αρχική σελίδα βιβλιοθήκη Αφιέρωμα στον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ (Συλλογή κειμένων)
Αφιέρωμα στον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ (Συλλογή κειμένων) PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ εξαιρετικών κειμένων λογοτεχνών και μελετητών για τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ   
Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018 07:54
Αποτέλεσμα εικόνας 
«Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα.    Με την καρδιά μας και με το αίμα μας...»

    Συλλογή δημοσιευμάτων της sispirosi.gr αφιερωμένα στους πολιτικούς-κοινωνικούς αγώνες, στο πνευματικό έργο και στην ηρωική θυσία του κορυφαίου Έλληνα κομμουνιστή ηγέτη ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ.

1.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νίκος Μπελογιάννης στην Ελλάδα- Η σύλληψη και η πρώτη δίκη

πρώτη δημοσίευση: 30 Μαρτίου 2015


Αιώνιο στίγμα για το καθεστώς της αμερικανοκρατίας και της εξάρτησης 
(O Γιώργος Πετρόπουλος γράφει για τη σημερινή επέτειο των 63 χρόνων από τη δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ).                     

«Ο Μπελογιάννης πέθανε.

Δε θυσίασε τίποτα από την τιμή μας,

Ούτε από την ελπίδα που έχουμε

στο αύριο που αστραποβολά».

                                                                                                                Πώλ Ελυάρ


     Συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του 1952. Στις 4.10’ π.μ. οι κλαγγές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Γουδί, πίσω από το «Σωτηρία», έγραψαν το προδιαγεγραμμένο τέλος για το Ν. Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σχεδιασμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες από τους αμερικανούς που είχαν τον πρώτο λόγο στα πράγματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και με μοναδική βαρβαρότητα εκτελεσμένο από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Κυριακή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Ο Νίκος Μπελογιάννης στην Ελλάδα- Η σύλληψη και η πρώτη δίκη

    Ο Νίκος Μπελογιάννης, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ ήρθε στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου του 1950 με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. «Η ήττα μας στη μάχη Βίτσι- Γράμμου τον Αύγουστο του 1949- έλεγε στην πολιτική της απόφαση η 6ης ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος που έγινε τον Οκτώβρη του ιδίου έτους- σημειώνει μια αλλαγή στην κατάσταση. Αυτό επιβάλλει μια αλλαγή και στην πολιτική μας γραμμή. Η τακτική της συνέχισης οπωσδήποτε του ένοπλου αγώνα, που εκφράζει ένα μικροαστικό πνεύμα απελπισίας και έλλειψη προοπτικής, θα ‘δινε τη δυνατότητα στον αντίπαλο να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα εναντίον των αγωνιστών και στελεχών του λαϊκού κινήματος». Και υπογραμμιζόταν με έμφαση: «Χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη για το δυνάμωμα και την αναδιοργάνωση των τοπικών οργανώσεων και για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής» («Επίσημα κείμενα ΚΚΕ», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 7ος, σελ. 13- 18).

     Η σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη έγινε στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 αλλά η ασφάλεια έδωσε στη δημοσιότητα το γεγονός μισό μήνα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1951. Το ίδιο διάστημα συνελήφθησαν δεκάδες κομμουνιστών ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που προσήχθησαν στην Ασφάλεια ή δέχτηκαν την… επίσκεψή της στα σπίτια του. Δέκα μήνες αργότερα οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η πρώτη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και 92 ακόμη συντρόφων του.Η δίκη άρχισε, στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 1951 και ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν την κατηγορία ότι παραβίασαν τον Α.Ν. 509, βάσει του οποίου, από τα τέλη του 1947 είχε τεθεί εκτός νόμου το ΚΚΕ και η κομμουνιστική δραστηριότητα. «Είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ- είπε στην απλολογία του ο Ν. Μπελογιάννης- και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ» («ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ- η δίκη της Αλήθειας», εκδοτικό ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, σελ. 87)

    Το γεγονός αυτό, ότι η δίκη ήταν ξεκάθαρα πολιτική πράγμα που δεν αρνούνταν ούτε αυτοί που την οργάνωσαν, κατέστησε στην πράξη ανεφάρμοστη την απόφαση του στρατοδικείου βάσει της οποίας ο Ν. Μπελογιάννης και 11 ακόμη σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αλλά το μετεμφυλιακό καθεστώς της αμερικανοκρατίας, ήθελε αίμα για να αποθαρρύνει οποιαδήποτε εκδήλωση κομμουνιστικής δράσης και για να αποδείξει στον ελληνικό λαό πως δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Έτσι οργανώθηκε η δεύτερη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, αυτή τη φορά στο τακτικό στρατοδικείο, με την κατηγορία της διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Για στηθεί αυτή τη νέα κατηγορία οι ιθύνοντες του καθεστώτος προχώρησαν, με πομπώδη τρόπο, στην αποκάλυψη των ασυρμάτων του κόμματος στη Βίλα «Αύρα» του Η. Αργυριάδη στη Γλυφάδα και στο σπίτι του παλιού κομμουνιστή Ν. Καλούμενου στην Καλλιθέα

    Το ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιούσε ασυρμάτους για την παράνομη δουλειά του ήταν κάτι το απολύτως φυσιολογικό- σε κείνες τις συνθήκες- αφού δεν είχε άλλο καλύτερο και ταχύτερο τρόπο επικοινωνίας με τις οργανώσεις του- τουλάχιστον αυτές που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα. Άλλωστε η λειτουργία των ασυρμάτων για τις ανάγκες της παράνομης κομματικής δουλείας δεν ήταν κάτι που προέκυψε τη δεκαετία του ’50. Ασυρμάτους το ΚΚΕ είχε τουλάχιστον από τη δεκαετία του ’30 και ορισμένους από αυτούς τους είχε πιάσει η Δικτατορία του Μεταξά. Συνεπώς επρόκειτο για μια συνήθη κομματική πρακτική που τη γνώριζαν καλά οι διωκτικές αρχές αλλά αυτό δεν τις εμπόδισε καθόλου να στήσουν τη σκευωρία για δήθεν κατασκοπεία.

   Οι ασύρματοι στη Γλυφάδα και στην Καλλιθέα ανακαλύφθηκαν στις 14 και 15 Νοεμβρίου του 1951, ακριβώς με το τελείωμα της πρώτης δίκης του Ν. Μπελογιάννη και των 92 συντρόφων του. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο χρόνος της αποκάλυψης των ασυρμάτων είχε προεπιλεχθεί από τις διωκτικές αρχές και τους αμερικανούς καθοδηγητές τους ούτως ώστε με το αιτιολογικό της ανακάλυψης νέων στοιχείων να κρατήσουν τη υπόθεση σε εκκρεμότητα και να προετοιμάσουν τη νέα δίκη.

    Ένα μήνα μετά την πρώτη δίκη του Μπελογιάννη, στις 12/12/1951 η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ πληροφορούσε πως ο συνιδιοκτήτης της και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ Α. Κύρου είχε ειδοποιήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις να δικάζουν τους κομμουνιστές με την κατηγορία του κατασκόπου «και τούτο ανεξαρτήτως εάν η κατηγορία προέκυπτε από τα στοιχεία τα οποία είχεν υπόψιν της η ασκούσα την δίωξιν αρμοδία στρατιωτική αρχήν». Έτσι επανήλθε σε ισχύ ο Α.Ν. 375/1936 περί κατασκοπείας που είχε θεσπίσει η δικτατορία Μεταξά βάσει του οποίου σύρθηκαν εκ νέου στο- τακτικό αυτή τη φορά- στρατοδικείο ο Ν. Μπελογιάννης, οι καταδικασθέντες σύντροφοί του από την πρώτη δίκη καθώς και όσοι συνελήφθησαν στο πλαίσιο της υπόθεσης των ασυρμάτων. 

    Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 15/2 και τελείωσε την 1η Μαρτίου του 1952. Ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο.Στους τέσσερις δόθηκε χάρη και εκτελέστηκαν οι υπόλοιποι. Κάθε εκτέλεση ήταν και ένα μήνυμα. Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε ως ηγετικός στέλεχος του ΚΚΕ για να σταλεί το μήνυμα στο Κόμμα που βρισκόταν στην πολιτική προσφυγιά ότι η αποστολή στελεχών του στην Ελλάδα για παράνομη δουλειά θα αντιμετωπίζεται με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο Αργυριάδης και ο Καλούμενος εκτελέστηκαν για να σταλεί μήνυμα σε κάθε Κομμουνιστή και αγωνιστή αριστερό πως η βοήθεια στο ΚΚΕ τιμωρείται με θάνατο. Τέλος ο Μπάτσης ως κορυφαίος διανοούμενος εκτελέστηκε για να τρομοκρατηθούν η προοδευτική διανόηση και οι άνθρωποι της επιστήμης. Η επιστήμη και οι άνθρωποί της έπρεπε να είναι με το καθεστώς αν ήθελαν να επιβιώσουν.

    Η τρομοκρατία δεν πέρασε. Το ΚΚΕ - εκείνο το ΚΚΕ που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ήταν ισχυρό και ολοζώντανο μέσα στο λαό, που ζούσε και ανέπνεε με το λαό και μάτωνε για τα καθημερινά του προβλήματα-  δεν ξεριζώθηκε, δεν συρρικνώθηκε, δεν διαλύθηκε, δεν έγινε ούτε σκιά του εαυτού του ούτε σέχτα. Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη αυτό το ΚΚΕ τιμάμε. Το ΚΚΕ που, με όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες του, η εργατική τάξη και ο λαός το ένιωθαν δικό τους κόμμα. Σάρκα από τη σάρκα τους γιατί ήταν το μόνο κόμμα που βίωνε ό,τι και ο λαός και που καθοδηγούσε ως αναπόσπαστο κομμάτι του εργαζόμενου λαού. Χωρίς υπεροψίες και δασκαλίστικο ύψος, χωρίς ανόητους σοσιαλιστικούς μεσσιανισμούς όπου τα πάντα παραπέμπονται για να λυθούν σε κάποια δευτέρα - σοσιαλιστική-  παρουσία.

Γιώργος Πετρόπουλος

 


2.
Χριστόφορος Γιακουμέλος:

Σκέψεις και σημειώσεις πάνω στο έργο του Νίκου Μπελογιάννη
«Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας»

πρώτη δημοσίευση:  Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016 21:54
(Αναδημοσίευση από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 24ης του Γενάρη 2016)

 
Σκέψεις και σημειώσεις του νέου επιστήμονα Χριστόφορου Γιακουμέλου, πάνω στο έργο του Νίκου Μπελογιάννη «Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας».
Σ' ένα έργο που γράφτηκε με της καρδιάς το αίμα, στους πιο πικρούς καιρούς...


    Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή η Συντακτική Επιτροπή της sispirosi.gr  αναδημοσιεύει σήμερα την παρακάτω εμπεριστατωμένη φιλολογική και ιστορική ανάλυση του Φοιτητή της Νομικής στο Πανεπισήμιο της Αθήνας Χριστόφορου Γιακουμέλου, που πρωτοδημοσιεύτηκε πριν δυο βδομάδες στον "Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ".
    Πρόκειται για άρθρο το οποίο πρέπει να διαβαστεί από κάθε προοδευτικό άνθρωπο αυτού του τόπου και κυρίως από τη νέα γενιά της πατρίδας μας και του νησιού μας. Συγχαίρουμε από βάθους καρδιάς το νέο αυτό επιστήμονα που το συνέγραψε και μαζί του κι εμείς το αφιερώνουμε στην αθάνατη μνήμη του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ και όλων των ηρώων-μαρτύρων του λαϊκού μας κινήματος, που μαζί με το αίμα τους έδωσαν σ' αυτό τον τόπο και τα φώτα της επαναστατικής-λαϊκής πνευματικής του αναγέννησης.
    Γράφει λοιπόν ο Χριστόφορος Γιακουμέλος:

Σκέψεις και σημειώσεις  πάνω στο έργο του Νίκου Μπελογιάννη
«Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας»


Ο Νίκος Μπελογιάννης στη δίκη


Ο Νίκος Μπελογιάννης στη δίκη

     Στη συνείδηση του κάθε προοδευτικού, τίμιου λαϊκού αγωνιστή, η φυσιογνωμία του Νίκου Μπελογιάννη είναι περισσότερο συνυφασμένη με την ανυποχώρητη στάση ζωής του, την αυτοθυσία του και το ολοκληρωτικό δόσιμο στο Κόμμα που τον γέννησε και τον ανέθρεψε, το ΚΚΕ. Η απολογία του στο στρατοδικείο παραμένει ακόμα φάρος για το ήθος και τη θυσία των κομμουνιστών, εμπνέοντας κάθε νέο αγωνιστή.

    Εντούτοις, λιγότερο γνωστή είναι η πλευρά του ως κοινωνικού ερευνητή και ιδιαίτερα τα φιλολογικά ενδιαφέροντά του, τα οποία εκφράζει μέσα από το πρίσμα του Μαρξισμού - Λενινισμού. Ο Μπελογιάννης δεν είναι μόνο πολεμιστής για μια καλύτερη, λεύτερη Ελλάδα, αλλά και ένας οξυδερκής νους που προβληματίζεται, ερευνά και προσπαθεί να δώσει νέα, επαναστατική πνοή στη γερασμένη φιλολογία της εποχής, τη γερασμένη από τη σκόνη των τεταρτοαυγουστιανών σαλονιών.

    Μέσα από το έργο του «Οι πρώτες μακρυνές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», το οποίο συγγράφει σε αντίξοες συνθήκες (κρατούμενος - καταδικασμένος στις φυλακές της Κέρκυρας), φαίνεται από την αρχή έως και το τέλος η έγνοια, το μέλημά του να αποτινάξει όλη την αντιεπιστημονική σκουριά που συσσώρευσαν στο σώμα της μελέτης της νεοελληνικής λογοτεχνίας οι «κύριοι καθηγηταί». Το βιβλίο ακόμα και τώρα, 65 χρόνια περίπου μετά από τη συγγραφή του, τορπιλίζει συνειδήσεις και συγκρούεται με «αλήθειες» που θεωρούμε δεδομένες ήδη από τα σχολικά χρόνια.

 

Σύγκρουση με το μύθο του «Δεύτερου Ελληνικού Πολιτισμού» του Βυζαντίου


Το πρωτότυπο του σκίτσου του Πικάσο όπως δημοσιεύθηκε ολοσέλιδο στην «Ουμανιτέ» στις 31 Μάρτη 1952Το πρωτότυπο του σκίτσου του Πικάσο όπως δημοσιεύθηκε ολοσέλιδο στην «Ουμανιτέ» στις 31 Μάρτη 1952
    
    Προσπαθώντας, λοιπόν, να ιχνηλατήσει τις πρώτες μακρινές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ο Μπελογιάννης πρέπει πρώτα και κύρια να αναμετρηθεί με έναν μύθο που γιγαντώθηκε στη συνείδηση του λαού, που καλλιεργήθηκε σε συμπαιγνία με την Εκκλησία και την άρχουσα τάξη και λειτούργησε βολικά για τη μεταξική δικτατορία: Και αυτός δεν είναι άλλος από το μύθο του «Δεύτερου Ελληνικού Πολιτισμού» του Βυζαντίου. Το Βυζάντιο, στα χρονικά όρια του οποίου εντοπίζονται τα σπέρματα της λαϊκής λογοτεχνικής παραγωγής του νεοελληνικού έθνους, δεν υπήρξε ουδέποτε μια ελληνική κρατική δομή με μια αντίστοιχα ελληνική εθνική συνείδηση. Ηταν και παρέμεινε μέχρι το τέλος του το αντίθετο, δηλαδή μια πολυεθνική αυτοκρατορία που λειτουργούσε ως τροχοπέδη στη διαμόρφωση των εθνών που το συναποτελούσαν. Ο Μπελογιάννης δηλώνει ξεκάθαρα πως το Βυζάντιο στάθηκε εμπόδιο στη διαμόρφωση της νεοελληνικής εθνότητας. Η αναχρονιστική, σε σχέση με το πνεύμα της εποχής, οικονομική δομή του, που δεν πέρασε ποτέ σε μια δυτικού τύπου φεουδαρχία με μικρούς παραγωγούς, εγκυμονούσε από μόνη της την πεπερασμένη ύπαρξη αυτής της σκοταδιστικής, αποπνικτικής κοινωνίας που περιφρονούσε το λαό και τα γεννήματά του. Οι τέχνες, λοιπόν, δε θα μπορούσαν να αποδράσουν από το σφιχτό εναγκαλισμό της θρησκείας. Το δυστυχέστερο είναι μάλιστα πως, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, με την αρχαιοελληνική κληρονομιά θα μπορούσε το Βυζάντιο «να δημιουργήσει ένα αναγεννητικό κίνημα πολύ βαθύτερο και πλατύτερο από εκείνο της Δύσης». Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ καθώς οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες δεν το επέτρεψαν.

    Η φιλολογία μοιραίο ήταν λοιπόν να καταλήξει κόλακας του αυτοκρατορικού θεσμού, λιβανιστής της θεολογίας. Τα θέματα που κυριαρχούν στα έργα των βυζαντινών «σοφών» είναι επικεντρωμένα στη γλοιώδη, υποκριτική ζωή των ευγενών και των οικόσιτων κολάκων του αυτοκράτορα. Ο λαός είναι βρώμικος, χυδαίος στα μάτια τους: «Οι λόγιοι μισούν το λαό αν δεν τον περιφρονούν», υπογραμμίζει ο Μπελογιάννης. Αναπόφευκτο, λοιπόν, να απεχθάνονται και τη γλώσσα του. Η Αννα η Κομνηνή, στην περίφημη «Αλεξιάδα» της, ζητά συγγνώμη που χρησιμοποιεί «χυδαίες λέξεις».  Πώς, λοιπόν, σε ένα τέτοιο εχθρικό περιβάλλον να καρποφορήσει η νεοελληνική γλώσσα και να τεθούν σε κίνηση οι μηχανισμοί της κοινωνικής εξέλιξης; Την ίδια στιγμή, η Δύση διαμορφώνει σε πρωτόλειο βαθμό τις δικές της εθνικές γραμματείες.

 

Σημειώσεις του Ν. Μπελογιάννη (στις φυλακές της Κέρκυρας) για την Ιστορία της Λογοτεχνίας, γραμμένες στην πίσω πλευρά αίτησης χάριτοςΣημειώσεις του Ν. Μπελογιάννη (στις φυλακές της Κέρκυρας) για την Ιστορία της Λογοτεχνίας, γραμμένες στην πίσω πλευρά αίτησης χάριτος

   
    Δεδομένων όλων αυτών, προχωρούμε αργά, μέχρι τον 12ο αιώνα, ασθμαίνοντας σχεδόν, για να καταγραφεί ένα έργο σε γλώσσα μεικτή, κάποια στιχουργήματα δηλαδή του «Φτωχοπρόδρομου» που αντικατοπτρίζουν άλλωστε και το τέλμα που βρίσκονται οι λόγιοι τρόφιμοι της Αυλής.

    Πλέον οι κολακείες και οι ύμνοι δεν αποδίδουν και η επιβίωση γίνεται πιο ασφυκτική για τους λόγιους αυλοκόλακες.

    «- Αφού δε τάχα γέγονα γραμματικός τεχνίτης/ επιθυμώ και το ψωμίν και του ψωμιού την μάνναν,/ υβρίζω τα γραμματικά, λέγω μετά δακρύων:/ - Ανάθεμαν τα γράμματα Χριστέ, και οπού τα θέλει!»

    Έτσι, λοιπόν, αναφωνεί ο στιχουργός Θεόδωρος Πρόδρομος. Η τριβή με τους Δυτικούς λίγο αργότερα, με την άλωση του 1204, θα φέρει και τα πρώτα έμμετρα παραμύθια και μυθιστορήματα όπως «Βέλθανδρος και Χρυσάντζα», «Λίβιστρος και Ροδάμνη» κ.λπ. Εντούτοις και εδώ θα παρεισφρήσει η αποπνικτική ανάσα του βυζαντινού σκοταδιού: Η γυναίκα θεωρείται κτήνος που αγοράζεται και ως εκ τούτου δεν υπάρχει καν υποψία ιδανικού έρωτα μεταξύ άντρα και γυναίκας σ' αυτά τα έργα. «Η καταθλιπτική πνευματική πίεση των καλόγερων» πάνω στο πνεύμα κάνει τον έρωτα να θεωρείται αμάρτημα.

    Οι φόρμες έκφρασης αυτής της εποχής (12ος αιώνας) περιλαμβάνουν και σατιρικά, διδακτικά στιχουργήματα που κρύβουν πίσω τους μια λαϊκή κληρονομιά ή και αποτύπωμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Συναξάρι του τιμημένου γαϊδάρου» που πρόκειται για μια καμουφλαρισμένη σάτιρα των δυνατών και του κλήρου. Από τη μεγάλη όμως λαϊκή παραγωγή, που εικάζουμε ότι υπήρχε, δε σώζονται παρά σπαράγματα και δυστυχώς όχι τα πιο αιχμηρά. Αποκαλυπτικό το δίστιχο που τραγουδούσε ο λαός στον Ιππόδρομο για το μεθύστακα αυτοκράτορα Φωκά: «Πάλι τον καύκον έπιες/ πάλιν τον νουν απώλεσας».


Οι ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας βρίσκονται στη λαϊκή ποίηση

    Το ταξίδι του Μπελογιάννη συνεχίζεται με τα ιστορικά δημιουργήματα και το γνωστότερο από αυτά, «Το Χρονικόν του Μορέως» που μάλλον έχει γραφτεί από Γασμούλο, Ελληνοφράγκο δηλαδή, στην καταγωγή. Οσον αφορά την πεζογραφία, αυτή είναι σχεδόν ανύπαρκτη σε λαϊκή γλώσσα. Λίγα επιβίωσαν και αυτά προερχόμενα από την υστεροβυζαντινή περίοδο, παρόλο που οι ιστορικές ενδείξεις αποκαλύπτουν ότι κυκλοφορούσαν ευρέως και ήταν σατιρικά. Σίγουρο πως το χέρι των καλόγερων φρόντισε να μη φτάσουν ως εμάς, όπως και κάθε σκίρτημα της λαϊκής συνείδησης.

    Αντίθετα, λοιπόν, με τις κρατούσες και πριμοδοτούμενες από το καθεστώς φόρμες έκφρασης, εκεί που μπορούμε να βρούμε πραγματικά τις ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας είναι στη λαϊκή ποίηση, όπως και όπου αυτή εκφράζεται:  Στα λαϊκά τραγούδια, στις παροιμίες, στα μοιρολόγια κ.λπ. Και εδώ αφήνουμε τον ενθουσιασμό του Μπελογιάννη να μας πει: «Μέσα στο τραγούδι (ενν. ο λαός) βάζει την ψυχή του την τόσο μεγάλη, τόσο ζωντανή, γεμάτη ανθρωπιά κι αισιοδοξία, λεβεντιά και ευγένεια. Η αρχή της αφύπνησης από την πνευματική αποχτήνωση που είχαν καταδικαστεί οι λαοί, εκφράζεται μ' έναν πλούτο από τα μεγάλα κι ευγενικά αισθήματα που πλημμυρίζουν την καρδιά και την ψυχή του απλού ανθρώπου. Ρωμαλέο αντίκρυσμα της ζωής, σεβασμός στη γυναίκα και στη δουλειά, έρωτας υγιής, γεμάτος ψυχική ευγένεια, μίσος στους τυράννους, λατρεία στους λαϊκούς ήρωες». Και όπως υπενθυμίζει παρακάτω σ' αυτούς που τείνουν να ξεχνάνε κάποιες φορές: «Η ποίηση βγαίνει μέσα από τη ζωή και όχι μέσα από τη μούχλα».

    Η ίδια η εξέλιξή της δείχνει το στίγμα του λαού που επιβάλλει de facto την εξαφάνιση της προσωδίας και την επικράτηση του δεκαπεντασύλλαβου τονικού στίχου. Και εδώ όμως οι Βυζαντινοί λόγιοι πολέμησαν με λύσσα το λαϊκό στίχο. Ο Μπελογιάννης μάς πληροφορεί πως ο Τζέτζης τα νέα μέτρα τα ονομάζει «μέτρα της αγύρτιδος (γλώσσας)». Αυτή η στάση των λογίων ήθελε να καταπνίξει το νέο, να «πνίξει το μωρό στην κούνια», να μην επιτρέψει τη γέννηση της νεοελληνικής εθνότητας. Ευτυχώς για εμάς δεν το κατάφερε, αλλά του άφησε πολλά σημάδια γέννησης που το σημάδεψαν στην εφηβεία του.

    Ο «πόνος του ξενιτεμένου», «Τ' αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα» είναι πανέμορφες εκφράσεις της λαϊκής ψυχοσύνθεσης που σ' αυτές ο Μπελογιάννης διακρίνει έναν λαό που διεκδικεί το δικαίωμά του ν' ανασάνει, να εκφραστεί και να δηλώσει πως είναι ιστορικά παρών, έναν λαό που θέλει να δηλώσει πως δεν έχει καμία σχέση η ζωογόνα δύναμή του με το συρφετό των σπιούνων και των μηχανορράφων της βυζαντινής εξουσίας.

 

Το λαϊκό έπος των ακριτικών τραγουδιών

    Κάπως έτσι, λοιπόν, περνάμε θεματικά στην κορυφαία έκφραση της νηπιακής νεοελληνικής λογοτεχνίας: Στο λαϊκό έπος των ακριτικών τραγουδιών που κατά τον συγγραφέα δίπλα στην αγάπη, τη χαρά και το πόνο τραγουδούν τη λεβεντιά. Οι ημιαυτόνομοι από την εξουσία ακρίτες τροφοδοτούν με ενέσεις ηρωισμού το γόνιμο έδαφος της λαϊκής φαντασίας. Πλάι στους ακρίτες και οι απελάτες, που η βυζαντινή κρατούσα γνώμη μισεί και συκοφαντεί. Ο Μπελογιάννης τους παρομοιάζει με τους αρματολούς των οθωμανικών χρόνων, ομάδες ελεύθερες που δεν πειθαρχούσαν σε καμία εξουσία. Τα ακριτικά τραγούδια φανερώνουν από μόνα τους τον κόσμο που τα γέννησε: Εναν κόσμο μεικτό, εκεί που συναντιέται ο Σαρακηνός Αραβας με τον Ακρίτα (ο Διγενής άλλωστε έχει πατέρα Σαρακηνό), έναν κόσμο που η λέξη πατρίδα είναι άγνωστη. Υπογραμμίζει ότι χαρακτηριστικό τους είναι «η τέλεια έλλειψη από αυτά κάθε εθνικού αισθήματος και στοιχείου». Το σύνολο άλλωστε των ακριτών είναι στη βάση του πολυεθνικό. Όπως όμως μας έχει διδάξει η πείρα, ό,τι έβγαινε από τα σπάργανα, τις καλύτερες παραδόσεις του λαού, οι επίσημοι βυζαντινοί το περιφρονούσαν. Στο τραγούδι του Τσαμαδού (που είναι απελάτης) οι γέροντες προύχοντες φοβούνται σε περίπτωση που εμφανιστεί στο πανηγύρι. Ετσι καταλήγει ο Μπελογιάννης να αναφέρει πως το ακριτικό τραγούδι δεν είναι εθνικό, δεν είναι ποτισμένο από εθνικισμό και δεν έχει καμία σχέση με το νεοελληνικό έθνος που ήταν άλλωστε τότε ιστορικά ανύπαρκτο. Μόνος σύνδεσμος μ' αυτό η ζωντανή και παλλόμενη γλώσσα, η οποία εκφράζει τις παλινωδίες και τους πόνους της γέννας του νέου Ελληνισμού.

    Όπως θα μπορούσε να προβλέψει ήδη ο προσεκτικός αναγνώστης και στο ακριτικό έπος, η επίσημη φιλολογία της εποχής προσπάθησε και πάλι να σπιλώσει τον πυρήνα και τις αξίες του: Το ακριτικό ψευδο-έπος του 11ου- 12ου αιώνα (κακέκτυπο του «Διγενή Ακρίτα»), με τιποτένια, όπως υπογραμμίζει, λογοτεχνική αξία, είναι ένα «ανούσιο απλοϊκό κατασκεύασμα» χωρίς το «δραματικό μεγαλείο του πραγματικού έπους. Δε λείπει από μέσα ούτε το "Πιστεύω"!» Σ' αυτό το «έπος» διακρίνουμε ένα στιχούργημα της μεγαλοτσιφλικάδικης αριστοκρατίας που το ιδεολογικό του στίγμα αναλώνεται στη «ματαιότητα των ανθρώπινων». Εύκολο γι' αυτούς που έχουν ήδη γεμάτη την κοιλιά τους, όπως θα παρατηρούσε και ο Μπρεχτ. Γι' αυτό και το ψευδο-έπος αυτό κανένα στοιχείο δεν έχει με την αυθεντική λαϊκή φωνή των ακριτικών τραγουδιών. Ενδεικτικός ο αντιηρωικός θάνατος του κάλπικου «Διγενή» του στο ζεστό κρεβάτι του.

     «Εκείνος αναστέναξε και έκλαιε στην κλίνην/ με θρήνους και με δάκρυα πικρά φαρμακωμένα/ όπου ραΐσθην η καρδιά κ' εθάμπωσεν το φως του...».

    Οι βασανισμένοι λαοί και τότε και τώρα χτίζουν τον πολιτισμό τους σε πείσμα των πολιτικών και πνευματικών βασανιστών τους

    Καταλήγοντας, στα συμπεράσματά του, ο Μπελογιάννης αναφέρει πως αυτό που τον ώθησε στη συγγραφή των «Ριζών» ήταν η απάντηση γύρω από το τι δημιουργικό προσέφερε το Βυζάντιο στον πολιτισμό, γενικά, και στον νεοελληνικό πολιτισμό ειδικότερα. Η απάντηση που δίνει είναι ότι όχι απλά δε λειτούργησε προωθητικά αλλά - τουναντίον - εμπόδισε, και εντέλει λειτούργησε ως ανάχωμα στην ανάδυση του νεοελληνικού έθνους. Του κληροδότησε μάλιστα παιδικές ασθένειες όπως το μεγαλοϊδεατισμό και το λογιοτατισμό που το ταλαιπώρησαν μεταγενέστερα. Ό,τι ακριβώς μίσησε και πολέμησε φανατικά το βυζαντινό καθεστώς αποτέλεσε δομικό στοιχείο στη μορφοποίηση του νεοελληνικού έθνους. Αυτό που συμπυκνώνεται, λοιπόν, σ' αυτό του το έργο είναι περισσότερο η ανάγκη της φιλολογίας, που τίθεται στο πλάι της εργατικής τάξης, να συγκρουστεί με την παραχάραξη της Ιστορίας και τις γνώμες των αστών σοφιστών: Γνώμες που στο όνομα του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού και του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού» δικαίωναν ιστορικά - τάχα με την ύπαρξη της «ένδοξης ελληνικής βυζαντινής αυτοκρατορίας» - τις ιμπεριαλιστικές αιματοχυσίες του 20ού αιώνα και όπλιζαν το χέρι των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στους λαούς της ευρύτερης περιοχής.

    Και παρ' όλη την προσωρινή ήττα του επαναστατικού κινήματος, φάρος μένει η αισιόδοξη διατύπωση του ίδιου του Μπελογιάννη: «Οι βασανισμένοι λαοί και τότε και τώρα χτίζουν τον πολιτισμό τους σε πείσμα των πολιτικών και πνευματικών βασανιστών τους».

    Εμείς θα προσθέσουμε πως αυτό ακριβώς οφείλουμε να πράξουμε και τώρα για τη δικαίωση του πνευματικού και πολιτικού έργου μιας Ελλάδας που υπέφερε και υποφέρει όσο δεν ανατρέπεται η εξουσία της αστικής τάξης.

Στα αποσπάσματα από το έργο του Μπελογιάννη που παρατέθηκαν αυτούσια, κρατήθηκε η ορθογραφία του συγγραφέα.


Χριστόφορος ΓΙΑΚΟΥΜΕΛΟΣ
Φοιτητής Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κυριακή 24 Γενάρη 2016

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ


Σελίδα 26


Οι πρώτες μακρινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας
3.

«Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα.    Με την καρδιά μας και με το αίμα μας...»

28-3-2017

1952-2017
65 χρόνια από τη δολοφονία του κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Μπελογιάννη

    Στις 30 του Μάρτη συμπληρώνονται 65 χρόνια από το αισχρό εκείνο κρατικό-μοναρχοφασιστικό έγκλημα, τη σκόπιμη, στημένη καταδίκη και εκτέλεση του ηρωικού κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων τριών συντρόφων του, του Δημήτρη Μπάτση, του Νίκου Καλούμενου και του Ηλία Αργυριάδη...
   Πρόκειται για ένα ακόμα ειδεχθέστατο πολιτικό έγκλημα, το οποίο σκάρωσαν εξολοκλήρου οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές πάτρωνες του ντόπιου αστικού-ξενόδουλου ως το μεδούλι- μεταπολεμικού καθεστώτος, ενώ το εκτέλεσαν τα ελληνόφωνα τσιράκια τους που στελέχωναν τον τότε κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό "ασφάλειας" και "δικαιοσύνης".
 
Απ' αφορμή την επέτειο,   η ιστοσελίδα μας αναδημοσιεύει σήμερα το παρακάτω κείμενο της ΔΙΔΩΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, από το πασίγνωστο μυθιστόρημά της, "ΕΝΤΟΛΗ".


 Αποτέλεσμα εικόνας για διδώ σωτηρίου
  Το κείμενο αναφέρεται στην περίφημη εκείνη "απολογία" του Μπελογιάννη, στο στημένο στρατοδικείο της σκοπιμότητας, που αποτέλεσε το πιο ανελέητο μαστίγωμα των συκοφαντών-σκευωρών, οι οποίοι επιτιθέμενοι στο πρόσωπο του δεσμώτη κομμουνιστή ηγέτη προσπαθούσαν να σπιλώσουν τους αγώνες και τις θυσίες του ΚΚΕ και του Λαϊκού μας κινήματος στο σύνολό του.

  Αποτέλεσμα εικόνας για διδώ σωτηρίου Γράφει η Διδώ Σωτηρίου:
   

     Εννιά του Νοέμβρη του 1951. Περασμένα μεσάνυχτα και το Στρατοδικείο δεν αποφασίζει ακόμα να καλέσει τον Μπελογιάννη ν' απολογηθεί. Θέλουν να κουραστεί και να σκορπίσει ο κόσμος που απ' τις τρεις τ' απόγεμα κατακλύζει τις αίθουσες, τους διαδρόμους και τους γύρω από το Αρσάκειο δρόμους. Να κουραστεί κι ο ίδιος ο κατηγορούμενος.   Από τί πάστα είναι αυτός ο διάβολος; Δέκα μήνες στον τάφο της απομόνωσης και τώρα συνέχεια εδώ τρεις βδομάδες.  Τα μάτια του κόσμου κλείνουν απ' την ξαγρύπνια, τα πόδια λυγίζουν απ' την ορθοστασία μα η ψυχή μένει όρθια παρέα με τον Νίκο Μπελογιάννη. Κι όταν στις δύο απ' τα μεσάνυχτα τον καλούν ν' απολογηθεί χτυπούν τα τηλέφωνα της Αθήνας κι οι άνθρωποι σηκώνονται απ' τα κρεβάτια τους σαν από χρέος κι οι γριούλες γονατίζουν μπρος στα εικονίσματα και παρακαλούν το δικό τους Θεό να σώσει το παλικάρι.

    Αγρυπνά η πρωτεύουσα, αγρυπνά η Ελλάδα. Οι προοδευτικοί άνθρωποι όλης της γης ριγούν. Κείνη την κρίσιμη στιγμή του ψυχρού πολέμου, η μοίρα του άγνωστου ως χθες Έλληνα αγωνιστή, δένεται με την μοίρα όλων των λαων που αντιστέκονται στη βουλιμία του ιμπεριαλισμού. Γίνεται παγκόσμιο σύμβολο το όνομα του Μπελογιάννη, από την Κορέα και το Βιέτ-Ναμ, ίσαμε τα Βαλκάνια.
     Με το λαό μας και τους λαούς αυτούς μιλά ο Νίκος. Δεν απολογείται στις σβησμένες στρατιωτικές φιγούρες που τις στήσαν εκεί στις καρέκλες των δικαστών με έτοιμη την απόφαση στην τσέπη τους.

    « -Μερικοί συγκατηγορούμενοι, αρχίζει ο Μπελογιάννης, εκφράσανε την απορία τους γιατί βρέθηκαν εδώ. Εγώ δεν απορώ. Με φέραν εδώ γιατί είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Την πολιτική της ειρηνεύσεως δικάζουν στο πρόσωπό μου. Τα όσα θα πω δεν έχουν θέση απολογίας.
     Μας σύρανε ως εδώ με βάση έναν αντισυνταγματικό άθλιο νόμο τον 509 που βρίσκεται ο ίδιος υπό κατηγορίαν. Είναι βέβαιο πως όλη αυτή η φασαρία γύρω απ' την σύλληψη και την καταδίκη μας είναι μία σκέτη πολιτική σκοπιμότητα. Όλοι εμείς αν υπογράφαμε μιαν αποκήρυξη των ιδανικών μας θα αθωωνόμασταν και θα γινόμασταν μεμιάς "καλοί" Έλληνες και φιλήσυχοι πολίτες, Εμένα μου πρότειναν και θέσεις...
     Μα αν ο συμβιβασμός και οι άνομες φιλοδοξίες ήταν ο στόχος μου, δε θα χρειαζόμουν τη μεσολάβηση της Ασφάλειας. Είχα όλες τις δυνατότητες να κάνω οποιαδήποτε καριέρα. Προτίμησα τη σκληρή όλο δοκιμασίες ζωή του κομμουνιστή, τη γεμάτη κινδύνους και στερήσεις. Η ζωή μου είναι άρρηκτα δεμένη με τους αγώνες για την ανεξαρτησία και τη λευτεριά. Όσες φορές βρέθηκα μπροστά σε κίνδυνο -και ήταν αρκετές- ποτέ δεν δίστασα τι να διαλέξω, να ζήσω προδίνοντας τις ιδέες μου ή να πεθάνω πιστός στα ιδανικά και τις πεποιθήσεις μου. Διάλεξα πάντα το δεύτερο. Και δεν νομίζω να πιστεύεται πως σήμερα θ' άλλαζα εκλογή.
     Μια κι ο λόγος γι' αποκηρύξεις θα 'θελα ν' ανοίξω εδώ μια παρένθεση. Από τη δικτατορία του Μεταξά στη χώρα αυτή εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν "δηλώσεις μετανοίας" 120000 Έλληνες πολίτες. Κανείς δεν αμφιβάλλει με τι απειλές και συναλλαγές αποσπάστηκαν. Προκύπτει έτσι ένα σοβαρό κοινωνικό, ένα εθνικό θα έλεγα πρόβλημα. Μια πολιτική παράταξη, η δεξιά, εξαναγκάζει μιαν άλλη παράταξη να αρνιέται τις αρχές της και να συμβιβάζεται. Τέτοια διδάγματα όμως εύκολα γενικεύονται σ' όλες τις παρατάξεις και οι Έλληνες μαθαίνουν να σηκώνουν ψηλά τα χέρια και να αλλαξοπιστούν μπρος σε δοκιμασίες και κινδύνους. Εύχομαι αυτοί που δίνουν τούτα τα μαθήματα να μην εισπράξουν τους καρπούς των κόπων τους, γιατί αυτό θα ήταν ολέθριο για ολόκληρο το έθνος. Στο αντάρτικο είχα συχνά την ευκαίρια να διαπιστώσω τέτοια κρούσματα σε φαντάρους και αξιωματικούς που έπεφταν αιχμάλωτοι.»


   Ένας στρατοδίκης διαμαρτύρεται και γυρνώντας προς τον πρόεδρο φωνάζει έξαλλος:
-Προσβάλλει το σώμα των αξιωματικών!


    Ο Μπελογιάννης απαντά με γαλήνη.
    -Μη χάνετε την ψυχραιμία σας. Μιλώ καθαρά. Για μένα οι αξιωματικοί και οι φαντάροι που σέβονται τις αρχές τους ήταν άντρες άξιοι κάθε σεβασμού. Δεν εκτιμούσα εκείνους που προσποιόνταν πως ειναι Εαμίτες, Ελασίτες και συμπαθούντες...


     Η ώρα είναι περασμένη κι ο Νίκος που νιώθει ξερό το λαρύγγι του ζητάει ένα ποτήρι νερό. Του το αρνιούνται.

    -Δεν πειράζει, απαντά και συνεχίζει. Το Κ.Κ.Ε., δε χρειάζεται να ζητήσει να του αναγνωρίσουν τίτλους πατριωτισμού. Τους τίτλους αυτούς τους κέρδισε με το αίμα και με τα όπλα του στην περίοδο της κατοχής.


     Π ρ ό ε δ ρ ο ς : (ειρωνικά) - Κυρίως με τα όπλα...


     Μ π ε λ ο γ ι ά ν ν η ς : (δίχως να δίνει σημασία). - Πρώτα με το αίμα του στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στην Κοκκινιά, στο Κούρνοβο και σ' όλους τους μαρτυρικούς χώρους, όπου οι χιλτερικοί και οι φασίστες εκτελούσαν πατριώτες. Στην αρχή της κατοχής το ένα έβδομο του πληθυσμού μας είχε χαθεί από πείνα. Σωστή γενοκτονία. Το έθνος κινδύνευε. Ήρθε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο να σηκώσει τον ετοιμοθάνατο λαό μας, να τον ψυχώσει, να του θυμίσει πώς κερδίζεται η ζωή και η λευτεριά. Κι ανέβηκαν οι αντάρτες μας στα βουνά και κατεβήκαν στις πεδιάδες και με το όπλο στο χέρι και μύριες θυσίες άνοιξαν το δρόμο της επιβίωσης και της απελευθέρωσης και συμβάλαμε και μεις οι Έλληνες στην μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών. Την εποχή εκείνη ο ΕΛΑΣ είχε γίνει ο αληθινός στρατός του έθνους και ο Άγγλος στρατηγός Ουίλσον, αρχιστράτηγος των επιχειρήσεων στην Μεσόγειο, έστελνε στον ΕΛΑΣ θερμά συγχαρητήρια και αναγνώριζε πως "χάρη στις λαμπρές επιχειρήσεις των ανταρτών, η προσοχή του Άξονα στράφηκε αλλού και γίναν δυνατές οι συγκεντρώσεις και οι μεταφορές του συμμαχικού στρατού που λάβαινε μέρος στις επιχειρήσεις της Μεσογείου. Η δράση των ανταρτών -τόνιζε ο στρατηγίς Ουίλσον- ανάγκαζε τον Άξονα να δεσμεύει πολύτιμες δυνάμεις στα Βαλκάνια κι έτσι μπορέσαμε ν' αρχίσουμε τις επιχειρήσεις μας στην Σικελία..."


     Π ρ ό ε δ ρ ο ς : Δεν μας ενδιαφέρουν αυτά. Δε δικάζεσαι για τότε.


     Μ π ε λ ο γ ι ά ν ν η ς : -Το κατηγορητήριο μ' εμφανίζει σαν δραπέτη των φυλακών. Δεν λέει όμως γιατί γνώρισα τις φυλακές, τα στρατόπεδα και πώς και πότε απόδρασα. Όταν πατούσαν τα χώματά μας οι Γερμανοί και η... Αυτού Μεγαλειότης ο Βασιλιάς με την κυβέρνηση του εγκαταλείπανε το λαό και τη χώρα στην τύχη τους, αφήσανε κλειδωμένους στις φυλακές, στη διάθεση των καταχτητών εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους, μαζί κι εμένα. Η απόδραση ήταν μια εθνική επιταγή και η πραγματοποίηση της μια νίκη του λαού. Η χαρά μου ήταν μεγάλη σα βρέθηκα πάνω στα βουνά του Μοριά, φόρεσα την στολή του Αξιωματικού του ΕΛΑΣ κι έδωσα το αίμα μου πολεμώντας για την ανεξαρτησία και τη λευτεριά της πατρίδας μου.
     Στις άνισες και μεγαλειώδεις κείνες μάχες, που άρχιζαν δυο βήματα απ' αυτήν την αίθουσα, από την οδό Σταδίου και Πανεπιστημίου και ξαπλώνονταν σε όλες τις πολιτείες και τα χωριά, τη Ρούμελη, τη Θεσσαλία, τα νησιά μας ως τις ακραίες γωνιές της γης μας, εμπνευστής και καθοδηγητής ήταν το Κ.Κ.Ε. Μα και ό,τι κατά καιρούς κέρδισαν οι εργαζόμενοι της χώρας αυτής τα οφείλουν στην ανυποχώρητη πάλη και τις θυσίες των κομμουνιστών.


    Β α σ ι λ ι κ ό ς   Ε π ί τ ρ ο π ο ς : (έξαλλος). -Κύριε Πρόεδρε. Ο κατηγορούμενος παραβαίνει τον νόμο 509. Το Κ.Κ.Ε. ειναι Κόμμα παράνομον και ως εκ τούτου απαγορεύεται εις οποιονδήποτε να διακηρύσσει τας αρχάς του και να επαινεί τας πράξεις του.


    Μ π ε λ ο γ ι ά ν ν η ς : (ήρεμα). -Μιλώ ακριβώς πάνω σε ό,τι κατηγορούμαι. Δεν μπορείτε να μου αφαιρέστε το λόγο, μια και κάνατε όλη τούτη τη θεαματική δίκη.


    Γίνεται σάλος. Ο Πρόεδρος θυμάται το χυδαίο υβρεολόγιο του κι απειλεί να διακόψει την συνεδρίαση. Οι συνήγοροι διαμαρτύρονται κι ο Μπελογιάννης συνεχίζει:

   - Κάναμε λάθη δεν το κρύβω. Μα δεν είναι η παράταξη που μας δικάζει η αναμάρτητη που θα μπορούσε να ρίξει εναντίον μας το λίθο του αναθέματος. Το Κ.Κ.Ε. είχε κάθε δυνατότητα μετά την απελευθέρωση να πάρει την άρχη γιατί η πλειοψηφία του λαού ήταν με το μέρος του. Δεν το έκανε. Έκανε το Λίβανο και τη Γκαζέρτα. Εμπιστεύτηκε τον Παπανδρέου που δεν είχε άλλο σκοπό παρά πώς θα χτυπήσει με όλα τα μέσα το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα. Ήταν λάθος, πρέπει να τ' ομολογήσουμε. Ήρθε μετά ο Δεκέμβρης. Είπαμε μας τον επιβάλανε. Αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε την συμφωνία της Βάρκιζας. Ήταν κι αυτό λάθος γιατί με τη συμφώνια αυτή παραδίναμε χειροπόδαρα τους οπαδούς της Αριστεράς στη μανία της τρομοκρατικής πολιτικής της άκρας δεξιάς.
    Όμως, είναι επίσης βέβαιο πως η συμφωνία της Βάρκιζας μπορούσε ν' ανοίξει το δρόμο σε μια ομαλή δημοκρατική εξέλιξη. Ωστόσο αυτό -εξ αιτίας και των δικών μας αδυναμιών- εξαρτιώταν από την προβληματική καλή θέληση της δεξιάς. Η δεξιά είχε τότε να διαλέξει ανάμεσα σε δυο δρόμους ή ν' αφήσει τη χώρα να πάρει τον ομαλό δημοκρατικό δρόμο και να συγκεντρωθεί το έθνος ολόκληρο στην προσπάθεια του ν' ανοικοδομήσει τη χώρα και να επουλώσει τις πληγές της ή να τραβήξει για ένα μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο χτυπώντας το αντιστασιακό κίνημα. Διάλεξε τον τελευταίο αυτόν δρόμο, αιματοκύλησε την Ελλάδα, τη γέμισε τάφους, ερείπια και δυστυχία. Η δεξιά κι όχι εμείς έκανε δόγμα της τη βία. Μόνο τα επίσημα εντάλματα που εκδώσανε φτάνουν τις 80000. Και δεν μιλώ για το όργιο του αίματος του παρακράτους. Τα ονόματα του Κατσαρέα στην Πελοπόννησο, του Σούρλα στη Θεσσαλία, του Τσαούς Αντών στην Μακεδονία φέρνουν αναμνήσεις φρίκης στον πολυβασανισμένο λαό της υπαίθρου μας.


     Π ρ ό ε δ ρ ο ς : (καταγανακτισμένος). - Απομακρύνεσαι από την απολογία σου και πολιτικολογείς.


     Μ π ε λ ο γ ι ά ν ν η ς : - Πρέπει να εξηγήσω πώς έγινα ξανά αντάρτης, αφού γι' αυτό κατηγορούμαι. Ο εμφύλιος πόλεμος δεν είναι μόνο ένα λάθος. Είναι ένα έγκλημα της δεξιάς, εμπνευσμένο, καθοδηγημένο και πληρωμένο από επίσημους και ανεπίσημους εξωελληνικούς "συμμαχικούς" παράγοντες που είχαν κάθε συμφέρον να συντριβεί το περήφανο αντιστασιακό κίνημα του ελληνικού λαού. Το κίνημα αυτό ήταν το μόνο ικανό να διαφεντέψει τη χώρα και να εμποδίσει τους νεοαποικιοκράτες να λιανίσουν την ανεξαρτησία και την οικονομία μας, να μεταβάλουν την Ελλάδα σε ξέφραγκο αμπέλι ξένων συμφερόντων. Όμως το ΕΑΜ που έπρεπε να συντριβεί ήταν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού!  Χρειάζονταν φωτια και σίδερο, αίμα, διωγμοί, μαζικό ξεθεμέλιωμα πληθυσμών. Οι πατριώτες που ονειρεύτηκαν να οικοδομήσουν έναν ειρηνικό, μεταπελευθερωτικό κόσμο, γέμισαν φυλακές, εξορίες και τάφους, κι άλλοι πήραν ξανά τα βουνά σαν αγρίμια για ν' αμυνθούν. Αυτής της πολιτικής έργο είναι το δεύτερο αντάρτικο.
    Δεν τον θελήσαμε εμείς τον πόλεμο. Στη βία, αντιτάξαμε βία. Δεν ήταν δυνατόν, βέβαια, να πούμε: "Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω". Κι αν μπορέσαμε να κρατάσουμε όσο κρατήσαμε και ν' αντιμετωπίσουμε τόσες και τέτοιες δυσκολίες αυτό είναι γιατί η πολιτική μας στηρίζονταν στο λαό. Στο τέλος ηττηθήκαμε. Δεν ήταν ήττα στρατηγική αφού το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών μας δεν καταστράφηκε. Από κείνη τη στιγμή όμως το ΚΚΕ αποφάσισε v' αφιερώσει όλες τις δυνάμεις του στους ειρηνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες του λαού για την δημοκρατική αναγέννηση της χώρας. Εκεί ρίξαμε το κέντρον βάρους της δουλειάς μας. Και πάλι δύο δρόμοι άνοιγαν για την Ελλάδα. Ή ένας μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος από την Δεξιά με Έκτακτα Στρατοδικεία, συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις ή η ειρήνευση, η νομιμότητα του Κ.Κ.Ε., η γενική αμνηστία, η επιστροφή των προσφύγων και των παιδιών που αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Δυστυχώς κι αυτή τη φορά την εκλογή την είχε στα χέρια της η δεξιά και οι ξένοι σύμβουλοί της. Και δυστυχώς για την Ελλάδα ακολούθησαν ξανά το δρόμο του μονόπλευρου εμφύλιου πολέμου, τη βία, τον τρόμο, το σκοταδισμό, την καλλιέργεια του μίσους.


    Π ρ ο έ δ ρ ο ς : Συντόμευε και μίλησε ατομικά για τις κατηγορίες που σε βαραίνουν.


   Ο Μπελογιάννης ατενίζει μ' ένα εξουθενωτικό ειρωνικό χαμόγελο τον πρόεδρο.
    -Περνώ στο πολυθρύλητο Μακεδονικό που τόση καπηλεία το συνόδευσε κι έγινε αιτία να σταλούν στο εκτελεστικό εκατοντάδες αγωνιστές. Η Μακεδονία έχει περίπου ενάμισυ εκατομμύριο πληθυσμό και ο πληθυσμός αυτός είναι ελληνικός, εκτός από ένα μικρό ποσοστό που είναι Σλαβομακεδόνες. Κανείς από μας δεν ζήτησε την αυτονόμηση της Μακεδονίας. Το ΚΚΕ στην 5η Ολομέλεια δεν μιλάει για αυτονόμηση της Μακεδονίας. Λέει πως όταν στην Ελλάδα εγκαθιδρυθεί Λαϊκή Δημοκρατία ο σλαβομακεδονικός πληθυσμός θα μπορεί να ρυθμίσει την τύχη του. Αυτή την έννοια είχε η απόφαση που πάρθηκε στην 5η Ολομέλεια. Ίσως δεν χρειάζοταν καν να γίνει τέτοιος λόγος μια και ξέρουμε πως οι αντίπαλοι μας περιμένουν τι θα πούμε, για να το διαστρεβλώσουνε και να 'χουν μια δικαιολογία να εντείνουν τη βία και την τρομοκρατία. Εξάλλου το ΚΚΕ με τις αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας ξαναγύρισε στην παλιά θέση του "για ισότιμη μεταχείριση όλων των πληθυσμών". Το θέμα των ελληνικών διεκδικήσεων δεν μπορεί κανείς να το θίγει επιπόλαια. Κι ωστόσο γίνονται μερικά παράξενα πράγματα, που γεννούν ερωτήματα. Πότε θυμόμαστε και πότε ξεχνάμε τις διεκδικήσεις μας; Όσο υπήρχε πχ Μουσολίνι κανείς δε διεκδικούσε τα Δωδεκάννησα. Όσο ήμασταν κάτω από την "προστασία" της Αγγλίας το Κυπριακό ήταν ανύπαρκτο θέμα για το επίσημο κράτος. Ούτε καν γίνονταν λόγος για την Βόρειο Ήπειρο την εποχή που η Αλβανία ήταν κάτω από την "προστασία" της Ιταλίας. Θυμηθήκαμε τη Βόρειο Ήπειρο μετά το 1945. Γιατί; Η ξενόδουλη ολιγαρχία προσποιείται την εύθικτη στα εθνικά θέματα, ενώ ποτέ, μα ποτέ δεν πόνεσε και δεν αγάπησε τούτη την αιματοποτισμένη τραχιά γη και τον αδούλωτο λαό της.
      Ας έρθουμε τώρα και στην τόσο διατυμπανισμένη κατηγορία πως το ΚΚΕ είναι Κόμμα ξενοκίνητο. Πάει πολύ μα την αλήθεια να μιλούν για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Όλος ο κόσμος ξέρει το ρόλο που παίζουν οι Αμερικάνοι στη χώρα μας, τις κρυφές και φανερές επαφές τους με τα αστικά Κόμματα, τις ανοιχτές επεμβάσεις τους στα εσωτερικά μας, την επιδεικτική και επικίνδυνη καταπάτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και την ανεξαρτησίας της χώρας μας. Ακόμα κι εδώ σ' αυτην την αίθουσα ακούσαμε για το ρόλο που διαδραμάτισαν οι αμερικάνοι στις ανακρίσεις της Ελληνικής Ασφαλείας!
    Όργανα των ξένων, δεν γίνονται οι κομμουνιστές. Ο Κομμουνισμός είναι ένα πανανθρώπινο κίνημα. Τα ιδεώδη του συγκλονίζουν τις καρδιές όλων των προοδευτικών ανθρώπων της γης. Μια χούφτα ξεκίνησαν στην εποχή του Μαρξ, έφτασαν σήμερα τα 800 εκατομμύρια και αύριο θ' απλωθούν σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Πώς είναι δυνατόν τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα να δημιουργηθεί από όργανα των ξένων; Ποιος πράκτορας των ξένων θα δινε τη ζωή του τόσο ανυστερόβουλα όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες τους μόνο με των πρώτων Χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Και οι Χριστιανοί που μαρτυρούσαν και πέθαναν είχαν την ελπίδα να κερδίσουν την βασιλεία των ουρανών, ενώ οι κομμουνιστές δίνουν την ζωή τους δίχως να περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Χαρίζουνε τη ζωή τους για ν' ανατείλει ένα ευτυχισμένο αύριο που οι ίδιοι δεν θα ζήσουν. Ποιος πράκτορας των ξένων θα δινε τη ζωή του για μια τόσο μεγάλη υπόθεση;


Π ρ ό ε δ ρ ο ς : -Τελείωνε, φτάνει!


     Μ π ε λ ο γ ι ά ν ν η ς : -Πρέπει να πω και δυο λόγια και για το χορό των εκατομμύριων του ΚΚΕ που τόσος θόρυβος έγινε στον τύπο. Είμαστε ένα μεγάλο Κόμμα, έχουμε έξοδα, όπως όλα τα άλλα κόμματα. Τα άλλα κόμματα είναι πασίγνωστο τι τεράστια ποσά ξοδεύουν στις εκλογικές τους καμπάνιες. Κανείς δε ρωτάει για τις πηγές του χρηματισμού τους. Οι δικές μας πηγές δεν είναι ούτε ύποπτες, ούτε παράνομες. Μας ενισχύει ο λαός κι όχι οι Μποδοσάκηδες και οι Δενδρινέληδες... Όλα σχεδόν τα Κόμματα κάνουν εράνους στο εξωτερικό. Γιατί όχι εμείς; Έχουμε 80000 πρόσφυγες που δουλεύουν στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Μιας μέρας μεροκάματα να διαθέσουν φτάνει για να μαζευτούν 4000 χρυσές λίρες. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως η πηγή αυτή δεν είναι καθαρή και έντιμη;
    Οι συκοφαντίες, οι δολοπλοκίες, η βία σ' όλες τις επαχθείς μορφές της, τα Στρατοδικεία και τα εκτελεστικά αποσπάσματα δεν είναι ικανά να εξοντώσουν ένα Κόμμα που έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στα σπλάχνα του λαού κι αυτόν υπηρετεί. Τί θέλει σήμερα ο λαός; Τί άλλο από ειρήνευση. Οχτακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι την πολιτική της ειρήνευσης ψήφισαν. Στο πρόσωπό μας δικάζετε αυτήν την ειρηνευτική πολιτική. Τα Στρατοδικεία σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας και έχουν έτοιμες εκ των προτέρων τις αποφάσεις. Δε ζητώ την επιείκειά σας. Θα δεχτώ στωικά και περήφανα την καταδίκη μου και θ' αντιμετωπίσω με θάρρος το εκτελεστικό απόσπασμα. Τίποτ' άλλο δεν έχω να προσθέσω.


    Π ρ ό ε δ ρ ο ς : -Έχω εγώ να προσθέσω. Οι λογαριασμοί μου μαζί σου δεν τελειώνουν εδώ. Η απόφαση που θα βγάλει το δικαστήριο της "σκοπιμότητας" θα είναι μάθημα για κείνους που προσπάθησαν να σε προστατέψουν όσο ψηλά κι αν βρίσκονται!


    Ήταν τέτοια η μαγεία της επαφής του κόσμου με τον Μπελογιάννη που τα γεμάτα εμπάθεια λόγια του προέδρου πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα κι ας κλείναν τέτοια απειλή. Η Έλλη κρατάει στο χέρι ένα μεγάλο άλικο γαρίφαλο. Καθώς πηγαίνει να καθήσει ο Νίκος του το δίνει. Εκείνος το παίρνει, το κρατά κοντά στα διψασμένα χείλη του και χαμογελά. Τα χαρακτηριστικά του δεν ειναι πια τραχιά, σαν χαραγμένα σ' αιχμηρό μπρούτζο. Η θωριά του ξανάγινε απαλή, στοχαστική. Χαμογελά σε κείνην και στο αύριο της απαντοχής που γι' αυτό προσφέρει απλά τη ζωή και τα νιάτα του.
     Τα φλας των φωτορεπόρτερς τσακώνουν αυτό το ωραίο χαμόγελο και την επόμενη μια φωτογραφία εκπληκτική εμφανίζεται στις εφημερίδες και ταξιδεύει στο εξωτερικό. Το παλικάρι με το χαμόγελο και το γαρίφαλο θα συγκινήσει εκατομμύρια ανθρώπους σ' όλα τα πέρατα της γης. Και τα μολύβια του καλλιτέχνη που έφτιαξε την "Γκουέρνικα" θα τον αποθανατίσουν.
     "Σώστε απο τα νύχια του φασισμού το παλικάρι με το χαμόγελο και το γαρίφαλο".
     "Μη δολοφονείτε το περιστέρι της ειρήνης".
     Η δίκη αυτή έφερε εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από κείνο που προσδοκούσαν οι οργανωτές της. Αναθάρρησε ο κόσμος, σηκώθηκε στο πόδι η φιλειρηνική ανθρωπότητα. "Όποιος παλεύει για τον Μπελογιάννη, παλεύει για την ειρήνη".


Αποτέλεσμα εικόνας



Αποτέλεσμα εικόνας

 

    Η sispirosi.gr αυτό το κείμενο της αείμνηστης Διδώς  κυριολεκτικά το ..."τρίβει" πάνω στα απαίσια μούτρα των σύγχρονων επίγονων του μοναρχοφασισμού και της δοσίλογης ναζιστικής ταγματαλητείας (και ιδιαιτέρως στα  μούτρα εκείνης της χολερικής χουντοφασιστικής οχιάς με τα ράσα που νέμεται σαν τη θανατηφόρα βδέλλα το βακούφι των Καλαβρύτων)  το ..."αφιερώνει" στα κίτρινα φύλλα των σιχαμερών φυλλάδων και στις μαύρες οθόνες των ρυπαρών τηλεκάναλων της αντίδρασης, όλων αυτών των μαύρων κοράκων που -απ' αφορμή τα χτεσινά εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα- προσπάθησαν να ...αποπατήσουν πάνω στη μνήμη του δολοφονημένου ήρωα. 
   Μάταιος ο "κόπος" τους. Ποτέ στην ιστορία τα σκουλήκια της σαπίλας και οι σάλιαγκοι των βόθρων δεν κατόρθωσαν να μολύνουν τα αγέρωχα πλατάνια και ελάτια του τόπου μας!




Αποτέλεσμα εικόνας
Το μνημείο στην πλατεία Μπελογιάννη της Αμαλιάδας




Ιδιόχειρες σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη,
 όπως εμφανίζονται στο τελευταίο μπλοκ σημειώσεων που χρησιμοποίησε
από την έναρξη της δεύτερης δίκης έως και τις τελευταίες ώρες πριν την εκτέλεση.

Δημοσιεύτηκαν στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ την Κυριακή, 19 του Μάρτη 2017, στη σελίδα 16
(Αρχείο του ΚΚΕ)

   Το τμήμα του χειρογράφου του Νίκου Μπελογιάννη που περιέχει τη φράση «Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Με την καρδιά μας και με το αίμα μας»
    «...για το σκοπό αυτό όταν χρειαστεί δίνουμε αδίσταχτα τη ζωή μας»




Η σελίδα των σημειώσεων για την τελευταία επιστολή του Μπελογιάννη πριν την εκτέλεσή του, που καταλήγει με τη φράση του Σαίξπηρ «that is the question»

 

 

 

4.
(Συμπλήρωμα της Πέμπτης 6 Απριλίου 2017)

Ο ιδεολόγος, μελετητής και συγγραφέας ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ:
ένας πραγματικός μαχητής της πένας.

(Από την Κ.Ζ. αναδημοσίευση)



    H sispirosi.gr πριν λίγες μόνο ημέρες, απ' αφορμή την 65η επέτειο από τη δολοφονία του ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ είχε αναδημοσιεύσει ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της "απολογίας" του στο στρατοδικείο των μοναρχοφασιστών-λακέδων του ιμπεριαλισμού, καθώς και χειρόγραφες σημειώσεις του μεγάλου αγωνιστή-κομμουνιστή ηγέτη, όπως δόθηκαν στη δημοσιότητα από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. Η ιστοσελίδα μας σήμερα αναδημοσιεύει επίσης από την ιστοσελίδα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στις ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ τη- λαμπρή πραγματικά- εισήγηση της συναγωνίστριας Κ.Ζ. στην εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τον Νίκο Μπελογιάννη που πραγματοποιήθηκε τη  Δευτέρα  3 του Aπρίλη 2017στο βιβιλοπωλείο - καφέ "Εκτός των Τειχών". 


ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ  ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

    «Ο Μπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.». Αυτός ο στίχος από το γνωστό ποίημα του Ρίτσου αρκεί και μόνο για να περιγράψει κάποιος τη συνεισφορά και το έργο αυτού του μεγάλου λαϊκού αγωνιστή. Είναι όντως διδακτική όλη η ζωή και το έργο του Μπελογιάννη. Για το πλούσιο συγγραφικό του έργο μάλιστα δυστυχως λίγοι γνωρίζουν. Ο Μπελογιάννης ήταν ένας πραγματικός μαχητής της πένας, και τα έργα του αναδεικνύουν φοβερές διανοητικές ικανότητες και κλίσεις, όπως στη λογοτεχνία.

    Οι σκληρές συνθήκες της εποχής για τους κομμουνιστές, οι φυλακίσεις, οι διωγμοί δεν τον απέκοψαν από το αγωνιστικό του καθήκον να συμβάλλει ιδεολογικά στο κίνημα. Σε εκείνες τις εποχές προσωπικότητες σαν το Μπελογιάννη, που είχαν δέσει τη θεωρητική δουλειά με την ορθή πολιτική δράση και πρακτική ήταν αναγκαίες στους κόλπους των κομμουνιστών. Για αυτό και ο Μπελογιάννης ως πιστός εργάτης του πνεύματος, επιδιδόταν στο συγγραφικό του έργο μέσα από τις φυλακές και τη φωτιά του ένοπλου αγώνα.

     Τα έργα του αποτελούν μια πρωτότυπη και εμπεριστατωμένη πολιτική και ιστορική έρευνα, που επιπλέον θέτουν άμεσα τα καθήκοντα των κομμουνιστών στη χώρα μας. Κατηγόρησαν αισχρά για συνομωσία κατά της Ελλάδας τον άνθρωπο που με τα έργα του έσκυψε όσο κανένας άλλος πάνω από την ιστορία αυτού του τόπου. Και όλα αυτά γιατί αυτή ακριβώς την ιστορία ήθελε να αλλάξει και πάλεψε ηρωικά σε αυτή την κατεύθυνση. Αποκατέστησε με τα έργα του τη διαστρεβλωμένη από την κυρίαρχη τάξη ιστορική αλήθεια, και έγραψε την ιστορία με βάση τα δίκια του πολυβασανισμένου καταπιεσμένου λαού αυτής της χώρας.

Ο Μπελογιάννης στο «Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»

ΤΟ ΞΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ 80 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ

     Το «Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα» αποτελεί ένα έργο βαθιάς πολιτικής και ιστορικής μελέτης, δεδομένου ότι η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβολή του ξένου παράγοντα. Για αυτό και το πρώτο μέρος του βιβλίου, που αφορά την ιστορία του Ξένου Κεφαλαίου στη χώρα, είναι πολύ πλούσια πηγή ιστορικών δεδομένων για τον τόπο. Στο δεύτερο μέρος, που αφορά τις συνέπειες των δανείων και της εισχώρησης του ξένου κεφαλαίου στη χώρα, εκφράζονται πολιτικά συμπεράσματα και θέτει άμεσα τα αντιιμπεριαλιστικά καθήκοντα του λαού στην πάλη του για ανεξαρτησία. Είναι ξεκάθαρος ο πολιτικός σκοπός του έργου, που έρχεται να απαντήσει σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Αφού το έργο αυτό γράφτηκε μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανο-Ιταλούς, όταν η παρουσία του Αγγλικού ιμπεριαλισμού ήταν έντονή και οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης είχαν αναδειχτεί σε πιστούς συνεργάτες των κατακτητών. Το έργο αυτο έθετε πιο ηχηρά από ποτέ την απάντηση στο αν μπορεί αυτή η χώρα να σταθεί χωρίς προστάτες.

     Αναδεικνύει με ακριβή στοιχεία και με παραστατικό τρόπο τον ατέρμονο κύκλο των δανείων από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που ήταν η απαρχή της οικονομικής και πολιτικής υποδούλωσης της χώρας στον ξένο παράγοντα. Ο λαός αυτής της χώρας είχε δωσει τότε όλες του τις δυνάμεις για να αποτινάξει τον τούρκικο ζυγό, και η τότε ντόπια πλουτοκρατία,οι αστο-κοζαμπάσηδες, οι Φαναριώτες και οι καραβοκυραίοι έδεσαν το λαό σε άλλα δεσμά, σε αυτά των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Ο Μπελογιάννης περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά το πώς αυτές οι δυνάμεις της νεογέννητης τότε πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, αντέδρασαν στην επανάσταση, ρίχτηκαν στο πλιάτσικο, πήραν την ηγεμονία της επανάστασης και επέβαλλαν την κυριαρχία της τάξης τους, δένοντας ταυτόχρονα την Ελλάδα με τα δεσμά της εξάρτησης. Γράφει ο Μπελογιάννης: «Οι αστοί και οι τσιφλικάδες δε φοβούνται τον τούρκικο ζυγό, όσο φοβούνται το λαικό ποτάμι που πάλευε για την απελευθερωση. Ενδιαφερόντουσαν ώστε να αλλάξει ζυγό η Ελλάδα στο δυτικοευρωπαικό πολιτισμό».

     Είναι ξεκάθαρο πως η χώρα με την ευθύνη αυτών των δυνάμεων βρισκόταν σε μια κατάσταση χρόνιας εσωτερικής κρίσης και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εκμεταλλέυτηκαν τη συγκυρία ώστε να εδραιώσουν τα συμφέροντα τους στην περιοχή. Ο Μπελογιάννης περιγράφει πολύ γλαφυρά στο έργο του πώς οι τυχοδιωκτισμοί των ντόπιων κυβερνώντων του τόπου και η αδηφαγία τους οδηγούσαν τη χώρα σε μια μόνιμη χρεωκοπία και σε ένα φαύλο κύκλο δανείων. Εδραιωνόντουσαν οι πιο ληστρικοί όροι για τη χώρα, με αμέτρητα δάνεια εκατομμυρίων, που φυσικά κανένα από αυτά δεν πήγαινε στο λαό και τη ρημαγμένη αγροτιά, που στέναζε κάτω από τη βαριά φορομπηξία. Αυτό το ανεμοσκόρπισμα των εκατομμυριών από τις κυβερνήσεις του τόπου περιγράφεται πλήρως στο έργο, αλλά και το πως αυτά εν τέλει κατέληγαν στα χέρια των ξένων διαχειριστών. Έτσι τα δάνεια εξαργυρωνόντουσαν για τη χλιδή των διορισμένων τότε από τους ξένους βασιλιάδες, για δημόσια έργα που ποτέ δεν ολοκληρωνόντουσαν και στην ενίσχυση της πολεμικής μηχανής για να εξυπηρετηθεί το ιδεολόγημα της αστικής τάξης για το οποίο ο Μπελογιάννης στάζει χολή, αυτό της «Μεγάλης Ιδέας».

     Στο έργο του παραθέτει και στοιχεία για την είσοδο του ξενου κεφαλαίου που εισχώρησε στη χώρα όχι με τη μορφή ληστρικού δανείου αλλά σαν τοκογλυφική τραπεζική επιχείρηση ή τοποθετήθηκε σε άλλου είδους επιχειρήσεις στην παραγωγή. Το πρώτο συμπεθέριασμα ξένου και ελληνικού κεφαλαίου έγινε με τη δημιουργία της λεγόμενης εθνοτράπεζας το 1841. Έτσι ο Μπελογιάννης αναφέρει χαρακτηριστικά: «τα πρώτα τα δημόσια δάνεια μοιάζουν με την παγωνιά που μαραίνει κάθε χλωρό κλαρί, το δεύτερο, το ιδιωτικό ξένο κεφάλαιο μοιάζει με κρυφό σαράκι που σακατεύει ακόμα και γίγαντες». Εξηγεί στη συνέχεια πλήρως το πώς ο καπιταλισμός στα τέλη του 19ου αιώνα μεταβαίνει στο στάδιο του ιμπεριαλισμού και πως το δάνειο θεοποιείται για τις ιμπεριαλιστικές χώρες-τοκογλύφοι. Το πώς αναδύεται το λεγόμενο «χρηματιστικό κεφάλαιο» μέσα από την ένωση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου.

     Ο Μπελογιάννης στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του τολμάει να θέσει το ερώτημα αν πάντοτε είναι καταστρεπτικά τα εξωτερικά δάνεια και απάντα ως εξής: «...ένα δάνειο μπορεί να είναι ωφέλιμο, μα και τότε μονάχα ένα λαοκρατικό καθεστώς αποτελεί εγγύσηση, ότι το δάνειο δε θα σπαταληθεί σε ρεμούλες και σε πολεμικές, τυχοδιωκτικές περιπέτειες και δε θα χρησιμοποιηθεί τελικά εις βάρος του λαού.». Αναφέρεται στο παράδειγμα της ΕΣΣΔ που δεν αναγνώρισε το ληστρικό δάνειο που είχε πάρει ο τσαρισμός από ξένους τοκογλύφους. Παρόλα συτά περίπου ως το 1929 επέτρεψε ως ένα βαθμό ξένο κεφάλαιο, το οποίο φυσικά δεν είχε την κατάληξη που περιγράφτηκε παραπάνω, αλλά αξιοποιήθηκε προς τα συμφέροντα του λαού και στην κατεύθυνση οικοδόμησης σοσιαλισμού.

     Δε θα μπορούσε και να μη θέσει στο έργο του για το ποια πρέπει να είναι η ηγέτιδα κοινωνική δύναμη στην αναμέτρηση με τον ιμπεριαλισμό, ώστε αυτή να είναι νικηφόρα, που δεν είναι άλλη από την εργατική τάξη. Έτσι αναφέρει το εξής: «Το ξένο κεφάλαιο που μπαίνει σε μια καθυστερημένη χώρα και ιδιαίτερα με τη μορφή ιδιωτικής επιχείρησης και τοποθετείται σε βιομηχανικές επιχειρήσεις για να εκμεταλλεύεται τα πάμφθηνα εργατικά χέρια και να τρυγάει υπέρογκα κέρδη, συντελεί παράλληλα λίγο-πολύ και παρά την θέληση του στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αυτής της χώρας και -τοσπουδαιότερο- δημιουργιέται το προλεταριάτο, η κυριότερη πολιτική δύναμη που μπαίνει επικεφαλής όλων των εθνικών δυνάμεων, για την απαλλαγή της χώρας από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση».

«Οι πρώτες μακρινές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Ν. Μπελογιάννη


     Στο έργο αυτό ο Μπελογιάννης πέρα από το ότι ενσωματώνει μια μοναδική λογοτεχνική ανάλυση των έργων της λαϊκής δημιουργίας αυτού του τόπου, εξάγει πολύ ουσιώδη πολιτικά συμπεράσματα. Ισοπεδώνει το σάπιο αστικό ιδεολόγημα της «Μεγάλης Ιδέας» γκρεμίζοντας μέσα από πλούσια ιστορική μελέτη την ακτινοβολία του Βυζαντίου, που δήθεν υπερασπιζόταν τον πολιτισμό εναντίον των βαρβάρων. Μας διαβεβαιώνει πως δεν υπήρχε Βυζαντινός πολιτισμός που οδήγησε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής γλώσσας και των ενοποιητικών στοιχείων για τη μετέπειτα δημιουργία της νεοελληνικής εθνότητας. Ο λαϊκός πολιτισμός των καταπιεσμένων από τους άρχοντες της εποχής έθεσε τη μαγιά για αυτή την εξέλιξη. Ήταν αυτοί που εναντιώθηκαν στην πνευματική αποχτήνωση και στο σκοταδισμό που καταδίκαζε η αυτοκρατορία και η εκκλησία τον λαό. Ήταν αυτά τα έργα λαϊκής τέχνης και γλώσσας, που το Βυζάντιο ήθελε να κάψει, που οδήγησαν στη διαμόρφωση του νεοελληνικού έθνους.

     Η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν είχε να επιδείξει κανένα πολιτισμό ήταν καταδικασμένη σε ένα μακροχρόνιο ψυχορράγημα, με την καταλήστευση και την οργανωμένη καταπίεση αυτού του μωσαικού των λαών, με την πάλη της μικρής και μεγάλης ιδιοκτησίας, με τον παρασιτισμό λούμπεν πληθυσμού. Η έντονη μάλιστα αντίθεση ανάμεσα στους λαούς και στην αυτοκρατορία αποτυπωνόταν κατά τον Μπελογιάννη και στην αντίθεση ανάμεσα στη λαϊκή και λόγια δημιουργία.

     Οι λόγιοι στις αυλές των αυτοκρατόρων και των αρχόντων, περιφρονούν την λαϊκή γλώσσα, και πάντοτε την μασκαρεύουν με την αρχαία. Οι εκκλησιαστικοί λόγιοι καταδιώκουν και αυτή τη γλώσσα του λαού. Γράφει ο Μπελογιάννης: «Η στάση των λογίων απέναντι στο λαό, στη γλώσσα του και στη λαϊκή δημιουργία ζημίωσε, βέβαια, σοβαρά την ανέλιξη της νεοελληνικής γλώσσας και τη διαμόρφωση της Νεοελληνικής εθνότητας. Γι’ αυτό και αιώνες ολόκληρους, μέχρι το πέσιμο του Βυζαντίου, ενώ σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είχε αρχίσει να διαμορφώνεται οριστικά η λογοτεχνία τους, όμως για τη νεοελληνική λογοτεχνία μόνο τις πρώτες μακρυνές ρίζες της, το υπέδαφός της, πρέπει ν’ αναζητάμε όλη αυτή την περίοδο. Και πάλι ό,τι δημιουργήθηκε, το οφείλουμε αποκλειστικά στις λαϊκές μάζες και στη ζωντανή γλώσσα τους. Και δεν ήταν η Ορθοδοξία, αλλά η λαϊκή γλώσσα και η λαϊκή τέχνη η πρωταρχική μαγιά, που συντέλεσε στη διαμόρφωση του έθνους μας.»

     Ο Μπελογιάννης σε αυτό το σημαντικό έργο οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα ουσιαστικό συμπέρασμα, στο ότι αυτοί που γράφουν εν τέλει την ιστορία και ωθούν προς τα εμπρός την εξέλιξη των πολιτισμών είναι οι καταπιεσμένοι λαοί, οι προοδευτικές δυνάμεις της ιστορίας. Ο πολιτισμός που έχουν να επιδείξουν οι ψευτοδιανοούμενοι της άρχουσας τάξης, είναι ο πολιτισμός του σαπισμένου κόσμου τους. Για αυτό και ο Μπελογιάνης γράφει για τον λογιωτατισμό των αρχόντων της εποχής: «Η ποίηση βγαίνει μέσα από τη ζωή και όχι μέσα από τη μούχλα του παρδαλού λογιωτατισμού.»

Ο Μπελογιάννης για την «Ελληνική Νομαρχία» Ανωνύμου Έλληνος

     Ο Μπελογιάννης κρατούμενος το 1951 στις φυλακές της Κέρκυρας γράφει μια αποτίμηση του έργου «Ελληνική Νομαρχία», που γράφτηκε γύρω στο 1806 και φέρει την υπογραφή «Ανωνύμου Έλληνος», αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο να γράφτηκε με τρόπο κολλεκτιβιστικό. Χαρακτηρίζει το βιβλίο ως «πολιτικό, επαναστατικό βιβλίο» και μέσα από αυτό διερευνά τις ταξικές δυνάμεις της επανάστασης του 1821. Καθορίζει τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, φανερώνει τα δεσμά της αγροτιάς, των χειροτεχνών,νοικοκυραίων και πραματευτών. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει χαρακτηριστικά πως αυτό το βιβλίο «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς τους, τους Φαναριώτες, τους κοζαμπάτσηδες και πολλούς ξενιτεμένους Έλληνες εμπόρους».
     Θεωρεί πολύ προοδευτικό αυτό το βιβλίο για τις συγκυρίες της εποχής, αφού απουσιάζει ο Μεγαλοϊδεατισμός και Βυζαντινός σκοταδισμός που χαρακτήριζε τα έργα της εποχής. Ένω αναδεικνύει το πόσο σημαντικό είναι το συμπέρασμα που θέτει το έργο: «να στηριχτεί η επανάσταση στις δικές της δυνάμεις και όχι στου ξένους». Αξιοσημείωτο πως εκτός από την πολιτική ανάλυση του βιβλίου, προβαίνει και στο μεγάλος του πάθος, σε μια λογοτεχνική ανάλυση σχετικά με το ύφος και τη γλώσσα που χρησιμοποιείται!


Άλλα άρθρα και λόγοι του Μπελογιάννη

     Ο Μπελογιάννης πέρα από τα δυο μεγάλα του έργα έχει γράψει αμέτρητες σελίδες άρθρων την περίοδο εποποιίας του ΔΣΕ, άρθρα που μέσα στη φωτιά του ένοπλου αγώνα, θίγουν τα προβλήματα του ένοπλου και δίνουν άμεσα λύσεις. Στο άρθρο του «Ο μαχητής και ο αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού» θίγει τα ανίκητα όπλα του ΔΣΕ, που δεν είναι τίποτα άλλο απο τα ιδανικά που υπηρετεί και η αγάπη του λαού που έχει κατακτήσει. Στη συνέχεια παρουσιάζει τις κατευθύνσεις που πρέπει να υπηρετεί και να παλεύει ένας μαχητής του ΔΣΕ. Φαίνεται πως μέσα σε αυτό το άρθρο του όπως και σε πολλά άλλα επιχειρούσε να συμβάλλει στην ανάπτυξη ξεχωριστού χαρακτήρα και κομματικού και αγωνιστικού ήθους στους μαχητές της εποχής. Γράφει: «Οι μαχητές του ΔΣΕ εξευτιλίζουν τον Αμερικάνικο και Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, γιατί να μη νικήσουν αν όχι όλες τις περισσότερες αδυναμίες και τα ελαττώματα τους;». Δεν παραλείπει να θέσει και τα χαρακτηριστικά του αξιωματικού του ΔΣΕ, που θα είναι αυτά που θα πρέπει να τον αναδείχνουν σε πρωτοπόρο λαϊκό αγωνιστή, που θα σύρει τα στρατεύματα σε νίκες του λαού.

     Σε μια σειρά από άρθρα όπως το «Αντάρτικο στην Πελοπόννησο», «Επίθεση σε κατοικημένους τόπους», «Μερικά διδάγματα από τη μάχη του Γράμμου», «Μερικές παρατηρήσεις για τη διεύθυνση της μάχης», δίνει μια σειρά από ντιρεκτίβες για την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων του δημοκρατικού στρατού, θέτει τα στρατιωτικά και πολιτικά καθήκοντα των μαχητών και των αξιωματικών του. Ανέλυσε πλήρως αυτά τα καθήκοντα γιατί όπως και ο ίδιος γράφει: «Ποτέ ίσως στη ζωή ενός καθοδηγητή δε δοκιμάζονται τόσο έντονα η ψυχική του αντοχή, η οξύτητα και η ευλυγισία της σκέψης, η αποφασιστικότητα και η αγωνιστική του επιμονή-όσο την ώρα που διευθύνει μια μάχη. Έρχονται μάλιστα στιγμές, που πάνω σε μια λιγόλογη διαταγή βάζεις σε κίνδυνο την τύχη ολόκληρου του τμήματος σου, μαζί με την τιμή σου.»

     Είναι φοβερό πως αναλύει όλο το πλέγμα της στρατηγικής και τακτικής που πρέπει να τηρεί ο Δημοκρατικός Στρατός, το πώς θα πρέπει να οργανώνεται το αντάρτικο, ο αιφνιδιασμός τους απέναντι στους εχθρούς κ.λ.π. Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, τολμάμε να βγάλουμε άμεσα το συμπέρασμα πως ο συγγραφέας αυτών άρθρων πρόκειται για μια στρατιωτική διάνοια, για έναν βαθιά γνώστη της τέχνης του πολέμου, που με ζήλο πρόσφερε αυτές ακριβώς τις γνώσεις και τα ταλέντα του στον μεγαλειώση αγώνα του λαού. Εξάλλου, το πνεύμα της αυτοθυσίας που εμφυσούσε στα μέλη του ΔΣΕ, τήρησε και αυτός μετέπειτα στη ζωή του.

Επίλογος

     Αυτή αποτελεί μια μικρή και σύντομη μόνο αποτίμηση του έργου αυτού του μεγάλου λαϊκού αγωνιστή, που ίσως λίγοι γνωρίζουν το πόσο ουσιαστικά συνέβαλε στην ανάπτυξη της σκέψης των κομμουνιστών αυτού του τόπου με το συγγραφικό του έργο. Το τέλειο δέσιμο της επαναστατικής θεωρίας και πράξης είναι αυτό που αρμόζει σε έναν αγωνιστή της πάστας του Μπελογιάννη, σε έναν «αήττητο, πραγματικό μπολσεβίκο, οδηγητή και μπροστάρη», όπως ο Ζαχαριάδης τον παρουσιάζει.

     Το συγγραφικό έργο του Μπελογιάννη αποτελεί θησαυρό ιστορικής και πολιτικής έρευνας για τον τόπο. Μίλησε για τα βάσανα αυτού του λαού, έκανε ταξική ανάλυση για κάθε περίοδο, από τις φεουδαρχικές σχέσεις του Βυζαντίου, μέχρι την επανάσταση του 1821, τα λεγόμενα «δάνεια ανεξαρτησίας» και την εδραίωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην Ελλάδα. Το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον αυτού του λαού, η αποτίναξη των δεσμών της εξάρτησης, που εδω και περίπου δυο αιώνες η αστική τάξη αυτής της χώρας δίνει τη δυνατότητα στους ιμπεριαλιστές να αφαιμάζουν αυτό το λαό, μένει ανικανοποίητο.

     Η εκμετάλλευση που βιώνει σήμερα ο λαός και η εργατική τάξη στην χώρα, μέσα από τους ληστρικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει με την ιμπεριαλιστική θηριωδία στην περιοχή και την αξιοποίηση από τους ιμπεριαλιστές της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα βαθιάς ιστορίας. Είναι οι ρίζες του ξένου κεφαλαίου και των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών στη χώρα. Όσο και να θέλουν κομμάτια της αριστεράς να διαγράφουν τα συμπεράσματα του Μπελογιάννη για την ξένη εξάρτηση, δε μπορεί να αμφισβητηθεί πως η ελληνική αστική τάξη είναι από την αρχή της ύπαρξης της εξαρτημένη, και όσο θα υπάρχει θα βιώνουμε στη χώρα την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Για αυτό και τα καθήκοντα των κομμουνιστών και των αγωνιστών αυτής της χώρας πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικά, ενάντια στα δεσμά της εξάρτησης.

     Ο Μπελογιάννης κοίταξε πολύ πίσω στην ιστορία, έδωσε απαντήσεις στα ζητήματα της εποχής του, αλλά και διορατικά έθεσε τα καθήκοντα των μετέπειτα γενιών αγωνιστών. Η αυτοθυσία αποτελεί πρότυπο ηρωισμού για τις γραμμές των κομμουνιστών. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε πως οι λαϊκοί ήρωες αγωνιστές δεν αναδεικνύονται από παρθενογένεση, αν δε συντρέξει μαζικό λαϊκό κίνημα, αν ο λαός δεν είναι στο προσκήνιο και παίρνει την τύχη του στα χέρια. Ο ηρωισμός είναι προιόν μιας τέτοιας συνείδησης που χαλκεύτηκε με την σπίθα του αγώνα αυτού του λαού απέναντι στην εκμετάλλευση των αστών, στο φασισμό, στη θηριωδία του πολέμου και του ιμπεριαλισμού. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αναμέτρηση του λαού και της εργατικής τάξης με τους ταξικούς της εχθρούς, το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό μπορεί να αναδείξει τέτοιους αγωνιστές. Μέσα από την αντίσταση και το σχολείο της ταξικής πάλης ζει ο Μπελογιάννης, και όχι από τα μουσεία,τις φανφαρολογίες των ρεφορμιστών, που στην πράξη έχουν απεμπολήσει το έργο του. Μέσα από αυτή την αναμέτρηση, όπου ο λαός θα πάρει την υπόθεση στα χερια του θα οργανωθεί και θα αντισταθεί, θα φανεί πως «Η Ελλάδα έχει Μπελογιάννηδες πολλούς», όπως υμνεί και το γνωστό τραγούδι.

Κ.Ζ.

Σημείωση της Συντακτικής Επιτροπής της ιστοσελίδας μας

Η sispirosi.gr στέλνει τα θερμά της συγχαρητήρια στη συναγωνίστρια Κ.Ζ. και τους πιο θερμούς χαιρετισμούς της στους συναγωνιστές και φίλους μας της ιστοσελίδας "ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στις ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ". 
     Tα ακαταμάχητα συμπεράσματα του Νίκου Μπελογιάννη για το ρόλο του Ξένου Κεφαλαίου, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση του τόπου μας και την αξία που έχει στον επαναστατικό αγώνα της Εργατιάς και του Λαού μας ο στόχος της εθνικής ανεξαρτησίας, τα αφιερώνουμε εξαιρετικά σε κάποιους -γνωστούς και μη εξαιρετέους- ..."'Οψιμους" (όνομα και πράμα!), διαστρεβλωτές του μαρξισμού-λενινισμού, εν ονόματι δήθεν του...Λένιν, εραστές παμπάλαιων ισχυρισμών του ...Παντελή Πουλιόπουλου και του λοιπού μεσοπολεμικού ελληνόφωνου ...τροτσκισμού,  δηλαδή στους αναπαλαιωτές εκείνων των ταλαίπωρων "μαρξιστών του αρχείου", που δεν έβλεπαν τίποτε άλλο πέρα από καθαρούτσικες "γενικές αρχές".... Δηλαδή τίποτε πέρα από τη ... μύτη τους.
Καλά τους ξυπνητούρια!
     Για την ώρα βεβαίως οι "Όψιμοι" έχουν βρει άσυλο κι αλωνίζουν... Δεν θα μπορούν όμως να κάνουν το ίδιο εσαεί!
     Το πραγματικά επαναστατικό ΚΚΕ, το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη και του Μπελογιάννη, το ΚΚΕ του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, της Λαοκρατίας, το ΚΚΕ του Δημοκρατικού Στρατού και όλων των  μετέπειτα αγώνων για τη Λευτεριά, την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή-Σοσιαλιστική Δημοκρατία, φωτίζει κι εδώ το δρόμο μας.


 

 

5.

Ένα χαμόγελο ζεστό και σίγουρο

 

Παρασκευή, 30 του Μάρτη 2018

 

Καθώς συμπληρώνονται 66 χρόνια από τη μέρα της δολοφονίας του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, την οποία διέπραξαν από κοινού  το μοναρχοφασιστικό κράτος και η αμερικανοκρατία, φίλος αναγνώστης απέστειλε στη sispirosi.gr για δημοσίευση, το παρακάτω ποίημα του ποιητή Γιώργου Δ. Μπίμη :

 

Ένα χαμόγελο ζεστό και σίγουρο


Aντίκρισα τη μορφή σου πάνω σε σχισμένες αφίσες...
Ένα χαμόγελο ζεστό και σίγουρο, που οδηγεί πιο πέρα
απ' το σήμερα, πιο πέρα απ' τους νυχτωμένους δρόμους
κι απ' τα σκοτεινά σοκάκια της εργατικής μας συνοικίας...

Αύριο τα παιδιά θα 'χουν μια αυλή αδερφέ μου,
θα έχουν ένα δέντρο να ξαπλώνουν στον ίσκιο του...
Θα έχουν τη σχολική τους τσάντα, το Αλφαβητάρι,
θα μάθουν τα πρώτα γράμματα... Αύριο τα παιδιά
θα διαβάζουν ποιήματα κάτω από τις αχτίδες
του φεγγαριού!...

Εσύ το ξέρεις γι' αυτό χαμογελάς, εσύ το ήξερες πάντα
γι' αυτό χαμογελούσες κι όταν οι άλλοι λυσσούσαν
γύρω σου, όταν μούγκριζαν οι λυκάνθρωποι, αυτοί
που διψούσαν για αίμα -οι πληρωμένοι κι οι εκτελεστές-
αυτοί που σκοτώνουν την ομορφιά
όπου κι αν τη συναντήσουν, εσύ ονειρευόσουν
έναν άλλο κόσμο, δικαιότερο, αγνότερο και πανανθρώπινο...

Κι όταν σ' έστησαν στον τοίχο δε δείλιασες. Έσφιγγες
ακόμα μες στα χέρια σου εκείνο το κόκκινο γαρίφαλο
του μέλλοντος...
Ήξερες πως οι σφαίρες ανοίγουν πληγές,
ήξερες πως οι σφαίρες σκοτώνουν το σώμα
όμως η ιδέα – το 'ξερες- απομένει ανέγγιχτη...
Γιατί είναι πάνω από τα αποσπάσματα γιατί στέκεται
πάνω απ' το παρόν, πάνω απ' το παρελθόν
κι απ' το μέλλον...

Η ιδέα δεν πεθαίνει!...
Τώρα το ξέρουν κι εκείνοι που κρατούσαν το θάνατο,
τα παιδιά που παίζουν αμέριμνα στα λασπόνερα,
οι μανάδες κι οι γριές, οι εργάτες της φάμπρικας,
όλοι το 'μαθαν!...

Όλος ο κόσμος βουλιάζει στη λάσπη αδερφέ μου...
Ο κόσμος της ανάγκης, ο κόσμος της δημιουργίας,
ο κόσμος της ελπίδας...
Εσύ το φώναζες πάντα μαζί με χιλιάδες στόματα
κι όταν σε χτύπησαν δεν έφυγες, έμεινες εκεί,
δεν έκαμες ούτε ένα βήμα πίσω!...

Αγαπούσες πολύ τη ζωή, αψηφούσες πολύ το θάνατο
-ένα θάνατο αξιοπρεπή κι αντρίκειο αποζητούσες-
κι όταν έπεφτες χτυπημένος στο χώμα οι άλλοι
φοβήθηκαν περισσότερο, οι άλλοι έσκυψαν περισσότερο
κι εσύ χαμογελούσες ακόμα κρατώντας στα χέρια σου
κείνο το κόκκινο γαρίφαλο του μέλλοντος...

Δάκρυ δε φάνηκε στα μάτια σου, κραυγή δεν έφτασε
στα χείλη σου!...
Σε εκείνους που σου φώναζαν και σε καλούσαν, είπες:
Φεύγω όμως δεν πάω μακριά, θα είμαι πάντα κοντά σας,
θα 'μαι δίπλα σας μέχρι να χαράξει η μέρα
που θ' ακουστεί ξανά στη στράτα το βήμα της λευτεριάς!...

Πέρασε καιρός σύντροφε...

Κάτω απ' τη σχισμένη αφίσα κάτι παιδιά έγραψαν
με κόκκινα γράμματα: ΗΡΩΑΣ!...

 

                                                                                                 Γιώργος Δ. Μπίμης.


6.


Τα ξένα δάνεια, το ξεπούλημα της Επανάστασης του '21 και η υποτέλεια του τόπου μας...

Αποστομωτικές απαντήσεις σε νεόκοπα φληναφήματα... 

Αποκαλυπτικές και πάντα επίκαιρες οι αναλύσεις και οι υποθήκες
του Νίκου Μπελογιάννη, οι υποθήκες του επαναστατικού ΚΚΕ,
για να γνωρίσουμε την ιστορία του τόπου μας
και να χαράξουμε τη ρότα της εθνικής και κοινωνικής μας απελευθέρωσης.


 Τετάρτη , 11  Απριλίου 2018

ο ομώνυμο έργο του Νίκου Μπελογιάννη (Αναδημοσίευση από την εφημερίδα του Μ-Λ ΚΚΕ "Λαϊκός Δρόμος" 24 του Μάρτη 2018)


Αποτέλεσμα εικόνας για το ξένο κεφάλαιο στην ελλάδα


    Ως συνέχεια της αρθρογραφίας μας ενάντια σε ανιστόρητες απόψεις που εσχάτως ενέσκηψαν ως λοιμική στο χώρο του κομμουνιστικού μας κινήματος και ως μια ακριβολογημένη απάντηση στους ισχυρισμούς της Παπαρήγα για την ελληνική αστική τάξη, και το ρόλο των ξένων δανείων, αναδημοσιεύουμε σήμερα  στη sispirosi.gr μια βαρυσήμαντη ανάλυση που δημοσίευσε η δεκαπενθήμερη εφημερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ (όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Μ-Λ ΚΚΕ) στις 24 του Μάρτη 2018.
Συνιστούμε σε όλους τους αναγνώστες μας και προπάντων στους Κομμουνιστές να μελετήσουν με προσοχή το παρακάτω άρθρο, για το οποίο οφείλουμε να συγχαρούμε και να ευχαριστήσουμε από βάθους καρδιάς τους συναγωνιστές μας του Μ-Λ ΚΚΕ που το συνέγραψαν και το δημοσίευσαν.

Η επανάσταση του 1821 και τα "δάνεια της ανεξαρτησίας"

Με βάση το βιβλίο του κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Μπελογιάννη:

«ΤO ΞΕΝO ΚΕΦΑΛΑΙO ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

    O εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821 ξέσπασε χωρίς ανάλογη προετοιμασία όσον αφορά τους οικονομικούς πόρους που θα τον στήριζαν. Τα οικονομικά μέσα αποτελούν σημαντικό παράγοντα για τη διεξαγωγή του πολέμου. Πολύ περισσότερο όταν αυτός είναι μακροχρόνιος, όπως ο εθνικός ξεσηκωμός του 1821 που διήρκεσε εννέα χρόνια. Από έλλειψη εφοδίων διαλύονταν συχνά στρατόπεδα και πολιορκίες, ματαιώνονταν εκστρατείες, με ολέθρια αποτελέσματα κάποιες φορές. Τα πυρομαχικά, ο οπλισμός, η τροφοδοσία των στρατιωτικών τμημάτων, οι μεταφορές, απαιτούσαν οικονομική διαχείριση.

    Οι οικονομικοί πόροι για την υποστήριξη της επανάστασης δεν ήταν ευκαταφρόνητοι. Οικονομικά ποσά είχαν συγκεντρωθεί από τη «Φιλική Εταιρεία», ιδιώτες εντός και εκτός Ελλάδας, από τα λάφυρα του πολέμου. Στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της EKΔOTIKHΣ AΘHNΩN τόμος IB σελ. 608 αναφέρεται:

«Τα λάφυρα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό έσοδο του Αγώνος, επαρκές τουλάχιστον για τα δύο πρώτα έτη του πολέμου. Όμως λόγω ελλείψεως επιμελητείας ελάχιστα ποσά εισήλθαν στο δημόσιο ταμείο. Έστω και αν είναι υπερβολικές οι ανεξακρίβωτες πληροφορίες για το ύψος των λαφύρων κατά το 1821 και το 1822, είναι πολύ πιθανό ότι θα μπορούσε με αυτά η Επανάσταση να υπερκαλύψει τα πολεμικά της έξοδα. Από την κατάληψη της Μονεμβασιάς, του Ναβαρίνου, της Tριπολιτσάς, του Aκροκορίνθου, του Ναυπλίου και από την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη, για να αναφερθούν οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, μηδαμινά ποσά κατορθώθηκε να εισέλθουν στο δημόσιο ταμείο».

    Για την ίδια περίοδο ο N. Μπελογιάννης στο βιβλίο του «TO ΞENO KEΦAΛAIO ΣTHN EΛΛAΔA» κεφ. Πρώτο σελ. 53, γράφει:

     «Μόλις ξέσπασε η επανάσταση, ο λαός πρόσφερε ό,τι είχε και δεν είχε. Οι αγρότες τα ζώα τους και τα γεννήματά τους, οι τσοπαναραίοι και το τελευταίο τους πρόβατο, οι κοπέλες τις προίκες τους, οι γυναίκες τους άντρες τους, κι όλοι μαζί, χωριάτες και τσοπάνηδες, ναύτες και μικροτεχνίτες, άντρες και γυναίκες έδιναν το αίμα τους και τη ζωή τους για να λευτερωθεί ο τόπος από τον ξένο ζυγό.

    Στο μεγάλο αυτό εθνικό σάλπισμα της λευτεριάς, οι αστοκοτζαμπάσηδες ξέρετε τί πρόσφεραν; Αφού αντιδράσανε στην κήρυξη της επανάστασης κι ύστερα αναγκάστηκαν να πάρουν μέρος θέλοντας και μη, όχι μόνο δεν άνοιξαν το παραφουσκωμένο πουγκί τους να δώσουν έστω κι ένα γρόσι για τον αγώνα, αλλά βουτήχτηκαν και μεταξύ τους ποιος θα πρωταρπάξει περισσότερα χτήματα απ' αυτά που παράτησαν οι Τούρκοι.

    Kι όμως, τα χτήματα τούτα -πολλά κι αρκετά εύφορα- ονομάστηκαν «εθνικά» κι είχε αποφασιστεί να πουληθούνε και τα λεφτά να διατεθούν για τον αγώνα. Mα και η πράξη τούτη ήτανε, το πιο πολύ, μανούβρα των κοτζαμπάσηδων για να μη μοιραστούν τα χωράφια στο λαό, μα να τα πάρουν αυτοί για ένα κομμάτι ψωμί, αν δεν κατάφερναν να τα βουτήξουν με το ζόρι.

     Οι ζάμπλουτοι πάλι Kουντουριώτηδες κι άλλοι πλούσιοι καραβοκυραίοι, αφού εξόντωσαν τον αρχηγό των ναυτών, τον ανδρείο καπετάνιο Oικονόμου, που τους ανάγκασε να 'ρθούνε με το ζόρι στην επανάσταση, ρίχτηκαν με τα καράβια τους πιο πολύ στο πλιάτσικο, παρά στον τούρκικο στόλο».

    Δεν έλειπαν λοιπόν ολότελα οι πόροι. Απλά, από την πρώτη στιγμή του ξεσηκωμού, οι οικονομικές βδέλλες, οι κοτζαμπάσηδες κάθισαν στο σβέρκο του ελληνικού λαού και του ρουφούσαν το αίμα, πλιατσικολογώντας τους λίγους οικονομικούς πόρους, αρπάζοντας τη γη που άφηναν οι Τούρκοι. Γη που ήταν εθνική και θα έπρεπε να μοιραστεί στον αγωνιζόμενο λαό, με αναδασμό.

    Την εποχή αυτή οι Άγγλοι εγκαταλείπουν την «Ιερά Συμμαχία» και εφαρμόζουν δική τους πολιτική. Θέλοντας να διαμελίσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία, χρηματοδοτούν την Ελληνική Επανάσταση. Όχι από φιλελληνισμό, αλλά από καθαρά ιδιοτελείς σκοπούς. Χρηματοδοτούν με ληστρικούς όρους τους εξεγερμένους Έλληνες, για να μπορούν να τους έχουν υποτελείς.

    Δυο δάνεια συνομολογήθηκαν ανάμεσα στις προσωρινές ελληνικές κυβερνήσεις, μην ξεχνάμε πως δεν είχε ακόμα αναγνωρισθεί και δημιουργηθεί το ελληνικό κράτος. Tο πρώτο δάνειο συνομολογήθηκε επίσημα στις 21 Φεβρουαρίου του 1824. Tο ονομαστικό ποσό του δανείου ανήρχετο στις 800.000 στερλίνες. Γιατί «ονομαστικό» ποσό;
     O N. Μπελογιάννης στο βιβλίο του «TO ΞENO KEΦAΛAIO ΣTHN EΛΛAΔA» κεφ. Πρώτο σελ. 59, περιγράφει τους όρους:

     «Aκούστε τους να φρίξετε: Oι Έλληνες πληρεξούσιοι είχαν εντολή να βρουν ένα δάνειο ίσαμε 800.000 λίρες και να δώσουν για εγγύηση τα «εθνικά» χτήματα, τις πρόσοδες των τελευταίων, τις αλυκές και τα διβάρια. Στα δεφτέρια τους λοιπόν έγραψαν και οι τραπεζίτες Longman, O'Brien, Ellice ότι μας δάνεισαν 800.000 λίρες. Αυτό όμως ήταν το ονομαστικό ποσό. Γιατί κάθε δάνειο που κλείνεται σε μια χρηματαγορά, έχει ονομαστική και πραγματική τιμή. Oνομαστική λέμε το ποσό που λένε ότι δανείζουν, και πραγματική, όσα πραγματικά δανείζουν. Σαν βάση παίρνουμε το εκατό και την πραγματική τιμή την καθορίζουν με ποσοστό στα %. Έτσι όταν λέμε ότι το τάδε δάνειο στα 95%, αυτό πάει να πει ότι αν η ονομαστική τιμή ήταν 100 δραχμές, η πραγματική θα 'ταν 95. Δηλαδή παίρνεις 95 δραχμές και σε χρεώνουν εκατό. Εννοείται ότι και τους τόκους τους πληρώνεις με βάση την ονομαστική τιμή και όχι την πραγματική».

    Οι εγγυήσεις του δανείου ήταν φυσικά η ελληνική γη.
    
Kαι συνεχίζει στην σελ. 60:
     «Μα σ' αυτό το δικό μας πρώτο δάνειο ούτε περνάει απ' το μυαλό σας ποια ήταν η πραγματική τιμή. Μόλις 59%! Πράγμα που θέλει να ειπεί ότι μας χρέωσαν με 800.000 λίρες και θα μας έδιναν μόνο τα 59%, δηλαδή 472.000. Έτσι κι ο πραγματικός τόκος αυτόματα διπλασιάστηκε κι από 5% έγινε 9. Για εγγύηση των τόκων δόθηκαν όλα τα δημόσια έσοδα και για το κεφάλαιο όλα τα εθνικά χτήματα.

     Aν έμενε τίποτε άλλο, οι Έλληνες πληρεξούσιοι θα το έδιναν πρόθυμα! Και παρ' όλ' αυτά, η ληστεία σε βάρος μιας μικρής χώρας που πρόσφερε τα πάντα στο βωμό της λευτεριάς, δεν σταμάτησε ίσαμ' εδώ. "H εμπορική πανουργία των νέων οικονομικών φίλων της Ελλάδας", λέει ο Xέρτσβεργκ, "κατόρθωσε να πωλήσει εις τους Έλληνας τας νυν απαραιτήτους αυτοίς χρηματικάς βοηθείας, επί τιμής εις ύψιστον βαθμόν αδροτάτης". Oι τοκογλύφοι που 'δωσαν το δάνειο κράτησαν ακόμα και 3% για προμήθεια και μεσιτεία και 1,5% για ασφάλιστρα. Κράτησαν επίσης μπροστά τους τόκους για δύο χρόνια, δηλαδή 80.000 λίρες, τα χρεόλυτρα δύο χρόνων από 1% 16.000 και για... προμήθεια πληρωμής των τόκων 3.200 λίρες! Απόμειναν λοιπόν ίσαμ' εδώ 348.000 λίρες, δηλαδή τα 43,5%».



Αποτέλεσμα εικόνας για τα δάνεια της ανεξαρτησίας

 

 

    Τελικά στην Ελλάδα έφτασαν 310.000 λίρες. Τα λεφτά τα μοίρασε η τριανδρία Κουντουριώτη- Kωλέττη- Μαυροκορδάτου στους δικούς της, εδραιώνοντας το αγγλόφωνο κόμμα, αφήνοντας απ' έξω την παράταξη του Κολοκοτρώνη. Οι Άγγλοι αποφάσισαν να ασκήσουν τη γνωστή προσφιλή τακτική τους του «διαίρει και βασίλευε».

    O μόνος σοβαρός αντίπαλος της τριανδρίας ήταν πια ο Ανδρούτσος.

    «Τότε ο Κωλέττης -καθώς γράφει ο Xέρτσβεργκ- εξαγόρασε με λεφτά του δανείου τον Γκούρα, το πρωτοπαλίκαρό του, κι είναι γνωστό σ' όλους πώς ξεκαθάρισαν τους λογαριασμούς τους και με τον Οδυσσέα», γράφει ο Μπελογιάννης στο ίδιο βιβλίο στη σελ. 63.
     O Μακρυγιάννης θα γράψει γι' αυτή την επαίσχυντη πράξη:
     «Γιόμωσε τον Γκούρα ο Κωλέττης λίρες. Του γιόμωσε το δισάκι του από αυτές και από τα λάφυρα του Nοταρά και Σισίνη και αλλουνών. Tο ίδιον και του Kατζικοστάθη. Του πουλημένου άνθρωπου κι άρπαγου τον έκαμε αρχηγόν να πάλη αναντίον του Δυσσέως».
     Ως γνωστόν ο Γκούρας κατηγορήθηκε πως δολοφόνησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, σπρώχνοντάς τον από την Ακρόπολη.

       O Φαβιέρος θα γράψει στο Φιλελληνικό Κομιτάτο του Παρισιού:
     «H κυβέρνηση ξόδεψε πενήντα εκατομμύρια γρόσια: Είκοσι για να τσακίσει τον Κολοκοτρώνη, πέντε έως έξι για τους απόστολους στην Ευρώπη και τα υπόλοιπα στους ναυτικούς και τους Ρουμελιώτες που λεηλάτησαν το Μωριά...».

    Αφού τα πράγματα πήγαν πρίμα, τα δύο μέρη, οι Άγγλοι και οι δικοί μας αστοκοτζαμπάσηδες, προχώρησαν τάχιστα στη σύναψη νέου δανείου έχοντας καταπιεί, τάχιστα, το πρώτο δάνειο.
     Έτσι συνομολόγησαν δεύτερο δάνειο.

    «T' ονομαστικό κεφάλαιο του δανείου ορίστηκε στα 2 εκατομμύρια λίρες με τόκο 5%. Επειδή όμως η πραγματική του τιμή μόλις έφτανε τα 55%, η ελληνική κυβέρνηση θα χρώσταγε 2 εκατομμύρια και θά 'παιρνε μόλις 1.100.000. Aλλά η ληστεία δεν σταμάτησε ίσαμ' εδώ, γιατί σύμφωνα με το συμβόλαιο που υπογράφτηκε στις 7.2.1825, οι τραπεζίτες κράτησαν μπροστά τους τόκους δύο χρόνων, δηλαδή 200.000 λίρες, κράτησαν 3% για προμήθεια, μεσιτεία κ.λπ. κι ακόμα 1% για χρεολύσιο μιας χρονιάς και 2% πάνω στους τόκους. Και τέλος, αφού δεν μπορούσαν να εφεύρουν κι άλλες κατακρατήσεις, απόμειναν για την Ελλάδα 816.000 λίρες που μόνο η Ελλάδα δεν τις πήρε», διαβάζουμε από το ίδιο βιβλίο του N. Μπελογιάννη στη σελ. 64.
     Όμως η καταλήστευση δεν θα σταματήσει εκεί. H ελληνική κυβέρνηση «νοίκιασε» Άγγλους ναυάρχους, για να μας δώσουν τα φώτα τους στη ...ναυτική τέχνη. Μόνο ο Kόχραν πήρε μπροστάντζα 87.000 λίρες. Ναύαρχοι όμως χωρίς πλοία δε γίνεται. Έτσι οι διαχειριστές του δανείου παράγγειλαν στην Αγγλία έξι καράβια. Μία κορβέτα και πέντε ατμοκίνητα. Παράγγειλαν και στην Αμερική άλλες δύο φρεγάτες σε ναυπηγείο που είχε συγγενικές σχέσεις με έναν των Άγγλων τραπεζιτών-δανειστών! Από τα έξι πλοία που παραγγέλθηκαν στην Αγγλία μόνο η κορβέτα «Καρτερία» κατάφερε να πλεύσει στην Ελλάδα στα τέλη του 1826.
    
Από τα δύο μεγάλα ατμοκίνητα, το ένα, ο «Ακαταμάχητος», κάηκε στον Τάμεση στη διάρκεια των δοκιμών, ενώ το δεύτερο, η «Επιχείρηση», μόλις βγήκε στο πέλαγος κόντεψε να βουλιάξει καθώς έσκασαν τα καζάνια της. Από τα υπόλοιπα τρία μικρότερα μόνο ο «Ερμής» θα φθάσει στην Ελλάδα με χαλασμένη μηχανή και θα χρειαστεί να αλλαχθεί, όταν πια είχε τελειώσει η επανάσταση. Τα υπόλοιπα δύο θα παραμείνουν στην Αγγλία.
Από τις δύο φρεγάτες που είχαν παραγγελθεί στην Αμερική, η μία δεν έφτασε ποτέ στην Ελλάδα, ενώ τη δεύτερη, την «Eλλάς», που έφτασε όταν κόντευε να τελειώσει η επανάσταση, την πληρώσαμε δεκαπλάσια από την κανονική της τιμή. Πόσο μοιάζουν με τα σημερινά εκείνα τα παλιά 190 χρόνια πίσω! 
     Από τα δύο δάνεια της «Ανεξαρτησίας», η Ελλάδα χρώσταγε 2.800.000 λίρες με τόκο 5%. Στην πατρίδα έφτασαν τελικά 540.000 στερλίνες, πράγμα που σημαίνει πως ο τόκος έφτασε το 26%. O τελευταίος διακανονισμός για αυτά τα δύο δάνεια, έγινε από την κυβέρνηση Παπάγου στα 1952, όπου διακανονίστηκαν όλα τα προπολεμικά δάνεια μαζί. Tα δάνεια αυτά «εξοφλήθηκαν» περίπου στα 1999!!!
     H Eλλάδα είχε ερειπωθεί από τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε 700.000 νεκρούς και οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές ζητούσαν τα δάνεια του 1827!

Στο βιβλίο του «TO ΞENO KEΦAΛAIO ΣTHN EΛΛAΔA» στη σελίδα 70 ο N. Μπελογιάννης κάνει τον απολογισμό για τα δύο δάνεια:

     «Eδώ πρέπει να προσθέσουμε μονάχα ότι από το 1827 κι ύστερα οι ξένοι δανειστές δεν είσπραξαν τόκους και χρεολύσια κι η Ελλάδα κηρύχτηκε σε κατάσταση φτώχεψης. Από τότε αρχίζει -μαζί μ' άλλες αιτίες- η επέμβαση των ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας μας κι έτσι τα δάνεια αυτά, που ονομάστηκαν -τι κοροϊδία- δάνεια της ανεξαρτησίας, αποτέλεσαν τον πρόλογο της οικονομικής υποδούλωσης της Ελλάδας στο ξένο κεφάλαιο. Οι Έλληνες αστοτσιφλικάδες, που κόβονται μέχρι σήμερα "δια την ιδέαν της πατρίδος", έδωσαν από τότε ακόμα εξετάσεις στον πατριωτισμό και βαθμολογήθηκαν με μηδέν. Και το μηδενικό τούτο, όπως θα φανεί παρακάτω, στάθηκε ίσαμε σήμερα ο αχώριστος σύντροφός τους».




Αποτέλεσμα εικόνας για λαικος δρόμος

www.m-lkke.gr


Αποτέλεσμα εικόνας για το ξένο κεφάλαιο στην ελλάδα



Παράρτημα


Ένα ποίημα Αλβανού κομμουνιστή για τον Μπελογιάννη, γραμμένο το 1952, στο άκουσμα της δολοφονίας του


ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ


Μαύρο μαντάτο και πικρό

την Αλβανία γέμισε και λέει:

Τον Μπελογιάννη ξάπλωσαν νεκρό,

κι ήτανε σαν να χάσαμε δικό,

σαν τον Κεμάλ* η καρδιά τον κλαίει.

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι

το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη.

Μιλάει ο Εμβέρ στο Κόμμα μας μπροστά…

Ενός λεπτού σιγή στο σύντροφό μας.

Τον πόνο μας με λόγια αδερφικά

να πούμε στα συντρόφια τα πιστά

στο κόμμα της Ελλάδας τ’ αδερφό μας.

Του Τσώρτσιλ, του Τρούμαν τα σκυλιά,

οι άτιμοι προδότες της Αθήνας

τον σκότωσαν στη νύχτα τη βαθιά.

Μα η Ελλάδα το παιδί της το τιμά

η ματωμένη Ελλάδα η αδερφή μας.

Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς.

Το αίμα τους, ποτάμι φουσκωμένο,

ποιος της ζωής θα πνίξει τους χυμούς

μεσ’ στης Ελλάδας ζούνε τους βωμούς

οι ήρωες – στεφάνι δοξασμένο.

Μωυσής Ζαλόσνια

Αλβανία 1952.

     *Εννοείται ο Qemal Stafa (Κεμάλ Στάφα) αγωνιστής της αντίστασης ενάντια στον ιταλό κατακτητή. Εξέχον στέλεχος του Κ.Κ. Αλβανίας, ο οποίος σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου 1942 στα Τίρανα. Τον καιρό εκείνο ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Κ.Κ. Αλβανίας.

Αποτέλεσμα εικόνας

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση