αρχική σελίδα κοινωνία Επειδή υπάρχουν -ακόμα- ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να αγοραστούν!...

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Επειδή υπάρχουν -ακόμα- ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να αγοραστούν!... PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την κοινωνία
Συντάχθηκε απο τον/την Από το φίλο και συναγωνιστή Γ.Κ.   
Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017 23:21

Αποτέλεσμα εικόνας για ξενώνες για συνοδούς ασθενών    

   Η sispirosi.gr  έλαβε και δημοσιεύει σήμερα το πρώτο μέρος ενός πολύ ενδιαφέροντος άρθρου του συνεργάτη, φίλου και συναγωνιστή Γ.Κ., που ανατέμνει το σημαντικότατο πρόβλημα της παραμονής στην πρωτεύουσα του νομού μας, αλλά και σε άλλες πόλεις των ασθενών και των συνοδών τους, όταν αναγκάζονται να φύγουν από το νησί μας και να μεταβούν εκεί, πασχίζοντας να αποκαταστήσουν την υγεία τους.

 

   Ο Γ.Κ. για άλλη μια φορά φτάνει στη ρίζα αυτού του προβλήματος, που είναι η εμπορευματοποίηση της υγείας στην καπιταλιστική κοινωνία, και προσπαθεί να μας συνειδητοποιήσει όλους μας, ώστε να αντιπαλέψουμε αυτή την αρρωστημένη και απάνθρωπη κατάσταση, χτυπώντας τις αιτίες του κακού, δίνοντας καθημερινά τη μάχη για μια νέα κοινωνία, αντάξια της έννοιας "Άνθρωπος".

       Το άρθρο έχει ως εξής:

    Σχετικά με τη στέγαση ασθενών και  των συνοδών τους, κατά την παραμονή τους στο Βόλο για  επείγοντες λόγους υγείας.

Μέρος πρώτο


  Καταρχάς,  ξέρουμε πως κάθε συζήτηση στο δημόσιο χώρο, που εξαντλείται στο πώς θα αποφύγει, έστω και ένας ασθενής, να αγοράσει τις οποιεσδήποτε υπηρεσίες έχει ανάγκη, αποκτάει απωθητικό και ανεπιθύμητο χαρακτήρα για τις λεγόμενες δυνάμεις της αγοράς, αλλά και τους ανθρώπους που υιοθετούν και αναδεικνύουν τον αγοραίο καταναγκασμό σε ιδανική κοινωνική και οικονομική κατάσταση των ανθρωπίνων σχέσεων.

  Καταλαβαίνουμε ότι κάθε τέτοια συζήτηση καταστρατηγεί το προαναγγελθέν δόγμα της ανταγωνιστικότητας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αφού οργανώνει την απέλαση από το πεδίο της πελατείας, των «επιχειρήσεων», ανθρώπους που διαφορετικά θα ήταν αναγκασμένοι να δράσουν σαν πελάτες και μόνο σαν πελάτες.

  Και, οπωσδήποτε, όχι μόνο δεν αυξάνει η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και της αγοράς, όταν χάνει πελάτες, αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο μέχρις ακύρωσης της ύπαρξης και λειτουργίας  των αγοραίων αυτών επιχειρήσεων ή με άλλα λόγια των καπιταλιστικών επιχειρήσεων∙ και αυτό το λέμε γιατί απλούστατα την έννοια της «επιχείρησης» δεν την μονοπωλεί  η αγορά, γιατί δεν επιτρέπουμε την προσβολή της έννοιας των λέξεων από την αγοραία αλλοτρίωσή τους, από την αλλοτρίωση της ίδιας της γλώσσας από τους γκρεμισμένους, ερειπωμένους ψυχικά ανθρώπους, από την κοινωνική τάξη των αγοραίων σκουληκόμορφων παράσιτων, όταν αυτή γίνεται κυρίαρχη της ανθρώπινης κοινωνίας.   Σκουλήκια, που μπορούν να καταπιούν ακόμα και το φως της ημέρας προκειμένου να μπορέσουν να διατηρηθούν και να ζήσουν καταστρέφοντας ό,τι ζει και ό,τι  μπορεί να χτίσει την ίδια τη ζωή, τον πολιτισμό και τη φύση. Σκουλήκια, τα οποία τα φτιάχνει η δύναμη του ελλείμματος της ευθύνης της ανθρώπινης κοινωνίας έναντι στην ελευθερία της.

  Παρεμποδίζεται λοιπόν η «ανταγωνιστικότητα της αγοράς», όταν συμβαίνει απλά και μόνο οι αδυνατούντες πελάτες, να βάζουν σε προτεραιότητα τη διάσωση της ποιότητας της ζωής τους, τη διάσωση και προστασία της ίδιας της ζωής τους, την αποφυγή του θανάτου τους.

  Όταν οργανώνεται η ανθρώπινη κοινωνία, έχοντας γνώση πως η (αγοραία) ανταγωνιστικότητα, αυτή καθ' εαυτή, είναι η μοναδική αιτία της κατάρρευσης της ποιότητας ζωής και του γκρεμίσματος  των κοινωνικών δικαιωμάτων.

  Τότε μιλάμε για την οργάνωση της μάχης των θυμάτων της πανούκλας της ανταγωνιστικότητας στις ανθρώπινες  κοινωνικές σχέσεις, όταν αυτή καταντάει και αποκτάει τη μορφή δόγματος, όταν - από αναγκαίο κακό- μετατρέπεται σε ιδανικό.

  Όταν η κοινωνία των ανθρώπων εκφασίζεται, όταν ο άνθρωπος έρχεται πίσω από τις ανάγκες που του επιτάσσει η κοινωνική του ζωή, όταν το άτομο λειτουργεί σαν φανατικός δούλος αντικοινωνικά.

  Όταν το χρήμα γίνεται σημαία των αγώνων και των προσδοκιών της πολιτείας του.

  Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, εκ των προτέρων ότι μιλάμε για ένα θέμα αντι-αγοραίο και άρα ένα θέμα από αυτά που αποτελούν μια όλο και μειούμενη μειοψηφία στο  δυναμικό των επισήμως οργανωμένων συζητήσεων, στο επίπεδο τουλάχιστον του δημόσιου ή εν γένει του συλλογικού διαλόγου, που πραγματοποιείται στην πόλη της πολυβασανισμένης πια Σκιάθου, και όποιας πατρίδας, και του λαού της.

  Καταλαβαίνουμε ότι τα κλειδιά όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της πολιτικής, στο προσκήνιο της ιστορίας του τόπου, του κτυπημένου νησιού μας μα και ολάκερης της γης, με προεξάρχουσα στην εγγύτερη περιοχή μας την τόσο πολιτισμένη πια «Ευρώπη» της “Ε-Ε” και των «πρώην κομμουνιστικών» χωρών της,  τα κρατάνε αυτοί που κομπορρημονούν για την κατάρρευση των κοινωνιών και των κρατών εκείνων, που οι ασθενείς δεν γινόταν πελάτες για να γιατρευτούν.

  Καταλαβαίνουμε επίσης ότι, όσο και αν η σαπίλα της πελατοποίησης των ασθενών και των εν γένει κοινωνικών αναγκών έχει κερδίσει έδαφος στις (αγοραία κατασκευασμένες) συνειδήσεις των απλών ανθρώπων, σήμερα που η οικονομική κατάσταση τους επιβάλλει μονοσήμαντα την αγορά σαν μέσο επιβίωσης, υπάρχει πάντα φυλαγμένο σε ανόθευτες πτυχές της ψυχής τους από το αγοραίο δηλητήριο της αστικής συμμαχίας, ένα κομμάτι που λέει ότι αξίζει να βρεθεί τρόπος να ζει και ένας φτωχός!

  Να μην πεθαίνει από τη φτώχεια του! Να μην πεθαίνει γιατί δεν μπορεί να επισκεφτεί-αγοράσει- ένα γιατρό ή να αγοράσει ένα φάρμακο!

  Αξίζουν τα παιδιά να μορφώνονται χωρίς την ύπαρξη αγοραίων εμποδίων στην πρόοδό τους, κ.λπ. .

  Αξίζει να χαθεί κάποιος από πελάτης αν είναι να συνεχίσει να ζει, να περπατάει και να χαίρεται τη φύση και τη φιλία των ανθρώπων που τον αγαπούν, έστω και αν, αυτοί αλλά και άλλοι, δεν τον έχουν πελάτη.

  Αξίζει να χαθεί ένας από πελάτης μιας αγοραίας επιχείρησης, αν είναι να συνεχίσει να ζει έστω και αν ποτέ δεν γίνει πελάτης στις επιχειρήσεις που πουλάνε ιατρικές υπηρεσίες και φάρμακα.

  Γιατί απλούστατα υπάρχουν -ακόμα- ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να αγοραστούν.

  Π.χ. μια απλή φιλική «καλημέρα».

  Ακόμα και σε έναν πλούσιο από ένα φτωχό, ακόμα και από έναν ξένο, θύμα του πολέμου των αγορών.

  Ακόμα και από έναν άγνωστο που ζητάει τη ζεστασιά της καλημέρας αυτής.

  Αλίμονο στις απόψεις εκείνες που αποκλείουν αυτή την προσέγγιση των ανθρώπων.

  Αλίμονο στις ιδεολογίες εκείνες που σπρώχνουν και χωρίζουν τους ανθρώπους σε οπαδούς και αντιπάλους, χάριν των αναγκών της ανταγωνιστικότητας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

  Αλίμονο στις ιδεοληψίες της ιδανικοποίησης του ανταγωνισμού, της πανούκλας του φασισμού, που τον έχουν βάλει να κατοιάσει στο στέμμα της “Ε-Ε”, του ΝΑΤΟ κλπ!

  Οι περισσότεροι, νομίζω, γνωρίζουμε τη φθίνουσα πορεία των εισοδημάτων του εργαζόμενου λαού. Ενός κόσμου που αποτελεί μια όλο και πιο διευρυνόμενη πλειοψηφία του κοινωνικού μας συνόλου, αυτών των ανθρώπων στους οποίους απευθυνόμαστε, όσοι θέλουμε να διεκδικήσουμε, όπως το δικαιούμαστε, διάφορα πολιτικά αξιώματα και θέσεις στη πολιτική ζωή του τόπου μας αλλά και γενικότερα. Είτε πρόκειται για κρατικές διοικητικές θέσεις ή θέσεις σωματείων επαγγελματικών, εργασιακών, επιχειρηματικών, πολιτιστικών, κλπ. .

συνεχίζεται

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσια δωρεάν περίθαλψη

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση