αρχική σελίδα ποίηση Ποιήματα του ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΟΥΚΙΔΗ δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα μας (Συλλογή των ετών 2012-2014)
Ποιήματα του ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΟΥΚΙΔΗ δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα μας (Συλλογή των ετών 2012-2014) PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΟΥΚΙΔΗ   
Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018 11:39
Αποτέλεσμα εικόνας για οδυσσέας και σειρήνες

    Ο φίλος μας, στιχουργός και λαϊκός ποιητής ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΟΥΚΙΔΗΣ, γνωστός στους  αναγνώστες της sispirosi.gr με τα λογοτεχνικά του ψευδώνυμα  "ΓΡΗΓΟΡΗΣ ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ" και "ΓΡΗΓΟΡΗΣ ο Σκιάθιος ποιητής", βιοπαλαιστής του καθημερινού μόχθου στη Σκιάθο, σε θάλασσα και στεριά, ναυτικός, εργάτης αλλά και δεινός ψαράς -ακόμα και με τις πιο δύσκολες καιρικές συνθήκες!- στάθηκε πάντα στο πλευρό της ιστοσελίδας μας από τα πρώτα της χρόνια και πλούτισε τη στήλη της ΠΟΙΗΣΗΣ με τους σατιρικούς-καυστικούς και τσεκουράτους του στίχους. Aπό σήμερα η αναδιαρθρωμένη sispirosi.gr σάς παρουσιάζει συγκεντρωτικά, όλες τις δημοσιεύσεις των ποιημάτων του, σε μια ενιαία συλλογή και θεωρεί ότι έχει έρθει η ώρα ο λαϊκός σατιρικός μας ποιητής να προχωρήσει στην έκδοση και του δεύτερου βιβλίου των ποιημάτων του, μετά τα ξεκαρδιστικά εκείνα "Ομηρικά" του, της Αποκριάς του 2017!
    Καλή ανάγνωση.

1.
Σατιρικοί στίχοι  για πολύ γνωστό πολιτικό άνδρα...

(απ'  αφορμή την αγορά, έναντι 10 Ευρώ από το Κέντρο Υγείας,
των αποτελεσμάτων των εξετάσεων αίματος ανασφάλιστου 'πολίτη'...)

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012.

    Ένα νεοαποκαλυφθέν ταλέντο προλετάριου, απογόνου του πνεύματος ποιητή των 'Βατράχων' που γράφτηκαν πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια περίπου. Σε τούτα δω τα χώματα όπως φαίνεται κακιά σκουριά δεν πιάνει εύκολα και παρά τις προσπάθειες αλλοδαπών και 'ελλήνων' συναδέλφων τους εραστών του λεγόμενου 'ελεύθερου' ανταγωνισμού και της 'ιδιωτικής πρωτοβουλίας'. Ένας σύγχρονος Αριστοφάνης που  μπορεί να φέρει σε κατάσταση διαφανούς αποκάλυψης τη σαπίλα του Αστικού Ευρω-Ενωσιακού καθεστώτος.
Γιώργος Καραστατήρας.

Ακολουθεί το ποίημα:


Εμφάνιση της εικόνας προέλευσης


Ο πιο μαλάκας μαθητής
ήταν αυτός στην τάξη,
οι δάσκαλοι φάπα -κλωτσιά
τον είχανε ταράξει! 

Τον έφτυνε η μάνα του,
κανείς μην τον ματιάσει,
στο γιούχα και στις γρήγορες,
τον είχανε χορτάσει. 

Τ΄αυτάκια του τραβούσανε 
και τον φωνάζαν βόδι 
και τιμωρία συνεχώς,
...στον τοίχο μ΄ένα πόδι. 

Το γάλα του δεν έπινε 
και του 'μεινε η βλάβη.
Η Ελλάδα τον κατούρησε. 
ή μήπως το κοπάδι;!

Δεν λένε πως χαζό παιδί
χαρά είναι γεμάτο
και πως βαρέλι αδειανό,
βλέπει να 'ναι γεμάτο;!!

Στη ΣΙΑ δεν ήταν χαζοί
που μας τον στείλαν πίσω,
σαν φώναζε από μικρός: 
Εγώ θα κυβερνήσω. 

Νάτος λοιπόν πρωθυπουργός
με ζόρι να μας σώσει.
Βρε ουστ κοπρόσκυλο απ' εδώ. 
Μ' αυτός έχει ριζώσει! 

Του Μητσοτάκη οι παπαριές
ραγίζανε καρύδια,
του Γιώργου όμως χειρότερα,
σου αφαιρούν τα φρύδια!

Και όσοι τον ψηφίζουνε
με κρύο και με ζέστη,
αν όχι για τ΄απόσπασμα
είναι για τον ασβέστη.

Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης.




2.
Οι σατιρικοί στίχοι του Γρηγόρη του Σπαρτιάτη για την κωμικοτραγική κατάσταση της κοινωνίας μας...

     (Μέρος πρώτο)

Δευτέρα  2 Απριλίου 2012

    Η σύνταξη της ιστοσελίδας μας έλαβε με μεγάλη της χαρά και θα δημοσιεύσει σε συνέχειες μια σειρά σατιρικών ποιημάτων του συμπολίτη μας, λαϊκού ποιητή και στιχουργού Γρηγόρη του Σπαρτιάτη. Η ποιητική τέχνη του Γρηγόρη μπορεί σε ορισμένους να φαίνεται «απλοϊκή» και αταίριαστη στις διανοουμενίστικες «βαριές κι ασήκωτες» αισθητικές τους προτιμήσεις.     Εμείς όμως βρίσκουμε τούτους εδώ τους απλούς στίχους πολύ ενδιαφέροντες και άξιους της προσοχής όλων μας, γιατί είναι γνήσια και αυθεντικά λαϊκοί, βγαλμένοι μέσα από την καθημερινή βιοπάλη και τα πάθη των ανθρώπων του μόχθου, αυτών που με τα χέρια και τον τίμιο ιδρώτα τους παράγουν κάθε αξία και κάθε πλούτο σ’ αυτό τον τόπο.

    Ο Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης με τα στιχουργικά του δημιουργήματα, που πηγάζουν από το αυθόρμητο και πλούσιο ταλέντο του, συνεχίζει μια μακραίωνη παράδοση αυτού του τόπου, την παράδοση των λαϊκών ποιητικών δημιουργών και στιχουργών, όλων αυτών που δημιούργησαν το αθάνατο δημοτικό μας τραγούδι και το εξίσου αθάνατο ρεμπέτικο και λαϊκό μας τραγούδι, το καμάρι του νεοελληνικού λαϊκού μας πολιτισμού. Έχει στο αίμα του τη σατιρική διάθεση που από τον καιρό του παππού Αριστοφάνη χαρίζει το γέλιο στα πικραμένα χείλη των απόκληρων της ζωής, μαστιγώνοντας αλύπητα την ψευτιά, την υποκρισία, την κούφια ματαιοδοξία, την κοινωνική αδικία και τη διαφθορά.

    Νομίζουμε ότι τα πολλά δικά μας λόγια είναι φτώχεια! Ας μιλήσει ο ίδιος ο δημιουργός!

Νίκος  Παπακωνσταντίνου


 

 

1. Σκιάθος

Σε τούτο τ’ όμορφο νησί,

αχ, βρε Παπαδιαμάντη,

κόσμημα κι όμορφο πολύ,

του Αιγαίου το διαμάντι,

 

μίση, κακίες, σπιουνιές

κι ό,τι ο νους σου βάνει,

χαρμάνι όλα γίνονται,

αέναο μαγκάνι…

 

Αλαζονεία, ρουφιανιά,

στείρα, κακιά η σκέψη,

ποιος αρχηγός ν’ αναδειχθεί,

για να σε …διαπρέψει!

 

Τι φταίει και η θάλασσα,

ο ήλιος, οι αμμουδιές σου

κι ο κόσμος δεν εμπνέεται

μέσα στις αγκαλιές σου;

 

Σύνδρομο είναι του σκορπιού,

που, όποιος τον κουβαλήσει

καταμεσής του ποταμού,

αυτός θα τον κεντρίσει!

 

Οι ίδιοι άνθρωποι αλλού

αν παν να κατοικήσουν,

τη νέα γη που κοινωνούν

μαθαίνουν ν’ αγαπήσουν.

 

Του ανθρώπου ανεξερεύνητη

άβυσσος είν’ η φύση

και τούτο το μυστήριο

ποιος τάχα θα το λύσει;

 

 

2. Κανίβαλοι

Δεν είμαστ’ άνθρωποι εμείς,

μα ζούγκλα κανιβάλων

όπου για ψύλλου πήδημα

ο ένας τρώει τον άλλον.

 

Όπου φτωχός κι ανήμπορος,

τον έφαγ’ η μαρμάγκα

και μούρη ξέρει να πουλά

αυτός που έχει φράγκα.

 

Έτσι κι αλλιώς στα …φρύδια μου

τους γράφω με μελάνι,

φλώροι και δηθενάκηδες

είναι για το καζάνι!

 

Βρε κοινωνία, πού τραβάς

και προς τα πού πηγαίνεις;

Τι γράμματα εσπούδασες

κι ανθρωποφάγα μένεις;

 

Κανίβαλοι θα μείνουμε

και δεν θα εξελιχθούμε,

γιατί στο βόθρο είναι ζεστά,

δεν θέλουμε να βγούμε…

 

 

Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης.

Σκιάθος, 2 του Απρίλη 2012

(H συνέχεια σε επόμενες δημοσιεύσεις του Ελεύθερου Βήματος Πολιτών-www.sispirosi.gr)

 

 

 

 

 

3.
Οι σατιρικοί στίχοι του Γρηγόρη του Σπαρτιάτη για την κωμικοτραγική κατάσταση της κοινωνίας μας.

  (Μέρος δεύτερο)

Παρασκευή 20 Απριλίου  2012

    Το «Ελεύθερο Βήμα των Πολιτών-www.sispirosi.gr» δημοσιεύει σήμερα το δεύτερο μέρος των σατιρικών στίχων του φίλου μας του Γρηγόρη του Σπαρτιάτη. Για μιαν ακόμη φορά θα διαπιστώσετε ότι, πίσω από την πηγαία σατιρική του διάθεση, το λαϊκό ποιητικό ταλέντο αποτυπώνει με απόλυτο ρεαλισμό την πίκρα και τον πόνο που η σκληρή καθημερινή ζωή σταλάζει στην ψυχή του βιοπαλαιστή και του ξωμάχου, του ανθρώπου που καθημερινά βλέπει να του καταπατάνε τη ζωή και τα όνειρα.

    Κι όμως, αυτός, ο καθημερινός λαϊκός άνθρωπος, ακόμη και μέσα στην πίκρα και την απογοήτευση, ποτέ του δεν το βάζει κάτω. Παραμένει -όπως πάντα- μαχητής της ζωής και του ονείρου! Η σατιρική, θυμοσοφική του διάθεση και έκφραση, γίνεται καταφύγιο, ελπίδα και όπλο ακαταμάχητο. Για να παραμείνουμε αξιοπρεπείς άνθρωποι! Για να αντισταθούμε σήμερα και να νικήσουμε αύριο, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα και να χτυπήσουμε αλύπητα τις αιτίες του κακού. Αυτό κάνει, με το δικό του τρόπο, γι’ άλλη μια φορά, ο φίλος μας ο Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης. Απολαύστε τους στίχους του!

Ν.Π.

1.

Ο Μήτσος

Ήρθαν τρεις ξένοι στο χωριό,

ίσια τραβούν στη στάνη,

το Μήτσο ψάχνανε να βρουν,

το γιο του μπάρμπα-Γιάννη.

 

«Έλα, ρε Μήτσο, λεβεντιά,

να πάμε στην Αθήνα,

πούλα τα γιδοπρόβατα

και θα περάσεις φίνα!»

 

Καλά περνούσε κι όμορφα,

ώσπου ήρθε κάποια μέρα,

οι «φίλοι» του οι «γκαρδιακοί»

σκληρά τον κάναν πέρα.

 

Του ’φαγαν όλα τα λεφτά,

μπατίρη τον αφήσαν

και σαν πολύ κακό σκυλί

άσπλαχνα τον κλωτσήσαν.

 

Κι ο μπάρμπα-Γιάννης έσβησε,

πέθανε απ’ τον καημό του,

που έχασε τη στάνη του

και το μονάκριβό του.

 

 

2.

Μονάχος…

Ένα τεφτέρι γέμισα,

να γράφω και να σβήνω,

ώσπου το αποφάσισα,

μονάχος μου να μείνω.

 

Μα τώρα το κατάλαβα

και καθαρά το είδα

πως μοναχός σου χόρευε

και όσο θέλεις πήδα!

 

Γυναίκες, φίλοι συγγενείς

την τσέπη μου κοιτούσαν,

αν είχα φράγκα δηλαδή,

τότε με αγαπούσαν…

 

Κορόιδο πια δεν πιάνομαι

και δεν στενοχωριέμαι,

που μοναχός μου το χορό

χορεύω. Ευχαριστιέμαι!

 

 

3.

Ψαροντούφεκο

Νύχτα με το φουσκωτό μου

και την τύχη στο πλευρό μου,

κάνει η θάλασσα κουμάντο,

μα και ’γω είμαι …κομάντο!

 

Έζησα, π’ ανάθεμά με,

ιστορίες να θυμάμαι,

γέμισα ένα βιβλίο∙

πολύ δύσκολο σχολείο…

 

Κάποιοι με κατηγορούνε,

μα μαζί μου αν θα ’ρθούνε,

ένα βράδυ και θα φτάσει

να τους …φύγει το καφάσι!

 

Μόνο σαν φυσάν μποφόρια

και κωλώνουν τα βαπόρια,

μ’ ένα τόσο δα βαρκάκι

βγαίνω για ψαρεματάκι.

 

Με βροχή και με χαλάζι

βγαίνω και δεν με πειράζει

δίχως ψάρι αν γυρίσω,

πάλι δεν θα βλαστημήσω.

 

Πειρατής που δεν κουρσεύει,

μα με κίνδυνο ψαρεύει

στα θαλασσινά τ’ αλώνια∙

Χάρε, σε παλεύω χρόνια…

 

4.

Πνεύμα

Η ύλη αγοράζεται, το πνεύμα όμως όχι

και ευλογία που σ’ αυτόν χαρίστηκε και το ’χει.

Νίψον τα ανομήματα, μη μόναν δε την όψιν∙

διαβάζεται κι ανάποδα στου μαχαιριού την κόψιν.

 

Ξυράφι είναι δίκοπο η γνώση και η σοφία,

γι’ αυτό και δεν την έχουνε όσοι φορούν λοφία.

Με ζόρι είναι αδύνατον τσούρμο να οργανώσεις,

ν’ ανοίξεις διάπλατα πανιά, θάλασσες να οργώσεις.

 

Κρέμες και μοσχοσάπουνα δεν βάζουνε στα χέρια

όσοι χαράζουν στο άγνωστο πορεία με τ’ αστέρια.

Ο πλούτος όπου κυβερνά θεριεύει η αδικία

κι ανθρώπους που ’χουν έλλειψη τους σπρώχνει στη μαγεία.

 

Κουμάντο αν κάνεις κι αρχηγός είσαι μες στη γαλέρα,

το δίχως άλλο,

σίγουρα,

θα ’σαι μεγάλη λέρα!

 

 

5.

Βουλή…

Γαϊδούρια μην γκαρίζετε και δε αντέχουμε άλλο∙

έχουμε πονοκέφαλο πάρα πολύ μεγάλο!

Σε σας το λέω, στη Βουλή, ποτέ που δεν ποιούσι:

Χορτάσαμε από ψέματα και δάση από «μούσι»!

 

Ό,τι υποσχεθήκατε στο τέλος βγήκε …μούφα,

μπλα-μπλα και μόστρα στο «γυαλί», λυσσάξατε στη λούφα!

Γραβάτες μην μοστράρετε και ακριβά κοστούμια,

γιατί θα ρίχνουμε αυγά! Κρυφτείτε στα λαγούμια!

 

Τα «θα, θα, θα» και φούμαρα τα φάγαμε στη μάπα

και τώρα, αν κάνετε εκλογές, θ’ αρπάξετε όλοι φάπα!

Πείτε μας ποίον «σώσατε», κλέφταροι και αγύρτες,

εμάς, τον κόσμο το φτωχό, ή, μήπως, …τραπεζίτες;

 

Δεν θα ψηφίσουμε ξανά προδότες και κλεφτρόνια!

Φουστάνια να φορέσετε, βγάλτε τα παντελόνια!



6.

Το χρήμα

Αφού κανένα πρόβλημα
δεν είναι δίχως λύση
γιατί το χρήμα αφήσαμε
παντού να κυβερνήσει ;

Τι πάει να πει κοντός ψηλός
άσχημος κι ωράιος;
Όταν το χρήμα το φυσάς
γίνεσαι ο μοιράιος.

Γκαμήλα εύκολα περνά 
μέσα απ΄τη βελόνα
μα πλούσιος στον παράδεισο
δεν πέρασε ακόμα.

Τι είναι ο παράδεισος
αν όχι η ευτυχία
σ΄αυτήν τη σύντομη ζωή 
που πνίγει η δυστυχία;

το χρήμα μέσον στην οδό
που ο καθείς διαλέγει,
όμως το κάναμε σκοπό
μας καταδυναστεύει.

ΤΙΠΟΤΑ σαν πεθάνουμε
δεν παίρνουμε και άρα
χρήμα γιατί μαζεύουμε
δεκάρα την δεκάρα;


Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης.




4.

Οι "Ρουφιανοκαπετάνηδες" της αστικής τάξης!

   Άλλο ένα εμπνευσμένο λαϊκό ποίημα του Γρηγόρη του Σπαρτιάτη.

Σάββατο 12 Μαΐου  2012

   Οι "Ρουφιανοκαπετάνηδες" ή ο ..."ΕΛΛΗΝΟΤΙΤΑΝΙΚΟΣ" είναι ένα ακόμα λαϊκό ποίημα, γραμμένο από τον καλό φίλο της ιστοσελίδας μας και γνωστό πια σε όλους τους αναγνώστες της, τον ΓΡΗΓΟΡΗ το ΣΠΑΡΤΙΑΤΗ. Ένα ποίημα εμπνευσμένο και εύστοχο γραμμένο από έναν προλετάριο που τον ακουμπάει κατ' ευθείαν το γλοιώδες τέρας του σημερινού κοινωνικού συστήματος, χωρίς καμιά μάσκα.

ΕΛΛΗΝΟΤΙΤΑΝΙΚΟΣ

Ρουφιανοκαπετάνηδες

της αστικής τής τάξης,

παλούκωμα σας έπρεπε

για τις δικές σας πράξεις!

 

Ασύστολα, ξεδιάντροπα

πουλήσατε τα πάντα,

βουλιάξαμε και βάλατε

να παιανίζει μπάντα...

 

Ο κάπταιν του Τιτανικού

τον βύθισε από λάθος,

μα τελευταίος έμεινε

και πήγε με το σκάφος.

 

Τον Τιτανοελληνικό

του φτιάξατε ένα ρήγμα,

αύτανδρο τον βυθίσατε,

μελετημένο πλήγμα!

 

Φύγατε μ’ ελικόπτερα

-μην είδατε τον ...σούτσο!-

και την ευθύνη ρίξατε

στον δύστυχο το μούτσο.

 

Γρηγόρης ο Σπαρτιάτης




5.
Από τα ποιήματα του Γρηγόρη Λουκίδη

Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2013

   Μερικά από τα ποιήματα του Γρηγόρη του Σκιαθίτη ποιητή. Του Γρηγόρη Λουκίδη. Τον ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική του πράξη να μας δώσει για δημοσίευση ομάδα ποιημάτων του. Θα επανέλθουμε με δημοσίευση και των υπόλοιπων από αυτά που μας έδωσε. Ελπίζουμε το παράδειγμά του για την ενασχόλησή του με τον πολιτισμό που μόνος του έστω παράγει, μόνος του κάτω από την αλληλεπίδραση του κοινωνικού ιστορικού περιβάλλοντος.
Γιώργος  Καραστατήρας.


 

ΑΦΡΑΓΚΙΑ

Τέλειωσε η καβάντζα μου,

απλήρωτο το νοίκι,

μήτε καφές και ζάχαηι,

να ρίξω μεσ’ το μπρίκι

 

Εμένα που ήμουν άρχοντας,

ζωή μου κάνεις πλάκα,

να παίρνω τώρα δανεικά

και να καπνίζω τράκα

 

Κουπί τραβάω ολημερίς,

δεν βγαίνει πλέον πέρα,

πώς να φουσκώσει το πανί

χωρίς καθόλου αέρα;

 

Στο σπίτι μέσα κάθομαι,

κλεισμένος στο καβούκι

και τρόπο ψάχνω για να βγω,

από αυτό το λούκι.

 

Βρε ζωή τι αδικία,

ρέστος πείνα κι αφραγκία,

η κακοτυχία ρέντα,

συνεχώς μου κάνει κέντα.

 

  

ΜΠΑΡΚΟ

Μικρό παιδί μπαρκάρησα,

ψήθηκα στην αλμύρα

όμως δεν τα κατάφερα,

να βρω στον ήλιο μοίρα.

 

Τον κόσμο όλο γύρισα

με διάφορα βαπόρια,

λίγη χαρά εγνώρισα,

περίσσια στεναχώρια.

 

Και ένα σπίτι πίσω μου,

μαύρο και ρημαγμένο

μα λέω δόξα τω θεώ,

που μ’ έχει φυλαγμένο.

 

 

ΧΑΟΣ 

Στο χάος και στην ΑΒΥΣΣΟ,

έριχνα παραγάδια,

χρυσό κι’ ασήμι δόλωμα,

στ’ αγκίστρια, και σμαράγδια.

 

Κι’ ενώ σοφία ψάρευα,

τόσα και τόσα βράδια,

έπιανα σαν τα σήκωνα,

μαύρα πυκνά σκοτάδια.

 

Αρχαίοι που αφήσατε,

γνώση παντού να ρέει,

δυο δράμια δεν μαζέψαμε,

πνιγήκαμε στα χρέη.

 

Αναμασάμε διαρκώς,

κάποια ρητά δικά σας,

του πνεύματός σας κάψαμε,

όλα τα υλικά σας.

 

Χαθήκαν οι πυξίδες σας,

που δείχναν προς τη γνώση,

πολύ βαριά κοιμόμαστε,

τελούμε εν υπνώσει.

 

 

ΚΑΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Αν δεν γνωρίσεις εαυτόν,

χαμπάρι δεν θα πάρεις,

σ’ αυτήν την γη που βρέθηκες,

ποτέ δεν θα γουστάρεις .

 

Δεν είναι μέτρο τα λεφτά,

δεν φτάνει μόνο ο πλούτος,

για άλλα προορίζεται,

ο κόσμος μας ετούτος.

 

Λακωνικά αφήσανε,

σοφοί τα γνωμικά τους

και στα παλιά παπούτσια τους,

γράφουν τα δανεικά τους .

 

Έστω κι αν ήτανε φτωχοί,

το ρίχνανε στο γλέντι,

και λέγαν η πολλή δουλειά,

πως τρώει τον αφέντη.

 

Λίγοι το καταλάβανε,

στα πλάτη και στα μήκη,

να ’χουν καλύτερη ζωή,

απ’ ό,τι διαθήκη!


 

 

ΟΡΦΕΑΣ

Ορφέα, με τη λύρα σου

παίξε να με κινήσεις

και όνειρα ευχάριστα

πολλά να μου χαρίσεις.

 

Στη θάλασσα της μουσικής,

Ορφέα, λίκνισέ με

στείλε με κάτω στον βυθό

και αποκοίμισέ με.

 

Συνειδητό να είσαι εσύ.

επιστητό παρόντος

ή μήπως είσαι όνειρο

εμού του ιδίου απόντος;

 

Ορφέα, στα ταξίδια σου

πάρε και με μαζί σου,

να βγω σεριάνι στ’ άπειρο

να ζήσω απ’ τη ζωή σου.

 

Σαν ξεδιψάσω, στείλε με

ξανά στην επιφάνεια,

μήπως και η συνείδηση

δεχτεί να πάρει δάνεια.

 

 

ΦΤΕΡΩΤΕ ΘΕΕ 

Έρωτα, φτερωτέ θεέ

μου έριξες τα βέλη

και μ’ έκανες να αγαπώ

κάποια που δεν με θέλει.

 

Αυτή κοιμάται ήσυχα

σε μαλακό κρεβάτι

και ‘γω ξενύχτης άγρυπνος

χωρίς να κλείνω μάτι.

 

Τέτοιο βασανιστήριο

δεν το αντέχω άλλο

από τον πόνο της καρδιάς

δεν έχει πιο μεγάλο.

 

Το όνομά μου, Έρωτα,

γράψε στη μύτη βέλους

και ρίξ’ της ίσια στην καρδιά

να λυτρωθώ επιτέλους.



Γρηγόρης ο Σκιάθιος ποιητής.






6.
Ποιήματα του Γρηγόρη Λουκίδη

Σάββατο  1 Φεβρουαρίου 2014

    Απόγεμα του Σαββάτου, 1η Φλεβάρη του 2014, στο τηλέφωνο ο Γρηγόρης και ραντεβού στη παραλία, στου Ξύδη.
-Τι είναι βρε Γρηγόρη; 
-Έλα κι έχω γράψει πολλά. Θα μου φέρεις όμως τι έχει μέχρι τώρα δημοσιευτεί, για να τα βλέπω και να ξέρω. Είναι πολλά και έχω μπερδευτεί. 
-Εντάξει Γρηγόρη, σε λίγες ώρες θα είναι στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα.
    Έτσι ξεκινάει η νέα δημοσίευση ποιημάτων του Γρηγόρη Λουκίδη στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα, η οποία τον ευχαριστεί πολύ για το έργο-λειτούργημα που κάνει και χαρίζει τη τέχνη του.  Τα ποιήματα που μας έδωσε είναι: "Ένα σωρό μηδενικά", "Το πρόβατο", οι "Μάσες" και τα "Προβλήματα".
Γιώργος Καραστατήρας

ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΜΗΔΕΝΙΚΑ

Το χρήμα σα μαζεύεται
κι αδίκως συσσωρεύεται,
το σύστημα μπερδεύεται,
ποτέ δε ξεμπερδεύεται.

Χαρτιά γραμμένα στα χαρτιά,
μετράνε την απανθρωπιά,
της φτώχιας η εκκίνηση
χωρίς επανεκκίνηση.

Λογίζονται σα δανεικά,
ένα σωρό μηδενικά,
στην πράξη είν' εικονικά,
χάρτινα τρύπια σκηνικά. 

Πεθαίνουν άνθρωποι γιατί
μηδενικά σ' ένα χαρτί
βαριά καταδικάζουνε
και φυλακή τους βάζουνε.

Παντού χρηματιστήρια,
γραφεία λογιστήρια,
απόδειξη πειστήρια
για τα βασανιστήρια.


ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Ο φόβος τα έρημα φυλά,
οι σκύλοι το κοπάδι
κι ο κλέφτης σαν το διάολο
κινείται στο σκοτάδι.

Δεν έχει μάντρα το μαντρί,
τα πρόβατα όμως μένουν
έξω σκοτάδι κι άγνωστο,
που οι κλέφτες περιμένουν. 

Ένα κριάρι αλλοιώτικο
με κέρατα μεγάλα
σκέφτηκε κι αποφάσισε,
ξέκοψε από τ' άλλα. 

Αρνήθηκε τη μοίρα του,
δεν τ' άρεσε, δεν θέλει,
να κρεμαστεί ανάποδα,
πάνω σ' ένα τσιγκέλι.

Τσομπάνη μου που με φυλάς,
σκυλιά που μ' αγαπάτε,
και σεις ρε παλιοκλέφταροι,
εμένα δε θα φάτε!

Θα γίνω κύκλος της ζωής
όχι δικός σας όμως
γιατί τσιγκέλι και σφαγή
στην στρούγκα είναι νόμος.


ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Τη μια δεν έχουμε νερό
την άλλη δίχως ρεύμα
και μπόρα αν πέσει απότομα
όλοι μαζί στο ρέμα.

Βόλο αν θέλεις για να πας
ρώτα στο πρακτορείο
θα φύγεις μόνο ξαπλωτός
ή πάνω σε φορείο.

Ο τουρισμός κατέβασε
πάρα πολύ τον πήχη
κι έρχονται τώρα πια σχεδόν
μόνον ανθρακωρύχοι.

Οι δήμαρχοι δεν νοιάζονται
και ασχολούνται μ' άλλα
και μεταξύ τους τρώγονται
μάχη για την κουτάλα.

πετάει - πετάει ο γάϊδαρος
ρέκορντμαν η χελώνα
και το νερό δεν πίνεται
ούτε και το χειμώνα.

Εμείς τους καμαρώνουμε
χτυπάμε παλαμάκια
που σ' όλα τα αιτήματα
τραβούν τα καναλάκια.

Φταίει το σκάρτο σύστημα
και λίγο τα μυαλά μας
που βρίσκουμε το διάολο
και τον καρά-μπελά μας.


ΜΑΣΕΣ

Κονδύλια ενεκρίθησαν
κοπήκαν οι κορδέλες
και στον ταμπλά γιουρντίξανε
όλοι μαζί σαν βδέλες.

Ποσά πολλά τεράστια
χαθήκαν σ' υπονόμους
και με τα ρέστα προσπαθούν
να φτιάξουνε τους δρόμους.

Πλυντήρια τα ξέπλυναν
ακούραστα μασάνε
με κράμπες τα σαγόνια τους
κι όμως δε σταματάνε.

Δάσος εξαφανίστηκε
κι αφήσανε μια βέργα
να πληρωθεί η εργατιά
που πολεμά στα έργα.

Σε δρόμο ακατασκεύαστο
το κάρο με τα βόδια
πληρώνει για να σηκωθούν
οι μπάρες στα διόδια.

Συν πλην επί από διά
χαρτί και καλαμάρι
η λύση του προβλήματος
παλούκι και στυλιάρι.

Γρηγόρης ο Σκιάθιος ποιητής.




Κι ένα υστερόγραφο

Ένας δικός μας στιχουργικός πρόλογος,

για την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής του ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΟΥΚΙΔΗ

Kι αν ...«δεν σας μείνει άντερο», θα’ναι μόν’απ’ το γέλιο!  
Τα "Ομηρικά" του ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΟΥΚΙΔΗ ανακηρύσσονται αυτοδικαίως  ως το έμβλημα της φετινής Σκιαθίτικης Αποκριάς!!

Τρίτη 28-2-2017


ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΟΥΚΙΔΗΣ

Ομηρικά...

ΣΑΤΙΡΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ
της ΙΛΙΑΔΑΣ και της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για οδυσσέας και σειρήνες

ΕΝ    ΑΝΑΞΙΟΜΝΗΜΟΝΕΥΤΩ    ΕΤΕΙ     2017

   Ο ακούραστος βιοπαλαιστής, εργάτης της θάλασσας και σατιρικός ποιητής της Σκιάθου  ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΟΥΚΙΔΗΣ, παλιός φίλος και συνεργάτης της ιστοσελίδας μας,  δημοσίευσε τα... "ΟΜΗΡΙΚΑ"  του!  Πρόκειται για μια καυτή και ...ανελέητη  σάτιρα, για μια ευρηματική και ...τσουχτερή στιχουργική παρωδία των ομηρικών επών. Μια σάτιρα αμετανόητα πιστή στο αθάνατο διονυσιακό πνεύμα της ελληνικής μας Αποκριάς!
Σπεύσατε να την προμηθευτείτε, γιατί κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων
και έχουμε τόση, μα τόση ανάγκη το γέλιο στους καιρούς μας!
   Ο Νικηφόρος Πελαγίσιος, εκ μέρους  της Συντακτικής Επιτροπής της www.sispirosi.gr,  χαιρετίζει και ...προλογίζει το νέο σατιρικό έργο του φίλου μας του Γρηγόρη, με τους παρακάτω στίχους του: 


  Τα "Ομηρικά" του Γρηγόρη Λουκίδη

Μες στους αιώνες ξακουστά τα Ομηρικά τα έπη

δημιούργησαν παράδοση, που όμως μας επιτρέπει

να την ξαναδιαβάσουμε από σκοπιά μιαν άλλη

με πνεύμα ...διαφορετικό, χωρίς στενό ...κεφάλι.

Κι έτσι να διασκεδάσουμε κι ίσως να ...διδαχτούμε,

πράγματα διαχρονικά και πάθη ως συναντούμε.

Γιατί μέσα απ’ τη σάτιρα κι από την κωμωδία

προβάλλει πάντα ανάγλυφη η ίδια ...τραγωδία,

τα βάσανα κι οι πόθοι μας, τα ελαττώματά μας,

αυτά που πάντα γίνονται η πίκρα κι η χαρά μας.

Κι από την κωμική χροιά μύθων του παρελθόντος

αναδεικνύεται ξανά  το δράμα του ...παρόντος.

Και κάτι αν θα κερδίσουμε από τη σάτιρά μας

είναι που μ’ εύθυμη ματιά τα συμπεράσματά μας

βγαίνουνε πάντ’ αβίαστα. Με τα παλιά, γελώντας,

το μέλλον προοιωνίζεται, πάντα μπροστά κοιτώντας.

Εδώ, λοιπόν, διαβάζουμε, εν είδει παρωδίας,

μύθους της Ιλιάδος μας, μα και της Οδυσσείας,

όπως τους βλέπει η σάτιρα του φίλου μας Γρηγόρη,

-έστω κι αν θα «σκανδαλιστεί» καμιά ...γεροντοκόρη!

Με γλώσσα ...ρεαλιστική, μ’ ύφος...καραμπινάτο

εδώ η αρχαιότητα γίνεται ...άνω κάτω!

Των Ατρειδών το παρελθόν, των Τρώων,  του Οδυσσέα,

θεών, τεράτων μυθικών, που είν’ όλοι μια παρέα,

πλέκεται σε ευτράπελες και ... «σόκιν» ιστορίες

και δένεται με το παρόν, μ’ όλες τις συγκυρίες.

Καθίστε αναπαυτικά, χαρείτε στίχο τέλειο,

κι αν «δεν σας μείνει άντερο», θα’ναι μόν’απ’ το γέλιο!

Και βγάζοντας μετέπειτα τα συμπεράσματά σας,

γράψτε και σημειώσατε βαθιά μες στην καρδιά σας

πως ο καθένας από μας περνάει τα ...Τρωικά του

και σαν τον Οδυσσέα μας τραβάει τα βάσανά του...

Το αν θά βρει την Ιθάκη του, το τέλος θα το κρίνει...

Καλή μας διασκέδαση! Χαρά, υγεία, ειρήνη!


  Νικηφόρος  Πελαγίσιος

ΣΚΙΑΘΟΣ, 26-2-2017


 


Αποτέλεσμα εικόνας για οδυσσέας και σειρήνες
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση