάνθρωποι, κάνετε σεις ότι μποπρείτε για μας! Εμείς αδυνατούμε να χάσουμε το ημερομίσθιο!! Πολεμήστε και θυσιασθείτε αν μπορείτε, για να νικήσουμε!!! Αν είναι δυνατόν να σταθούν ποτέ οποιοιδήποτε αγώνες με έναν κόσμο που σκέπτεται κατ' αυτό τον τρόπο...
     Όταν ακούμε κάτι τέτοια, ακόμη και όσοι από εμάς έχουν κατά καιρούς ασκήσει σκληρή κριτική σε πρόσωπα και πολιτικές επιλογές της ηγεσίας των ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ, αισθανόμαστε μάλλον ...συμπάθεια για τους υπάρχοντες ηγέτες των συνδικάτων μας, οι οποίοι ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος παρέμειναν στον αγώνα μέχρι τέλους και δεν επιβράβευσαν τους συνθηκολόγους. Τους ανθρώπους εκείνους που από τις Γενικές συνελεύσεις της Πέμπτης 19-9-2013 είχαν ήδη συμπήξει το μέτωπο της υποχώρησης από κάθε απεργιακή κινητοποίηση ή γύρισαν πίσω στα σχολεία χωρίς να νιώσουν την ανάγκη να δώσουν οποιαδήποτε εξήγηση στους συναδέλφους τους...
    Ας εξηγηθούμε λοιπόν εμείς μαζί τους, για να μη νιώθουμε "οι ηλίθιοι της υπόθεσης". Είναι καιρός τα πράγματα να ειπωθούν με τ' όνομά τους!

    Όσοι κρατήσαμε ακλόνητοι και στις 8 μέρες αυτής της απεργίας ξέρουμε ότι μια απεργιακή κινητοποίηση είναι μεν μια μεγάλη ταξική μάχη, αλλά αποτελεί απλώς άλλο ένα περιστατικό στον αγώνα για τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας. Η ενεργός συμμετοχή σε μια απεργία δείχνει το βαθμό συνειδητότητας και αγωνιστικότητας ενός κλάδου, αλλά και ολόκληρης της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων. Από μια άλλη σκοπιά, διαχωρίζει τους πραγματικά πρωτοπόρους από τους συμβιβασμένους και από τους ασυνείδητους, ξεσκίζει μάσκες και μανδύες φαφλατάδων, κρίνει ποιος είναι ο καθένας μας.

     Ο κλάδος μας, των εκπαιδευτικών (καθηγητών και δασκάλων) αποδείχτηκε ως σύνολο ότι υστερεί αφάνταστα στο επίπεδο της συλλογικής ταξικής συνείδησης σε σχέση με τις απαιτήσεις της εποχής, ότι σε μεγάλο βαθμό έχει διαβρωθεί από τη μικροαστική, ατομικίστικη ιδεολογία, ότι ξεσπάει για μια-δυο μέρες, τόσο όσο του φτάνει για να ...εκτονώσει την οργή του, και έπειτα ... ξανασκύβει υποταχτικά το κεφάλι και ξαναμπαίνει στο μαγγανοπήγαδο της υπαλληλίστικης χαμοζωής.
Είναι εντελώς ανήκουστο να γίνεται παραδεκτή η αντίληψη ότι δεν συνεχίζουμε μαζικά και αποφασιστικά έναν μεγαλειώδη απεργιακό αγώνα, ο οποίος στο κάτω-κάτω της γραφής αφορά την ίδια την περαιτέρω ύπαρξή μας ως εργαζομένων, επειδή -λέει- "δεν μας φτάνουν τα χρήματα" και "δεν μπορούμε να χάσουμε το μεροκάματο, επειδή μας απειλεί το ...χρέος στην τράπεζα"!!! Εκείνες οι γενιές των εργαζομένων που έχυσαν το αίμα τους και θυσίασαν τα καλύτερα παιδιά τους, για να έχουμε ως τα σήμερα μια κάποια αξιοπρέπεια και ορισμένα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα ως εργαζόμενοι, θα ένιωθαν τη μέγιστη αηδία και αποστροφή για τη μάζα αυτών των συμβιβασμένων, μεμψοίμοιρων υπαλληλίσκων που επικαλούνται κάτι τέτοια ...ανέκδοτα για να βγάλουν την ουρά τους έξω από τη φωτιά του αγώνα. Όποιος δεν έχει λεφτά ή τον απειλεί η τράπεζα, στρατεύεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα με τους ταξικούς του συντρόφους για να τσακίσει τις αιτίες της δυστυχίας του. Δεν γίνεται χαλί για να τον πατήσουν οι δυνάστες του!

      Εμείς, λοιπόν, θα εξακολουθήσουμε αταλάντευτα τον αγώνα. Έτσι, όμως, όπως ήρθαν τα πράγματα, θα είναι μάλλον πολύ δύσκολο να διασώσουμε τους "λιποτάχτες" συναδέλφους μας από την καταστροφή που τους περιμένει, καθώς η κυβέρνηση και η τρόικα ετοιμάζουν ήδη τις δικές τους "διαθεσιμότητες", ενόψει του νέου μνημονίου που "ψήνεται" και θα σερβιριστεί οσονούπω... (Άλλωστε κάθε "επίσκεψη" των γνωστών "φον Φούφουτων" της τρόικας στους Σαμαρά-Βενιζέλο θα συνοδεύεται απαραίτητα από μερικές δεκάδες χιλιάδες απολύσεων, μέχρι να μειώσουν κατά 150-200.000 των αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, όπως έχει εξαρχής τεθεί ως προαπαιτούμενο, για να πάρουν τις ...δόσεις τους τα (εθισμένα από γεννεσιμιού τους στις δανειακές ενέσεις) τσακάλια της ελληνικής πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.) Και κάτι μάς λέει ότι οι κύριοι και οι κυρίες που τούτες τις μέρες λιποτάχτησαν από τον αγώνα μας θα είναι οι πρώτοι στην επόμενη κιόλας λίστα, που θα ανακοινωθεί από τους εντολοδόχους του κεφαλαίου κάποια κρύα, θεοσκότεινη νύχτα του μαύρου χειμώνα που μας έρχεται...

    Έτσι είναι: όποιος δεν μοιράστηκε τον αγώνα θα μοιραστεί την ήττα, ενώ τους "δειλούς, μοιραίους κι άβουλους", που συλλογίζονται μόνο τις δόσεις του αυτοκινήτου ή το αυξανόμενο χρέος στην τράπεζα από το ...προπέρσινο διακοποδάνειο, νομοτελειακά -και βεβαίως αλύπητα-  θα τους πατήσει η σιδερένια φτέρνα των εκμεταλλευτών της ανθρωπότητας. Ας πρόσεχαν!

     Ή άλλως, ας βάλουν λιγάκι μυαλό, έστω και τώρα! Κι ας ξεπλύνουν τη χτεσινή τους ντροπή με τη συμμετοχή τους στους αγώνες που αύριο θε να 'ρθουν ξανά...


Σκιάθος, 25 του Σεπτέμβρη 2013.

 

 




3.

Όταν η μούχλα διεκδικεί αξιώσεις «πρωτοτυπίας»

(Ανοιχτή επιστολή προς την εφημερίδα "ΠΡΙΝ")

πρώτη δημοσίευση:  14-7-2014

     Φίλε κ. Δελαστίκ και λοιποί κύριοι του ΝΑΡ και του «ΠΡΙΝ»

    Φιλότιμη, στ’ αλήθεια, είναι η προσπάθεια που καταβάλλει μέσα από τις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας σας, την Κυριακή 13 του Ιούλη 2014, στη σελ.22, κάποιος κύριος Αντώνης ΔΟΥΜΑΣ (Δούμας; ή μήπως Δουμάς; –για να θυμηθούμε κι εκείνο το παλιό δίδυμο: Δουμάς-πατήρ, Δουμάς υιός!), προσπαθώντας να διαφημίσει τα νέα κατορθώματα του γνωστού εντύπου των κ.κ. Κεφαλή, Μαστρογιαννόπουλου και σία στον τομέα της συκοφαντικής δυσφήμισης του επαναστατικού ΚΚΕ (1918-1956).

    Θεμιτή, βεβαίως,  η απόπειρά του, αφού -ως γνωστόν- «έκαστος εφ’ ώ ετάχθη», αλλά εντελώς άχαρη, Πόσο μάλλον όταν αποδίδει στο πόνημα των φίλων –ομοϊδεατών του την αξίωση της …πρωτοτυπίας!

     Από πότε η μούχλα και η ναφθαλίνη διεκδικούν αξιώσεις πρωτοτυπίας;

    Από πότε η μπόχα διεκδικεί την αξίωση να λέγεται ευωδέστατον άρωμα;

    Από πότε το ανακάτεμα του παμπάλαιου αντικομμουνιστικού βούρκου διεκδικεί την αξίωση να ονομάζεται ιστορική-επιστημονική έρευνα;

    Ερωτήματα που θα έπρεπε να βασανίσουν τον καθένα από μας, που ξέρει -στοιχειωδώς έστω- την ιστορία του κομμουνιστικού μας κινήματος, φαίνεται ότι αφήνουν παντελώς αδιάφορο τον αρθρογράφο βιβλιοπαρουσιαστή της εφημερίδας σας, όταν γράφει το διαφημιστικό του διθύραμβο. Και πώς να γίνει διαφορετικά, όταν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…

    Επί της ουσίας τώρα, τίποτε το αληθινά πρωτότυπο και τίποτε το αληθινά ενδιαφέρον δεν φαίνεται να περιέχει η «ιστοριογραφική» αυτή «σπουδή» του νεόκοπου σχετικά τροτσκιστικού εντύπου που φέρει τον ψευδεπίγραφο και παραπλανητικό τίτλο «Μαρξιστική σκέψη», σχετικά με την ιστορία του ΚΚΕ. Οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι εκδότες αυτού του εντύπου απλώς μηρυκάζουν και αναπαράγουν για το αναγνωστικό τους κοινό όλες τις –εξίσου γνωστές και μη εξαιρετέες- επινοήσεις και συκοφαντίες των αστών και των οπορτουνιστών κάθε μάρκας και κάθε εποχής ενάντια στους πραγματικούς κομμουνιστές, ενάντια στο ΚΚΕ και στον Νίκο Ζαχαριάδη, ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, το ΚΚΣΕ και τον Στάλιν. Επινοήσεις και συκοφαντίες που διακινούνται στην πιάτσα εδώ και πολλές δεκαετίες, με το πιο διαφορετικό κάθε φορά περιτύλιγμα, των οποίων όμως η ουσία και η στόχευση είναι πάντα η ίδια, κοινή και απαράλλαχτη: Να κηλιδώσουν ανεπανόρθωτα τους επαναστατικούς, εθνικοαπελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες του ΚΚΕ, να σπείρουν παντού την απέχθεια προς τους ιστορικούς του ηγέτες  και σε τελική ανάλυση να διώξουν όσο γίνεται πιο μακριά την εργατική τάξη,  το λαό και τη νεολαία μας από τη μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία, από την πολιτική και  την οργανωμένη καθημερινή επαναστατική πράξη του κομμουνιστικού κινήματος.

    Γι’ αυτό άλλωστε από ένα σημείο και πέρα η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων αντικομμουνιστικών επινοήσεων γίνεται και ανούσια και αφόρητα κουραστική.

    Όλη αυτή η επιχείρηση των οπορτουνιστών «φίλων μας» δεν έχει την παραμικρή σχέση με μιαν απόπειρα ουσιαστικής μελέτης της ιστορίας του  επαναστατικού ΚΚΕ ή και της ΕΣΣΔ και των Λαϊκών Δημοκρατιών, ώστε να επισημανθούν οι πραγματικές αιτίες των όποιων σφαλμάτων, αποτυχιών ή και παρεκκλίσεων. Αντίθετα αποσκοπεί ξεκάθαρα στη δαιμονοποίηση των μαρξιστών-λενινιστών ηγετών στα μάτια των ευαίσθητων μικροαστικών-«δημοκρατικών» ψυχών, στα μάτια όλων των αδαών –καλοπροαίρετων ή κακοπροαίρετων- της ευρύτερης «Αριστεράς» κι όχι μόνο… Φτιάχνουν, λοιπόν, σκιάχτρα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους και έπειτα παίρνουν φόρα και τα κατατροπώνουν με ζήλο και …ιερή αγανάκτηση.

    Η ίδια ακριβώς ιστορία από τον καιρό του Νταίηβιντ Χόροβιτς και του εν Ελλάδι όψιμου μαθητή του, του αειμνήστου Σπύρου Λιναρδάτου -και ουχί μόνον, καθ’ όσον των διαστρεβλωτών «σταλινοφάγων» ουκ έστιν αριθμός. (Κάτι δηλ. σαν τα … «πτώματα» των «θυμάτων του σταλινισμού» που μετράνε όλοι αυτοί οι κύριοι όταν θέλουν να παραστήσουν τους σπουδαιοφανείς ιστορικούς, αμαυρώνοντας την ιστορία του κομμουνιστικού μας κινήματος: είναι τόσα, όσα θέλει ο καθένας τους , όσα δηλ. απαιτεί η περίσταση. (Βάλε κανένα πτώμα παραπάνω, βρε μπάρμπα! Τζάμπα είναι άλλωστε, έστω κι αν θέλουμε να τα …μοσκοπουλήσουμε!!! Σαν τις …νεκρές ψυχές του Τσιτσικόφ στο ομώνυμο έργο του Γκόγκολ)

    Τίποτε απολύτως δεν είναι καινούργιο από αυτά που η εκλεκτή παρεούλα της «Μαρξιστικής σκέψης» αναμασά στο πολυδιαφημισμένο νέο τεύχος της. Πόσοι και πόσοι τόνοι μελάνης δεν έχουν χυθεί έως τώρα για να παρουσιάσουν ως «ανώμαλο» το εσωκομματικό καθεστώς στο ΚΚΕ επί ηγεσίας του …δαίμονος Ζαχαριάδη…

    Πόσα και πόσα πτωματολογικά δημοσιεύματα δεν είδαν το φως της δημοσιότητας περί των «στυγνών δολοφόνων της ΟΠΛΑ» που …εκκαθάριζαν -λέει- εκτός από τους εθνικόφρονας φιλησύχους πολίτας και τους αγνούς αγωνιστές του κινήματος, τροτσκιστές και όχι μόνον, γιατί τους μισούσε η ηγεσία του ΚΚΕ…(Είδατε κάτι συμπτώσεις μεταξύ «εθνικοφρόνων» ταγματασφαλιτών και μερίδος του εγχωρίου τροτσκισμού; Πώς να γίνει αλλιώς, αφού και οι μεν και οι δε έναν εχθρό είχαν: το ΚΚΕ και το ΕΑΜ…)

     Πόσες και πόσες περισπούδαστες αναλύσεις δεν έχουν γραφτεί για να διαχωρίσουν τον Άρη Βελουχιώτη από το Κόμμα που τον ανέδειξε; Ξεχάσατε τι ντόρος είχε σηκωθεί πριν δεκαπέντε χρόνια με αφορμή το πολυδιαφημισμένο τότε πόνημα του κ. Χαριτόπουλου (συζύγου της αείμνηστης Μαλβίνας), για κάποιον …Άρη Βελουχιώτη, όχι στέλεχος του ΚΚΕ και αρχηγό του οργανωμένου ως την εντέλεια ΕΛΑΣ, αλλά αυθόρμητο ηγέτη και …«αρχηγό ατάκτων», που μόνο αυτός –λέει- ήταν «ελληνολάτρης», ενώ οι λοιποί ηγέτες του  καταραμένου εκείνου Κόμματος  (μαζί τους κι ο Κώστας Καραγιώργης, που διόλου δεν τον συμπαθούσε ο Χαριτόπουλος!) ήταν λέει επίβουλοι εξουσιομανείς και τυφλοί σταλινικοί, «προδότες» ή σχεδόν προδότες του ελληνικού λαού;

    Πόσα και πόσα καντάρια αναθέματος δεν έχουν ριχτεί στον …απεχθέστατο -και ακατονόμαστο πλέον-  δαίμονα, τον αρχηγό του επαναστατικού ΚΚΕ για τη «σκόπιμη και προαποφασισμένη», λέει, «εξόντωση» του (τραγικού πραγματικά) αγωνιστή Κώστα Καραγιώργη…

    Πόσα και πόσα φοβερά και ανατριχιαστικά δεν έχουν  διαδοθεί για τις «σκόπιμες και προαποφασισμένες… δολοφονίες αγωνιστών» του ΔΣΕ στο Μπούλκες ή στο βουνό ή όπου λάχει και για «φρικτά και  απάνθρωπα βασανιστήρια» τα οποία επινοούσε η διεστραμμένη και αιμοβόρα ψυχή του κάθε υποδαίμονος, Βλαντά ή Γούσια και δε συμμαζεύεται, πάντοτε μα πάντοτε με άνωθεν εντολή του …Βελζεβούλ!

    (‘Όταν διαβάζει κανείς όλα αυτά δεν ξέρω γιατί, αλλά το μόνο που σκέπτεται είναι ότι οι «εκλεκτοί φίλοι μας» ζήλεψαν κυριολεκτικά τη …δόξα του  Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στον αντεπαναστατικό εκείνο μυθιστορηματικό του λίβελο με τον τίτλο «οι Δαιμονισμένοι» και προσπάθησαν να τον μιμηθούν στα καθ’ ημάς. Πλην όμως, δεν διέθεταν ούτε τόσο δα από το λογοτεχνικό του ταλέντο…)

    Κι ακόμα, πόσοι τόνοι χαρτιού δεν έχουν διακινηθεί στην πιάτσα εδώ και δεκαετίες για να μας πείσουν ότι εκείνος…, ο ….αρχι-σατανάς των σατανάδων, ο …αρχι-δολοφόνος, ο ….διεστραμμένος αρχι-δήμιος, το …απόλυτο κακό, το ….ακατονόμαστο και φοβερό εκείνο τέρας με τα χοντρά μαύρα μουστάκια, που φώλιαζε στο Κρεμλίνο και τρωγόπινε  καθημερινώς τις σάρκες και το αίμα των αθώων και καλών ανθρώπων (ώσπου δεν τον άντεξαν άλλο και τον ξεπάστρεψαν με δηλητήριο το Μάρτη του 1953), μας είχε σκόπιμα και συνειδητά ξεπουλήσει στον εντιμότατο Τσόρτσιλ από το 1943 και επομένως τζάμπα και βερεσέ εμείς εδώ σκοτωνόμαστε για λευτεριά, ανεξαρτησία και λαοκρατία…

    Ή ακόμα, ότι χρησιμοποίησε ο ίδιος εκείνος ο ….τρισκατάρατος τα εδώ …πιόνια του (τα «μίσθαρνα όργανα της Μόσχας», όπως έλεγε και η εγκύκλιος της Ασφάλειας, που διαβαζόταν καθ’ εκάστην Κυριακήν από του άμβωνος μετά από το …Ευαγγέλιο), ίσαμε που να καταβροχθίσει τις αθώες ψυχές των «θυμάτων- δορυφόρων του» στην Ανατολική Ευρώπη κι έπειτα απεφάσισεν και εδιέταξεν … να τεθούν τα όπλα παρά πόδα…. (Οποία νέα σύμπτωσις μεταξύ «εθνικοφρόνων» και μερίδος του τροτσκισμού! Και πώς αλλιώς θα  γινόταν, όταν η ίδια αυτή τροτσκιστική μερίδα συνεχάρη στα 1949 τον βασιλέα Παύλον, τον στρατάρχην Παπάγον, τον στρατηγόν Τσακαλώτον -και πιθανώς και τον γενικόν τοποτηρητήν, στρατηγόν Βαν Φλητ επί τη συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών εις Γράμμον… Φαρδιά-πλατιά στο τηλεγράφημα η …επαναστατική υπογραφή του τότε Γιωτόπουλου…)

    Συγνώμη, για το ειρωνικό του ύφους, αγαπητοί κύριοι του ΝΑΡ και του «ΠΡΙΝ» αλλά τι μας χρειαζόταν εν έτει 2014 το πόνημα των κκ. Κεφαλή, Μαστρογιαννόπουλου, Κατσορίδα, Παλούκη, Αγτζίδη, Αστερίου και σία; Μήπως  διά να …φωτισθώμεν και διά να ανανήψωμεν επιτέλους και ημείς, οι συνήθεις …αμετανόητοι.;

     Μα η ίδια η …Ασφάλεια, η ΚΥΠ και τα γνωστά «Συγκροτήματα» του Τύπου  έχουν διακινήσει την ίδια ακριβώς «διαφωτιστική» πραμάτεια εδώ και δεκαετίες! Μόνο το χαρτί του περιτυλίγματος και ο …σερβιτόρος διέφερε κάθε φορά!

    Αν μάλιστα  οι κύριοι ασφαλίτες του 1950-1960 είχαν στη διάθεσή τους μίαν τοιούτου μεγέθους ομολογίαν  των …κτηνωδών βασανιστών «συμμοριτών», όπως αυτή ταύτη του εκλεκτού κ. Σιαπέρα (ντιπ, καταντίπ …σιαπέρα, που λένε και στα χωριά μας)  ήντινα εξησφάλισαν μετά κόπων και βασάνων ο κ. Κεφαλής και η παρέα του, φαντάζομαι ότι δεν θα έκαναν τον κόπο να πληρώνουν τους ειδικούς …μυθιστοριογράφους τους  επί τόσες δεκαετίες. Αναφέρομαι φυσικά στα αλήστου μνήμης εκείνα «παιδικά» βιβλιαράκια με τους απαράμιλλους τίτλους: «Στο στόμα των λύκων» ή : «Γυρισμός στη γαλάζια Ελλάδα» που μας πουλούσαν με τη σέσουλα μέσα στο Δημοτικό Σχολειό στα χρόνια της δεκαετίας του 1970 (αχ, μωρέ πότε πέρασαν τόσα χρόνια;) οι γνωστές εκείνες κυρίες του Κατηχητικού και του «Σωτήρος», αυτές ντε, με την ξινή μούρη, τον κότσο στα μαλλιά και την τρίχα κάγκελο στη γάμπα, για να μας διαπαιδαγωγήσουν ελληνο-χριστιανικώς, περί των φρικαλέων  Εαμοβουλγάρων, των ανθρωποφάγων συμμοριτών και δεν συμμαζεύεται…

    Με την αγορά δύο από τα βιβλιαράκια αυτά κέρδιζες και μια ετήσια συνδρομή στο περιοδικό «Προς την νίκην» (απλή συνωνυμία και ουδεμία σχέση με το  ομώνυμον έντυπον του πάλαι ποτέ κομμουνιστοσυμμοριτισμού…)

    Εκεί, λοιπόν,  να δείτε βασανιστήρια και εκτελέσεις, κύριε Δούμα (ή Δουμά), κύριε Δελαστίκ  και λοιποί κύριοι του ΝΑΡ και του «ΠΡΙΝ». Εκεί να δείτε τι εστί κομμουνισμός (δεν θυμάμαι τώρα πια αν  έγραφαν τη λέξη αυτή  ως… «ο κουμμουνισμός»!) και να φρίξετε!

    Εκεί μάλιστα οι …κακούργοι λύκοι, οι σταλινικοί συμμορίτες  τούς μετανοημένους ή και βιαίως στρατολογηθέντας και παρασυρμένους συμπολεμιστάς των που νοσταλγούσαν πικρά την «στοργικήν μητέρα» (δηλ. τη … «γαλάζια Ελλάδα», την ελευθέρα Ελλάδα της Φρειδερίκης, των ΜΑΥδων, του Σούρλα και του Κατσαρέα, της Μακρονήσου, της Γυάρου  και των Αγγλοαμερικάνων αφεντάδων) δεν τους παρέδιδαν απλώς διά βασανισμόν εις τον κ. …Σιαπέρα, τη εντολή του Βλαντά, του Γούσια ή του …άλλου, του αρχι-διαβόλου του Κόμματος, αλλά τους κρέμαγαν χωρίς απολογία, απευθείας,  σε όποιο δέντρο έβρισκαν μπροστά τους…

Έτσι που να τρέμουν από το φόβο οι καρδιές των …σκολιαρόπαιδων και να μάθουν να μισούν βαθιά, όσο βαθύτερα γίνεται, παν ό,τι σχετίζεται με το ΕΑΜ, το ΚΚΕ, το ΔΣΕ, τη Σοβιετική Ένωση κλπ.

    Ακριβώς το ίδιο, με πιο μοντέρνο και «μαρξιστικό», επιστημονικοφανές περιτύλιγμα επιχειρούν τώρα για μια ακόμα φορά οι κύριοι αυτοί ψευτο-μαρξιστές του εντύπου που διαφημίζει η –πάντοτε ενδιαφέρουσα - εφημερίδα σας, της οποίας και τυγχάνουμε αναγνώστες από την …πρώτη μέρα της έκδοσής της στα 1989, κι ας διαφωνούμε με τα τρία τέταρτα απ’ όσα γράφει…

    Αποτελεσματική σχετικά αποδεικνύεται  η επιχείρησή τους, όταν οι κ.κ. τροτσκιστές κ.λπ. έχουν να κάνουν με άπειρους και απληροφόρητους νεανίσκους. Το σοκ είναι μεγάλο και ίσως αξεπέραστο για μερικούς από αυτούς…

    Όταν όμως οι κ.κ. Κεφαλής, Μαστρογιαννόπουλος, Κατσορίδας, Αγτζίδης  και σία δεν έχουν να κάνουν με αμαθείς και άπειρους νέους ή με συναισθηματικούς  μικροαστούς δημοκράτες, τότε η τόσο ευγενής προσπάθειά τους  πηγαίνει στράφι. Γιατί όλοι εμείς το πρώτο και το κύριο που εξετάζουμε, όταν κρίνουμε την ιστορία του κομμουνιστικού μας κινήματος, δεν είναι τα επιμέρους στραβά, οι επιμέρους αστοχίες, μικρότητες, μικροψυχίες και οι παλιανθρωπιές ακόμα του ενός ή του άλλου στελέχους, αλλά το εάν αν ήταν σωστή ή όχι η γραμμή, η κατεύθυνση και οι στόχοι ενός αγώνα ή μιας πολιτικής, αν εξυπηρετούσαν ή όχι τη μεγάλη υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης και των λαών. Κι εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη, η ριζική μας διαφωνία με τους κ.κ. τροτσκιστές και τους πάσης φύσεως οπορτουνιστές: Εμείς εξετάζουμε βαθιά τα αίτια των διαφόρων λαθών ή παραλείψεών μας, της μιας ή της άλλης μας ήττας, γιατί θέλουμε -με βάση τις αρχές μας-  να μην επαναληφθούν ξανά, στην επόμενη επαναστατική μας έφοδο.

    Εμείς εξετάζουμε τη θετική και αρνητική πείρα του κομμουνιστικού κινήματος στη βάση της προσήλωσής μας στις βασικές αρχές της διαλεκτικής υλιστικής κοσμοθεωρίας του. Γι’ αυτό και ξέρουμε πλέον να  ξεχωρίζουμε «την ήρα από το στάρι».

    Αυτοί οι κύριοι, αντίθετα, μηδενίζουν την ιστορία του κινήματος, ξεγράφουν όλη την πείρα της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, πετάνε, όπως λέμε, και το βρέφος μαζί με τα απόνερα της γέννας του…

     Γιατί οι τροτσκιστές και όλοι οι υπόλοιποι οπορτουνιστές, κατ’ ουσίαν,  αντιτάσσονται βαθύτατα στην ίδια την επαναστατική αλλαγή του κόσμου. Μια αλλαγή που δεν είναι ζήτημα φαφλατάδικων, αστήριχτων κηρυγμάτων και ουτοπιών, που καταλήγουν να γίνονται το νερό στο μύλο της μαύρης αντίδρασης, αλλά μια υπόθεση βαθιάς επιστημονικής γνώσης και καλά οργανωμένης επαναστατικής πράξης.

    Την πραγματικά επιστημονική, αμερόληπτη και χρήσιμη για την εργατική τάξη και το λαό μας αποτίμηση της ιστορίας του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα τη φέρουν σε πέρας ιστορικοί αναλυτές που ανήκουν πραγματικά στο μετερίζι της κοινωνικής προόδου. Οι τροτσκιστές, όπως και όλοι οι οπορτουνιστές κάθε μάρκας είναι παντελώς ακατάλληλοι για μια τέτοια δουλειά.

    Όταν οι κ.κ. Κεφαλής, Μαστρογιαννόπουλος, Κατσορίδας, Αγτζίδης και σία ανακατεύονται με την ιστορία του ΚΚΕ, το κάνουν μόνο και μόνο για να σβήσουν από το χάρτη οτιδήποτε έχει σχέση με τους αγώνες, τις θυσίες και την τεράστια, την ανεκτίμητη προσφορά των κομμουνιστών στην κοινωνική πρόοδο αυτού του τόπου κι αυτού του λαού.   Είναι κρίμα κι άδικο, όμως, κάποιοι άλλοι διανοούμενοι , πραγματικοί αγωνιστές και ιστορικοί ερευνητές σαν το Γιώργο τον Πετρόπουλο ή και το Δημήτρη τον Καλτσώνη να ανακατεύονται σε τέτοια έντυπα και με τέτοιους εκδότες, σαν κι αυτούς που βγάζουν την ψευτο-μαρξιστική «Σκέψη». Γίνονται ηθελημένα ή αθέλητα το …άλλοθι και το καμουφλάζ του κάθε κυρίου Κεφαλή, Αγτζίδη, Κατσορίδα, του κάθε διαστρεβλωτή και μηδενιστή της ιστορίας και των αγώνων του λαού μας.

    Ας τελειώνουμε πια με τους κατ’ επάγγελμα απατεώνες. Να τελειώνουμε με τους μηδενιστές της ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος, όπως ακριβώς και με τους διαβόητους κοσμοπολίτες εθνο-μηδενιστές, που σουλατσάρουν στα κατεστημένα προπαγανδιστικά μέσα και κάνουν το άσπρο-μαύρο σχετικά με τη συνολική ιστορική πορεία του λαού μας.

   Η αλήθεια, όση  λάσπη κι αν της ρίξουν,  παραμένει διαμάντι που λάμπει. Κι όποιος λέει την αλήθεια ήταν, είναι και παραμένει αετός, που δεν τον αγγίζουν οι χλευασμοί και τα φτυσίματα των τροφίμων του αστικού και μικροαστικού «ορνιθοτροφείου»…

    Γιατί, από την πολλή χρήση της η λάσπη τελικά καταλήγει πίσω, στα μούτρα όλων εκείνων που την εκτοξεύουν. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όταν η πανάρχαια σκουριά και η παμπάλαια μούχλα του κάθε λογής οπορτουνισμού διεκδικεί αξιώσεις πρωτοτυπίας, καταλήγει στην απόλυτη και αφόρητη γελοιότητα και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους διακινητές εμπόρους της…

     Ας είμαστε λοιπόν, αγαπητέ κύριε Δελαστίκ, αγαπητοί κύριοι του ΝΑΡ και του «ΠΡΙΝ» στην πρώτη γραμμή του αγώνα, με τους αετούς μαζί κι όχι με εκείνους τους φαφλατάδες που διάλεξαν θέση στον άχαρο ορνιθώνα του συστήματος,  που επιχαίρουν μαζί με τους εχθρούς μας για τις ήττες μας και που εργάζονται συστηματικά για να τσακίσουν ολότελα τις ιδεολογικές και πολιτικές φτερούγες του κινήματός μας!

 

Με πολλούς χαιρετισμούς.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Βόλος, 14-7-2014.





4.

Απροκάλυπτοι ιδεολογικοί στόχοι των καπιταλιστών στο χώρο της Παιδείας…    

Αποτέλεσμα εικόνας για παιδεια

(Ένα αποκαλυπτικό σύγχρονο παράδειγμα και μια ...διδακτική σύγκριση με το μακρινό παρελθόν της –προοδευτικής τότε- αστικής ιδεολογίας.)


πρώτη δημοσίευση:  Τρίτη, 22-7-2014.


    Συμβαίνει συχνά, μέσα στην παραζάλη της καθημερινής πολιτικής διαπάλης, μέσα στο πλήθος των μικρών και μεγάλων μαχών που δίνει το συνεπές εργατικό-λαϊκό μας κίνημα ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου και στα «κατορθώματά» τους σε κάθε κοινωνικό χώρο, μαζί φυσικά και στον κρίσιμο τομέα της Παιδείας και της Εκπαίδευσης, να «ξεχνάμε», να «παρακάμπτουμε» -ή απλώς να υποτιμούμε στις προτεραιότητες που θέτουμε- μια μεγάλη και καυτή αλήθεια: Η σύγκρουση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου Λαού με τις δυνάμεις του κυρίαρχου σήμερα καπιταλιστικού συστήματος δεν περιορίζεται μόνο στους τομείς της χρηματοδότησης, της οργάνωσης και λειτουργίας των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, σχολικών, επαγγελματικών ή πανεπιστημιακών.  Ο αγώνας των εκπαιδευτικών, της εργατιάς, του λαού και της νεολαίας μας δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο και μόνο στα ζητήματα τα σχετικά με τις …εξετάσεις των μαθητών και των φοιτητών, στα ζητήματα του διορισμού και των εργασιακών συνθηκών του εκπαιδευτικού προσωπικού, στα προβλήματα των τεράστιων ελλείψεων σε υποδομές και προσωπικό όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Τα ζητήματα αυτά είναι, βεβαίως πολύ σημαντικά, ιδιαιτέρως μάλιστα στην εποχή μας και σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου η Παιδεία και το σύστημα της Εκπαίδευσης, θεωρείται από την ντόπια αστική κυβερνητική εξουσία, αλλά και από τους ξένους ιμπεριαλιστές πάτρωνές της, που κρατούν πια στα χέρια τους και τον ίδιο το …μπεζαχτά του κράτους, ως η …τελευταία τρύπα του ζουρνά, όταν γίνεται η κατανομή των κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού. Δεν είναι όμως τα μοναδικά φλέγοντα ζητήματα!

    Η σημαντική, επομένως, αυτή πλευρά της πραγματικότητας, που λέγεται οργάνωση και πρακτική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν πρέπει να συσκοτίζει στον ορίζοντά μας το γεγονός ότι ο κυριότερος πολιτικός στόχος του καπιταλισμού στο χώρο της Παιδείας είναι η διάδοση και εδραίωση μέσα στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων της ιδεολογίας, της νοοτροπίας και των συμπεριφορών που χαρακτηρίζουν το σύστημα. Και αυτός φυσικά ο πολιτικός-ιδεολογικός στόχος του καπιταλισμού εντάσσεται απόλυτα μέσα στη διαρκή διαδικασία της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της εξουσίας του, διαδικασία η οποία διαδραματίζεται καθημερινά σε όλους τους κοινωνικούς τομείς. Η αναπαραγωγή του καπιταλισμού ξεκινά, όπως είναι φυσικό, από τον τομέα της παραγωγής και κατανομής των αγαθών-που αποτελούν εμπορεύματα προς πώληση με σκοπό το μέγιστο δυνατό κέρδος του κεφαλαιοκράτη- και επεκτείνεται στον τομέα του κοινωνικού εποικοδομήματος: στην πολιτική ζωή, στους νομικούς θεσμούς, στην ιδεολογία και στη φιλοσοφία, στην εκπαίδευση, την αγωγή και την Παιδεία των νέων ανθρώπων· με  μια λέξη, αφορά το σύνολο της ζωής και του «πολιτισμού» κάθε καπιταλιστικής χώρας.

    Πάνω σ’ αυτή, λοιπόν, τη βάση δεν μπορεί να λησμονούμε ότι η κυρίαρχη αστική ιδεολογία, που διαδίδεται παντοιοτρόπως και μέσα απ’ όλους τους διαθέσιμους «διαύλους» του συστήματος, προνομιακά δε μέσα από τον οργανωμένο αυτό μηχανισμό που λέγεται εκπαιδευτικό σύστημα, αποσκοπεί στην υποταγή και χειραγώγηση με κάθε τρόπο –άμεσο ή έμμεσο- της νέας γενιάς από το καπιταλιστικό καθεστώς. Γιατί η νέα γενιά που σήμερα σπουδάζει στα σχολειά, στις επαγγελματικές σχολές και στα πανεπιστήμια είναι σίγουρα η αυριανή «νέα βάρδια» της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου Λαού. Γιατί αυτή ακριβώς η μαθητιώσα και σπουδάζουσα νεολαία στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της θα αποτελέσει πολύ σύντομα (και σ’ έναν βαθμό αποτελεί ήδη, για να μη λησμονούμε τους ήδη εργαζόμενους μαθητές και σπουδαστές) τη νέα πρώτη ύλη για την αδυσώπητη «κρεατομηχανή» της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, που ως βάση της έχει την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο και των Λαών του κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές ηγεμονικές δυνάμεις –με μια λέξη την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο… Ταυτόχρονα ένα μειοψηφικό τμήμα αυτής της μαθητικής και σπουδαστικής σήμερα νεολαίας προορίζεται να εξελιχθεί στο αυριανό διευθυντικό προσωπικό αυτού του συστήματος εκμετάλλευσης. Είναι εκείνοι ακριβώς που αύριο θα αποτελέσουν τους νέους επιστάτες και επιθεωρητές της …εύρυθμης λειτουργίας των καπιταλιστικών μηχανισμών και της προάσπισης των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων σε όλους τους τομείς, τους μελλοντικούς ιδεολόγους  και «οργανικούς διανοούμενους» της συστηματικά οργανωμένης σύγχρονης σκλαβιάς (διευθυντές παραγωγικών μονάδων και κρατικών οργανισμών, πολιτικό προσωπικό, καθηγητές της αστικής ιδεολογίας στις ανώτατες σχολές, δικαστικοί και αστυνομικοί «λειτουργοί» του καθεστώτος κ.λπ.). Όλοι ανεξαιρέτως, λοιπόν, οι νέοι βρίσκονται στο στόχαστρο της αστικής ιδεολογίας, της νοοτροπίας και των συμπεριφορών που αυτή συνεπάγεται…

    Επομένως, η υπόθεση της καθημερινής οργανωμένης και σωστά στοχευμένης αντιπαράθεσης του συνεπούς, ταξικού εργατολαϊκού μας κινήματος –και πρωτίστως της κομμουνιστικής του πρωτοπορίας- με κάθε πλευρά και παράμετρο της αστικής ιδεολογίας και κοσμοαντίληψης στο χώρο της Εκπαίδευσης, της Παιδείας και της αγωγής του νέου ανθρώπου είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν χωρά κανέναν εφησυχασμό, καμιά παράλειψη, κανέναν ερασιτεχνισμό και προπάντων καμιά αδιαφορία. Κάθε πεδίο που τυχόν θα αφήσει κενό η δική μας καθημερινή παρέμβαση, θα σπεύσει να το καλύψει η παρέμβαση του κυρίαρχου συστήματος, μια παρέμβαση που είναι πανταχού παρούσα και συνεχής και η οποία –κακά τα ψέματα!- δίνεται από προνομιούχο θέση για το κεφάλαιο, τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους και τους πολιτικούς-ιδεολογικούς λακέδες τους. Γιατί η άρχουσα αστική τάξη έχει ήδη στα χέρια της έναν τεράστιο σε έκταση και σε δυνατότητες ιδεολογικό-πολιτικό μηχανισμό παρέμβασης στην ανθρώπινη συνείδηση. Διαθέτει έναν μηχανισμό, ο οποίος διαπράττει συστηματική «πλύση εγκεφάλου» στη νέα γενιά και σε όλους τους απλούς ανθρώπους από την πρώτη σχεδόν ημέρα της γέννησης και της ζωής μας. Κρατά και διαχειρίζεται έναν μηχανισμό πολυπλόκαμο και πολυδαίδαλο, ο οποίος -μέσα από τις αντιλήψεις και τα πρότυπα ζωής που διαδίδει και «διδάσκει»- επιδιώκει να διαμορφώσει στον αυριανό εργάτη και σε κάθε εργαζόμενο άνθρωπο του Λαού μια φενακισμένη συνείδηση και σκέψη, και να τον οδηγήσει έτσι σε μια μορφή ύπαρξης και πρακτικής συμπεριφοράς απολύτως αλλοτριωμένης, απολύτως υποταγμένης και πειθήνιας στο κυρίαρχο εκμεταλλευτικό σύστημα.

     Ο μεγάλος στόχος τον οποίον επιδιώκουν μέσω της παρέμβασής τους στον εκπαιδευτικό χώρο οι καπιταλιστές, οι ιδεολογικοί και πολιτικοί τους υπηρέτες είναι να «διδάξουν» και να συνηθίσουν τη νέα γενιά να σκέφτεται και να ενεργεί με μοναδικό κριτήριο τα …ύψιστα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας! Να σκέπτονται, δηλαδή, και να πράττουν στη ζωή τους οι αυριανοί (ή και σημερινοί ακόμα σ’ έναν βαθμό) νέοι εργαζόμενοι με βάση όχι το δικό τους πραγματικό συμφέρον, το συμφέρον της εργατικής τάξης και του Λαού (που αποτελεί, σε τελική ανάλυση, και το μόνο αληθινό συμφέρον ολάκερης της Ανθρωπότητας, εάν θέλει να επιτύχει την πραγματική της απελευθέρωση από τα κάθε μορφής δεσμά…) αλλά με βάση αυτό που συμφέρει τα αφεντικά, τους κεφαλαιοκράτες κερδοσκόπους κι εκμεταλλευτές της εργαζόμενης κοινωνίας.

    Η φοβερή και, κατ’ ουσίαν, απολύτως απάνθρωπη αλλοτριωτική αυτή διαδικασία έπαιρνε πάντοτε πολλές και διαφορετικές μορφές, ανάλογα με τα δεδομένα και τους συσχετισμούς των ταξικών δυνάμεων σε κάθε χώρα και σε κάθε εποχή. Άλλοτε η προπαγάνδα των αντιλήψεων του κεφαλαίου στο χώρο της Εκπαίδευσης γίνεται έμμεσα και πονηρά. Συγκαλύπτει τη βαρβαρότητα και την απανθρωπιά της εκμετάλλευσης, της αλλοτρίωσης και κάθε καταπίεσης του ανθρώπου πίσω από το προσωπείο των μεγάλων λόγων για τις «ανθρωπιστικές ιδέες και αξίες της Δύσης», για τις «αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας» που διέπουν –δήθεν- τον «ευρωπαϊκό (διάβαζε: ευρω-ενωσίτικο) πολιτισμό» και πάει λέγοντας… Άλλοτε πάλι η προπαγάνδα του καπιταλισμού γίνεται εντελώς χυδαία και απροκάλυπτη στο χώρο του σχολειού και του προγράμματός του, με κύριο όπλο την πλήρη διαστρέβλωση της Ιστορίας, αλλά και της σύγχρονης πραγματικότητας. Στη χώρα μας, σε πρόσφατες σχετικά εποχές, αλήστου μνήμης (Εμφύλιος, μετεμφυλιακή εποχή, χούντα του 1967-1974) η ιδεολογική βάση της «εθνικής και ηθικής» αγωγής των νέων, που επέβαλλε η αστική τάξη και οι αγγλο-αμερικάνοι αφεντάδες της στο χώρο του δημόσιου σχολείου, ήταν ο πιο χυδαίος και απροκάλυπτος αντικομμουνισμός, σε συνδυασμό μ’ έναν κλούβιο σοβινισμό και έναν υποτιθέμενο «ελληνο-χριστιανισμό» της κακιάς ώρας.

     Αργότερα, μετά το 1974 και περίπου ως τις μέρες μας, ο ανοιχτός και «ξεφωνημένος» πια για τη γελοιότητά του αντικομμουνισμός «της εποχής των σπηλαίων» έδωσε τη θέση του σε πιο ραφιναρισμένες, γι’ αυτό και πιο αποτελεσματικές μορφές  παρέμβασης. Αυτές στηρίχτηκαν, κυρίως, στη χρήση των πιο ύπουλων μεθόδων νόθευσης της μαθητικής και σπουδαστικής κοινωνικής συνείδησης μέσα από τα εργαλεία που έδωσε στο σύστημα ο ποικιλόχρωμος ρεφορμισμός και το «ευρωπαϊκό» κοσμοπολίτικο «ιδεώδες» των καπιταλιστών, οι οποίοι βρήκαν στις φτερούγες της αδυσώπητης μαμάς ΕΟΚ την κότα που θα τους γεννούσε εσαεί τα χρυσά αυγά και θα τους προστάτευε από κάθε  …κίνδυνο!  Γι’ αυτό και όλα τα αστικά, μικροαστικά και ρεβιζιονιστικά-οπορτουνιστικά ιδεολογικά λιβανιστήρια του συστήματος και στο χώρο του σχολειού, όπως και παντού, θυμιάτιζαν από το πρωί ως το βράδυ τη «δημοκρατική Ευρώπη», τα «ευρωπαϊκά προγράμματα και κονδύλια για την ανάπτυξη», τους «συμμετοχικούς θεσμούς» και δε συμμαζεύεται!  Ακόμα και «βουλή των εφήβων» σκάρωσαν οι απαίσιοι δυνάστες του λαού, την ώρα μάλιστα που μετέτρεπαν το ίδιο το δικό τους «κοινοβούλιο» σε απλό διακοσμητικό στοιχείο του συστήματος, σκέτο …τσόφλι τζούφιο, πίσω από το οποίο απλώς καμουφλάριζαν τα πραγματικά κέντρα των αποφάσεων και το διαρκώς εντεινόμενο φασιστικό αυταρχισμό του πολιτικού τους εποικοδομήματος…

    Είχαν βρει, βλέπετε, το λούκι διοχέτευσης της πιο έξυπνης εξαπάτησης και αποβλάκωσης των νεανικών εργατικών συνειδήσεων, το οποίο σε συνδυασμό με το άλλο λούκι, της άμεσης κι έμμεσης εξαγοράς των λαϊκών στρωμάτων μέσω των ευρω-κονδυλίων και του πιστωτικού συστήματος έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της σημερινής -απογοητευτικής πραγματικά- κοινωνικής συνείδησης και δράσης του λαού μας. Μιας συνείδησης που ακόμα καλά κρατεί για πολλούς, παρά τη φοβερή και τρομερή κατραπακιά που έφαγαν στη μούρη από την αγιάτρευτη κρίση διαρκείας του εκμεταλλευτικού συστήματος την τελευταία πενταετία…

     Στις μέρες μας, πάλι, σε μέρες δηλαδή κυριαρχίας της πιο μαύρης και απροκάλυπτης αντίδρασης και ενόσω η λουστραρισμένη καπιταλιστική ευρω-ενωσιακή βιτρίνα του συστήματος έχασε πια κάθε …ονειρική της αίγλη και μετατράπηκε σε διαρκή εφιάλτη κα βραχνά για το λαό (έναν εφιάλτη τον οποίο οι τωρινοί μας δυνάστες συντηρούν στη ζωή με απειλητικά –τρομοκρατικού τύπου ψευτοδιλήμματα και συνειδησιακούς εκβιασμούς των απελπισμένων και παραζαλισμένων από τα χαστούκια απλών και ανίδεων καλών ανθρώπων…), δυναμώνουν ξανά οι πιο άμεσες και απροκάλυπτες μορφές της αστικής ιδεολογικής παρέμβασης στο χώρο της Παιδείας. Εντείνεται ξανά ο τρισάθλιος αντικομμουνισμός, χυδαίος ή ραφιναρισμένος, μέσα από τις σελίδες των σχολικών βιβλίων, προχωρά ακάθεκτη η επιβολή των πιο μαύρων και αντιεπιστημονικών αστικών προλήψεων για τη φύση, την κοινωνία, την οικονομία και την πολιτική.

    Δεν είναι τυχαίο, π.χ. ότι από τα δημόσιο σχολειό εξοβελίστηκε πλήρως η Κοινωνιολογία, ακόμα κι αυτή η αστικο-ρεφορμιστική παραλλαγή της που διδασκόταν στις δεκαετίες του 1980-1990 και αντικαταστάθηκε από κάποιες «Αρχές οικονομικής θεωρίας» και «οργάνωσης-διοίκησης επιχειρήσεων» που αναπαράγουν στη συνείδηση των μαθητών όλο το μουχλιασμένο τέλμα της αγοραίας αστικής αντίληψης για την οικονομία και την κοινωνία. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι ακόμα και στις πανεπιστημιακές σχολές ολοένα και περισσότερο υποβαθμίζεται η διδασκαλία της επιστήμης της Πολιτικής Οικονομίας και τη θέση της παίρνουν οι χυδαίες αγοραίες θεωρήσεις του σάπιου καπιταλισμού, πασπαλισμένες με μπόλικη άχνη μεταμοντέρνου «αγνωστικισμού» και με τη διαρκή χρυσόσκονη του πιο απαίσιου αστικού «ωφελιμισμού» και «πραγματισμού»…

    Στις μέρες μας,  λοιπόν, δυναμώνει και η παντοειδής, άμεση και απροκάλυπτη ανάμειξη των ίδιων των καπιταλιστών, χωρίς καν τη διαμεσολάβηση των πολιτικών-ιδεολογικών τους «λούστρων» στην επιχείρηση του φενακισμού των αστικών συνειδήσεων που προωθεί το αστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό συμβαίνει μέσα από τη διαρκή απαίτηση και προσπάθεια των καπιταλιστών να διαδοθεί και να υπερισχύσει στο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης, σε όλες τις βαθμίδες της  η διδασκαλία των ιδεών της … «επιχειρηματικότητας» και της …«ανταγωνιστικότητας», ως …αιώνιας ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης!!! Προσπαθούν δηλαδή να διαδώσουν και να εδραιώσουν με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο στη νεανική συνείδηση ότι μια συγκεκριμένη, ιστορική (και γι’ αυτό προσωρινή) μορφή της κοινωνικής πραγματικότητας, δηλαδή ο καπιταλισμός και οι οικονομικοί-κοινωνικοί του «νόμοι» αποτελεί, δήθεν, την …αιώνια, αμετάβλητη και απαραβίαστη φυσική μας πραγματικότητα!!! Θέλουν να λανσάρουν τους σημερινούς οικονομικούς και κοινωνικούς θεσμούς και καταναγκασμούς, την ουσία της σημερινής εφιαλτικής μας πραγματικότητας σαν την αιώνια και παγκόσμια …λογική, σαν την αέναη ιεραρχική διάρθρωση και …δικαιοσύνη του σύμπαντος κόσμου.

    Και επιβραβεύουν μάλιστα κάθε έμπρακτη απόδειξη ότι οι νέοι μας έμαθαν καλά το μάθημά τους και αρίστευσαν στην επίδειξη της αλλοτριωμένης συνείδησής τους, σκεπτόμενοι αποτελεσματικά για τα ύψιστα συμφέροντα του συστήματος από τώρα που βρίσκονται στα θρανία και στα αμφιθέατρα. Δίνουν βραβεία με τη σύμφωνη γνώμη και διευκόλυνση του επίσημου αστικού κράτους που διατυμπανίζει την αξία της «αριστείας» και της «δια βίου κατάρτισης» στο βούρκο της πιο μαύρης εκμετάλλευσης.

    Ιδού, λοιπόν, ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας ανοιχτής και απροκάλυπτης αγοραίας παρέμβασης των καπιταλιστών  στη συνείδηση των μαθητών και των φοιτητών, με τις ευλογίες φυσικά του αστικού «μας» κράτους. Το «αλιεύσαμε» από το τεύχος 11(Δεκέμβριος 2013) του περιοδικού «ΑΝΑΠΤΥΞΗ», το οποίο εκδίδεται από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας (Ε.Β.Ε.Α.), δηλ. από έναν φορέα προβολής (και επιβολής!) των πιο …καραμπινάτων  καπιταλιστικών συμφερόντων και εξαιρετικά δραστήριο στον τομέα των κοινωνικών και πολιτικών του παρεμβάσεων. Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα διαβάζουμε εκεί, το ΕΒΕΑ για πολλοστή φορά -από το 1995 και ανελλιπώς μέχρι σήμερα- προκήρυξε πανελλήνιο διαγωνισμό έκθεσης για τους μαθητές της Β΄ και της Γ΄ Λυκείου, και συγγραφής εργασίας για τους φοιτητές, με σκοπό «να παροτρύνει τους νέους στην ιδιωτική πρωτοβουλία και να προωθήσει την έννοια της επιχειρηματικότητας.», υποσχόμενο ότι θα βραβεύσει όσους αριστεύσουν στην προβολή αυτών των τόσο σημαντικών εννοιών. Θέμα της μαθητικής έκθεσης ήταν: «Εξωστρέφεια- Ανοικτά σύνορα σε περίοδο κρίσης. Απειλή ή ευκαιρία για την εθνική παραγωγή και τις επενδύσεις;». Αντίστοιχα το θέμα της φοιτητικής εργασίας ήταν: «Προσδοκίες και απαιτήσεις από την επιχειρηματική εξωστρέφεια».

    Σας αφήνουμε να κρίνετε μόνοι σας τι απαιτεί το καθένα από τα δυο αυτά θέματα για να πάρει το «άριστα», τον έπαινο και (πλουσιοπάροχο, φανταζόμαστε!) βραβείο του ΕΒΕΑ! Πόσα και πόσα «επιχειρήματα» πρέπει να ψάξει και να βρει ο νέος συμμετέχων στο διαγωνισμό, για να θυμιατίσει τις «αιώνιες αξίες» των «ανοικτών συνόρων» (για τις μπίζνες, τα κόλπα και την κερδοσκοπία των καπιταλιστών, φυσικά, γιατί για την εξαθλιωμένη προλεταριακή μάζα, τη φτωχολογιά του πλανήτη υπάρχουν μόνο οι συνθήκες ΣΕΝΓΚΕΝ, οι φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι δουλέμποροι και οι σαπιόβαρκες της συμφοράς και του θανάτου…)!!

    Πόσα και πόσα «επιχειρήματα» απύθμενης ψευτιάς και υποκρισίας πρέπει να αναζητήσει ο νέος, για να χαϊδέψει τα αφτιά των κυρίων αυτών του ΕΒΕΑ και να πάρει τα συχαρίκια τους, παρουσιάζοντας ως «μεγάλη ευκαιρία» την απέραντη φτώχεια και τη δυστυχία της ανεργίας, της εξαθλίωσης και συχνά την απειλή της μαύρης πείνας που βασανίζει την οικογένειά του, τις οικογένειες των συγγενών και των φίλων του!!! Να λιβανίσει δηλαδή τις πράγματι αναρίθμητες «ευκαιρίες» που δημιούργησε για το κεφάλαιο η ίδια η αγιάτρευτη σαπίλα και παρακμή του συστήματός του, που με τη συνέργεια των κυβερνήσεων, των νόμων και των διαταγμάτων του καπιταλιστικού κράτους φορτώθηκε σούμπιτη στις πλάτες της εργατικής τάξης και του λαού μας. Πόσα και πόσα δεν έχουν στο μυαλό τους οι κ.κ. καπιταλιστές του ΕΒΕΑ, του Συνδέσμου των Βιομηχάνων και της Ένωσης των Εφοπλιστών, όταν μελετούν και θαυμάζουν τις …ευκαιρίες που τους άνοιξε η κρίση σε μια τέτοια εποχή υποχώρησης του παγκόσμιου εργατικού κινήματος: Τζάμπα κρέας, κυριολεκτικά τζάμπα για τις μηχανές της ανταγωνιστικότητας…  Πρόσφατη είναι η διαπίστωση του ίδιου του αστικού Τύπου ότι μεγάλες ξενοδοχειακές κλπ. τουριστικές επιχειρήσεις βάζουν αγγελίες πρόσληψης προσωπικού με μοναδική αμοιβή το …φαγητό και τον ύπνο των σύγχρονων σκλάβων τους στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης… Πόσα και πόσα δημοσιεύματα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας για «πρόσληψη» στις ίδιες αυτές επιχειρήσεις σπουδαστών, δήθεν για … «πρακτική εξάσκηση», οι οποίοι δουλεύουν σαν το σκυλί από το πρωί ως το βράδυ, μόνο και μόνο για να αποχτήσουν … «εργασιακή εμπειρία» και να γραφτούν μεθαύριο σε καλύτερη σειρά στις λίστες της αναμονής των ανέργων για μια κακοπληρωμένη εργασιακή θέση, εάν και εφόσον το επιτρέπουν τα συμφέροντα της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας»…

    Σκεφτείτε, ακόμα, ότι παρόμοιες ιδέες, περί «εξωστρέφειας» και «ανταγωνισμού» απαιτούν οι διάφοροι αυτοί κύριοι του κάθε ΕΒΕΑ και σία να διδάσκονται στα σχολεία, στα οποία μάλιστα απαιτούν να έχουν ακόμη πιο αποφασιστικό ρόλο και λόγο, σαν οι …πιθανότεροι αυριανοί χρηματοδότες τους σε τέτοιους μαύρους καιρούς, που για το (δικό τους το αστικό) κράτος η Δημόσια Εκπαίδευση είναι «κόστος» βαρύ κι ασήκωτο! Για τους διαφόρους κυρίους του ΕΒΕΑ η Εκπαίδευση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμα λαμπρό πεδίον επιχειρηματικής δόξης για τα «ανοικτά σύνορα», την «επιχειρηματικότητα», την «εξωστρέφεια»  και τον ανταγωνισμό των θιασωτών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Όλα κι όλα! Υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση από αυτή για την «κοινωνική διάσταση και την ανθρώπινη όψη της επιχειρηματικότητας»; Κι αν βρίσκεται ακόμα στα σχολειά κανένα «κολλημένο στα …παλαιά δόγματα» μυαλό εκπαιδευτικού, που θα τολμήσει να πει στα παιδιά ότι οι «ευκαιρίες» που ανοίγει η κρίση για τους ντόπιους και τους ξένους καπιταλιστές είναι θεμελιωμένες πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης και του Λαού, τότε, αγαπητοί κύριοι Σαμαρά, Βενιζέλε, Λοβέρδε και σία πρέπει να λειτουργήσει πάραυτα η ασφαλιστική δικλείδα της «αξιολογήσεως», για να σταλεί ο θρασύτατος τούτος αμφισβητίας των «ιερών και των οσίων» εις το πυρ το εξώτερον, εντασσόμενος άνευ δευτέρας σκέψεως εις το ποσοστόν 15% (σήμερα, διότι αύριο βλέπουμε…) των …λίαν επικινδύνων διά την δημοσίαν τάξιν και ασφάλειαν αντιευρωπαϊστών και εχθρών του έθνους και της επιχειρηματικότητος…

    Οι καπιταλιστές είναι πλέον αδίστακτοι και δεν χωρατεύουν. Τη στιγμή που με εντολή τους πετσοκόβεται και διαλύεται η όποια μορφή δημόσιας εκπαίδευσης, αυτοί ετοιμάζουν την πλήρη άλωση αυτού του χώρου από την «εξωστρεφή» δράση της «επιχειρηματικότητάς» τους. Και προσπαθούν με κάθε μέσο να κάνουν τη νέα γενιά να σκέπτεται ακριβώς σαν και τους ίδιους, ή ακόμη περισσότερο να σκέπτεται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου πριν από το …ίδιο το κεφάλαιο. Εδώ οι «ανθρωπισμοί», οι «δημοκρατίες» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα στην εργασία στη ζωή και τη μόρφωση»  πηγαίνουν στο …μουσείο των αρχαιοτήτων.

    Δεν θα μπορούσαμε όμως να κλείσουμε αυτές εδώ τις σκέψεις μας χωρίς την αναφορά μας σε ένα άλλο, ιστορικό -αυτή τη φορά- παράδειγμα, που αξίζει να συγκριθεί με το προηγούμενο και να βγουν τα κατάλληλα συμπεράσματα. Όταν το 17ο και το 18ο αιώνα η αστική τάξη ήταν ακόμα μια προοδευτική κοινωνική δύναμη, η οποία ζητούσε να εκτοπίσει τη φεουδαρχία και το μεσαιωνικό σκοταδισμό από τη ζωή της κοινωνίας, οι εκπρόσωποί της στη φιλοσοφία και στην παιδαγωγική επιστήμη πουθενά δεν έκαναν ευθέως λόγο για τα τόσο «ευγενή» ιδεώδη των κυρίων καπιταλιστών του ΕΒΕΑ και σία. Αφήνουμε στην άκρη τα κηρύγματα του Διαφωτισμού, του Τζον Λοκ, του Βολταίρου και του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, και του δικού μας, του  μοναδικού κι ανεπανάληπτου Ρήγα Βελεστινλή, για να πάμε ακόμη πιο πίσω στην εποχή και στο έργο ενός από τους θεμελιωτές της νεότερης αστικής παιδαγωγικής επιστήμης.

    Αναφερόμαστε στο σπουδαίο Τσέχο παιδαγωγό Ιωάννη Άμος Κομένσκυ(1592-1670), ο οποίος έμεινε στην ιστορία της επιστήμης και της ανθρωπότητας ολάκερης με το λατινικό του προσωνύμιο Comenius, έτσι όπως το συνήθιζαν οι μεγάλοι επιστήμονες σ’ εκείνους τους μακρινούς καιρούς. Σύμφωνα, λοιπόν με όσα γράφει για τον κορυφαίο αυτό ουμανιστή παιδαγωγό και μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης (τότε που η λέξη «μεταρρύθμιση» είχε ακόμα την πραγματική της σημασία…) ο Α. Βαρκός, στο ομώνυμο λήμμα («Κομένιος») της σχολικής εγκυκλοπαίδειας της «Υδρίας» (τόμος 6, σελ. 2044-2045, των εκδόσεων «Αξιωτέλλης και σία ΕΠΕ»): «…Ο Κομένιος οραματίζεται την παιδεία καθολική και χωρίς όρους για όλα τα παιδιά του λαού, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο. Είναι ο εισηγητής της δημοκρατικής παιδείας, η οποία πρέπει να προσφέρει τις ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες σ’ όλα τα παιδιά να μορφώνονται και να προκόβουν. “Δεν πρέπει ν’ αποκλείουμε κανέναν από τις ευεργεσίες της αγωγής και της εκπαίδευσης” έγραφε».

    Και παρακάτω:

     «…Ανθρωπιστική ήθελε την παιδεία για να εξασφαλιστεί η ειρήνη και η ευημερία της ανθρωπότητας. “Πρέπει να κάνουμε το κάθε παιδί έναν άνθρωπο και τον κάθε άνθρωπο έναν ευτυχισμένο εργάτη μέσα στο εργαστήριο της ανθρωπότητας”. Αυτό ήταν το ιδανικό του.»

    Όπως είναι ολοφάνερο τα ύψιστα αυτά ιδανικά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα έργα και τις ημέρες της αστικής τάξης στη σημερινή εποχή του ιμπεριαλισμού και της πιο μαύρης αντίδρασης, στους καιρούς της αγιάτρευτης ολόπλευρης κρίσης, σαπίλας και παρακμής του καπιταλισμού. Και μπορεί, βεβαίως, η αστική τάξη ως τάξη εκμεταλλεύτρια, να μην πίστεψε ποτέ πραγματικά στις ιδέες και τα ιδανικά που διακήρυξαν κάποτε οι κορυφαίοι και πρωτοπόροι πνευματικοί της εκπρόσωποι, και ως άρχουσα, πλέον, τάξη να βρήκε  την …παρηγοριά και το φάρμακό της στα ιδανικά του κάθε ΕΒΕΑ, όπως είδαμε πιο πάνω. Μπορεί από τη διδασκαλία του Comenius οι πολιτικοί και θεωρητικοί εκπρόσωποι του ύστερου καπιταλισμού να κράτησαν μόνο κάποιες διακηρύξεις για να τις διαστρεβλώσουν υποκριτικά και να προωθήσουν τα κατάμαυρα αντιλαϊκά τους τερτίπια. Μπορεί να κράτησαν εξίσου υποκριτικά μόνο το όνομα του Comenius, για να βαφτίσουν με αυτό το κοσμοπολίτικο ευρω-ενωσίτικο πρόγραμμα ανταλλαγών μεταξύ των σχολικών μονάδων, με σκοπό να αποχτήσουν, λέει,  οι μαθητές την περιβόητη «ευρω-συνείδηση».

     Ωστόσο τα μεγάλα ανθρωπιστικά ιδεώδη του Τσέχου πρωτοπόρου της επιστήμης παραμένουν ζωντανά, επίκαιρα και ανεκπλήρωτα για την ώρα οράματα, όχι βέβαια των αστών εκμεταλλευτών, αλλά της εργαζόμενης Ανθρωπότητας στο σύνολό της.

    Τις αρχές και τις αξίες του παιδαγωγού Comenius και των άλλων μεγάλων αστών διανοητών του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού, που δεν έχουν καμιά σχέση με όσα επιδιώκει το σινάφι του κάθε ΕΒΕΑ, τις έχει κληρονομήσει ατόφιες και παλεύει καθημερινά να τις κάνει απτή και ουσιαστική πραγματικότητα η Εργατική Τάξη σε όλες τις χώρες του κόσμου, με τους μικρούς και μεγάλους, μεταρρυθμιστικούς και επαναστατικούς της αγώνες για το Δίκιο, τη Λευτεριά και την Κοινωνική Προκοπή όλων των εργαζομένων. Μέσα από το δικό μας καθημερινό, συνεπή και στοχοπροσηλωμένο αγώνα, μέσα από την οργανωμένη μαζική, λαϊκή πάλη σε οικονομικό πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, σε κάθε τόπο δουλειάς,  στο εργοστάσιο και στο γραφείο, στο χωράφι, στο γιαπί και φυσικά στο σχολειό και στο πανεπιστήμιο, παντού και πάντα, χωρίς φόβο, χωρίς άκαιρους συμβιβασμούς, αλλά και χωρίς την παράταιρη μικροαστική βιασύνη των ημιμαθών και των ανυπόμονων, είναι σίγουρο ότι θα φέρουμε στον τόπο μας και σ’ όλο τον κόσμο την ευτυχισμένη εκείνη ημέρα όπου πραγματικά θα κάνουμε «το κάθε παιδί έναν άνθρωπο και τον κάθε άνθρωπο έναν ευτυχισμένο εργάτη μέσα στο εργαστήριο της ανθρωπότητας»

     Της λεύτερης και απολυτρωμένης Ανθρωπότητας, της απαλλαγμένης πια  από τα αιώνια δεσμά της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο, της Ανθρωπότητας που θα χτίσει με το νου και τα χέρια της, έναν αληθινά νέο κόσμο, αυτόν της Λαοκρατίας, του γνήσιου Σοσιαλισμού, του πραγματικά φωτεινού Κομμουνιστικού μας Μέλλοντος.

    Κι όπως το είπε ο αξέχαστος Κώστας Βάρναλης:

    «Δεν θα μας σώσει Ανατολή ή Δύση,

μήτ’ Έλληνες ή βάρβαροι θεοί.

Μπροστά καινούργιος κόσμος θα τραβήξει,

σαν θα ξυπνήσουν κάποτ’ οι Λαοί»

     Ως τότε, λοιπόν, και ακριβώς για να γίνει πράξη αυτός ο στόχος, πολλή, πάρα πολλή και δύσκολη δουλειά μάς περιμένει, καθώς τούτοι δω οι ζόρικοι καιροί, που μας έλαχαν, διόλου δεν περιμένουν και δεν συγχωρούν!

Βόλος, 22-7-2014.

Ν.Π.

 

     Μια ακόμα επισήμανση, λίγους μήνες μετά τη δημοσίευση του άρθρου μας, από το ένθετο "Νεολαία" της εφημερίδας "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" (5-2-2015)

ΣΥΝΟΔΟΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Προωθούν την επιχειρηματικότητα στην Εκπαίδευση

    Σε «αξία» που οφείλει να καλλιεργείται μέσα από την Εκπαίδευση ανάγεται η «επιχειρηματικότητα» και σε αυτήν την κατεύθυνση υλοποιούνται και σχεδιάζονται πρωτοβουλίες από πλευράς του μεγάλου κεφαλαίου και των μηχανισμών του.

     Ειδικά στο ζήτημα «επιχειρηματικότητα στην Εκπαίδευση» αφιερώθηκε η Σύνοδος υπουργών Παιδείας της ΕΕ (12 Δεκέμβρη). Το Συμβούλιο υιοθέτησε συμπεράσματα για την επιχειρηματικότητα στην Εκπαίδευση και στην Κατάρτιση, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ανάπτυξης επιχειρηματικών δεξιοτήτων από μικρή ηλικία και της σύνδεσης του εκπαιδευτικού συστήματος με τον κόσμο της καπιταλιστικής αγοράς.

    Εκεί, μεταξύ άλλων, κατέληξαν ότι οι επιχειρηματικές δεξιότητες πρέπει να απευθύνονται σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης και κατάρτισης και όσο το δυνατό ευρύτερα στη διδακτέα ύλη, με τρόπο τέτοιο που να επιτρέπει τη διαρκή ανάπτυξή της. Επίσης, σημείωσαν ότι οι συνεργασίες των ιδρυμάτων εκπαίδευσης - κατάρτισης με επιχειρήσεις, ειδικά μικρομεσαίες, μπορεί να βοηθήσουν στη στενότερη συνεργασία μεταξύ του κόσμου της εκπαίδευσης - κατάρτισης και του κόσμου της εργασίας. Κάτι που μεταφράζεται σε επιχειρήσεις που μπαινοβγαίνουν στα σχολεία, προκειμένου να φέρουν στα μέτρα τους τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Που παρεμβαίνουν ανοιχτά και πολύμορφα, όχι μόνο με φυσική παρουσία, στο χώρο όπου διαμορφώνονται οι προσωπικότητες, στο σχολείο και μάλιστα από νωρίς.

    Στο ίδιο Συμβούλιο, αποφασίστηκε επίσης μεταξύ άλλων να διερευνηθεί η χρήση του προγράμματος «Entrepreneurship360» ως εργαλείου στήριξης των σχολείων και δομών επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι μια κοινή πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΟΟΣΑ που στόχο έχει την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας ειδικά στα σχολεία και τους φορείς επαγγελματικής κατάρτισης. Στόχος να παρέχει παραδείγματα καλής πρακτικής που θα αξιοποιηθούν στα σχολεία.

    Στο πλαίσιο ακριβώς της ανταλλαγής «καλών πρακτικών», στη σχετική ιστοσελίδα αναφέρεται η περίπτωση του δημοτικού σχολείου Talbot στις ΗΠΑ, όπου οι μαθητές καλούνται να φτιάξουν κυβέρνηση, τράπεζα, να κάνουν αιτήσεις για δουλειά προκειμένου να προσληφθούν, να πουλούν και να αγοράζουν και άλλα που υποτίθεται ότι προετοιμάζουν τα παιδιά στην πραγματική ζωή. Σημειώνεται δε ότι στη χρηματοδότηση του συγκεκριμένου προγράμματος συμβάλλουν εταιρείες όπως η «Boeing», η «Intel», το ίδρυμα «Bill» και «Melinda Gates», αλλά και πολλές τοπικές επιχειρήσεις, στις οποίες όπως αναφέρεται «βρήκε ανταπόκριση η ιδέα ότι μαθητές δημοτικού λαμβάνουν εξαιρετική προετοιμασία για τη μελλοντική τους επαγγελματική ζωή».

    «Η επιχειρηματική εκπαίδευση έχει στόχο να αναπτύξει στους μαθητές ένα αίσθημα πρωτοβουλίας και επιχειρηματικότητας που θα τους βοηθήσει σε δικές τους πρωτοβουλίες και εταιρείες αλλά επίσης και στην εργασία τους και την καθημερινή ζωή τους. Περιλαμβάνει την προώθηση της δημιουργικότητας και της καινοτομίας και τη δυνατότητα στους μαθητές να καθορίσουν, να σχεδιάσουν και να διαχειριστούν τα δικά τους πρότζεκτ», αναφέρεται σχετικά με το πρόγραμμα. Και γίνεται καθαρό, για ακόμα μια φορά, ότι η έννοια επιχειρηματικότητα δεν αφορά την αυτοαπασχόληση (πώς θα μπορούσε άλλωστε σε μία περίοδο που τα μονοπώλια κυριαρχούν και εξαφανίζουν τους μικρούς ιδιοκτήτες επαγγελματοβιοτέχνες), αλλά την καλλιέργεια της αντίληψης ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων ταυτίζονται με αυτά των επιχειρήσεων. Να μάθουν να καλλιεργούν τη δημιουργικότητά τους μόνο και μόνο για να την αφιερώσουν στην αύξηση της κερδοφορίας των αφεντικών τους.

    Από πλευράς χάραξης πολιτικών, η ΕΕ καλεί να αξιοποιηθεί και η «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Μαθητεία», για να ενθαρρυνθούν πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη και διεύρυνση επιχειρηματικών δεξιοτήτων στο πλαίσιο της μαθητείας και άλλων προγραμμάτων βασισμένων στην εργασία. Υπενθυμίζεται ότι η «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Μαθητεία», στην οποία μετέχουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι εργοδότες μαζί και με το ενσωματωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, στήθηκε για να διευρύνει τη μαθητεία, με πρόσχημα την καταπολέμηση της ανεργίας, να διευρύνει δηλαδή τη φθηνή και χωρίς δικαιώματα δουλειά για τους νέους, με περισσότερο λόγο στις επιχειρήσεις.

     Και ενώ τα παραπάνω σηματοδοτούν την αγωνία να ενταθεί ο προσανατολισμός του σχολείου προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, ήδη από το 2002 στα ελληνικά σχολεία (από παλιότερα σε άλλες χώρες) υλοποιούνται τα προγράμματα επιχειρηματικότητας του οργανισμού Junior Achievement. Στην Ελλάδα, μάλιστα, τη σχετική πρωτοβουλία είχε ο ΣΕΒ και η ιδέα υιοθετήθηκε πρόθυμα τότε από το υπουργείο Παιδείας. Στόχος του είναι, μέσα από διαγωνισμούς, πρότζεκτ, επισκέψεις σε επιχειρήσεις, επαφή με στελέχη κ.ο.κ, οι μαθητές «να αποκτήσουν ικανότητες εύρεσης εργασίας», να μάθουν «τα γνωρίσματα μιας ελεύθερης οικονομίας και το ρόλο των επιχειρήσεων σ' αυτήν» κ.λπ. Οι θεματικές που περιέχονται στα προγράμματα του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων/JA Greece για φέτος είναι οι εξής: Οικονομία και εγώ (Γυμνάσια),  Επιχείρηση σε δράση (Γυμνάσιο), Η δική μου Επιχείρηση! (Γυμνάσιο),  More than money - Ξοδεύοντας έξυπνα - (Α' Γυμνασίου), Στη σκιά ενός στελέχους (Γυμνάσια, Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια),  Εικονική Επιχείρηση (Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια), Τράπεζες σε Δράση (Λύκειο),  Διαγωνισμός Κοινωνικής Καινοτομίας (Γ' Γυμνασίου - Λύκεια),  Διαγωνισμός Καινοτομίας (Γενικά - Επαγγελματικά Λύκεια).

    Ακριβώς αυτό το πνεύμα της «επιχειρηματικότητας» υπάρχει στα σχολικά βιβλία και σε διάφορα προγράμματα. Συνολικά, ο προσανατολισμός είναι να εμφυσήσουν μέσα και από το σχολείο πνεύμα «καπιταλιστικής αγοράς» στις νεανικές συνειδήσεις και στην αυριανή εργατική δύναμη. Εκεί που έπρεπε να υπάρχουν η πραγματική γνώση, η αμφισβήτηση, η αυτοπεποίθηση για τη δύναμη που πραγματικά έχει ο άνθρωπος.

 

Επίλογος

    Αυτά αποκαλύπτει ο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" για τα σχέδια των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, με επίσημες αποφάσεις και σχετικές ντιρεκτίβες στην Ελλάδα και σ' ολόκληρο των καπιταλιστικό κόσμο. Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει καιρός πλέον για εφησυχασμό. Όλοι οι παράγοντες της Εκπαίδευσης που σέβονται το καθήκον τους απέναντι στη νέα γενιά του Λαού μας, πρέπει τώρα με αποφασιστική και πσρατεταμένη κινητοποίηση, μαζί με ολόκληρο το εργατικό-λαϊκό μας κίνημα, να τσακίσουμε τα σχέδια των εκμεταλλευτών-δυναστών μας, πριν προλάβουν να γενικέψουν σε υποχρεωτικά πλέον "διδακτικά προγράμματα" τις προσδοκίες και τις ααιτήσεις τους από τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης.

     Να ανατρέψουμε όλα τα σχέδια του ΣΕΒ, του ΕΒΕΑ, των εφοπλιστών και της μεγάλης αυτής φυλακής των Λαών που κυκλοφορεί στην πιάτσα με τον ψευδεπίγραφο τίτλο "Ε.Ε.", προτού προλάβουν να πλάσουν μια νέα φουρνιά "λοβοτομημένων" αυριανών εθελόδουλων σκλάβων, που θα σπεύδουν να εκπληρώνουν τις επιθυμίες των αφεντικών τους, πριν καν πάρουν εντολές από εκείνους...

    Προτού μετατρέψουν την ελληνική εκπαίδευση σε ένα απέραντο Talbot,απ' αυτά που ανοίγουν το δρόμο στα αυριανά "Νταχάου", τα οποία ήδη ετοιμάζουν για την Εργατική Τάξη όλοι αυτοί που πίνουν ασύδοτα το αίμα της και λιώνουν το μυαλό και τη συνείδησή της...

     Με ενότητα κι αγώνες, σκληρούς και παρατεταμένους, σε όλα τα μέτωπα θα κάνουμε σκόνη τις ορέξεις τους και τα κτηνώδη σχέδιά τους.





5.

«Βήμα» εξαπάτησης-δείγμα τυπικόν καθεστωτικής αστικής «δημοσιολογίας»...


πρώτη δημοσίευση :  15-8-2014


    Δείγμα εντελώς χαρακτηριστικό, προερχόμενο στο σύνολό του από μια και μόνο εφημερίδα, μιας και μόνης μέρας:

                                   από  το «Βήμα» της Κυριακής 10 Αυγούστου, του «σωτηρίου» έτους 2014.


   Όχι γιατί ο υπόλοιπος αστικός «μας» Τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός- διαδικτυακός,  υστερεί ή στερείται παρομοίων …επιτευγμάτων (κάθε άλλο!). Αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλη η …αξία χρήσεως του κάθε παρομοίου δείγματος, όταν προέρχεται από τη …δημοσιογραφική ναυαρχίδα του συστήματος, από τον πιο σκληρό πυρήνα του. Δείχνει πολλά για την ίδια την κατεύθυνση των εξελίξεων σύμφωνα με τους σχεδιασμούς  αυτών τούτων των …ηγεμόνων του, των αφεντικών συμπάσης της οικονομικής βάσεως του καθεστώτος ομού μετά του πολιτικο-ιδεολογικού του εποικοδομήματος.

    Άλλωστε η διαπλοκή των δυο συστατικών στοιχείων του κοινωνικού μας σχηματισμού είναι τόσο έντονη, που δημιουργεί …φιλοσοφικού πλέον περιεχομένου προβληματισμούς για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο!!

    Αλλά, ας αφήσουμε το …καλαμπούρι κι ας μπούμε στο «ψητό» της υπόθεσης.

    Το «Βήμα», κτήμα χτες της φαμίλιας Λαμπράκη, ενώ σήμερα της φαμίλιας Ψυχάρη και των συμπαρομαρτούντων …κ.κ. μετόχων και λοιπών συνεταίρων, μας δίνει μιαν ευρύτατη γκάμα θεμάτων για …μελέτη, περισυλλογή και ευρύτερο προβληματισμό. Άφθονα όσα θέματα της τρέχουσας πολιτικής και -ταυτόχρονα- άλλα τόσα θέματα …μακροπρόθεσμης πολιτικής στρατηγικής και τακτικής, μαζί με μια ακόμη πληθώρα  από ζητήματα βαθύτερης …ιδεολογικής και κοινωνιολογικής ανάλυσης «κοσμούν» τις στήλες και τα ένθετα της εφημερίδας καθ’ εκάστην Κυριακήν, πολλώ δε μάλλον στις μέρες μας, που ο πλανήτης ολάκερος μυρίζει μπαρούτι, ή όπως γράφει πρωτοσέλιδα η καλή εφημερίς:  «Το φάντασμα του 1914 σκιάζει τον πλανήτη. Ο κόσμος αλλάζει με αίμα και χρήμα.».

     Δεν μπορείτε να πείτε! Υπάρχει, στ’ αλήθεια, τίποτε πιο συγκλονιστικό από την απειλή ενός νέου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, σε μιαν εποχή που η σαπίλα της καπιταλιστικής κρίσης τσακίζει κάθε ιστορικό ρεκόρ, ενώ η αδίστακτη ανθρωποφαγία των κεφαλαιοκρατών κερδοσκόπων δεν ορρωδεί προ ουδενός;

    Έτσι, λοιπόν, το «Βήμα» δημοσιεύει στο σαλόνι του, στις σελ. Α16-17 έναν ολόκληρο επίδοξο «νέο χάρτη της Μέσης και Εγγύς Ανατολής, από την Ανατολική  Μεσόγειο, ως τις πύλες των Ινδιών, τον οποίο –λέει- σχεδίασε ήδη από το …2006, ο μίστερ Ραλφ Πίτερς.  Ο κύριος αυτός είναι  αντισυνταγματάρχης εν αποστρατεία και -όπως αποδεικνύεται-  … εξέχων μέλος του think tank του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ένας «εγκέφαλος» που προβλέπει και προσχεδιάζει το μέλλον μας τοιουτοτρόπως ώστε να προκαλεί ντροπή για την ανεπάρκειά του ακόμα και στο περιώνυμο ημέτερον «Μαντείον» των Δελφών!!!

    Μην περιμένετε, όμως, καμιάν καταδίκη των ιμπεριαλιστικών αντιλαϊκών σχεδιασμών των επαγγελματιών δολοφόνων της Ουάσιγκτον (και των συνεταίρων τους από την … αμαρτωλή εσχατόγρια «Ευρώπη») εκ μέρους του «Βήματος»! Για τέτοια είμαστε τώρα; Έτσι το πραγματικά φιλότιμο, πλούσιο  σε λεπτομέρειες (και τυπικώς …πραγματιστικόν ως προς την καταγραφή των γεγονότων) ρεπορτάζ της κυρίας Τάνιας Μποζανίνου, που συμπληρώνει το ανάλογο των κ.κ. Άγγελου Αθανασόπουλου και Μάχης Τράτσα, στις σελίδες Α6-Α7, έρχονται να το συμπληρώσουν τα …ηθικο-διδακτικά συμπεράσματα των κ.κ. «αναλυτών» της εφημερίδος. Αναλύσεις σύντομες ή μακροσκελείς δίνουν το ιδεολογικό στίγμα του «Βήματος» επί των περιγραφομένων εξελίξεων. Και αποτελούν το τυπικό δείγμα της …αστικής ανάλυσης στο οποίο προαναφερθήκαμε από τον τίτλο τούτου του άρθρου μας.

    Αίφνης, λοιπόν, ο κ. Νότης Παπαδόπουλος (υιός του γνωστού διάσημου στιχουργού…) κάτω από τον τίτλο «Ο πλανήτης μεταξύ απληστίας και φανατισμού», και μέσα από την επίκληση μιας υποτιθέμενης επισήμανσης που του έκανε κάποιος …ηλικιωμένος τεχνίτης απεντομώσεων, κάποιος κ. …«Μυρμηγκοφάγος», παραδέχεται (πώς αλλιώς να κάνει άλλωστε;) την απληστία της καπιταλιστικής «ελεύθερης (δηλ. ασύδοτης και παμφάγου) αγοράς» και προτείνει διά στόματος αυτού τούτου του κυρίου … «Μυρμηγκοφάγου»:

    «Για να χτυπήσουμε την απληστία της αγοράς πρέπει να βάλουμε κανόνες και  φρένο στα οικονομικά μεγαθήρια που νέμονται τον πλούτο του πλανήτη, να εξουδετερώσουμε τα πανίσχυρα κερδοσκοπικά funds, τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης και τα χρηματιστήρια εικονικού πλούτου, που έχουν γίνει πιο ισχυρά από τα κράτη».

    Τι υπέροχες και ανθρωπιστικές σκέψεις! Και πόσο ικανοποιούν το κοινόν περί δικαίου αίσθημα του «μέσου αναγνωστικού κοινού»!! Μόνο που ο κ Νότης «μας» ξέχασε μια τόση δα μικρή λεπτομέρεια: ότι τα οικονομικά μεγαθήρια, τα funds, τα χρηματιστήρια και οι «οίκοι», που όντως έχουν μετατρέψει σε …οίκο ανοχής τον πλανήτη μας δεν λειτουργούν εκτός … νόμου! Κάθε άλλο μάλιστα: όλα αυτά τα «δαιμονικά τέρατα» εδράζονται με απόλυτη συνέπεια στην πιο πιστή εφαρμογή των οικονομικών νόμων της «αγοράς»! Λειτουργούν με βάση τους αδήριτους αυτούς νόμους του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που νομιμοποιούνται απολύτως και προωθούνται με θρησκευτική ευλάβεια από τα έργα και τις ημέρες όλων ανεξαίρετα των καπιταλιστικών κυβερνήσεων του πλανήτη! Κατ’ επιταγήν μάλιστα, όλων των «συγκροτημάτων» του αστικού Τύπου, τα οποία απαιτούν την «απελευθέρωση των αγορών», την «άρση των αντικινήτρων για επιχειρηματική δράση», την «εξωστρέφεια της οικονομίας», την «παγκοσμιοποίηση» και τα λοιπά …αγαθά που αφήνουν χώρο στην ιδιοποίηση της υπεραξίας που παράγει η εργατική δύναμη από τους κ.κ. εκμισθωτές της!

    Μήπως η αγαθή εφημερίς,  την οποίαν διακονεί ο κ. Νότης Παπαδόπουλος, δεν ομνύει καθημερινώς πίστιν απαρασάλευτον στους «νόμους της αγοράς» και δεν επιτάσσει από το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης να τους εφαρμόσει αδίστακτα σε κάθε τομέα της ζωής;

    Μήπως δεν είναι η εφημερίδα αυτή που επιτάσσει την εφαρμογή των «νόμων και των προφητών» της εκμετάλλευσης και υποταγής του λαού μας, προβάλλοντάς τους πάντοτε υπό το εύσχημον πρόσχημα του … «εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού» μας, της «εξυγιάνσεως των οικονομικών και δημοσιονομικών υποθέσεων μας» και προπάντων της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» του τόπου μας στις μεγάλες στρούγκες του διεθνούς κεφαλαίου;

    Πώς γίνεται να ζητά ανθρωπιστικούς κανόνες από το κεφάλαιο μια εφημερίδα κι ένας σχολιαστής (η κάθε εφημερίδα κι ο κάθε σχολιαστής) που ευλόγησε και ευλογεί την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, το Μάαστριχτ και το «ευρώ», το Σημίτη, τον Καραμανλή, το Γιωργάκη, τον Παπαδήμ(ι)ο, και το Σαμαρο-Βενιζέλο, που θυμιάτισε και λιβανίζει καθημερινώς τα έργα της νέας «εθνοσωτηρίου» τρόικας και των εγχωρίων τοποτηρητών της;

    Μέχρι πότε το «Βήμα» νομίζει ότι θα  μπορεί να κοροϊδεύει τον κόσμο, σερβίροντάς του υπό τη μορφή σχολίου ή επιφυλλίδος, ορισμένες τέτοιες ανούσιες παρηγόριες  υπό τη μορφή ευχολογίου, στο περιθώριο των αδήριτων ανθρωποφάγων πραγματικών εξελίξεων οι οποίες δεν χαμπαριάζουν από παρόμοια «φιλοσοφικά» αποφθέγματα κάθε κ, «Μυρμηγκοφάγου», απ’ αυτά, δηλ. τα φούμαρα από τα οποία βρίθουν καθημερινώς οι αίθουσες των ανά την επικράτεια …καφενέδων, καθώς οι …(αργόσχολοι ή συνταξιούχοι) θαμώνες τους πολιτικολογούν και φιλοσοφούν αντάμα, μεταξύ του γλυκύ βραστού και της ανάγνωσης των σοφών αναλύσεων του … «Βήματος»;

    Αλλά εάν ο κ. Νότης Παπαδόπουλος δεν «λησμονούσε» -σκοπίμως- στις αναλύσεις του ότι η καπιταλιστική αδηφαγία και τα υποπροϊόντα της (η αμάθεια,οι σοβινισμοί, οι θρησκευτικοί φανατισμοί μέχρι παράνοιας) εξαλείφονται μόνο μέσα από την επαναστατική συντριβή του ίδιου καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού καθεστώτος, υπήρχε  μήπως περίπτωση να αρθρογραφεί στο (κάθε παρόμοιο) «Βήμα»; Ούτε μία στο εκατομμύριο, κι ας είχε πατέρα του όχι τον κυρ-Λευτέρη τον «Πρόεδρο», αλλά τον …Όμηρο ή τον …Ουίλιαμ Σαίξπηρ!

    Αλλά για να μην αδικούμε τον κ. Παπαδόπουλο, δεν είναι δα κι ο μόνος ο οποίος διαπρέπει από των στηλών της λαμπράς αυτής αστικής «μας» εφημερίδος στη διασπορά  φρούδας και άνευ αντικρίσματος παρηγορίας εις βαθμόν αποχαυνώσεως! Στη διάδοση αυτού του ίδιου πονηρού παραμυθιού, για έναν …ανθρωπιστικά και εντός κανόνων επελαύνοντα καπιταλισμό (παραμύθι στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτισε, ως γνωστόν, κατά τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία,  η διαμορφωμένη σε διεθνές ρεύμα-μετά το …1917-   λεγόμενη «σοσιαλδημοκρατία», σε όλες της τις αποχρώσεις, από τον Κάουτσκι και τον Σάιντεμαν μέχρι και τα τελευταία …ξεφτίδια της,  της εποχής  του Μπλερ και του Γκίντενς) η κυριακάτικη εφημερίδα του «Συγκροτήματος» μπορεί να καυχάται ότι διαθέτει και άλλες γραφίδες, ενός μεγέθους -αντικειμενικά- πολύ μεγαλυτέρου από εκείνο του κ Νότη.

    Εδώ μιλάμε για διανοουμένους, για φιλοσόφους και πανεπιστημιακούς καθηγητές, για το …βαρύ πυροβολικό της «σύγχρονης αστικής σκέψης», στους οποίους δίνεται …βήμα ρετουσαρίσματος και συγκάλυψης των ανίατων πληγών του συστήματος!

    Έτσι, στο ίδιο αυτό φύλλο του «Βήματος» της 10ης Αυγούστου, στο ένθετο «Νέες εποχές», στη σελ.6,  ο γνωστός καθηγητής Γενετικής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών,  κ. Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης, συγκαλύπτοντας ότι η ανεργία και η εξαθλίωση είναι γραμμένες στον ίδιο το …γενετικό κώδικα του καπιταλισμού, έρχεται να δώσει τις …επιστημονικές του συμβουλές για το «Πώς μπορεί να σπάσει ο φαύλος κύκλος της ανεργίας», που πράγματι «σπάζει κόκκαλα» στη σύγχρονη Ελλάδα και …αμαυρώνει όλη την προπαγάνδα των καθεστωτικών μέσων μαζικής εξαπάτησης.

    Ο κ. Αλαχιώτης, λοιπόν, αφού και αυτός με ιερό μένος καυτηριάζει την κυβερνητική πολιτική, η οποία –κατά δική του επισήμανση- συνίσταται στο δόγμα ότι «Εξαντλούμε την αυστηρότητα κυνηγώντας μη έχοντες πολίτες και τιμωρούμε σποραδικά έχοντες που κοροϊδεύουν το δημόσιο», ξέρετε ποιο φάρμακο της ανεργίας επινοεί, και ταυτόχρονα τι προτείνει προς απόδοσιν κοινωνικής δικαιοσύνης ή μάλλον προς  εξιλασμόν άλλων ….αμαρτιών του συστήματος (όπως οι προκλητικές επερχόμενες αυξήσεις στους κ.κ. δικαστάδες ή οι παραχωρήσεις της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των άλλων πραιτοριανών του καθεστώτος, ένστολων ή και … μεγαλο-πανεπιστημιακών, όταν μάλιστα πετσοκόβει τους μισθοί κι τις συντάξεις των εργαζομένων);

    Ακούστε τον! (Οι επισημάνσεις είναι δικές μας):

    «Αντί λοιπόν να ψάχνουμε δισεκατομμύρια ευρώ για τα αναδρομικά και τις αυξήσεις και ταυτόχρονα δυσβάστακτα ισοδύναμα μέτρα, όλα βέβαια “πληρωτέα” από το βαλάντιο ακόμα κι εκείνων που βρίσκονται σε άθλια οικονομική κατάσταση, θα μπορούσε ένα μεγάλο μέρος του εν λόγω ποσού να “διατεθεί/δανειστείγια να επιδοτηθούν επί του παρόντος εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας για νέους πρωτίστως αλλά και για μακροχρόνια ανέργους, οι οποίοι θα συνέβαλλαν και στη διάσωση ημιθανών επιχειρήσεων που τρεκλίζουν και ετοιμάζονται να αυξήσουν κι άλλο την ανεργία· με τη δέσμευση των ωφελουμένων επιχειρήσεων για μελλοντική, έστω και μερική, επιστροφή της “επιδότησης/ δανειοδότησης”  στο Δημόσιο κι αυτό όταν σύντομα –όπως υποστηρίζεται- θα έχει υπερβεί την κρίση, στους δικαιούχους- δανειστές ( ως «δικαιούχους» εννοεί: τους …δικαστάδες, τους …«μπάτσους», τους …καραβανάδες και τους συστημικούς … κ.κ. μεγαλο-καθηγητάδες!)».

     Θα μπορούσαμε εδώ να κάνουμε άφθονο χιούμορ με την ευρηματικότητα του κ. γενετιστού-πρώην πρυτάνεως, ο οποίος με τη σειρά του «ελησμόνησε» ότι στη χώρα αυτή είθισται για την άρχουσα τάξη τα δανεικά του κράτους να είναι κατ’ έθιμον, και ενίοτε διά νόμου «δανεικά κι αγύριστα»! Μέθοδος εγγεγραμμένη επίσης στο DNA του ελληνικού καπιταλισμού!!

    Αλλά, λαμβάνοντας υπόψη μας:

    α) ότι θα θύμωναν πολύ, μα πάρα πολύ, οι … κ.κ. «δανειστές»-πραιτωριανοί του καθεστώτος, εάν εδάνειζαν παρά τη θέλησή τους τον «παρά τους», επομένως μπορεί και να μην επιτελούσαν εφεξής μετά ζήλου και παραγωγικότητος το θεάρεστον κατασταλτικόν αυτών έργον,

    β) ότι όσες επιδοτήσεις κι αν τους δώσεις οι κ.κ. κεφαλαιοκράτες -και δη οι μεγαλύτεροι εξ αυτών- λειτουργούν μόνον με βάση τον αδήριτο οικονομικό νόμο του μέγιστου κέρδους, και δεν δίνουν δεκάρα για τη δημιουργία «θέσεων εργασίας», αν στη χώρα δραστηριοποίησής τους δεν αποκομίζουν από τους εργάτες τους αυτή ακριβώς τη μέγιστη … υπεραξία μετατρέποντάς την με …ασφάλεια σε κέρδος (βιομηχανικό, εμπορικό, τοκογλυφικό…),

    γ) ότι υπάρχουν όντως περιπτώσεις «ημιθανών επιχειρήσεων που τρεκλίζουν», αλλά την ίδια στιγμή τα αφεντικά τους δεν ξέρουν πόσα έχουν και πόσα ξοδεύουν σε πολυτελή διαβίωση, ενώ υπάρχουν και υγιείς μέχρι χτες βιοτέχνες και επαγγελματίες που …σκοπίμως μετατρέπονται σήμερα σε ημιθανείς τρεκλίζοντες, για να απαλλοτριωθούν υπό των μεγαθηρίων του κάθε κλάδου (συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και μονοπώληση της αγοράς, λέγεται αυτό στην «ντεμοντέ» τοις «διανοουμένοις» γλώσσα της μαρξιστικής επιστήμης…) και

    δ) ότι τελικώς ένας τέτοιος αξιοσέβαστος κ. καθηγητής Πανεπιστημίου απλώς …διερμηνεύει «επιστημονικώς» τας επιθυμίας και τας προθέσεις των … «παραγωγικών τάξεων» της αστικής μας κοινωνίας (και καταλαβαίνετε ποίων),

   θα περιοριστούμε να επισημάνουμε μόνο τούτο: ο κ. Αλαχιώτης, μέσω του «Βήματος» απλώς ζητάει με έναν πιο εύσχημο απ’ ό, τι ο ΣΕΒ και το ΕΒΕΑ τρόπο νέας χρηματοδότησης του μεγάλου κεφαλαίου! Πασπαλίζει απλώς την εξυπηρέτηση των κ.κ. επιδοτουμένων καπιταλιστών με τη χρυσόσκονη ενός δήθεν κοινωνικού έργου, που «αναζωογονεί» την οικονομία και «περιορίζει την ανεργία…

    Όσο για τους άνεργους εργάτες και τους αυτοαπασχολούμενους ημιθανείς που τρεκλίζουν μάλλον  σε κάποια άλλη κατεύθυνση πρέπει να ψάξουν να βρουν την οριστική λύση του προβλήματός τους και όχι στη …σοφία των κ.κ. αρθρογράφων του «Βήματος»!

    Ενός «Βήματος» που δίπλα  στις προτάσεις του κ. Αλαχιώτη, για την επιδότηση των καπιταλιστών με χρήμα ζεστό-ζεστό, στην πρώτη κιόλας σελίδα του  ίδιου ένθετου που προαναφέραμε αποφασίζει να «φιλοσοφήσει σε βάθος» για τη …φύση του ίδιου του καπιταλισμού! (Σημείωση: Κάτι είναι κι αυτό! Το «Βήμα» και οι ομόσταυλες εφημερίδες, προ ολίγων μόλις ετών αμφισβητούσαν και το εάν …έχουμε …καπιταλισμό σήμερα!!!).

    Το λόγο, λοιπόν, παίρνει τώρα ο γερμανός φιλόσοφος Όσκαρ Νεγκτ, ο οποίος σε συνέντευξή του με τον κ. Νίκο Χειλά προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα   Ποιος φταίει για την «ελληνική τραγωδία», και δεν εννοεί βεβαίως το ομώνυμο κορυφαίο ποιητικό είδος του αρχαιοελληνικού δραματικού λόγου! Ο φιλόσοφός μας, αφού κι αυτός αναγνωρίζει ότι «οι εσωτερικοί μηχανισμοί του καπιταλισμού είναι όντως αρρωστημένοι με την έννοια ότι χαρακτηρίζονται από μόνιμή δυσλειτουργία.» και αφού παραδεχτεί ότι «Ιστορικά ο ορθολογισμός της αγοράς, ήτοι η ανταλλαγή αξιών δεν μπόρεσε ποτέ να εγγυηθεί την κοινωνική συνοχή», αποδίδει τελικά στα καπιταλιστικά κράτη τη δυνατότητα «να αλλάξουν πολλά, αν διαθέτουν την ανάλογη πολιτική βούληση»! Βασικά θεωρεί ότι :

    «Η διαρκής ενασχόληση με τα spreads τα επιτόκια δεν λύνει πάντως κανένα σημαντικό πρόβλημα. Πολύ σημαντικότερη είναι η δημόσια συζήτηση για τα ουσιαστικά ζητήματα όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, τα οποία συνήθως αποκρύπτονται. Αυτή είναι η βάση για την ενοποίηση της Ευρώπης που θέλουμε.»

    Αδιόρθωτε, εσείς κύριε φιλόσοφε! Γιατί δεν μας λέτε από την αρχή ότι σκοπός σας είναι να προτείνετε ένα καμουφλάζ της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, μιαν ακόμα στις τόσες επάλειψή του με ένα επίστρωμα «κοινωνικής δικαιοσύνης», μπας και σοβατιστεί το ρημαδιασμένο τερατώδικο πρόσωπό του, που αφού μας έδειξε όλη του τη μαυρίλα και την κακοριζικιά κινδυνεύει να … βάλει μπουρλότο στα ίδια του τα θεμέλια, απειλώντας την «κοινωνική συνοχή», δηλ. την αδιατάρακτη λειτουργία του καμουφλαρισμένου μηχανισμού της «ειρηνικής μισθωτής σκλαβιάς»!!

    Πόσο ακόμα θα μας ζαλίζετε τα ταλαίπωρα αφτιά μας με μαγικές συνταγές …βουλησιαρχίας δια πάσαν νόσον του συστήματος, που το ίδιο αυτό το σύστημα τις ακούει …βερεσέ και συνεχίζει το …νομοτελειακό εκμεταλλευτικό του «έργο», μέχρι η επανάσταση να βάλει ένα τέλος σ’ αυτό το σύγχρονο αίσχος;

    Πόσον καιρό ακόμα θα εξωραΐζετε (και από του Τύπου τις αράδες) το ιμπεριαλιστικό αυτό κατασκεύασμα της Ε.Ε., των μεγάλων και αδίστακτων μονοπωλίων, των επιτοκίων και των spreads που βρίσκονται στο ίδιο του το DNA; Ως πότε πια θα λιβανίζετε το παραμύθι της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» υπό συνθήκες …μονοπωλιακού καπιταλισμού, που συνιστά τη μεγαλύτερη αντιδραστική απάτη εις βάρος των λαών, συγκαλύπτοντας τη φύση του ιμπεριαλισμού; Άσχετα, εάν τα ξεσκεπάζει καθημερινά η ίδια η σκληρή πραγματικότητα….

   Αγαπητέ κύριε Όσκαρ Νεγκτ, πρίν από 150 χρόνια, ένας άλλος γερμανός φιλόσοφος, ο οποίος, βέβαια στέκεται σε ύψος παγκόσμιο και αληθινά δυσθεώρητο για το δικό σας ανάστημα, μας δίδαξε ότι οι έως τώρα  φιλόσοφοι απλώς εξηγούσαν τον κόσμο, ενώ δικό μας έργο είναι να τον αλλάξουμε!

     Πώς όμως να περιμένουμε κάτι τέτοιο από σας όταν στη σχετική ερώτηση του κ. Χειλά για το εάν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο (το … μεγάλο δηλ. ζητούμενο των αστών δημοσιολόγων, για να κρατηθεί στη ζωή το ερείπιο της εκμετάλλευσης!) απαντάτε, μεταξύ άλλων σοφιστικών υπεκφυγών, ότι «…Το ανθρώπινο πρόσωπο μιας τέτοιας κοινωνίας είναι διασπασμένο: η μια πλευρά του είναι παραμορφωμένη από την τάση για εξόντωση, η άλλη δείχνει χαμογελαστή και απελευθερωμένη»!!!

     Όποιος –καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα- «ανακαλύπτει» έστω και μια …χαμογελαστή κι απελευθερωμένη(!!!) πλευρά στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα είναι μάλλον ακατάλληλος και να φέρει τον τίτλο του … «όντως φιλοσόφου». Ένας καμουφλαρισμένος απολογητής της εκμετάλλευσης είναι κατάλληλος για τις στήλες του «Βήματος» και τίποτα περισσότερο. Η εργατική τάξη και οι Λαοί δεν έχουν πια καιρό να χάνουν με κάτι τέτοιους…

    Όπως φυσικά δεν χάνουν τον καιρό τους τα …πιο βαρβάτα δημοσιογραφικά πουλάρια του συστήματος, όπως ο μέγας και τρανός κ. Αντώνης Καρακούσης, διευθυντής του «Βήματος», που γράφει περισπούδαστη ανάλυση δύο ολόκληρων σελίδων (Α, 4-5) με τίτλο βαρύγδουπο: «Η Ελλάδα μπροστά στον ασταθή νέο κόσμο».

    Στην περίπτωση αυτού του κυρίου δεν έχουν θέση τα κλαψουρίσματα και οι πομφόλυγες των «διανοουμένων» για έναν … «ανθρώπινο καπιταλισμό». Ο κάθε Καρακούσης, που …χορεύει βαθιά μέσα στον ίδιο το μηχανισμό διαμόρφωσης της πολιτικής και της ιδεολογίας του συστήματος κυριαρχίας και διαιώνισης της αστικής τάξης, δεν έχει ανάγκη από κάτι τέτοιες …σαπουνόφουσκες για να μιλήσει στην αστική τάξη για τα συμφέροντά της. Επειδή, όμως, εξ ανάγκης απευθύνει το λόγο σε όλους τους αναγνώστες του είναι υποχρεωμένος να μιλήσει με …γενικούς όρους. Αφού, λοιπόν, αρχίσει το περισπούδαστο άρθρο του, που αναφέρεται στη στάση του γερμανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στον ρωσικό.  με μιαν …ανιστόρητη «ιστορική ανάλυση» (κακόμοιρη ιστορία, τι σού έμελλε να πάθεις!), σχετικά με τη …διαχρονική(!!!) προσέγγιση του …γερμανικού με το …ρωσικό έθνος, μια θέση την οποία μάλιστα πάει να θεμελιώσει στο … «σύμφωνο μη επιθέσεως που υπέγραψαν Ρίμπεντροπ και Μολότοφ τον Αύγουστο του 1939, λίγο προτού τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλουν στην Πολωνία» (και ο νοών νοείτω· αφού άλλωστε για εντυπωσιακές εισαγωγικές φιοριτούρες πρόκειται, πριν φτάσει ο κυρ-Αντώνης στο ψητό!), ο Καρακούσης έρχεται στο διά ταύτα: «Όσο περνά ο καιρός και η αστάθεια επικρατεί ευρύτερα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο καθίσταται ολοένα σαφέστερο ότι η Ελλάδα δεν έχει τύχη εκτός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η εμπειρία της οικονομικής κρίσης το επικύρωσε και η γεωπολιτική αστάθεια το επιβεβαιώνει καθημερινά. Εκτός Ευρώπης η Ελλάδα θα μετατρεπόταν σχεδόν αυτόματα σε παρία και θα μετρούσε πέραν των μεγάλων οικονομικών απωλειών και εθνικές απώλειες» !!!

   Και με βάση αυτή τη θεωρία δίνει τις εποικοδομητικές συμβουλές του  στις πολιτικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης για το πώς θα πρέπει να χειριστούν  τη …νέα κατάσταση.

   Κύριε Καρακούση, εμάς τους Έλληνες εργάτες, υπάλληλους, φτωχομεσαίους αγρότες, αυτοαπασχολούμενους και άνεργους, μας αφήνουν εντελώς αδιάφορους τα τρομοκρατικού τύπου διλήμματά σας, με τα οποία, ως άλλος Σαμαρο-Βενιζέλος,  απλώς προσπαθείτε να διαιωνίσετε το καθεστώς της εκμετάλλευσης, αλλά και της εξάρτησης και της υποτέλειας του τόπου μας στους ιμπεριαλιστές.

   Εμάς, ήδη μας έχετε μετατρέψει σε παρίες και ενόσω δεν ξεσηκωνόμαστε σε μαζικό, ανατρεπτικό λαϊκό αγώνα, θα υφιστάμεθα διαρκώς μεγάλες οικονομικές και εθνικές απώλειες!

   Υπάρχει μήπως μεγαλύτερη εθνική απώλεια από αυτή που τώρα υφιστάμεθα: από την καταπάτηση κάθε έννοιας εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης αυτού του τόπου, από την ανώτερη επίβλεψη κάθε τρόικας και κάθε μνημονίου της συμφοράς;

   Μήπως αυτά ακριβώς τα μέγιστα αντιλαϊκά εγκλήματα δεν σφράγισε η συμμετοχή μας στο «ευρωπαϊκό οικοδόμημα»; Οικονομική και εθνική καταστροφή των εργαζόμενων Ελλήνων δεν βιώνουμε εμείς τη στιγμή που τα μεγάλα αφεντικά μας κερδοσκοπούν ασύδοτα, καταπατώντας τις εργασιακές κατακτήσεις μας, τα όποια δημοκρατικά μας δικαιώματα τη ζωή την ίδια, το παρόν και το μέλλον μας;

     Μήπως η συμμετοχή στην Ε.Ε. δεν απειλεί αυτή τη στιγμή με ολοκληρωτική καταστροφή, λόγω των «εμπάργκο» την ελληνική φτωχομεσαία αγροτιά, και με …ξεπάγιασμα τον ερχόμενο χειμώνα όλους μας τους φτωχούς και καταφρονεμένους αντάμα, αν μάλιστα κλείσουν οι ρωσικές στρόφιγγες καυσίμων;

     Μήπως η συμμετοχή στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ δεν ήταν αυτή που επιδείνωσε τα προβλήματα εθνικής ύπαρξης της Ελλάδας (Τουρκία, Αιγαίο, Θράκη, Κυπριακό, διεκδικήσεις «Σκοπιανών» και Αλβανών σοβινιστών, και δε συμμαζεύεται);

     Αλλά μήπως και αυτή ακριβώς η θέση «μας» στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ δεν είναι που μας απειλεί τώρα με εμπλοκή σε προδιαγραφόμενες πολεμικές εξελίξεις, με απροσδιόριστες συνέπειες στη ζωή και την ύπαρξη του ελληνικού λαού;

     Αλλά φυσικά ο κ. Αντώνης Καρακούσης, όταν λέει ότι η Ελλάδα δεν έχει τύχη εκτός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, δεν έχει στο νου του τον ελληνικό λαό! Την αστική δικτατορία και τα συμφέροντά της, την ύπαρξη και διαιώνιση της κυριαρχίας των καπιταλιστών αυτού του τόπου εννοεί ο ερίφης!

    Και έχει δίκιο από τη σκοπιά του: η ελληνόφωνη μπουρζουαζία και το καθεστώς της δεν έχει καμιά τύχη έξω από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση! Η εξάρτηση και η υποτέλεια είναι sine non qua όρος ύπαρξης του ελληνικού καπιταλισμού.

    Χωρίς ευρω-αμερικάνους ή άλλους πάτρωνες η ελληνική αστική τάξη είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο ταχύτατου αφανισμού! (Το ίδιο και η μπουρζουάδικη ολιγαρχία της Τουρκίας και όλων των νεόκοπων  προτεκτοράτων του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη…

     Η εθνική ανεξαρτησία θα είναι μέγιστης αξία επίτευγμα της επερχόμενης προλεταριακής επανάστασης στην Ελλάδα, όπως και παντού αλλού όπου υπάρχουν ανάλογες συνθήκες. Κι αν ο λαός μας αναγκαστεί όπως είναι φυσικό να κάνει κάποιες μικρότερες ή μεγαλύτερες θυσίες, θα τις κάνει πολύ ευχαρίστως και με τον ενθουσιασμό που δίνει στους λαούς η επίγνωση ότι εξουσιάζουν πια τον τόπο και τη ζωή τους. Κι αν πάνε να τον μπλέξουν σε πόλεμο, η επαναστατική Ελλάδα θα βάλει φωτιά στα μετόπισθεν των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους, καθώς το παράδειγμά της θα γίνει αφορμή για επαναστατικό ντόμινο σε ένα γεωπολιτικό πεδίο που είναι στεγνό …μπαρούτι από την αδικία και τον κατατρεγμό των εργαζόμενων Λαών.

    Ο Λαός μας και οι άλλοι αδελφοί Λαοί θα έχουν ως έπαθλο την οριστική απαλλαγή από τις εθνικές και κοινωνικές τους συμφορές. Θα κερδίσουν τη Λευτεριά και τη Σοσιαλιστική τους Αναγέννηση.

     Ο ιμπεριαλισμός πρέπει να συντριβεί και θα συντριβεί.

    Από την άποψη αυτή, ο κ. Καρακούση, που σίγουρα τρέμει την εξέλιξη αυτή, κάνει το καθετί για να εμποδίσει τη μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε πολιτική, σε αποδυνάμωση της αστικής τάξης και σε επαναστατική κρίση που θα φέρει τη μεγάλη ανατροπή! Γι’ αυτό και πασχίζει …φιλότιμα!!

   Όπως ακριβώς το ίδιο κάνει, εντελώς ωμά και απροκάλυπτα, αλλά και με απροσμέτρητη οίηση και θράσος μέχρι τα όρια της «ύβρεως» (με την αρχαιοελληνική της έννοια του όρου), ο εκδότης του «Βήματος» κ. Σταύρος Ψυχάρης, στο πρωτοσέλιδο σχόλιό του με τον τίτλο «Οι λιμοκοντόροι της ενημέρωσης»…

    Όχι, μην πανικοβάλλεστε! Ο αναγνωρισμένος -πανελληνίως και διεθνώς από τους ίδιους τους άλλους …συναδέλφους του-  ως ο …«αρχινταβατζής» του συστήματος της διαπλεκόμενης με το καθεστώς ελληνικής «δημοσιολογίας» των ημερών μας, ο «άξιος» αυτός συνέταιρος και διάδοχος του μακαρίτη Χρήστου Λαμπράκη, δεν αποφάσισε ξαφνικά να κάνει την αυτοκριτική του!

    «Λιμοκοντόρους», «εκβιαστές» και «λαθρόβιους», ο ''αρχιερέας'' αυτός της στημένης καθεστωτικής προπαγάνδας ονομάζει τους …μικρότερου βεληνεκούς ανταγωνιστές του αλλά και όσους έντιμους δημοσιολόγους επιμένουν να λένε την αλήθεια στο λαό, ξεσκεπάζοντας τη δική του και των όμοιών του επιχείρηση κολοσσιαίας διαστρέβλωσης της αλήθειας και χειραγώγησης του ελληνικού λαού.!

    Και πανηγυρίζει μάλιστα με αφορμή την πρόσφατη κυβερνητική (ν)τροπολογία για τα ΜΜΕ, ότι «Βεβαίως, όσο εκπολιτίζεται ο τόπος λιγοστεύουν οι ιδιότυπο αυτοί εκβιαστές.» και πως το γεγονός «ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αντιδράσει και να δημιουργήσει συνθήκες δικαστικού ελέγχου διαφόρων ηλεκτρονικών sites/blogs κλπ γεννά την ελπίδα ότι ο χώρος των μέσων ενημερώσεως θα απαλλαγεί από τα νεοπλάσματα.»

    Όταν έχεις εσύ ο ίδιος συνηθίσει το βρώμικο παρασκηνιακό παιχνίδι επί δεκαετίες με την αστική κυβερνητική εξουσία κάθε μάρκας, τότε δεν ανέχεσαι …ανταγωνιστές ή κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια!

    Όταν μια πουλημένη ως το κόκκαλο και αντιδραστική ως το μεδούλι εξουσιαστική μαφία, που παριστάνει την «αιρετή λαοπρόβλητη κυβέρνηση», σου έχει παραδώσει στο πιάτο, εσένα και των συνεταίρων σου τον έλεγχο της ψηφιακής τηλεόρασης, τη μερίδα του λέοντος της κρατικής διαφήμισης κι όχι μόνο, σου έχει διαγράψει χρέη δισεκατομμυρίων από κάτι μπίζνες με πολιτιστικά «Μέγαρα» της συμφοράς,  και σου φτιάχνει μες στη νύχτα ένα νόμο που καταργεί κάθε δικαίωμα των απλών έντιμων εργαζομένων στο χώρο του Τύπου έναντι σε σένα που εκμεταλλεύεσαι ασύδοτα τον ιδρώτα τους, τότε η μύτη σου ανεβαίνει πολύ-πολύ ψηλά και σαν τον επηρμένο εκείνο πετεινό του παραμυθιού νομίζεις κι εσύ ότι μπορείς να …πετάξεις ψηλά και να γίνεις ο βασιλιάς των αιθέρων!!

    Έτσι δεν απομένει και μεγάλη απόσταση από του να ταυτίσεις όχι απλά την έννοια της «ενημέρωσης», αλλά ακόμα και την ίδια την έννοια …του πολιτισμού με τα δικά σου ποταπά μονοπωλιακά μικρά και μεγάλα συμφέροντα!!...

    Πάντως, αν νομίζει το κάθε κοκοράκι του αστικής δημοσιο-καφρίλας ότι γίνηκε άπιαστος …αητός και ότι μπορεί να διατάξει τη …φίμωση κάθε ελεύθερης φωνής, παραγγέλνοντας στα υποτακτικά του …κοτόπουλα και λοιπά κουτορνίθια, του (σαμαρο-βενιζελικού)  ορνιθώνα να στέλνουν τους δικαστάδες και τους «μπάτσους» τους σε  όποιον δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις ή προς τας άνωθεν εντολάς, είναι πολύ, μα πάρα πολύ γελασμένο.

    Κάθε προσπάθεια των σημερινών κοινοβουλευτικών διχτατόρων του τόπου μας να πνίξουν την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης στον Τύπο και στο Διαδίκτυο θα επιταχύνει απλώς τη λαϊκή εκείνη εξέγερση, το καθαρτήριο εκείνο πυρ της Ιστορίας, που θα σημάνει τη δική τους ριζική, οριστική και αμετάκλητη συντριβή και εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη.

    Όσο για το εργατικό-λαϊκό μας κίνημα, το ξεπέρασμα κάθε αυταπάτης η οργανωμένη λαϊκή αντεπίθεση και η ανατροπή της σημερινής βαρβαρότητας προϋποθέτει το ξεσκέπασμα και τη συντριβή όλων ανεξαίρετα των καθεστωτικών «μέσων ενημέρωσης». Το ξερίζωμα οποιασδήποτε επιρροής και εμβέλειας του κάθε «Βήματος», «Καθημερινής», «Μέγκα», «Σκάι» και τα ρέστα, το ξερίζωμα της επιρροής κάθε Καρακούση, Ψυχάρη, Καψή, Πρετεντέρη, Μανδραβέλη, Παπαχελά και δε συμμαζεύεται είναι αναγκαίος προκαταρκτικός όρος για να προχωρήσει κάθε σύγχρονη προσπάθεια εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

     Γι’ αυτό πασχίζουν και θα πασχίσουν ακλόνητα το προλεταριακό επαναστατικό μας κίνημα, η κομμουνιστική του πρωτοπορία και όλα τα δικά μας λαϊκά μετερίζια της ενημέρωσης.

     Γιατί η Αλήθεια είναι μέγιστη επαναστατική, απελευθερωτική Πράξη!

Νέα Αγχίαλος, 15-8-2014

Ν.Π

.

    Υ.Γ.    Αναφορικά με το δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας στη σελ. Α24, με τίτλο «Η Task Force αλλάζει τους Δήμους», όπου η κ. Παναγιώτα Μπίτσικα μάς πληροφορεί ότι η …Ομάδα Δράσης του διαβόητου γκαουλάιτερ της φράου Μέρκελ στην Ελλάδα χερ Χορστ Ράιχενμπαχ ανέλαβε να …αναδιαρθρώσει εκ θεμελίων τις δομές και το προσωπικό των Δήμων, με πειραματικό-πιλοτικό πεδίο δράσης της τους Δήμους Θεσσαλονίκης, Σπάρτης, Καρπενησίου, Πρεσπών και …Σκοπέλου, θα μπορούσε βέβαια να γραφεί ένα ολόκληρο νέο άρθρο για το τι θα σημάνει αυτή η «αναδιάρθρωση». Εμείς απλώς θα πούμε: «Ντροπή και αίσχος» στις δημοτικές αυτές αρχές, που αντί να ξεσηκώσουν τις τοπικές κοινωνίες για να πετάξουν με τις κλωτσιές στη θάλασσα τον κάθε παρόμοιο φον Ράιχενμπαχ, έγιναν τα εθελούσια πειραματόζωα στις αντιλαϊκές του στοχεύσεις. Οι δημότες δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ αυτό και στο αυριανό αδέκαστο λαϊκό δικαστήριο της θριαμβεύουσας νέας μας Ιστορίας οι μεγαλόσχημοι αυτοί «αυτοδιοικητικοί» κύριοι θα καταγγελθούν και θα καταδικαστούν ως οι μαύροι συνένοχοι των μεγάλων δολοφόνων.

    Και η τιμωρία τους θα είναι ανάλογη και παραδειγματική: η αιώνια καταισχύνη!!






6.

Σχολιάζοντας τα ...αποκαλυπτήρια του ΣΥΡΙΖΑ.

 

πρώτη δημοσίευση:  1-3-2015

http://2.bp.blogspot.com/-0eKTOuyHCqk/VMYapjfgk7I/AAAAAAAAZpw/c2Tqs47v568/s1600/skitso2-thumb-large.jpg
Αποσπάσματα από πρόσφατες σημειώσεις στις σελίδες ενός πολιτικού ημερολογίου...
 


1. Σχόλια (που δημοσιεύτηκαν και στην ιστοσελίδα «iskra.gr»), για τον υπουργό οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ και τις δηλώσεις του για τα …«αποδεκτά» ποσοστά μνημονίου (11-2-2015)

 

Α.

Σχόλιο σε σχετικό άρθρο του Στάθη Σταυρόπουλου

    Νομίζω, φίλε Στάθη, ότι κάπως τον «συμμάζεψαν» τον κ. Βαρουφάκη και τα ανεκδιήγητα «ποσοστά» του οι πιο συνεπείς αριστερές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. (Ιδιαίτερα πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι κράτησε σωστή στάση ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης.)

   Σίγουρα οι διάφοροι αυτοί κύριοι, τύπου Βαρουφάκη, θέλουν πολλή-πολλή προσοχή και το κίνημα του Λαού πάντα άγρυπνο, γιατί δεν το ’χουν σε τίποτα να παίξουν τα προσωπικά παιγνίδια τους ή τα παιγνίδια των μεγαλοσυμφερόντων, που πιθανώς και θα πάνε να περάσουν με «αριστερό» προσωπείο...

    Για μένα δεν είναι τυχαίο ότι τα διαπλεκόμενα "ΜΜΕ" στην Ελλάδα αβαντάρισαν και αβαντάρουν -και με το παραπάνω- τον Βαρουφάκη από την πρώτη στιγμή που γίνηκε υπουργός, πριν ακόμα ξεστομίσει τις ..."βαρούφες" του, περί των αποδεκτών ή μη "ποσοστών" του γδαρσίματος του λαού μας.

    Φυσικά, η ρίζα που γεννά Βαρουφάκηδες και λοιπές …"βαρούφες", περί ποσοστών, είναι η αποδοχή της ΕΕ, του ευρώ και φυσικά του ίδιου του καπιταλισμού από ικανή μερίδα στελεχών του (ετερόκλητου) αυτού ΣΥΡΙΖΑ. ΄Εχουμε το νου μας ωστόσο, αφού ξέρουμε καλά τι σημαίνει ΕΕ, ιδρυτικές συμφωνίες και συνθήκες αυτού του «καταστήματος»: συνταγματική κατοχύρωση της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των λαών!

     Αριστεροί αγωνιστές επαγρυπνείτε! Θα ’χουν πολλά ακόμα να δουν τα μάτια μας! Ας μην αφήσουμε να πνίξουν την ελπίδα και το χαμόγελο του λαού μας.

 

Β.

Απ’ αφορμή την αναδημοσίευση στην iskra.gr ενός σχολίου του Μιχάλη Τσιντσίνη, από τα «Νέα», για τον κ. Βαρουφάκη και το ΣΥΡΙΖΑ.

    Iσχύει ό,τι ακριβώς επισημάναμε για την περίπτωση του κ. Βαρουφάκη, στο σχόλιο που κάναμε με αφορμή και το σημερινό άρθρο του Στάθη Σταυρόπουλο: Ο Βαρουφάκης έχει ήδη τεθεί υπό το άγρυπνο βλέμμα της πραγματικής Αριστεράς, και δεν πρόκειται εφεξής να περάσουν "αμάσητα" ή αιφνιδιαστικά τα τερτίπια του περί του ..."αναγκαίου ποσοστού" γδαρσίματος του λαού μας από τους ευρωιμπεριαλιστές και τους ντόπιους υποπράχτορές τους.

    Για μας ωστόσο, το πρόβλημα είναι πολύ διαφορετικό απ' αυτό που θέτουν ο κ.Τσίπρας και πολλοί υπουργοί του: Δεν τίθεται κανένα θέμα συμβιβασμού με τα ευρωτσακάλια, αλλά συγκέντρωσης των αναγκαίων λαϊκών δυνάμεων για την πλήρη και οριστική ρήξη με τους ιμπεριαλιστές εκμεταλλευτές του τόπου μας, για οριστική διαγραφή από μας κάθε χρέους, κάθε μνημόνιου, κάθε αντιλαϊκού μέτρου που μας επιβλήθηκε ως τώρα, κάθε εξάρτησης του τόπου μας.

    Αυτό σε επιστημονική πολιτική γλώσσα ονομάζεται: πέρασμα στο πρώτο, στο αντιιμπεριαλιστικό, στάδιο της σύγχρονης ελληνικής λαϊκής επανάστασης. Συντρίβοντας την εξάρτηση από την "ΕΕ", ο ελληνικός λαός, παίρνοντας στα δικά του χέρια  την εξουσία, θα ξηλώσει επαναστατικά όλα ανεξαίρετα τα ντόπια της στηρίγματα (Σαμαράδες-Αβραμόπουλους-Ντόρες-Κυριάκους, βουρκο-Πόταμα, ψευδοσοσιαλιστές και ψευδοαριστερούς "τσαούσηδες" των ξένων), θα επιβάλει τη λαϊκή εξουσία και θα ανοίξει το δρόμο για το σάρωμα και της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Δηλ. για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

   Ήδη από το πρώτο στάδιο θα περάσουν στα χέρια της λαϊκής εξουσίας όλες οι επιχειρήσεις των ξένων καπιταλιστών στην Ελλάδα και μαζί όλες οι τράπεζες και όλες οι ντόπιες μονοπωλιακές-μεγάλες επιχειρήσεις, χωρίς καμιά εξαγορά! Το ζήτημα, λοιπόν, για μας είναι να διαλύσουμε αυταπάτες κι αμφιβολίες και να συγκεντρώσουμε από τώρα τις δυνάμεις που απαιτούνται για το μεγάλο αυτό επαναστατικό άλμα. Απ' αυτή την άποψη, θα μας βοηθούσε πολύ μια κατάσταση μεγαλύτερης όξυνσης στις σχέσεις Τσίπρα-ευρωιμπεριαλιστών ληστών, γιατί θα έθετε με τον πιο ωμό και ανοιχτό τρόπο το δίλημμα: ποιος ποιον, γιατί και σε ποια κατεύθυνση.

    Άλλωστε, όπως το έχει ήδη θέσει ο Μάο: μεγάλη αναταραχή στον αστικό κόσμο σημαίνει υπέροχη κατάσταση για το προχώρημα της επανάστασης!

    Η μεγάλη σύγκρουση πλησιάζει! Ας τη δώσουμε άφοβα κι αποφασιστικά, με την κατάλληλη προετοιμασία, αφού θα έχει προωθηθεί, όμως, στη ζωή ένας νέος  συσχετισμός δυνάμεων.


 

2. Απάντηση σ’ ένα εντελώς απαράδεκτο σχόλιο εναντίον του ΚΚΕ, από κάποιον κ. Ρ.Τ. στην iskra.gr

   Φίλε, Ρ.Τ.

   Με την ηγεσία του ΚΚΕ μπορεί και να έχει κανείς διαφορές και διαφωνίες.

    Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί το χαρακτηρισμό σου, περί "γελωτοποιού της αστικής τάξης".

    Το ΚΚΕ και ο κόσμος του είναι πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη λευτεριά, για την απαλλαγή του τόπου μας από την αστική τάξη, για το σοσιαλισμό. Αυτό δεν αναιρείται από καμιά δική μας επί μέρους διαφορά, σχετικά με την πολιτική τακτική της συγκυρίας.

    Οι Κομμουνιστές είναι πρώτοι στους αγώνες για το ψωμί και το δίκιο, δεν κάνουν σκόντο στις αρχές τους, ούτε σπέρνουν αυταπάτες στις μάζες, ενώ δεν υπολογίζουν κόπους και προσωπικές θυσίες σ' αυτή τους την προσπάθεια.

    Μάλλον σε ...άλλες κατευθύνσεις θα πρέπει να αναζητήσουμε "γελωτοποιούς της αστικής τάξης" και των ξένων ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων: σ' εκείνους που πάνε να βαφτίσουν την υποταγή και το μνημονιακό σφαγείο ως "συμφωνία-γέφυρα" ή "νέο πρόγραμμα κατόπιν σκληρών διαπραγματεύσεων", σ' εκείνους που βρήκαν "ποσοστά αποδεκτά" στο γδάρσιμο του λαού μας, σ' εκείνους που σπεύδουν να αγκαλιάσουν αντιδραστικούς σαν τον Γκουρία, βαφτίζοντας τις μαύρες ρετσέτες του ΟΟΣΑ σε ... "επιζητούμενες μεταρρυθμίσεις"!

    Μ' αυτούς σίγουρα μπορεί γελάει ο ιμπεριαλισμός.

    Θυμίζουν τους μεσαιωνικούς καλόγερους, που βάφτιζαν ξεδιάντροπα το κρέας ψάρι! Πλην  όμως εμείς αποκλείεται να φάμε τη "φόλα" που μας ετοιμάζουν από Δευτέρα, 16-2-2015.

    Και να ’σαι σίγουρος, φίλε  Ρ.Τ. , ότι σύντομα στις πλατείες και στους δρόμους θα αντηχήσουν δυναμικότατα τα πραγματικά αιτήματα του λαού μας. Γιατί η ψευτιά έχει πολύ κοντά ποδάρια, ενώ τα άδεια στομάχια δε γεμίζουν με σκηνοθετημένες "κόντρες" μεταξύ των υπηρετών της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

13-2-2015.

 

3. Στην iskra.gr, για τις «θριαμβευτικές δημοσκοπήσεις» υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ…

 

Ευρωλάγνοι-ευρωλάτρες, όμως με ροζέ προβιά

και μαζί  κι η πρασινίλα, κι όλη η απατεωνιά.

Το ’χουν κάνει πια συνήθεια και επάγγελμα θαρρώ,

όμως οι λαοί ξυπνάνε, νέον θα ’χουμε ...χορό!

(Η ψευτιά μαζί κι η απάτη πώς να κρύψουν το …ντορό;)


     (Με …45,4%... ο ΣΕΒ τώρα «δικαιώνεται»!!! …)

    Σαν πολύ να βιάζεται η κυβέρνηση των κ.κ.Τσίπρα-Καμμένου να ... "δικαιωθεί" από τις γνωστές εταιρίες κατασκευής πεποιθήσεων στους "μέσους (και γι' αυτό ανεπαρκέστατους ακόμη!) πολίτες". Η πραγματική εκτίμηση του λαού θα φανεί όταν γίνει γνωστό επακριβώς το νέο "Μνημόνιο" που θα συναφθεί με τα ευρω-τσακάλια και το ΔΝΤ, με βάση την "εργαλειοθήκη" του κατάμαυρου (επίσης) ΟΟΣΑ....

    Όταν η ψευτοαριστερά και ο κυρ-Καμμένος αντάμα θα προσπαθούν να ..."πείσουν" τους πραγματικά ...καμένους εργατοϋπάλληλους αυτής της χώρας ότι τo αχώνευτο φασούλι που έρχεται είναι για το ...καλό τους, γιατί τούτη τη φορά είναι ...εθνικά περήφανο! Όταν λοιπόν θα σφίξουν για τα καλά οι "αναγκαίες" (για το κεφάλαιο εννοείται!) "μεταρρυθμίσεις" (πώς ξεφτιλίστηκαν πια οι λέξεις και οι έννοιες στη σάπια καπιταλιστική Ευρώπη  κι ολούθε...), όταν η "εθνική" περηφάνεια των Τσιπρο-Καμμένων θα κάνει πια περήφανους μόνο τους… Σαμαροβενζέλους και τον άλλονε ...«μπάρμπα-Μυτούση» της αντίδρασης, τον αρχηγό του φαιό-μαύρου βουρκο-Πόταμου, όταν οι κούφιες ρητορείες και το Varoufakis style θα είναι αδύνατον να γεμίσουν τα εργατικά στομάχια, τότε να δούμε τι θα πει ο Λαός μας.

    Εμείς τον περιμένουμε στους δρόμους του τίμιου αγώνα, όπως πάντα, για το ψωμί, το δίκιο και τη λευτεριά. "Κάτω ο ιμπεριαλισμός, ντόπιος και ξένος φασισμός!    Ραγιάδες 'μεις δεν είμαστε, ούτε και μοιρολάτρες. Παλλαϊκός Αγώνας, Λαοκρατία, είν' ο σκοπός μας!".

Το κάλπικο λούστρο τελειώνει οσονούπω, monsieur Tsipras, and mister Varufakis.

    Η ζωή είναι αμείλιχτη με τους σκάρτους και τους δήθεν...

 

4 .Όταν ο Λαός δεν τρώει το κουτόχορτο, ούτε ανέχεται τις "κωλοτούμπες" και άλλα τέτοια καραγκιοζιλίκια, που τελειώνουν άλλωστε με το  τέλος του καρναβαλιού....

Τα ευρωτσακάλια τώρα γενήκαν πια … «εταίροι»
κι όποιος θα πει τ’ αντίθετο, του βάζουνε …πιπέρι.
Οι λύκοι οι κατάμαυροι λέγονται πια … «θεσμοί»,
κατακαημένη Ελλάδα, μαύρη σκλαβιά πικρή…

    Το γεγονός πάντως είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, η απαξίωση του ψευτοαριστερού ΣΥΡΙΖΑ των Τσιπρο-Βαρουφάκηδων, αρλεκίνων της κωλοτούμπας και της υποταγής, ξεκίνησε και θα προχωρήσει ταχύτατα.

    Τώρα, λοιπόν χρειάζεται η πιο σωστή και πλατιά ταχτική, για να πάρουμε μαζί μας εμείς, οι κομμουνιστές, ολόκληρη την απογοητευμένη μάζα των τίμιων αριστερών ανθρώπων και των στελεχών του χώρου που τώρα ξεσκεπάζεται ταχύτατα.

    Να την αποσπάσουμε αυτή την κρίσιμη δύναμη από τους ΣΥΡΙΖαίους ηγέτες και να τη μεταπλάσουμε σε αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική επαναστατική βάση και κατεύθυνση. Ενότητα των κομμουνιστών και όλων των συνεπών αγωνιστών της Αριστεράς, μέσα στους μαζικούς και ανυπότακτους καθημερινούς αγώνες ενάντια σε όλους τους ηγέτες της ευρωυποταγής…

    Μέσα σε αγώνες -που πρέπει να δοθούν το ταχύτερο δυνατόν- με σύνθημα: «Έξω η Ελλάδα από την ΕΟΚ κι από το ΝΑΤΟ!»

    Μονομερής διαγραφή όλου του άθλιου «χρέους» που μας φόρτωσαν άθελά μας οι μεγαλοδανειστές ιμπεριαλιστές.

    Κατάργηση μ’ ένα διάταγμα όλων των αντεργατικών νόμων!

    Τσάκισμα του καθεστώτος που υπογράφει τέτοιες … «συμφωνίες» και επιβάλλει τέτοιους αντιλαϊκούς νόμους.

    Εμπρός για μια λεύτερη, ανεξάρτητη λαοκρατούμενη Ελλάδα.

    Να με απλά λόγια η βάση της συσπείρωσης των μαζών, που ανοίγει το δρόμο για την επανάσταση και τη λαϊκή εξουσία στη σημερινή Ελλάδα.

 

 

    5. Για την «αριστερή», αλλά άσφαιρη κριτική στην κωλοτούμπα του Τσίπρα, αλλά και στην ιμπεριαλιστική ΕΕ.

Α.

Με αφορμή τα δημοσιεύματα των κ.κ. συντακτών του «ΔΡΟΜΟΥ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» το Σάββατο 21-2-2015.

     Διάβαζα τούτες τις μέρες τα άρθρα της ΣΥΡΙΖέικης εφημερίδας «Δρόμος της Αριστεράς», που υποτίθεται ότι «κριτικάρει τον Τσίπρα από τα αριστερά». Διάβασα τα άρθρα των βασικών συντακτών της (Ρινάλντι, Κιμπουρόπουλου, Μπελάντη -ένα άρθρο με το γνωστό, αρρωστημένο αντισταλινισμό-) όπως και τη συνέντευξη κάποιου πρώην χαρτογιακά της Ελλάδας στην Κομισιόν, ονόματι Αντώνη Ζέρβα, που πάει να μας πασάρει ως ιδανικό μας μιαν νέα «εθνική ενότητα», για να πείσουμε την Ε.Ε. να …ξαναβρεί τις …δημοκρατικές αρχές της και να γίνει φιλολαϊκή!!!

    Διαπιστώνων ότι, ουσιαστικά, κάτω από μιαν επιδερμική -και άνευ ουσιαστικών αποτελεσμάτων- γκρινιάρικη «κριτική», οι λεγόμενοι «αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ» συγκαλύπτουν πλήρως την αληθινή ταξική φύση  και του αστικού κράτους και της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε., ενώ με ιδεαλιστικά τεχνάσματα, του τύπου «εθνική ενότητα» (αλήθεια, ποιων με ποιους;) παρέχουν άλλοθι στους κ.κ. Τσίπρα-Βαρουφάκη και –ακόμα περισσότερο- αβαντάρουν ουσιαστικά τα σχέδια της αντίδρασης για μια νέα συγκυβέρνηση όλων  μαζί των ευρω-λακέδων του καπιταλισμού και της εξάρτησης ∙ όλων τους αντάμα!!! Μια αντιδραστική «οικουμενική» συγκυβέρνηση που μάλλον ήδη «ψήνεται», όπως έδειξε η εκλογή του γνωστού πατενταρισμένου δεξιού Παυλόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας, χωρίς να βγάλουν ούτε κιχ οι ΣΥΡΙΖαίοι της «Αριστεράς» μέσα στη βουλή!!!

     Μάλλον θα σερβίρουν τον καινούργιο αυτό καυτό …λαπά, μετά από μερικούς μήνες, για να επισημοποιήσουν το επόμενο μνημόνιό τους με τα ευρω-μαντρόσκυλα! Θα ’χει μάλλον προηγηθεί το ξωπέταγμα του Σαμαρά στα αζήτητα της πολιτικής, πιθανώς μαζί με όλη τη χουντική κλίκα που τον περιστοιχίζει, και η αντικατάστασή του από κάποιον «καραμανλικό» κεντροδεξιό-συναινετικό και «όχι έξαλλο». Ίσως κι από τον ίδιο τον κυρ-Κωστάκη, τον ομώνυμο!

    (Ακόμα κι αν το διαψεύδει αυτό το σενάριο σήμερα ( 28-2-2015) ο κ.Τσίπρας, μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, να μας συγχωρεί πολύ ο κύριος, αλλά δεν πιστεύουμε πλέον τίποτε από τα λεγόμενά του, μετά τη συμφωνία του με τα ιμπεριαλιστικά τσακάλια, όπου παρατάθηκε το γδάρσιμο του Λαού μας και ταυτόχρονα βαφτίστηκαν πλέον … «θεσμοί των εταίρων» οι επιθεωρητές της υποδούλωσης και τα μαντρόσκυλα της δυστυχίας μας…

    Άλλωστε και οι πιο «έγκυρες» αστικές εφημερίδες επιμένουν σ’ αυτό ή σε κάτι παρόμοιο…)

     Ιδιαίτερα, μού έκανε εντύπωση στην ψευτοαριστερή αυτή εφημερίδα  το γεγονός ότι ορισμένοι από τους τελάληδές της κλείνουν σε όλες τις πτώσεις το παραμύθι αυτό περί «εθνικής ενότητας», στηρίζοντάς το στον παμπάλαιο αντιδραστικότατο μύθο της … «πτωχής σε πόρους» και αδύναμης –εκ της φύσεώς της Ελλάδας!!! Μιας Ελλάδας που δεν μπορεί με τίποτα να γίνει και να παραμείνει ανεξάρτητη από τα ιμπεριαλιστικά κοράκια, βαδίζοντας στο δρόμο του Σοσιαλισμού!!!

    Ο κ. Ζέρβας, π.χ. «δίνει ρέστα» στο σημείο αυτό!

    Πρόκειται εδώ για μια από τις χειρότερες «υπηρεσίες» που προσφέρουν στο Λαό μας οι κύριοι του «Δρόμου της Αριστεράς»: Για να αβαντάρουν ουσιαστικά την υποταγή του Λαού μας στην αστική διαχείριση της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, για να στηρίξουν τη «νέα, αριστερή» εκδοχή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, των κ.κ. Τσίπρα-Βαρουφάκη και των «εταίρων μας, θεσμών», φτάνουν στο σημείο να νεκρανασταίνουν τον αντιδραστικότατο μύθο της Ελλάδας-αιώνιας Ψωροκώσταινας, ένα μύθο που συνέτριψε με τον πιο επιστημονικό και κατηγορηματικό τρόπο το ΚΚΕ και το ΕΑΜ πριν 70 χρόνια.

    (Και είναι δυστύχημα που σήμερα αυτός ο βρωμερός μύθος-μπαμπούλας   - της ...Ψωροκώσταινας που θα ...καταστραφεί, αν βγει από το γελαδομάντρι των λύκων της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ!- ο μύθος αυτός,  με τη σύγχρονη μορφή του,  της "αναγκαίας"υπόκλισης στη δήθεν -και αναπόφευκτη ...- «παγκοσμιοποίηση», έχει τρουπώξει  για τα καλά στις συνειδήσεις απλών και έντιμων αριστερών ανθρώπων, κι όχι μόνο στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ…).

    Οι γκρίνιες, λοιπόν, των «αριστερών» αυτού του είδους, οι οποίες μπορεί μεν να επισημαίνουν ορισμένα –ή και πάρα πολλά σωστά επιμέρους στοιχεία της υπόθεσης-αυτό δεν τους το αρνούμαστε, για να είμαστε δίκαιοι!- δεν μπορούν επ’ ουδενί λόγω να αλλάξουν προς το θετικότερο την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κ.κ. Τσίπρας-Βαρουφάκης και σία, άλλωστε, έχουν προ πολλού δεσμευτεί απέναντι στο κεφάλαιο, ότι δεν πρόκειται να αγγίξουν τα «όσια και τα ιερά» των ντόπιων πιράνχας. Και το κυριότερο απ’ αυτά σήμερα είναι το μάντρωμα του Λαού μας στη στρούγκα της ψευδεπίγραφης Ευρωένωσης, η οποία αποτελεί μόνο την αντεπαναστατική-αντιλαϊκή στρατο-χωροφυλακή του μονοπωλιακού κεφαλαίου, για τη διαιώνιση του καπιταλισμού στην Ευρώπη, διά πυρός και σιδήρου.

    Από τη στιγμή που οι όλοι οι ΣΥΡΙΖαίοι –όπως και όλοι οι οπορτουνιστές, όλων των εποχών (βλ. «Κ»ΚΕ εσωτ. -ΕΑΡ- και τα ρέστα, μέχρι και το γκρουπούσκουλο-καραγκιοζιλίκι του γραφικότατου εκείνου κ. Ηλία Ζαφειρόπουλου, που το βάφτισε «Οργάνωση Ανασυγκρότησης του ΚΚΕ» και βλέπει παντού το δάχτυλο της …Ρωσίας να απειλεί τη «μαμά ΕΕ», γι’ αυτό αναζητεί απεγνωσμένα μια κοκκινόμαυρη συμμαχία με τους …κκ. Ανδριανόπουλο-Μάνο-Τζήμερο και λοιπά μαντρόσκυλα της ΕΟΚικής - ΝΑΤΟϊκής εξάρτησης!!!)- έγιναν τελάληδες και σοβατζήδες της απαίσιας αυτής ΕΟΚ-ΕΕ, εξυπηρετούν ουσιαστικά και χωρίς καμιά … «έξοδο διαφυγής» την αστική δικτατορία στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο. Είναι οι «αριστεροί» ψάλτες του καπιταλισμού και τίποτε άλλο.

    Νομίζω ότι, στην παρούσα συγκυρία, χρέος των Κομμουνιστών στη χώρα μας είναι να βρουν το δρόμο της αληθινής ενότητας και, αφού ανοίξουν μια μεγάλη, μετωπική αγκαλιά, που θα χωράει μέσα της κάθε έντιμο Αριστερό, Ριζοσπαστικό και Δημοκράτη, απλό, οπαδό, μέλος ή στέλεχος που θα απεγκλωβίζεται οριστικά από τη ΣΥΡΙΖέικη απάτη, με μαζικούς, αποφασιστικούς, καλά οργανωμένους αγώνες, να … «αλλάξουν τα φώτα» όχι μόνο στους κ.κ.Τσίπρα-Βαρουφάκη-Δραγασάκη-Σταθάκη και λοιπούς ανοιχτούς κήρυκες της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά και στις ψευτοαριστερές σουπιές κάθε μάρκας, που ασκώντας ανούσια «κριτική» εκ των ένδον, γίνονται το «αριστερό» δεκανίκι των νέων διαχειριστών της δικτατορίας του κεφαλαίου σ’ αυτήν εδώ τη χώρα.

    Κι άλλο στήριγμα για το Λαό μας, από τους Κομμουνιστές αυτού του τόπου, απ' όλους τους πραγματικούς –εννοείται- Κομμουνιστές, ανεξάρτητα από το πού βρίσκονται σήμερα, με αυτή τη διαιωνιζόμενη πολυδιάσπαση που μας κληρονόμησε το παρελθόν- δεν υπάρχει κι ούτε πρόκειται να υπάρξει…


28-2-2015.

Β.

Με αφορμή σχετικό άρθρο του κ. Ευτύχη Μπιτσάκη στην iskra.gr

    Ο πάλαι ποτέ σύντροφος-φιλόσοφος, ο κ. Ευτύχης Μπιτσάκης, ουσιαστικά αβαντάρει τους κ.κ. Τσίπρα και Βαρουφάκη. Οι "αριστερές" του επισημάνσεις, σωστές βέβαια στη γενικότητά τους, καταλήγουν στην καλλιέργεια του ενστικτώδικου ...φόβου για το τι μας περιμένει αν τυχόν και φύγει ο Τσίπρας, γι' αυτό, τι να γίνει, ας φάμε στη μάπα τα μέτρα παράτασης του γδαρσίματός μας κι έπειτα από 4-5 μήνες βλέπουμε!

    Πράγματα απαράδεκτα δηλαδή για όποιον θέλει να λέγεται κομμουνιστής ή επαναστάτης. Αυτό που κάνει τώρα ο φιλόσοφός μας είναι τελικά αυτό που κάνουν οι περισσότεροι απ' όσους ασκούν μια "γκρινιάρικη" -εξ αριστερών υποτίθεται-  κριτική στον κ. Τσίπρα ή πολύ περισσότερο στην ΕΕ (κριτική για το στυγνό νεοφιλελευθερισμό- νεοσυντηρητισμό της μαφίας Μέρκελ- Σόιμπλε και σία), χωρίς επί της ουσίας να φτάνουν ούτε στιγμή στην αποκάλυψη του ίδιου του ιμπεριαλιστικού-αντιδραστικού εκ φύσεως- ρόλου της ΕΕ ,που είναι το στρατηγείο του σάπιου καπιταλισμού στη γηραιά ήπειρο (και που δεν αλλάζει με τίποτα, παρά μόνο ανατρέπεται από την προλεταριακή επανάσταση), ούτε βέβαια σε αμφισβήτηση του κ. Τσίπρα και του κ. Βαρουφάκη!

    Αυτά παθαίνουν όσοι, από οπορτουνισμό και μόνο, υποκλίθηκαν εδώ και χρόνια στην ΕΕ και ακολούθησαν το ρεύμα του συρμού, που την παρουσιάζει  σαν το ...νέο ιδεώδες "μας".

    Κρίμα κ. Μπιτσάκη. Αλλά αυτή είναι η φυσική κατάντια όσων πάρουν αυτό το δρόμο έστω και στ’ άχαρα γεράματα…

1-3-2015

 

7.

Άμεση πρέπει να 'ναι η απάντηση των λαϊκών δυνάμεων. Κόψτε τώρα τη φόρα των Τσίπρα-Bαρουφάκη και σία! 

Ανοιχτή επιστολή προς την εφημερίδα "ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" και το σύντροφο ΡΟΥΝΤΙ ΡΙΝΑΛΝΤΙ, επικεφαλής της Κ.Ο.Ε.

(συνιστώσας του έτσι λεγόμενου 'ΣΥΡΙΖΑ')

πρώτη δημοσίευση: 24-6-2015


Σκιάθος, 24 του Ιούνη 2015, ώρα 8 το πρωί


   Σύντροφοι του "Δρόμου"

   Διαβιβάστε άμεσα αυτό το σημείωμα στο σύντροφο Ρούντι Ρινάλντι.
   Τα ψέματα τελειώνουν. Η ευρωλακέδικη παρέα του ψευτοαριστερού απατεώνα Τσίπρα ετοιμάζεται να μας περάσει τη θανατερή θηλιά στο λαιμό.
   Ο νεαρός αυτός οπορτουνιστάκος δεν έχει καμιά αναστολή. Είναι ικανός να αναδειχτεί σε νεκροθάφτη της ίδιας της έννοιας της Αριστεράς, προκειμένου να εξυπητήσει τα σχέδια του ευρωιμπεριαλισμού, τα οποία και απολύτως έχει αποδεχτεί εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, παρά  τις "παπαριές" και τα παραμύθια-φούμαρα που πουλούσε με την οκά στο Λαό.
    Σύντροφε Ρούντι, οι στιγμές είναι κρίσιμες.
    Μόνο από σας εξαρτάται πλέον το άμεσο μπλοκάρισμα των αντιλαϊκών σχεδίων του Τσίπρα, του Βαρουφάκη, του Δραγασάκη, του Τσακαλώτου, του Σταθάκη, του Παπαδημούλη, του Πανούση και όλων των παρόμοιων ξεσκονόπανων του ευρωιμπεριαλισμού..
   Ήταν βέβαια λάθος των Μαρξιστών-Λενινιστών της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ), που συνέπραξαν στο στήσιμο από τους απατεώνες τύπου Τσίπρα, της αντιλαϊκής αυτής φάμπρικας που ονομάστηκε "ΣΥΡΙΖΑ", αλλά τουλάχιστον οι δικές σας αφετηρίες και προθέσεις ήταν έντιμες και εντελώς διαφορετικές από εκείνων των ευρω-ξεσκονοπανων που προαναφέραμε.
    Το σφάλλειν ανθρώπινον. Καιρός είναι να το διορθώσουμε έμπρακτα.
Απ' ό,τι γνωρίζουμε, πέραν από τη συντρόφισσα Ελένη Σωτηρίου, που δηλώνει ότι δεν ψηφίζει την ταφή του Λαού μας, υπάρχουν και άλλοι σύντροφοι της ΚΟΕ στην κοινοβουλευτική ομάδα του ψευδεπίγραφου "ΣΥΡΙΖΑ". Στο χέρι σας είναι να τους καθοδηγήσετε στο σωστό δρόμο.
   Και αυτός ο δρόμος είναι μόνο ένας:
   Σήμερα κιόλας, μέχρι το μεσημέρι, προτού η εξουσιαστική σπείρα των ευρωλακέδων προχωρήσει παραπέρα το ξεπούλημα, δώστε εντολή στους συντρόφους βουλευτές σας, όσοι και να'ναι, 2 ή 3, ή 5, να δηλώσουν επίσημα στη βουλή ότι ανεξαρτητοποιούνται από το μαντρί του Τσίπρα και εκπροσωπούν πλέον στη Βουλή την ΚΟΕ, η οποία δηλώνει ανοιχτά στον ελληνικό Λαό:
    Όχι μόνο δεν θα δώσουμε καμιά ψήφο στα νέα μνημόνια, αλλά καλούμε όλο τον εργαζόμενο Λαό να βγει άμεσα στους δρόμους και να κηρύξει παντού απεργία, διεκδικώντας ξεκάθαρα το ξωπέταγμα των ιμπεριαλιστών δολοφόνων, την άμεση έξοδο της Ελλάδας από το  ιμπεριαλιστικό γελαδομάντρι της  ΕΟΚ.

    Αυτή η κίνηση πρέπει να γίνει άμεσα, από σας τον ίδιο και τους άλλους συντρόφους σας, ΤΩΡΑ, πριν βάλουν τα ευρω-ξεσκονόπανα την υπογραφή τους.
Και αφήστε τους να κόψουν το σβέρκο τους, να ιδούμε τι διάολο θα πράξουν.
    Στη χειρότερη περίπτωση, η ξεφτίλα του Τσίπρα θα αφορά απολύτως τον ίδιο και τους παρακεντέδες του, οι οποίοι και θα ψηφίσουν το μνημόνιο σφαγής, αντάμα με τα ασπόνδυλα της Νου-δου, της μαντάμ Φώφης και του ταγματασφαλίτικου βουρκο-Πόταμου.
Και μετά να πάνε στο διάολο, οριστικά και αμετάκλητα.

   Σύντροφε Ρούντι
   Όποιοι σήμερα ψηφίσουν αυτά τα μέτρα, που πάνε να φέρουν οι Τσιπρο- Βαρουφάκηδες και σία, θα έχουν -αργά ή γρήγορα- ένα επαίσχυντο πολιτικό τέλος, ενώ είναι εξίσου σίγουρο ότι θα πληρώσουν τα εγκλήματά τους και ενώπιον του λαϊκού δικαστηρίου της αυριανής Λεύτερης-Λαϊκοδημοκρατικής Ελλάδας.
   Σε σας και μόνο μπορούμε να έχουμε μιαν εμπιστοσύνη και μια διαφορετική εκτίμηση απ' όλους αυτούς που συμμετέχουν ακόμα στον ψευδεπίγραφο "ΣΥΡΙΖΑ".
    Στους Λαφαζάνη-Λεουτσάκο--Στρατούλη δεν μπορεί να υπάρχει η παραμικρή εμπιστοσύνη. Ωστόσο  και στη δική τους την ομάδα δεν μπορεί παρά να υπάρχουν έντιμοι αριστεροί άνθρωποι κι όχι νενέκοι κι ασπόνδυλα της καρέκλας. Μια δική σας αποφασιστική διαφοροποίηση από τη βρόμικη στρούγκα του Τσίπρα, μια ανοιχτή ανεξαρτητοποίηση της ΚΟΕ, είναι πολύ πιθανόν να αποτελέσει τον καταλύτη για την απεμπλοκή και αυτών των έντιμων συντρόφων και συναγωνιστών, ώστε να αντιπαρατάξουν αποφασιστικά και τη δική τους τη γροθιά στα μούτρα εκείνων των αισχρών πολιτικών απατεώνων, που καταδημαγώγησαν το Λαό και τον τόπο μας, επί 5 χρόνια κι ως το μοιραίο φετινό Γενάρη.
    Οι μεγάλοι ηγέτες των μαζών δεν φέρνουν πάνω τους κάποιο πιστοποιητικό εκ γενετής. Αυτοί αναδεικνύονται στις κρίσιμες ώρες της Ιστορίας, γιατί πάνε κόντρα στο ρεύμα της καταστροφής του Λαού.
Κάνετε σήμερα εσείς το μεγάλο αποφασιστικό βήμα και η Ιστορία θα σας δικαιώσει.
    Οι καιροί δεν περιμένουν!

Με εκτίμηση και συναγωνιστικούς χαιρετισμούς.
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ανεξάρτητος Μαρξιστής-Λενινιστής κι οπαδός της ενότητας όλων των Κομμουνιστών,
εκπρόσωπος της νέας Συντακτικής Επιτροπής της αριστερής- αγωνιστικής ιστοσελίδας της Σκιάθου

Το ΠΑΜΕ έβαλε στο μνημονιακό κάδρο τον Αλέξη – Κατάληψη στο ΥΠΟΙΚ





8.
Τρεις συμβολικές εικόνες από την «πολιτική μάχη» πριν το δημοψήφισμα.

πρώτη δημοσίευση:  5-7-2015


   Και οι τρεις αυτές εικόνες, που θα σας περιγράψουμε, είναι παρμένες από την πόλη του Βόλου, μιαν αρκετά αντιπροσωπευτική -νομίζουμε- εργατική και μικροαστική επαρχιακή πόλη της χώρας μας, και έλαβαν χώρα τις τελευταίες μέρες πριν το σημερινό δημοψήφισμα. Είναι -πiστεύουμε- και συμβολικές και απολύτως χαρακτηριστικές της πολιτικής συγκυρίας και του συσχετισμού που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας.


    Εικόνα πρώτη: Το βράδυ της Παρασκευής, 3 του Ιούλη 2015, η κεντρική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων οργανώσεων που υποστηρίζουν το «ΟΧΙ στην “πρόταση” των ευρω-εταίρων και θεσμών» (δηλαδή το «ΟΧΙ» που δεν αφορά και την αντίστοιχη “πρόταση” της κυβέρνησης του Τσίπρα) ήταν και μεγάλη και δυναμική. Χώρος συγκέντρωσης: το μνημείο των ηρώων στην παραλία του Βόλου, μπροστά στο Πανεπιστήμιο.

     Νομίζουμε ότι πρόκειται για το χώρο που ταιριάζει απόλυτα και συμβολίζει πάρα πολλά για τον κόσμο αυτό, έντιμο αριστερό κόσμο –κατά βάση- που υποστηρίζει ουσιαστικά την παραμονή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ενάντια στους αδίστακτους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς των ευρω-κοράκων, χωρίς όμως να έχει ακόμα καταφέρει να πετάξει μακριά του τις μεγάλες αυταπάτες που έσπειρε στο διάβα της η ψεύτικη-ρεφορμιστική «Αριστερά» των τελευταίων 35 χρόνων. Δηλαδή, τις αυταπάτες  για μιαν δήθεν «άλλη ΕΕ, των Λαών και της κοινωνικής δικαιοσύνης», που πολλοί ελπίζουν ακόμα ότι μπορεί να επιτευχθεί με … «ομαλές κοινοβουλευτικές διαδικασίες και αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη», με … «πολιτισμένη διαπραγμάτευση μεταξύ …εταίρων»  και με «σεβασμό των Ευρωπαίων στη δημοκρατική θέληση του ελληνικού λαού»!...

    Πράγματι, αγαπητοί φίλοι. Οι άνθρωποι αυτοί που συγκεντρώθηκαν μπροστά στο μνημείο των ηρώων, κατάφεραν πράγματι –και πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε αυτό!- να δείξουν έναν… (ασυνήθιστο γι’ αυτούς μέχρι σήμερα) ηρωισμό, αφού κατάφεραν να μείνουν όρθιοι και να πουν ένα «ΟΧΙ», έστω και "μισό",μέσα σ’ αυτές τις τόσο δύσκολες  συνθήκες του οικονομικού στραγγαλισμού του Λαού από τους ιμπεριαλιστές, στις συνθήκες των απροκάλυπτων και ωμών εξωτερικών επεμβάσεων, στις μέρες της πιο χυδαίας και ασύδοτης τρομολαγνικής προπαγάνδας όλων των συστημικών Μέσων Μαζικής Πλύσης εγκεφάλου, κυρίως δε των αηδιαστικών τηλεκάναλων της συμφοράς…

    Ταυτόχρονα, ο χώρος του Πανεπιστημίου συμβολίζει για πολλούς αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο το επίπεδο των σπουδών και τα τυχόν επαγγέλματα που ασκούν (μηχανικοί, καθηγητές, δικηγόροι, λογιστές… ) αλλά κυρίως –και αυτό συμβαίνει για όλους τους, είτε έχουν πτυχίο ή όχι είτε είναι χειρώνακτες εργάτες είτε «μικροαστοί» διανοούμενοι- το χώρο που καλλιέργησε και επιστημονικά «συστηματοποίησε» τις ρεφορμιστικές και ευρωλάγνες αυταπάτες περί «δημοκρατικής εξέλιξης του ιμπεριαλισμού σε …σοσιαλισμό», περί «Ευρώπης των Λαών και της Δημοκρατίας» και τα παρόμοια, που καμιά φυσικά σχέση δεν έχουν με την αδήριτη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική πραγματικότητα… Άλλωστε, το ίδιο αυτό Πανεπιστήμιο ήταν το όνειρο, το απωθημένο και το φετίχ τόσων και τόσων εργατικών οικογενειών του τόπου μας, αφού στο πτυχίο του ακουμπούσαν καί ακουμπούν τις ελπίδες τους για την … κοινωνική ανέλιξη και καταξίωση των παιδιών τους. Για να μη γίνουν εργάτες ή φτωχοί αγρότες, αλλά …σεβαστοί «μικροαστοί», γιατί όχι και κανονικοί …αστοί μια μέρα,  με την …αξία τους!!! Τυφλές και αβάσιμες προσδοκίες, τη στιγμή που, για τόσες δεκαετίες πια, με την οικονομική και κοινωνική προοπτική του τόπου παραδομένη στον αυτόματο πιλότο της ΕΟΚ-ΕΕ, όλοι έβλεπαν την προλεταριοποίηση ακόμα και την περιθωριοποίηση των «μορφωμένων-διανοουμένων» βλαστών τους, για τους οποίους ξόδεψαν «μια περιουσία» και που εξακολουθούν να τους …συντηρούν, άνεργους κι απελπισμένους στα 35 ή και στα 40 τους χρόνια, με μια κουτσουρεμένη ψωροσύνταξη, που δεν ξέρουν πια πού μπορεί ακόμη να καταβυθιστεί…

    Ευχόμαστε ολόψυχα στους ανθρώπους αυτούς του Λαού μας, το μνημείο των ηρώων μπροστά στο οποίο συγκεντρώθηκαν και η απόφασή τους για το ΟΧΙ, η οποία πιθανότατα και θα πάρει ένα μεγάλο ποσοστό σήμερα, όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, να συμβολίζουν στο εξής μόνο το πρώτο τους βήμα στην πραγματικά ηρωική πορεία που θα πρέπει να βαδίσει ο ελληνικός λαός για την οριστική απαλλαγή από τις ρεφορμιστικές και «ευρωπαϊκές» τους αυταπάτες κάθε μάρκας!     Ευχόμαστε ειλικρινά, η ίδια η πορεία των πραγμάτων, που θα ακολουθήσει και οι ακόμα πιο απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πραξικοπηματικές ενέργειες των ευρω-κοράκων, που θα ακολουθήσουν το σημερινό ΟΧΙ, να αφυπνίσουν για τα καλά αυτούς τους ανθρώπους του λαού μας, να τους ριζοσπατικοποιήσουν ακόμα περισσότερο. Να γίνουν η αφορμή ώστε «να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι», να ορθώσουν ανάστημα και απαιτήσεις απέναντι στην ίδια τη διαχειριστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και να ματαιώσουν και τα δικά της «μνημόνια» συμβιβασμού με τα ευρωκοράκια. Ευχόμαστε το σημερινό, έστω και λειψό τους ΟΧΙ και όσα θα ακολουθήσουν,  να τους ωθήσουν με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα και επιμονή στον πραγματικά ασυμβίβαστο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα για τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία του τόπου μας, στον μαζικό κι ενωτικό καθημερινό αγώνα σε όλους του τόπους δουλειάς, σε κάθε μέρος της πατρίδας μας, στην πραγματική, βαθύτατη και ανεπίστρεπτη ρήξη του ελληνικού λαού με το δυτικό επικυρίαρχο ιμπεριαλισμό, που σίγουρα θα ανοίξει το δρόμο για την επαναστατική- σοσιαλιστική αναγέννηση αυτής της χώρας.

    Ο γνήσιος λαϊκός ηρωισμός, ο ηρωισμός που ξεκινά από την ακλόνητη και αλύγιστη απόρριψη της απελπισίας και της μοιρολατρίας, όπου μπορεί να μας ρίξει η διαρκώς ογκούμενη φτωχοποίηση, ο γνήσιος λαϊκός ηρωισμός που έρχεται μέσα από την πεμπτουσία της ίδιας μας της Ιστορίας, είναι απολύτως απαραίτητος όρος επιβίωσης και αντεπίθεσης.

    Ο ηρωισμός αυτός θα χρειαστεί απολύτως, τόσο στους σημερινούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και σε όλους μας, στις σκληρές και ανελέητες συγκρούσεις που έρχονται αναπόφευκτα…

     Εικόνα δεύτερη: Την ίδια περίπου ώρα και πάλι στην παραλία του Βόλου μια δεύτερη συγκέντρωση, σαφώς μικρότερη από την προηγούμενη, αλλά υπαρκτή και σαφής και αυτή ως προς το μήνυμά της, εξελίσσεται μπροστά στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας (παράρτημα, ως γνωστόν, της διαβόητης Ευρω-τράπεζας). Εδώ έχουν συγκεντρωθεί οι οπαδοί του … «ΝΑΙ σε ό,τι επιτάσσει η ΕΕ». Κόσμος και κοσμάκης κάθε λογής και εδώ, όμως σαφέστατα τον τόνο δίνει ο σκληρός κομματικός πυρήνας και απλοί οπαδοί της Δεξιάς, συνεπικουρούμενος από τα τελευταία απομεινάρια του πάλαι ποτέ «ΠΑΣΟΚ» (κυρίως εδώ πρόκειται για στελέχη του σκληρού κι αδίστακτου εκείνου μηχανισμού που αλώνιζε στα χρόνια του Σημίτη…) ενώ συμβολική παρουσία έχουν ορισμένοι σφραγιδοκράτορες του -έτσι λεγόμενου- «Ποταμιού», της πάλαι ποτέ «συγκυβερνώσας ΔΗΜΑΡ» (όσοι από δαύτους ακολουθούν ακόμα τον Πρόεδρό της, γιατί οι υπόλοιποι… λάκισαν κατά ΣΥΡΙΖΑ μεριά!). Στην ουσία, πίσω από αυτή τη συγκέντρωση βρίσκεται ένα ευρύτερο αντιδραστικό συστημικό μπλοκ, που συνέπηξαν οι ενώσεις των κεφαλαιοκρατών βιομηχάνων και μεγαλεμπόρων, τα πιο αδίστακτα πολιτικάντικα στοιχεία του λεγόμενου «αυτοδιοικητικού χώρου» και βέβαια οι αντιδραστικές πλειοψηφίες κοινωνικών φορέων, όπως επιμελητήρια, εμπορικοί σύλλογοι. Το παρόν δίνουν μέχρι και τα στελέχη του καθεστωτικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, της λεγόμενης «ΓΣΕΕ» και του εδώ παραρτήματός της, του λεγόμενου «Εργατικού Κέντρου Βόλου», Πατενταρισμένοι αστοί και πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο ταλαίπωρο εργατικό κίνημα…

    Στους συγκεντρωμένους απευθύνεται ως κεντρικός ομιλητής κάποιος καθηγητής της αγοραίας αστικής οικονομολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (των λεγόμενων «χρηματοοικονομικών» που φυσικά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την επιστήμη της Πολιτικής Οικονομίας, κι αυτό ασχέτως από το εάν μιλάμε για την κλασσική αστική ή για τη μαρξιστική Πολιτική Οικονομία…)

   Και –ω του θαύματος!- ο καθηγητής αυτός των αγοραίων economics του «νεοφιλελεύθερου ευρω-μονόδρομου», μη μπορώντας φυσικά να υποστηρίξει το περιβόητο «ΝΑΙ» με τα στοιχεία και τους αριθμούς της ΚΟΜΙΣΙΟΝ και του ΔΝΤ, αποφασίζει να απευθυνθεί στους δεξιούς ακροατές τους απαγγέλλοντάς τους τούς στίχους του …μεγάλου και μοναδικού Κομμουνιστή Ποιητή μας Κώστα Βάρναλη:

«Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμ’ ίσως κάποιο θάμα!».

    Ναι, ακριβώς με αυτούς τους στίχους! Πάλι καλά που δεν έβαλε από τα μεγάφωνα και τη μεγαλειώδη μελοποίησή τους από τον Μίκη Θεοδωράκη, με την εμβληματική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση!!

    Και οι συγκεντρωμένοι δεξιοί, «Πασόκοι» και σία αποκρίνονται με το σύνθημα: «Μένουμε Ευρώπη,θέλουμε ευρώ», ξεχνώντας προφανώς να το συμπληρώσουν με τη φράση:  «Ευρώ-ευρώ-ευρώ ... τον κακό μας τον καιρό!»

    Δεν μπορείτε να πείτε, αγαπητοί μας φίλοι, ότι μπορούσε να υπάρξει κι εδώ μεγαλύτερος συμβολισμός από αυτόν! Πριν βιαστείτε να εκφράσετε την πρώτη και σίγουρα σωστή διαπίστωσή σας πως σε τούτη την κατακαημένη την Ελλάδα μερικές φορές οι λέξεις και οι έννοιες χάνουν κάθε νόημα, σκεφτείτε μονάχα αυτό: Ταιριάζει ή δεν ταιριάζει το ποίημα των «δειλών και μοιραίων» του Βάρναλη ακριβώς σ’ αυτούς εδώ τους συγκεντρωμένους μπροστά από την «ελληνική ευρω-τράπεζα» και μάλιστα σε όσους από αυτούς είναι απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι συντηρητικών απόψεων;

    Εμείς πιστεύουμε ότι οι στίχοι αυτοί ταιριάζουν γάντι στους καημένους αυτούς ανθρωπάκους, οι οποίοι μια ολόκληρη ζωή διαπαιδαγωγήθηκαν στη νοοτροπία του ραγιαδισμού και της εξυπηρέτησης του ατομικού συμφέροντος και του μικροσυμφέροντος! Σκεφτείτε αλήθεια με ποιες «αξίες» και με ποια «πρότυπα» κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά ανδρώθηκε όλος αυτός ο λαϊκός κοσμάκης που εξακολουθεί ακόμα να ψηφίζει τη Δεξιά όλων των αποχρώσεων. (Δεν μιλάμε εδώ για τους καριερίστες και τους καιροσκόπους επαγγελματίες της διαχείρισης της εξουσίας που στελεχώνουν αυτό τον πολιτικό χώρο. Αυτοί είναι το ίδιο στυγνοί και το ίδιο αδίστακτοι με εκείνους που προαναφέραμε από το χώρο του ψευτοσοσιαλιστικού «Πασόκ»… Γι’αυτό άλλωστε και τακίμιασαν στα ξεκούδουνα, προκειμένου να μη χαθεί η «κουτάλα»…)

    Ένα μέρος του λαού μας είναι αυτοί όλοι οι απλοί δεξιοί άνθρωποι, που τους «γαλούχησαν» επί δεκαετίες με το αντικομμουνιστικό δηλητήριο, με τις δεισιδαιμονίες για το ρόλο της «αγοράς» και με την απόλυτη υποταγή στους ισχυρούς του χρήματος και της εξουσίας, ντόπιους και ξένους! Είναι οι κακόμοιροι εκείνοι ραγιάδες, που συνήθισαν να σκέπτονται ότι είναι φυσικός …νόμος να «ανήκομεν εις την Δύσιν», να μας κουλαντρίζουν οι ΗΠΑ, η ΕΟΚ-ΕΕ και το ΝΑΤΟ και να πιστεύουμε ότι «ζούμε από τις ελεημοσύνες των δανειστών-εταίρων μας, που ο Θεός να μας κόβει μέρες και να τους δίνει χρόνια»… Που θεωρούν ότι δεν είναι δυνατόν να διανοηθεί ούτε η κατσίκα να βοσκήσει πέρα από κει που φτάνει το σκοινί της, ούτε το σκυλί να …δαγκώσει το χέρι του …αφέντη-ευεργέτη του… Έστω κι αν το «φαΐ» που δίνει ο … «ευεργέτης» αυτός είναι σκέτη …φόλα.

    Έστω και αν επί χρόνια ολόκληρα τρώνε oι ίδιοι στη μάπα τους, ανελέητα αυτήν ακριβώς τη φόλα, και κατεξοχήν την τελευταία πενταετία… Βρε, δεν τρέχει τίποτα! Τοπικοί βουλευτάδες, εργοδότες, μέχρι και …μεγαλο-παπάδες είπαν και ομίλησαν: «ΝΑΙ σε όλα!». Και το πιστόν …ποίμνιον έσπευσε να υπακούσει για μια ακόμη φορά…

    Η πολιτική και ιδεολογική σκλαβιά του ανίδεου φτωχού ανθρώπου στα δόγματα των ντόπιων και των ξένων αφεντάδων του είναι η χειρότερη μορφή σκλαβιάς. Και βέβαια η υποδούλωση στην νοοτροπία του «εγώ» του υπέρμερτρου εκείνου «εγώ», «εγώ», «εγώ» και του συνακόλουθου φιλοτομαρισμού, η υποδούλωση στην ατομική μικροϊδιοκτησία, στα τριάκοντα...ευρουλάκια που «φωλιάζουν» ακόμη στο ΑΤΜ της τράπεζας , ο ανείπωτος φόβος για κάθε τι το διαφορετικό από τα καθιερωμένα, ο φόβος του χάους, που κάνει σκουπίδι κάθε αξιοπρέπεια και κάθε περηφάνια, η έλλειψη κάθε επαφής με τον οργανωμένο συλλογικό ταξικό αγώνα της Εργατικής τάξης και του λαού, η έλλειψη κάθε πνεύματος αληθινής κοινωνικής αλληλεγγύης, όλα αυτά μαζί είναι τα χαρακτηριστικά των μικρών και ταπεινών δούλων. Αυτών που τρέμουν πιο πολύ από τα …αφεντικά τους τούς εφιάλτες που θα έπρεπε να στοιχειώνουν μόνο τον ύπνο των αφεντικών τους.

    Αυτών των φτωχοδιάβολων, που αν και ουσιαστικά, όπως κι όλοι οι άλλοι, έχουν μείνει …ταπί από την πολιτική του Σαμαρά και των ευρωιμπεριαλιστών, θα σπεύσουν να ρίξουν ψήφο στην ίδια κάλπη με το Μητσοτάκη, το Σαμαρά, το Βενιζέλο, το Σταύρο Θεοδωράκη, το Μπουτάρη, το γνωστό, χρυσό δημιούργημα της ..."σκληρής προπόνησης" ( του αλήστου μνήμης προπονητού Ιακώβου), και βουλευτή της μνημονιακής συμφοράς μας, κύριο Πίρο Δίμα, το Σύνδεσμο Βιομηχάνων, το σύνδεσμο Εξαγωγέων, το ΕΒΕΑ, τις ενώσεις των ευρω-δίαιτων και ευρωμπουκωμένων  μεγαλοτσιφλικάδων και των  μεγαλογελαδαραίων, και όλους τους άλλους ζάπλουτους εκμεταλλευτές τους!

    Είναι λοιπόν αταίριαστοι για τους απλούς ανθρώπους αυτής της συγκέντρωσης οι «Μοιραίοι» του Βάρναλη, όταν όλοι αυτοί οι λαϊκοί φουκαράδες είναι ο …ίδιος ορισμός των δειλών, των μοιραίων και των άβουλων»;

   Να ευχηθούμε, από βάθους καρδιάς, οι επόμενες αναπόφευκτες σκληρές  αναμετρήσεις με τον ταξικό εχθρό και τους ιμπεριαλιστές δυνάστες του τόπου, να ξυπνήσουν και να  ξεκόψουν όσο γίνεται περισσότερους παρόμοιους απλούς ανθρώπους από τον αδίστακτο και κατάμαυρο κομματικό μηχανισμό της «Πασοκο-Νου-δού». Να απαλλάξουν οριστικά τους κατακαημένους απλούς ανθρώπους του λαού  από την πολιτική κηδεμονία όλων εκείνων των αδίσταχτων καννίβαλων,  που «μαζί τα έφαγαν» και που θέλουν να εξακολουθήσουν να τρώνε τις σάρκες όλων ανεξαίρετα των εργαζομένων…

   Να ευχηθούμε ολόψυχα στους δυστυχισμένους αυτούς συμπολίκτες μας  να καταλάβουν και να κάνουν πράξη, τόσο την καταδίκη της μοιρολατρίας τους από το Βάρναλη, όσο και τους παρακάτω εξίσου σπουδαίους στίχους του ίδιου Ποιητή μας:

«Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο,

άιντε σύμβολο αιώνιο,

αν ξυπνήσεις μονομιάς,

θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!»

    Άμποτε!

   Εικόνα τρίτη: Σε μια από τις εξορμήσεις που πραγματοποίησαν στις εργατογειτονιές του Βόλου και της Νέας Ιωνίας κλιμάκια του ΚΚΕ, για να προπαγανδίσουν το αγωνιστικό-άκυρο ψηφοδέλτιο, (αυτό που γράφει «ΟΧΙ και στην αντιλαϊκή πρόταση της ΕΕ και στην αντιλαϊκή πρόταση της κυβέρνησης. Ρήξη με την ΕΕ και Λαϊκή εξουσία», το οποίο επέλεξε η ηγεσία του Κόμματος στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα), ένας απλός αλλά τόσο εκφραστικός παππούς, ένας άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στην πιο σκληρή χειρωνακτική δουλειά, δηλώνοντας την αγανάχτησή του τόσο από την εγκληματική αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και τα ευρω-αφεντικά της, όσο και από την απερίγραπτη και ανερμάτιστη πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, είπε τον πόνο του για την τρέχουσα δραματική συγκυρία σε …άπταιστη θεσσαλική διάλεκτο:

   «Ή το φιδ’ θα σε τσιμπήσ’ ή …γομάρ’ θα σ’ καβαλήσ’!»…

   Εδώ βρίσκεται και όλη η ουσία της πολιτικής όλων ανεξαιρέτως των υπηρετών της ΕΕ και της εγχώριας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Ο απλός αυτός, αλλά διόλου απλοϊκός και αφελής αυτός άνθρωπος του Λαού μας, δίνει μέσα σε λίγες λέξεις, το νόημα της σημερινής συγκυρίας και των διλημμάτων που τίθενται από τα κυρίαρχα ευρωλάγνα, αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα κάθε μάρκας, πολύ καλύτερα ίσως απ’ όλες τις σχετικές κομματικές ή δημοσιογραφικές αναλύσεις!

    Εμείς νιώθουμε τη μεγαλύτερη αγάπη και το μεγαλύτερο θαυμασμό για όλους εκείνους τους αγωνιστές που σήμερα θα αψηφίσουν αυτά ακριβώς τα διλήμματα και θα πουν το μεγάλο ανυπόταχτο ΟΧΙ στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και σε όλους τους …δοκιμασμένους και …επίδοξους λακέδες τους. Η ύπαρξη αυτών ακριβώς των αγωνιστών, όπως ακριβώς και εκείνων που θα ψηφίσουν βέβαια το μισό επίσημο «ΟΧΙ», αλλά χωρίς αυταπάτες και με την ελπίδα να γίνει μια αρχή στη διαδικασία της ρήξης του λαού απέναντι στους δυνάστες του, είναι για την ώρα ο μόνος πραγματικός φόβος και το μόνο εμπόδιο στους ευεπίφορους ξεπουληματίες και στραγγαλιστές της εργατικής τάξης και του λαού μας, στους φανερούς και αφανέρωτους «τσάτσους» του ευρωιμπεριαλισμού και του ντόπιου καπιταλισμού. Είναι όχι απλώς το σύμβολο, αλλά και το προζύμι για τη μεγάλη ανατροπή στις αντιλήψεις και στις συνειδήσεις που αναπόφευκτα θα έρθει, αργά ή γρήγορα, μέσα στο καμίνι των εξελίξεων.

    Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλες τις οργανώσεις, τα κόμματα και τους φορείς της κόκκινης, αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς και πρώτα-πρώτα του κομμουνιστικού μας κινήματος, να βγάλουν το ταχύτερο δυνατόν από τη μέση όλα εκείνα τα αγκάθια του παρελθόντος και όλες τις στενόκαρδες και ατελέσφορες εκείνες ταχτικές που εμποδίζουν την πολιτική συνεννόηση και τη συνεργασία τους σε ένα Ενιαίο Λαϊκό Απελευθερωτικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο, που τόση ανάγκη έχει ο τόπος μας και η κοινωνία μας, ώστε να ξανάβρούν την ελπίδα και το στήριγμά τους, να τσακίσουν τους εκβιασμούς και τα «διλήμματα»,  και να ριχτούν ολόψυχα στον αδιάκοπο σκληρό κι ανελέητο, αλλά όμορφο αγώνα για τη Λευτεριά, για το Δίκιο, για το Όνειρο.

    Γιατί πριν και πάνω από οποιοδήποτε δημοψήφισμα, πριν και πάνω από οποιαδήποτε κάλπη πρέπει να βρίσκεται ο ίδιος ο καθημερινός, οργανωμένος, στοχοπροσηλωμένος και ανυπόταχτος αγώνας της Εργατικής τάξης, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, των μεσοστρωμάτων της πόλης, της περήφανης νεολαίας μας. Ένα τέτοιο διεκδικητικό κίνημα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει καμία απολύτως κάλπη, ενώ μπροστά στη δική του την επιλογή και πορεία  πηγαίνουν στράφι, όλοι οι εκβιασμοί, όλη η προπαγάνδα των εχθρών του λαού, φανερών ή συγκεκαλυμμένων…

     Καλό βόλι σε όλους μας λοιπόν, αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι για να μη μας φάει κανένα φίδι και για να μην μας …καβαλήσει κανένα γομάρι του κερατά, πρέπει να είμαστε ενωμένοι κι αποφασισμένοι στην πρώτη γραμμή, για 365 μέρες το χρόνο, για μιαν ολόκληρη ζωή!

     Τότε και μόνον τότε θα γίνουμε πραγματικά Νικητές και Ανίκητοι.


5-7-2015.





9.

Υπάρχει πιθανότητα η ελληνική αστική τάξη

να «προτιμήσει» ξανά εθνικό νόμισμα ή να αποδεσμευτεί από την ΕΕ;


πρώτη δημοσίευση :  7-8-201

5

    Αφορμή για το σχόλιο αυτό πήραμε από την εν γένει αρθρογραφία των συναγωνιστών του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και του ΚΚΕ, ιδιαιτέρως δε από σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στο «ΡΙΖΟ» την Κυριακή 26-7-2015. Στην αρθρογραφία αυτή, στην οποία και αναφερόμαστε, διαφαίνεται η τοποθέτηση του Κόμματος γύρω απ’ όσα συμβαίνουν σήμερα στο χώρο του λεγόμενου «ΣΥΡΙΖΑ», όπου και διαμορφώθηκε ένα σχετικά υπολογίσιμο ρεύμα οπαδών της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, με αποδέσμευση από την «Ευρωζώνη». Το ΚΚΕ και η εφημερίδα του, προφανώς επειδή διαφωνούν με τις τοποθετήσεις αυτών των «ΣΥΡΙΖαίων» και θεωρούν βλαπτική για την εργατιά και το λαό μας την περίπτωση του “grexit” στις συνθήκες όπου εξακολουθεί να υπάρχει η καπιταλιστική κυριαρχία στην Ελλάδα (ως γνωστόν, το ΚΚΕ απορρίπτει μεσοβέζικά στάδια, που –δυνητικά- θα υπονόμευαν την ιμπεριαλιστική και τη ντόπια αστική κυριαρχία, καθώς μάλιστα οι «αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ» δεν βάζουν καν θέμα αποχώρησης και από την ίδια την ΕΕ…) αναδεικνύουν στην τρέχουσα αρθρογραφία τους την εκδοχή ότι υπάρχει πίσω από τους οπαδούς του εθνικού νομίσματος ένα συγκροτημένο κομμάτι της ντόπιας αστικής τάξης που επωφελείται από την όποια μορφή ρήξης με την ευρωιμπεριαλιστική παντοκρατορία που επικρατεί σήμερα. Οι συναγωνιστές διαβλέπουν προφανώς τη διάθεση αυτή σε κάποιο υπολογίσιμο τμήμα της ελληνικής μπουρζουαζίας, το οποίο στην ανάλυσή τους παρουσιάζεται ως εκφραζόμενο πολιτικά μέσα από «αριστερές πλατφόρμες» και «μεταβατικά προγράμματα». Το ΚΚΕ θεωρεί όλα αυτά ως μια ακόμη καλοστημένη παγίδα του κεφαλαίου για να εγκλωβιστεί ο Λαός μας «κάτω από ξένες σημαίες». Επομένως αρνείται κάθε πολιτική δυνατότητα σύμπραξης των Κομμουνιστών με «μεσοβέζικες δυνάμεις» έστω και κάτω από κάποιους κοινούς αντιιμπεριαλιστικούς στόχους.

    Με όλο το σεβασμό στις απόψεις και στους αγώνες του ΚΚΕ, εμείς έχουμε μια κάπως διαφορετική θεώρηση του ζητήματος. Πιστεύουμε λοιπόν ότι έτσι όπως ιστορικά διαμορφώθηκε η κοινωνικοπολιτική θέση του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού μέσα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο των καιρών μας, πέραν από ορισμένες εντελώς μειοψηφικές μεγαλοαστικές φωνές υπέρ του εθνικού νομίσματος ή μιας πιο ανεξάρτητης καπιταλιστικής εθνικής οικονομίας, ο κύριος και κυρίαρχος όγκος της μεγαλοαστικής τάξης της Ελλάδας, και ο μεγαλύτερος όγκος της μεσοααστικής «μας» τάξης είναι πλήρως εξαρτημένοι τόσο από το ευρώ όσο και από την επικυριαρχία της Ε.Ε.. Η εξάρτηση αυτή σχετίζεται άμεσα με τον ίδιο τον οικονομικό ρόλο των αστών «μας», που μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε απλά τοπικά παραρτήματα πολυεθνικών μονοπωλίων των δυτικοευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, όσο και με την ανάγκη διατήρησης και ενίσχυσης της κοινωνικο-πολιτικής δικτατορίας των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών στη χώρα μας.

    Την επιλογή αυτή των μεγάλων και μεσαίων καπιταλιστών «μας» δεν νομίζουμε ότι υπάρχει καμιά απολύτως πιθανότητα να την μεταβάλουν οι ίδιοι οικειοθελώς στις τωρινές μας συνθήκες. Δεν υπάρχει καμιά απολύτως πιθανότητα να θελήσουν αυτοί να κόψουν τις ρίζες που τους συνδέουν με τους τωρινούς τους πάτρωνες και …χρηματοδότες, παρά μόνον εάν μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη ή συμμαχία αποσαθρώσει, συντρίψει και διαλύσει τους δυτικοευρωπαίους ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. . Όπως δηλ. και στις ανάλογες συνθήκες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, υπήρξε ένα μεγάλο τμήμα της παραδοσιακά αγγλόδουλης ελληνικής πλουτοκρατίας, που άλλαξε καπέλο το 1941, όταν φάνηκε προς στιγμήν ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός των ναζί είναι σε θέση να συντρίψει ακόμα και τους εγγλέζους επικυρίαρχους της …μισής υφηλίου. Αργότερα, μετά το 1943 αυτοί οι ίδιοι μεγαλοαστοί, έστω κι αν υπήρξαν χοντροί δοσίλογοι για ένα διάστημα, ξαναγύρισαν πίσω στη …βάση τους: Ξανάγιναν πιστά τσιράκια των Εγγλέζων και από το 1947 των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Βλέπετε, οι ναζί «πήγαν …καλιά τους», ενώ ανέβαινε ρωμαλέο το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα στην Ευρώπη και στον κόσμο!   Οι ίδιοι -αμερικανόδουλοι ως το μεδούλι- μπουρζουάδες «μας», μετά το 1960 αποφάσισαν ότι είναι ωφέλιμο για την εξουσία τους και για τα οικονομικά συμφέροντά τους το νέο …κοντράτο που θέλησαν να κλείσουν,  μιας -εν μέρει- παράδοσης της Ελλάδας και στον αναπτυσσόμενο οικονομικό άξονα Γερμανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών της ΕΟΚ. Άλλωστε, τότε, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ήταν το ίδιο ακριβώς συνδικάτο αναχαίτισης του … «ερυθρού κινδύνου» και διασφάλισης της ντόπιας πλουτοκρατικής δικτατορίας. Η εξάρτηση έγινε διπλή και παραμένει!

     Η ελληνική αστική εξουσία σήμερα είναι θεμελιωμένη, ακριβώς επάνω σ’ αυτή τη διπλή εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ ταυτόχρονα. Γι’ αυτό και η συντριβή του συστήματος της εξάρτησης, που φυσικά και θα είναι επαναστατική –κι όχι ζήτημα κοινοβουλευτικών …συσχετισμών- θα συντρίψει και ολόκληρο –ουσιαστικά- τον ελληνικό καπιταλισμό, αφαιρώντας του την οικονομική και πολιτική εξουσία. Ανατροπή της μεγαλοαστικής τάξης σημαίνει τσάκισμα και της ξένης εξάρτησης και του βασικού μοχλού της ντόπιας εκμεταλλευτικής τάξης κι εξουσίας. Οι συγκεντρωμένες παραγωγικές δυνάμεις στη βιομηχανία, στις τράπεζες και στις μεταφορές και οι μεγάλες ιδιοκτησίες της γης εθνικοποιούνται αμέσως και σταδιακά κοινωνικοποιούνται, περνώντας στη σχεδιασμένη, σοσιαλιστική- παλλαϊκή διεύθυνση και καταγραφή.

    Στις τωρινές μας συνθήκες, όμως, είναι φανερό ότι μαζί με τα μεσοστρώματα (επαγγελματοβιοτέχνες, αυτοαπασχολούμενοι ή με ελάχιστο προσωπικό-μικρομεσαίοι αγρότες κ.λπ.) που καταστρέφει η οικονομική κρίση και που σαρώνουν οι στυγνότατες επιλογές των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων (ΕΕ, ΔΝΤ) και της ντόπιας μεγαλο-μπουρζουαζίας, υπάρχει επίσης και ένα μέρος των μικρών κεφαλαιοκρατών, πιθανώς δε και ορισμένων από τους μεσαίους, που επίσης καταστρέφονται αμείλικτα από την ΕΕ. Το τμήμα αυτό προφανώς και προσπαθεί να αντιδράσει, να ελιχθεί καλύτερα και να παζαρέψει τη «μοίρα» του, μέσα από την πολιτική του υποστήριξη σε θέσεις, απόψεις και κινήσεις που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα έναντι του ευρώ. Σίγουρα, όμως, σε καμιά περίπτωση οι μικρο-μεσαίοι αυτοί καπιταλιστές «μας» δεν είναι εχθροί ούτε της ιμπεριαλιστικής ΕΕ γενικά, ούτε του καπιταλισμού ως σύστημα. Ακόμα κι αν στις τωρινές συνθήκες γίνεται πολύ δύσκολη -και εντελώς αντιφατική με τον ίδιο τον ελληνικό καπιταλισμό συνολικά- ακόμα και η διεκδίκηση πιο «ανεξάρτητης» πορείας…  Πολύ περισσότερο, οι μικροί «μας» μπουρζουάδες δεν έγιναν ούτε και θα γίνουν … αριστεροί με την πραγματική σημασία αυτού του όρου, επειδή υποστηρίζουν ότι μια πιο ανεξάρτητη οικονομική πολιτική του ελληνικού κράτους θα … βοηθήσει να γλιτώσουν από τον πνιγμό οι μικρότεροι εκμεταλλευτές.

     Δεν έγιναν -ούτε καν!- οπαδοί του Π. Λαφαζάνη, του Δ. Στρατούλη και του Ρούντι Ρινάλντι, ασχέτως του εάν οι διάφορες «αριστερές πλατφόρμες» παραμένουν στα …μικρο- μεσαία καπιταλιστικά όρια, αφού δεν βάζουν θέμα αποχώρησης από την  Ε.Ε.!. Υπάρχουν συνεπέστερες –καθαρά αστικές- οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις για τη δική τους  την περίπτωση (βλ. π.χ. του  Γ. Βαρουφάκη, του Κ. Λαπαβίτσα- κι ας τον θεωρούν "πλατφορμίστα του Λαφαζάνη"!- ,  του Γ. Κασιμάτη, της Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, του Βασ. Μαρκεζίνη, του περιοδικού «Επίκαιρα» και εν γένει του «συγκροτήματος Λιβάνη» ή ακόμα-ακόμα του «Παρόντος» του Μάκη Κουρή…), ενώ στις περιπτώσεις των λιγότερο – έως και …καθόλου!- πολιτικά σκεπτόμενων μικρο-καπιταλιστών «μας» η εθνικιστική ακροδεξιά και ο νεοναζισμός είναι μάλλον αυτό που τους …εκφράζει απολύτως!!...

     Αντιθέτως, τα μεσοστρώματα βεβαίως και  εκφράζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό πολιτικά από «αριστερές-μεταβατικές πλατφόρμες» τύπου Λαφαζάνη-Στρατούλη, νομίζοντας ότι η «αριστερή προϊστορία» και η σημερινή ρητορική αυτών των κινήσεων είναι μια εγγύηση ρήξης με τον ιμπεριαλιστικό και το μεγαλο-αστικό βραχνά που πνίγει το βιοτέχνη και το μικρο-μαγαζάτορα…

     (Ενώ, φυσικά, για την ώρα και ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της εργατικής τάξης παραμένει εγκλωβισμένο σε τέτοιες μεσοβέζικες αντιλήψεις…)

    Από την άποψη τώρα των συμφερόντων της εργατικής τάξης, δεν μας είναι καθόλου-μα καθόλου!- αδιάφορες οι όποιες υπαρκτές αντιθέσεις ανάμεσα στα στρώματα της αστικής τάξης, όπως φυσικά και ανάμεσα στην αστική τάξη και στα μεσοστρώματα! Κάθε ρωγμή που μπορεί να προκύψει μεταξύ μεγάλων και μικρομεσαίων καπιταλιστών, κάθε τυχόν ρωγμή που μπορεί –έστω κι αν δεν το θέλουν!- να προκληθεί ανάμεσα στην ελληνική αστική τάξη και στους πάτρωνές της τής ΕΕ, μέσα στις συνθήκες μιας αδυσώπητης παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού κι ενός ακήρυχτου διεθνούς ιμπεριαλιστικού πολέμου, εξασθενεί αντικειμενικά την ντόπια αστική δικτατορία συνολικά. Επομένως, συμφέρει απόλυτα στην εργατική τάξη, αρκεί να είναι καλά οργανωμένη και στοχοπροσηλωμένη στην υπόθεση της Επανάστασης!

     Επομένως, εάν το κομμουνιστικό κόμμα, το επιτελείο της εργατικής τάξης, αντικρίσει τα πράγματα από μια παρόμοια σκοπιά, τότε σαφώς στις σημερινές μας συνθήκες ρίχνει το κύριο βάρος της πολιτικής του στη χάραξη μιας τέτοιας τακτικής που να μπορεί:

     α) Να διευρύνει όσο γίνεται περισσότερο κάθε αντίθεση, κάθε ρωγμή και κάθε χάσμα μεταξύ των καπιταλιστών, και να οξύνει τόσο τη δική τους εγχώρια κρίση, όσο και την όποια μορφή κρίσης μπορεί να προκύπτει ανάμεσα σ’ αυτούς και τα ξένα στηρίγματά τους (ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ…). Χρειάζεται φυσικά μεγάλη μαεστρία έτσι ώστε με κατάλληλες προλεταριακές κινήσεις στη σκακιέρα, οι μπουρζουάδες «μας» να χάνουν τον έλεγχο του όλου πεδίου μάχης και να τρώγονται αναμεταξύ τους όλο και πιο πολύ, Να μην έχουν πια εμπιστοσύνη στα ίδια τους τα επιτελεία. Όξυνση της πολιτικής κρίσης λέγεται αυτό με επιστημονικούς όρους.

     Και η επιδίωξή μας είναι να βαθύνει η αστική πολιτική κρίση και να μετατραπεί σταδιακά σε επαναστατική κρίση.

     β) Να τραβήξει κοντά του όλα τα μεσοστρώματα, μέσα από ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο εθνικής ανεξαρτησίας, που με λόγο και έργο (καθημερινή και εντονότατη πολιτική προπαγάνδα και δυναμική αγωνιστική κινητοποίηση) θα σφυροκοπά ανελέητα την ΕΕ και θα ανεβάζει στα ύψη το λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό μίσος, τόσο για τους ξένους δυνάστες, που σήμερα τείνουν να αποικιοποιήσουν τον τόπο μας, όσο και για τα ντόπια ξενόδουλα αφεντικά της χώρας. Οι «Λαφαζάνηδες» και οι «Στρατούληδες» ξέρουμε σαφώς ότι είναι ρεφορμιστές, μικροαστοί-οπορτουνιστές και τα ρέστα. Όμως, ο λαϊκός κόσμος, που αυτή τη στιγμή –καλώς ή κακώς- αυτοί εκφράζουν κοινωνικο-πολιτικά, είναι απολύτως υπολογίσιμος και δεν μας αφήνει διόλου αδιάφορους! Μόνο στο πλαίσιο ενός νέου κοινωνικο-πολιτικού μετώπου με αυτές τις δυνάμεις νομίζουμε ότι μπορεί το Κομμουνιστικό Κόμμα να βάλει ανεξάλειπτα τη δική του τη σφραγίδα, και με την κατάλληλη προπαγάνδα, ζύμωση και οργάνωση να τσακίσει σταδιακά τις αυταπάτες και τις προκαταλήψεις των «ενδιάμεσων» στρωμάτων.

    Να το πούμε πιο απλά: Αφού σήμερα τα λαϊκά αυτά στρώματα (όπως, δυστυχώς, και εκατοντάδες χιλιάδες προλετάριοι) εκφράζονται μέσω των «Λαφαζάνηδων», εμείς με τη μέγιστη δυνατή εξυπνάδα –και χωρίς να κάνουμε κανένα σκόντο στις αρχές μας- ελισσόμαστε και προσπαθούμε να «μανιπουλάρουμε» και να μανουβράρουμε προς το μέρος μας τους «αριστερούς ρεφορμιστές». Προσπαθούμε  να εξουδετερώσουμε την επιρροή των αυταπατών τους και ταυτόχρονα να εξουδετερώσουμε την όποια εχθρική απέναντί μας δυνατότητά τους. Αφού δεν μπορούμε ούτε και μας συμφέρει τώρα να «δαγκώσουμε» το χέρι τους,  προσπαθούμε εμείς να το «κουλαντρίσουμε» πολιτικά, αδράχνοντάς το στο δικό μας προλεταριακό σιδερένιο χέρι! Προσπαθούμε να συνεργαστούμε μαζί τους, για να επιδράσουμε εμείς και να πάρουμε με το μέρος μας το μεγαλύτερο κομμάτι των σημερινών οπαδών τους. Αν αυτό το κατορθώσουμε, τότε ιδού πεδίο δόξης λαμπρό! Ή έρχονται κι αυτοί –οι ηγέτες- στις θέσεις μας ή η προσωρινή πολιτική συμμαχία τελειώνει κι ας πάνε στ’ …αζήτητα της Ιστορίας. Τα μεσοστρώματα μάς ενδιαφέρουν ως σύμμαχα στρώματα του προλεταριάτου. Αν τα μεσοστρώματα, όντας πιο κοντά μας,  αποχτήσουν μια πιο επαναστατική, φίλια καθοδήγηση, τότε μπορεί να είμαστε σε θέση να ξεφορτωθούμε την παλιά και εν πολλαίς αμαρτίαις γηράσασα ομόλογή τους!   Σήμερα δεν είμαστε ακόμα σε θέση να το κάνουμε, γιατί δεν έχουμε κερδίσει τις καρδιές, το νου και τη συνείδηση των οπαδών τους.  Τους …χρειαζόμαστε ακόμα λοιπόν, τους όποιους αναθεματισμένους «Λαφαζάνηδες» και σία!!! (Πόσω μάλλον όταν και η ίδια η μεγαλοαστική τάξη τούς αποδίδει πολιτική επιρροή, σχεδόν ...ισόποση με την τωρινή εκλογική επιρροή του ΚΚΕ...)

     γ) Να εξουδετερώνει ή να αδρανοποιεί τις εχθρικές απέναντί μας αντιδραστικές διαθέσεις των μικρών και μεσαίων καπιταλιστών, που τους  καταστρέφει τώρα η ΕΕ. Χωρίς φυσικά τα στρώματα αυτά να αποτελούν κανενός είδους «εθνική αστική τάξη», ωστόσο πρέπει να φροντίσουμε να τα έχουμε όσο γίνεται λιγότερο εχθρικά απέναντί μας και όσο γίνεται πιο εχθρικά απέναντι στους μεγαλοαστούς άσπονδους «φίλους» τους! Πρέπει να εξασφαλίσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή αντίθεση αυτών των στρωμάτων του κεφαλαίου προς την μεγαλο-μπουρζουαζία στα ζητήματα που άπτονται της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης για να αδυνατήσει το ταξικό μέτωπο του εχθρού. Κάθε εξασθένηση της αστικής τάξης είναι απαραίτητη προϋπόθεση στην επίθεσή μας για την ολοκληρωτική συντριβή του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτός ο παράγοντας  μάς είναι ακόμη πιο χρήσιμος στην πολύ πιθανή, όπως διαφαίνεται,  περίπτωση η επανάσταση στην Ελλάδα να ξεκινήσει ως αντιιμπεριαλιστική-λαϊκοδημοκρατική, για την απελευθέρωση του τόπου από τα δεσμά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, και –φυσικά- να πάρει πολύ γρήγορα την αντικαπιταλιστική, αναπόφευκτα σοσιαλιστική της κατεύθυνση! Πόσω μάλλον που σε χώρες σαν την Ελλάδα το ζήτημα του σπασίματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης είναι μια άλλη μορφή ή ένα άλλο όνομα της κορυφαίας των κοινωνικών αντιθέσεων!

    Εφόσον ένα κάποιο –μικρό ή μεγαλύτερο!- μέρος των μικρών ή μεσαίων καπιταλιστών δεν αντιδράσει εξαρχής σε μια αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του ελληνικού Λαού, αυτό βεβαίως και είναι απόλυτα ωφέλιμο για το προλεταριάτο και τους φυσικούς του συμμάχους, ώστε εξοντώνοντας την αστική, να επιβάλουν την προλεταριακή-λαϊκή εξουσία και να χτίσουν ένα νέο κράτος.

     δ) Να δημιουργεί συνθήκες τέτοιες ώστε μετά τη νίκη της επανάστασης και έως ότου οικοδομηθεί στην Ελλάδα η βάση του σοσιαλιστικού συστήματος, τα όποια τμήματα του μικρού ή και μέσου κεφαλαίου απομείνουν στην κοινωνική παραγωγή για το μεταβατικό αυτό διάστημα, να προβάλουν όσο γίνεται μικρότερη και λιγότερο αποτελεσματική αντίσταση και επίδραση και να ελεγχθούν όσο γίνεται πληρέστερα από τον εργατικό-λαϊκό έλεγχο πάνω στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Γιατί σε χώρες με επίπεδο ανάπτυξης σαν της Ελλάδας, όπου δεν υπάρχει ακόμα αυτοδύναμη βαριά βιομηχανική βάση (μέσων παραγωγής), μια βιομηχανία που εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να τη φτιάξουμε, στις συνθήκες αυτές, λοιπόν, είτε το θέλουμε  είτε όχι, θα αναγκαστούμε για ένα διάστημα να ανεχθούμε την παρουσία του μικρο-μεσαίου κεφαλαίου σε τομείς όπου δεν δημιουργήθηκε ακόμα η πλατιά συσσώρευση, η βάση της σοσιαλιστικής κοινωνικοποίησης, και ενόσω δεν έχει προχωρήσει ακόμα σε βάθος η κολεκτιβοποίηση της αγροτικής παραγωγής και ο πλατύς συνεταιρισμός σε βιοτεχνία-εμπόριο.

     Μιλάμε φυσικά για σύντομο –σχετικά- διάστημα, εάν η επανάσταση προχωρήσει χωρίς μεγάλες απώλειες σε πολεμικά μέτωπα αντιπαράθεσης με τη ντόπια μεγαλο-μπουρζουάδικη αντίδραση και με τον ιμπεριαλισμό. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η δράση των όποιων εναπομεινάντων καπιταλιστών θα ελέγχεται στον ανώτερο δυνατό βαθμό (γιατί βέβαια, όπου ακόμα ισχύει ο «αξιακός νόμος» του κεφαλαίου, δεν υπάρχει απόλυτος έλεγχος…).

    Αυτή εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να ’ναι η σημερινή κι αυριανή πολιτική τακτική του Κομμουνιστικού Κόμματος απέναντι τόσο στον ταξικό εχθρό, όσο και απέναντι στους όποιους μεσοβέζους και ρεφορμιστές ηγέτες των μικροαστών. Χρειάζεται ελιγμός και πολλή φαντασία, εξυπνάδα, πονηριά και αποφασιστικότητα απέναντί τους! Δυστυχώς, το ΚΚΕ πορεύεται αποκλείοντας με την τακτική του αυτές τις δυνατότητες ελιγμών. Κι αυτό, όχι μόνο, ούτε και κύρια, από το φόβο μην προδώσει τις επαναστατικές του αρχές. (Αλίμονο, τώρα! Ένα έμπειρο και στοχοπροσηλωμένο μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, δεν φοβάται διόλου για τις αρχές του, όταν κάνει αναγκαίους ελιγμούς. Γιατί οι αρχές του είναι γερά θεμελιωμένες και αυτές ακριβώς καθοδηγούν την όποια ευέλικτη τακτική, τους όποιους απαραίτητους ελιγμούς!)

    Δεν είναι λοιπόν ο φόβος για τις αρχές, ούτε οι κακές εμπειρίες του παρελθόντος! Δεν είναι απλώς ότι τα λάθη έγιναν μαθήματα. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο:  Είναι το γεγονός ότι το ΚΚΕ σήμερα αντικρίζει με εντελώς διαφορετικό πρίσμα το επίπεδο ανάπτυξης και την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού απ’ ό,τι εμείς. Στο ΚΚΕ έχουν επικρατήσει σήμερα θεωρήσεις, που αφενός μεν φαντάζουν «καθαρά προλεταριακές- ταξικές», που αφετέρου, όμως, δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους τον πρωταρχικό για μας παράγοντα της διπλής εξάρτησης και του μέσου επιπέδου ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού! Στο ηγετικό επιτελείο του ΚΚΕ έχουν βρει πολύ πρόσφορο έδαφος θεωρίες περί … «ελληνικού ιμπεριαλισμού» και καθαρά "οικονομικών" ανταγωνισμών  της ελληνικής αστική τάξης με τις «αλληλεξαρτώμενες» ομόλογές της στην  ΕΕ και στην παγκόσμια σκακιέρα… Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα, γιατί σε κάτι τέτοιες, πιο "καθαρές" , καταστάσεις είναι πιο «εύκολες» και οι επιλογές τακτικής των κομμουνιστών. Αλλά δυστυχώς δεν είναι, στην περίπτωσή μας…

    Η Ελλάδα είναι χώρα μεσαίου επιπέδου καπιταλιστικής ανάπτυξης, με βαθύτατη εξάρτηση από το δυτικό ιμπεριαλισμό, «οργανική εξάρτηση», θεμελιώδη, βαθύτατη και ζωτική για τη ντόπια πλουτοκρατία, που ζει απομυζώντας τον τόπο, τον οποίο ουσιαστικά υπενοικιάζει στους ξένους ιμπεριαλιστές.  Και στις μέρες μας μάλιστα, τον ξεπουλάει ακόμα πιο πολύ και ακόμα πιο αδίστακτα! Αυτή είναι η κατάσταση και πάνω σ’ αυτή πρέπει να χαράξει τη ρότα του το Κομμουνιστικό Κόμμα που αποσκοπεί στην Επανάσταση. Πάνω σ’ αυτή τη βάση θα ξεχωρίσει φίλους και εχθρούς, μόνιμους ή ασταθείς προσωρινούς συμμάχους, άμεσους προς εξάλειψη ταξικούς εχθρούς και εχθρούς που πρέπει να κρατηθούν ουδέτεροι κι ακίνδυνοι σ’ αυτή τη φάση και να απαλλοτριωθούν σε μια επόμενη.

     Aπό την άποψη αυτή - και μόνο από αυτή-  αν τυχόν στις σημερινές συνθήκες είχε επέλθει ένα "grexit" χωρίς την κοινή θέληση σύμπασας της ελληνικής αστικής τάξης, αυτό για μας τους κομμουνιστές θα ήταν "καλοδεχούμενο",  με την έννοια ότι ανάμεσα στην αστική "μας" τάξη θα 'χε βαθύνει πολύ το ρήγμα και ταυτόχρονα θα περιοριζόταν σε κάποιο βαθμό η δυνατότητα των ευρωιμπεριαλιστών να παρέμβουν τόσο ...άμεσα και δραστικά, όσο σήμερα και να στηρίζουν όσο τώρα το ελληνικό εκμεταλλευτικό καθεστώς. Δηλ. μια λιγότερη, ή -λιγότερο άμεση- ανάμιξη του ευρωιμπεριαλισμού στα εδώ τεκταινόμενα (για δικούς του φυσικά λόγους), σε συνδυασμό με μια  βαθύτατη εσωτερική πολιτική κρίση των Νεοελλήνων πλουτοκρατών, θα μπορούσε να φέρει πολύ πιο κοντά την επαναστατική συντριβή, το πλέριο σάρωμα του ελληνικού καπιταλιστικού καθεστώτος από το εργατικό - λαϊκό κίνημα. (Τουλάχιστον θα ήταν μια δυνατότητα. Και καμιά δυνατότητα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη!).

     Αλλά η εξέλιξη των γεγονότων και οι συσχετισμοί των δυνάμεων, για την ώρα, δεν αφήνει αυτή την προοπτική να προχωρήσει. Άλλωστε, η αστική "μας" τάξη ξέρει τους κινδύνους που την απειλούν και φυλάγεται.  Βρισκόμαστε ακόμα σε στάδιο πλήρους κυριαρχίας της υποτέλειας, της εξάρτησης και της μαύρης αντίδρασης, ενώ φαίνεται ότι αργεί ακόμα το πρώτο στάδιο της λαϊκής επανάστασης...

    Ένα επαναστατικό Κ.Κ. πρέπει να ξέρει να ξεχωρίζει τη μια επαναστατική φάση, το ένα επαναστατικό στάδιο από το επόμενο, και φυσικά να θέτει τα καθήκοντα και τα συνθήματα της στιγμής. Αυτά που θα ενώσουν την εργατική τάξη και τα άλλα σύμμαχα στρώματα, αυτά που θα συγκροτήσουν το μέτωπο και τον επαναστατικό μας στρατό, αυτά που θα διαιρέσουν βαθύτερα το μέτωπο του εχθρού και θα ουδετεροποιήσουν προς όφελός μας εχθρικές δυνάμεις.

    Έτσι πρέπει να πράττει το επαναστατικό επιτελείο, χωρίς να παρασύρεται σε άλλου είδους … θεωρίες «σταδίων» κοινοβουλευτικής κατάληψης της εξουσίας και βαθμιαίας «αλλαγής» του αστικού κράτους σε σοσιαλιστικό (όπως ήταν τα "στάδια" που υποστήριζε η ηγεσία του ΚΚΕ από το 1961 ως το 1996...).

    Και όχι, φυσικά, να σαλπίζει … κάτι  τέτοιες «καθαρές ταξικές» τακτικές, που θα ταίριαζαν σε μια …Γερμανία, μια Γαλλία, ή μια Βρετανία και όχι στη χώρα που τη βυζαίνουν ντόπιες και ξένες βδέλλες κάθε μορφής, στη χώρα όπου ακόμα τα μεσοστρώματα και το μικρο κεφάλαιο παραμένουν εκτεταμένα και σε αποφασιστικούς τομείς, ενώ έχουν επιβάλει στην κοινωνία ένα σωρό από μύθους και αυταπάτες. Αυτές  δηλ. οι αυταπάτες που εμείς πρέπει να  συντρίψουμε, πριν καν επιτεθούμε για να ανατρέψουμε  σύμπασα την εξουσία των δυναστών μας...

   Γιατί αν δεν το πράξει αυτό το υπάρχον επαναστατικό κόμμα, τότε μπορεί μεν να αργήσει η απάντηση του Λαού στους εχθρούς του, θα δοθεί όμως αφού πρώτα θα έχει συγκροτηθεί άλλο, πολύ πιο κατάλληλο και χρήσιμο επαναστατικό επιτελείο! Η κοινωνία, όπως και η φύση απεχθάνονται το κενό, αγαπητοί συναγωνιστές και σύντροφοι.

   Προς γνώσιν και προς συμμόρφωσιν όλων μας!...

 

28-7-2015.

 

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση