αρχική σελίδα ποίηση Μεγάλοι Αγωνιστές Ποιητές της Ελλάδας και του κόσμου- Παντοτινές πηγές έμπνευσης!
Μεγάλοι Αγωνιστές Ποιητές της Ελλάδας και του κόσμου- Παντοτινές πηγές έμπνευσης! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Αναδημοσίευση ποιημάτων κορυφαίων της Ποίησης και της Τέχνης απ' όλο τον κόσμο   
Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 12:23

Σχετική εικόνα

Με τις καλύτερες ευχές μας σε όλους τους φίλους αναγνώστες της sispirosi.gr για τον καινούργιο χρόνο,

το 2019,

που ξεκίνησε την πορεία του πριν λίγες μέρες

σε έναν πολύ σκοτεινό διεθνή ορίζοντα.

Τα όπλα της τέχνης, της ποίησης και του Πολιτισμού συνολικά είναι πάντα πρωτοπόρα στον αγώνα μας για τη λευτεριά και το δίκιο.

    Με την ευκαιρία της πρώτης αυτής επικοινωνίας μας για τον καινούργιο χρόνο που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες, και για τα δεκάχρονά της που συμπληρώνονται το 2019, η ιστοσελίδα μας σας παρουσιάζει σε ενιαίο πλέον δημοσίευμα τα ποιήματα όλων των μεγάλων Ελλήνων και ξένων ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, τα οποία είχαμε δημοσιεύσει ως αυτοτελή κομμάτια όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ξέρουμε καλά, ότι τα αριστουργηματικά αυτά δείγματα της προοδευτικής-επαναστατικής ποίησης του τόπου μας και του κόσμου ολόκληρου γίνονται για όλους εσάς, τους αγαπημενους μας φίλους, συντρόφους, συναγωνιστές και συνοδοιπόρους παντοτινά στηρίγματα και κίνητρα στο δύσκολο, αλλά τόσο όμορφο αγώνα που δίνουμε από κοινού, για το ψωμί, την παιδεία για την εθνική ανεξαρτησία, την αληθινή δημοκρατία του λαού και τη σοσιαλιστική αναγέννηση τούτου του τόπου και του γέρο-κόσμου ολάκερου!  Σας τα παραθέτουμε λοιπόν με τα εισαγωγικά σημειώματα που συνόδευσαν την πρώτη τους παρουσίαση από την ιστοσελίδα μας. Απέραντη η τιμή κι ο σεβασμός όλων μας, από τούτη τη μικρή ιστοσελίδα για το έργο και το παράδειγμα ζωής των μεγάλων Ποιητών του πιο τίμιου και διαχρονικού Αγώνα για ν' αλλάξει η κοινωνία, "για να  ανθρωπέψει ο άνθρωπος"!

1.

ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ:    Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη...



Αποτέλεσμα εικόνας για Μπρεχτ

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010 05:31

 

Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη

σαν ανοίγουν τα σχολεία,

 

στις συνοικίες οι γυναίκες

μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.

 

Και αγοράζουν σχολικά βιβλία

και τετράδια για τα

παιδιά τους.

 

Απελπισμένες ψάχνουν στα

τριμμένα τσαντάκια τους

 

και την τελευταία δεκάρα,

όλο παράπονο

που η γνώση είναι τόσο

ακριβή.

 

Κι όμως μήτε που

υποπτεύονται

πόσο κακή είναι η γνώση

που προορίζεται

για τα παιδιά τους

 

 

                                                                                                                               Μπ. Μπρεχτ

 

2.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Στον άγνωστο ποιητή.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012 14:21

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μικης

 

Και σήμερα, όπως και τότε… όπως πάντα:  Αγώνας ανειρήνευτος για τη Λευτεριά μας!  
Ασίγαστη πάλη για την ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Λαού μας!


    
Το «Ελεύθερο βήμα των πολιτών» της Σκιάθου απευθύνει με την ευκαιρία της
σημερινής γιορτής του Πάσχα τις πιο θερμές αγωνιστικές του ευχές σε όλους εσάς, τους φίλους και συναγωνιστές αναγνώστες του. Ευχόμαστε σε όλους σας υγεία, δύναμη κουράγιο και αισιοδοξία για τους μεγάλους αγώνες που έρχονται, για να λευτερώσουμε την πατρίδα μας από το ζυγό των διεθνών τοκογλύφων και των ντόπιων υποταχτικών τους, την απαίσια φάρα των καπιταλιστών-εκμεταλλευτών του εργατολαϊκού ιδρώτα.

Πέρα από το παραδοσιακό θρησκευτικό της νόημα, η γιορτή του Πάσχα, η γιορτή της Ανάστασης έχει αποκτήσει για το Λαό μας εδώ και αιώνες ολόκληρους έναν εντελώς ιδιαίτερο συμβολισμό, μιαν εντελώς ξεχωριστή κοινωνική και πολιτική σημασία. Συμβόλιζε και συμβολίζει πάντα την ελπίδα για τη νίκη του μεγάλου οράματος, της εθνικής και κοινωνικής μας απελευθέρωσης, από κάθε μορφή σκλαβιάς, αδικίας και καταπίεσης. Συμβολίζει την αιώνια και ακατάλυτη ελπίδα για μιαν αληθινή και αμετάκλητη Ανάσταση και προκοπή αυτού του τόπου, μιαν Ανάσταση που σίγουρα θα ’ρθει γιατί το δέντρο της είναι καλά ριζωμένο, διαχρονικά, στους μεγάλους αγώνες και στις μεγάλες θυσίες των καλύτερων παιδιών του Λαού μας.

Σε όλους μας είναι γνωστοί οι χιλιοτραγουδισμένοι στίχοι  από τη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου:

«Κάτω απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους

κρατάνε της καμπάνας το σκοινί.

Προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την Ανάσταση.»

Στίχοι που δένουν σε ένα αδιάσπαστο σύνολο το χτες και το σήμερα, τους ζωντανούς και τους αποθαμένους, τους αγωνιστές του σήμερα με τους θυσιασμένους για τη λευτεριά  μας, που γι’ αυτήν «…όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε!».

Γιατί  είναι ο αγώνας για το δίκιο, την τιμή και τη λευτεριά του τόπου μας, ο αγώνας ενάντια στους κάθε λογής δυνάστες, καταχτητές και ντόπιους «Ιούδες και Φαρισαίους» αυτός ακριβώς που καταργεί το θάνατο. Γιατί είναι η ύψιστη προσφορά της θυσίας για την υπόθεση του Λαού, αυτή που μας δίνει κι εμάς το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι ο τιμημένος θάνατος στη μάχη για το δίκιο και τ’ όραμα κατανικά την ίδια την έννοια του θανάτου κι ότι, τελικά, τούτος ο Λαός θα αναστηθεί «θανάτω θάνατον πατήσας», ότι η ζωή, «η νια Ζωή» θα θριαμβέψει οριστικά, στέλνοντας το ζόφο της τυραννίας στα αζήτητα της προϊστορίας του Ανθρώπου.

Αυτή η Ανάσταση θα λέγεται οριστική κι αμετάκλητη νίκη του Λαού μας, κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας και της αληθινής δημοκρατίας,  σοσιαλιστική αναγέννηση της κοινωνίας μας.

Στη σημερινή, κατάμαυρη πολιτική και κοινωνική συγκυρία η ιστοσελίδα μας αποφάσισε να στείλει το μήνυμα της Αντίστασης στους τυράννους του λαού και του τόπου μας με ένα ποίημα που γράφτηκε σε άλλους, ανάλογους πικρούς καιρούς, ένα αληθινό ποιητικό αριστούργημα που εμπνεύστηκε ο Μίκης Θεοδωράκης στη διάρκεια της εξορίας του στη Ζάτουνα της Αρκαδίας το 1968, για να πλάσει από αυτό έναν μεγαλειώδη παιάνα της λευτεριάς, έναν παιάνα που πέρασε στην αθανασία με την επική φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, έναν ύμνο στην ασίγαστη πάλη του ελληνικού λαού με «θεούς και δαίμονες», ενάντια στο φασισμό, την αντίδραση και την υποτέλεια.

Σας το αφιερώνουμε με τη σκέψη ότι ένας Λαός σαν κι αυτόν, που γέννησε ένα 1821, μιαν Εθνική Αντίσταση, ένα ΕΑΜ, έναν ΕΛΑΣ και μια ΕΠΟΝ, έναν Δημοκρατικό Στρατό, ο λαός που ανέδειξε έναν Ρήγα Φεραίο, έναν Θόδωρο Κολοκοτρώνη, έναν Γιώργη Καραϊσκάκη, έναν Θανάση Διάκο κι έναν Γιάννη Μακρυγιάννη, ο λαός που έδωσε στην παγκόσμια επανάσταση έναν Άρη Βελουχιώτη, έναν Νίκο Μπελογιάννη, έναν Γρηγόρη Λαμπράκη, έναν Σωτήρη Πέτρουλα, (ή, πιο σωστά, που έδωσε χιλιάδες και χιλιάδες πρωτοπόρους και θυσιασμένους Βελουχιώτηδες και Μπελογιάννηδες και Λαμπράκηδες!), ο λαός που αντιπάλεψε το βόθρο και το βόρβορο της εφτάχρονης χούντας, και έστησε από την πάλη του το έπος ενός Πολυτεχνείου, ο Λαός που έδωσε στην παγκόσμια Λογοτεχνία έναν Σολωμό, έναν Κάλβο, έναν Παλαμά, έναν Καζαντζάκη κι έναν Σικελιανό, έναν Ρίτσο κι έναν Ελύτη, ο λαός αυτός σύντομα θα καταφέρει να κάνει σκόνη τις αλυσίδες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, της τρόικας και του ΔΝΤ, των «Μερκοζί», των Τόμσεν και των Ράιχενμπαχ, των "Παπαδήμιων" και ολάκερου του συνασπισμένου μαύρου, δοσίλογου  συρφετού, αυτού του αηδιαστικού φασισταριού της «Πασοκοδεξιάς», αυτού του βρομερού αληταριού και λωποδυταριού που λυμαίνεται τη ζωή μας!

Καλή Ανάσταση και καλόν Αγώνα, αδέρφια! Ακόμα τούτη η άνοιξη, ραγιάδες!

Με το δικό μας ιδρώτα, με το δικό μας καημό, με το αίμα μας θα ’ρθει, έρχεται, φτάνει το Πάσχα των Ελλήνων.

Καλή Λευτεριά!

 

Στον άγνωστο ποιητή

Ρήγα Φεραίε, σ’ εσέ κράζω!...

Από την Αυστραλία στον Καναδά

κι από τη Γερμανία στην Τασκένδη,

σε φυλακές, σε βουνά και σε νησιά,

διασκορπισμένοι οι Έλληνες…

 

Διονύσιε Σολωμέ, σ’ εσέ κράζω!...

Κρατούμενοι και κρατούντες,

δέροντες και δερόμενοι,

διατάσσοντες και διατασσόμενοι,

τρομοκρατούντες και τρομοκρατούμενοι,

κατέχοντες και κατεχόμενοι,

διηρημένοι οι Έλληνες….

 

Ανδρέα Κάλβε, σ’ εσέ κράζω!...

Λαμπερότατος ο ήλιος απορεί,

απορούν τα βουνά και τα έλατα,

οι ακρογιαλιές και τ’ αηδόνια:

Λίκνο ομορφιάς και μέτρου η πατρίς μου,

σήμερα τόπος θανάτου…

 

Κωστή Παλαμά, σ’ εσέ κράζω!...

Ποτέ άλλοτε τόσο φως δεν έγινε σκότος,

τόση ανδρεία φόβος,

τόση αδυναμία η δύναμη,

τόσοι ήρωες μαρμάρινες προτομές…

Πατρίς του Διγενή και του Διάκου η πατρίς μου,

σήμερα χώρα υποτελών…

 

Νίκο Καζαντζάκη, σ’ εσέ κράζω!...

Κι όμως, αν λησμονούν οι θνητοί που μιλούν ακόμα τη γλώσσα του Ανδρούτσου,

η μνήμη κατοικεί πίσω από τα σίδερα και τις σκοπιές…

Η μνήμη κατοικεί μέσα  στα λιθάρια,

φωλιάζει στα κίτρινα φύλλα

που σκεπάζουν το κορμί σου, Ελλάδα…

 

Άγγελε Σικελιανέ, σ’ εσέ κράζω!...

Η ψυχή της πατρίδας μου είσαι συ, πολύμορφο ποτάμι

τυφλό από το αίμα, κουφό από το βόγγο,

ανήμπορο από το μέγα μίσος και τη μεγάλη αγάπη

που εξίσου εξουσιάζουν την ψυχή σου…

 

Η ψυχή της πατρίδας μου είναι δυο  χειροπέδες

σφιγμένες σε δυο ποτάμια,

δυο βουνά δεμένα με σκοινιά στον πάγκο της ταράτσας,

ο αργίτικος κάμπος φουσκωμένος από το μαστίγιο,

και ο Όλυμπος κρεμασμένος πισθάγκωνα

από το κατάρτι του αεροπλανοφόρου,

για να "ομολογήσει"…

 

Η ψυχή της πατρίδας μου είναι αυτός ο σπόρος

που άπλωσε ρίζες πάνω στο βράχο,

είσαι συ, μάνα, γυναίκα, κόρη

που αγναντεύεις τη θάλασσα και τα βουνά

και κρυφά βάφεις μ’ αίμα τα κόκκινα αυγά της Αναστάσεως

που εγκυμονούν οι καιροί και οι άντρες…

 

Άμποτες  νά ’ρθει στη δύστυχη χώρα μου Πάσχα Ελλήνων!

Άγνωστε ποιητή, σ’ εσέ κράζω!...

«Αρκαδία IV» (1968-1969).

 

3.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ: "Στους δεκαπέντε συντρόφους"

(Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε!)

Σχετική εικόνα

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013 20:29

   Με το παρακάτω ποίημα του μεγάλου ποιητή της τουρκικής και της παγκόσμιας Εργατιάς, του συγκλονιστικού και πάντα επίκαιρου Ναζίμ Χικμέτ, εμείς οι συντάκτες του "Ελεύθερου Βήματος των Πολιτών της Σκιάθου -  www.sispirosi.gr " , χαιρετίζουμε ολόψυχα τη μεγαλειώδη εξέγερση του λαού και της νεολαίας στη γειτονική μας Τουρκία, ενάντια στον ισλαμιστή-φασίστα και δολοφόνο Ερντογάν και στη συμμορία του, που δυναστεύει εδώ και χρόνια τη γειτονική μας χώρα, βυθίζοντας στη φτώχεια και στην καταπίεση τον τουρκικό λαό. για να σωρεύει αμύθητα πλούτη η τουρκική και η διεθνής ιμπεριαλιστική αστική τάξη...
     Άμποτε το μεγαλειώδες σημερινό λαϊκό κίνημα στην Τουρκία να γίνει η απαρχή, η θρυαλλίδα που θα ανάψει το στεγνό μπαρούτι της Οργής του Λαού, για να απαλλαγούν οριστικά τα Βαλκάνια, η Μεσόγειος κι ολόκληρη η Ευρώπη από τους κτηνώδεις δυνάστες τους, απ' όλα τα τυφλά πιόνια της κεφαλαιοκρατίας και του διεθνούς ιμπεριαλισμού! 
Έλληνες εργαζόμενοι και άνεργοι, νέες και νέοι, το αγωνιστικό μεγαλείο του τουρκικού Λαού μάς δείχνει το μόνο δρόμο για την κατάκτηση της εθνικής και κοινωνικής Λευτεριάς!
     Νίκη στον αδελφό εργαζόμενο Λαό της Τουρκίας!
     Κάτω ο φασισμός, τούρκικος κι ελληνικός!
     Κάτω ο ο ιμπεριαλισμός και η ντόπια αντίδραση!

                                                                Στους δεκαπέντε συντρόφους (*)

Δε χύνουν δάκρυ

τα μάτια που συνήθισαν να βλέπουνε φωτιές.

Δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές

κρατάν ψηλά τ’ αστέρι

με περηφάνεια.

Δεν έχουμε καιρό να κλαίμε τους συντρόφους.

Το τρομερό σας όμως κάλεσμα

μες στην ψυχή μας

κι οι δεκαπέντε σας καρδιές

θενά χτυπάν

μαζί μας.

Το σιγανό σας βόγγημα

σαν προσκλητήρι

χτυπάει στ’ αυτιά μας

σαν τον αντίλαλο βροντής.

 

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε

σου είναι γραφτός ο δρόμος

της συντριβής.

Και δε μπορείς να μας λυγίσεις

σκοτώνοντας τ’ αδέρφια μας της μάχης.

Και να το ξέρεις

θα βγούμε νικητές

κι’ ας είν’ βαριές μας

οι θυσίες.

 

Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε

τα κύματά σου.

Και θάρθει η μέρα η ποθητή

η μέρα της ειρήνης

της λευτεριάς σου.

Ω, ναι θαρθεί

η μέρα που θαρπάξουμε τις λόγχες

που μες στο αίμα το δικό μας

έχουν βαφτεί.

 

(*) ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ «ΠΟΙΗΜΑΤΑ (εκλογή από το έργο του) »

εκδόσεις ΜΟΣΧΟΣ

(«Ανατύπωση από την ελληνική έκδοση των ποιημάτων του Χικμέτ, που έγινε στις Λαϊκές Δημοκρατίες»)



4.

Ποίηση Νίκου Καββαδία

Αποτέλεσμα εικόνας για καββαδίας

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015 07:46


DEKEMBRIANA300X150

71 χρόνια από το μεγάλο Δεκέμβρη του 1944: Σύντομο ποιητικό αφιέρωμα της ιστοσελίδας μας, με ποιήματα του ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Ο Λαός στην πρώτη γραμμή του αγώνα για λευτεριά - εθνική ανεξαρτησία - κοινωνική πρόοδο.
ΚΑΤΩ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, κάτω ο ντόπιος και ο ξένος φασισμός!


3 Δεκέμβρη 1944 - 3 Δεκέμβρη 2015

Δεν ξεχνάμε την ιμπεριαλιστική επέμβαση των Άγγλων στην Ελλάδα.
Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από την ηρωική λαϊκή πάλη των 33 ημερών.
Ο αγώνας συνεχίζεται.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στους αγωνιστές της ανυπέρβλητης ΕΑΜικής Αντίστασης που έδωσαν ηρωικά και με αυτοθυσία τη μάχη του μεγάλου Δεκέμβρη, η sispirosi.gr αφιερώνει στη μνήμη τους τα παρακάτω τρία ποιήματα του σπουδαίου ναυτεργάτη ποιητή και αγωνιστή του λαού μας, του ΝΙΚΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ:

 

Ἀντίσταση

Στὸ παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οἱ στεριές.
Πρώτη σου ἀγάπη τὰ λιμάνια σβυοῦν καὶ ἐκεῖνα.
Θάλασσα τρώει τὸ βράχο ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές.
Μάτια λοξὰ καὶ τ᾿ ἀγαπᾶς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα πᾶν τὰ ἰταλικὰ στὴν Ἐρυθρά.
Πουλιὰ σὲ ἀντικατοπτρισμὸ -Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στὴ νυχτιὰ παίζουν νωθρά.
Λάμπει ἀρραβώνα στὸ δεξί σου: Ἀβησσυνία.

Σὲ κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ἰβηρική.
Ἀνάβουνε τοῦ Barriochino τὰ φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες καὶ Γραικοί.
Γκρέκο καὶ Λόρκα -Ἱσπανία καὶ Πασιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολιοῦνται οἱ Γερμανοί.
Τ᾿ ἄρματα ζώνεσαι μ᾿ ἀρχαία κραυγὴ πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι καὶ σκοινί,
Οἱ κρεμασμένοι στὰ δέντρα, μπαίγνιο τοῦ ἀνέμου.

Κι ἀπὲ Δεκέμβρη, στὴν Ἀθήνα καὶ Φωτιά.
Τοῦτο τῆς Γῆς τὸ θαλασσόδαρτο ἀγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου ἀπὸ τὸ Δρῦ καὶ τὴν Ἰτιὰ
τὸ Διάκο, τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Ἄρη.

Δημοσιεύτηκε στὰ «Ἐλεύθερα Γράμματα» στὶς 10 Αὐγούστου 1945
στὸ φύλλο ὑπ᾿ ἀριθμὸν 14

 

Στὸν τάφο τοῦ Ἐπονίτη

Ἐπέταξα τὴ σάκα μου καὶ τρέχω μὲ τουφέκια
Μικρούλης φαίνομαι Ἀδερφέ, τὸ μάτι δὲν μὲ πιάνει.
Στὴ μάχη ὅμως κουβάλησα χιλιάδες τὰ φουσέκια
κι ἀκόμα μ᾿ εἶδαν Γερμανοὺς νὰ στρώνω στὸ ρουμάνι.
Στὴ γειτονιὰ μὲ ξέχασε τὸ τόπι, τὸ ξυλίκι.
Καὶ μοναχὰ ποὺ πέρναγα μὲ τὸ χωνὶ στὸ στόμα.
Παιδί! Μὰ μὲ λογάριασαν οἱ λυσσασμένοι λύκοι.
Τεράστιο τὸ κουράγιο μου. Καὶ ποῦ νὰ δεῖς ἀκόμα.
Μία μέρα μᾶς μπλοκάρανε. Δυὸ ἐμεῖς καὶ αὐτοὶ σαράντα.
Σφαίρα τὴ βρῆκε τὴν καρδιὰ πού ῾μοιαζε μὲ γρανίτη.
Σὲ μία γωνιὰ μὲ θάψανε χωρὶς ἀνθούς, μὰ πάντα
Σὰ ρόδο θὰ μοσκοβολάει ὁ τάφος τοῦ Ἐπονίτη.

Δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Νέα Γενιά»
χρόνος 3ος, ἀρ. φύλλου 51, 15 Ἰουνίου 1945.
Τὸ ποίημα βρέθηκε καθ᾿ ὑπόδειξη τοῦ Γιώργου Ζεβελάκη
.


Σπουδαστές

Αφιερωμένο στοὺς Μάκη Ρηγᾶτο καὶ Γιάννη Καούνη,
μέλη τῆς Δημοκρατικῆς Νεολαίας Λαμπράκη.

Σᾶς εἶδα κάτου ἀπὸ τὴν πύρινη βροχὴ
μὲ τὰ πλακὰτ καὶ τὰ σκουτιὰ τὰ ματωμένα
ἐσᾶς ποὺ κάματε τὴ δύσκολην ἀρχὴ
κεῖνα τὰ χρόνια τὰ βαριὰ τὰ κολασμένα.

Σήμερα βλέπω τὰ δικά σας τὰ παιδιὰ
σμάρι πηχτὸ μὲς στοῦ πελάγου τὴ (σπι)λιάδα.
Πάντα κατάντικρα στὴν κάθε ἀναποδιὰ
καὶ σ᾿ ὅσους πᾶνε νὰ σταυρώσουν τὴν Ἑλλάδα.

Δημοσιεύτηκε στὴν «Πανσπουδαστικὴ» λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τοῦ 1967.



5.

Ουαρσάν Σάιρ: "HOME" ("ΣΠΙΤΙ")

 Ένα ποίημα της Σομαλής ποιήτριας-πρόσφυγα Ουαρσάν Σάιρ για το δράμα της προσφυγιάς...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016 19:37

Η   Warsan Shire

    Αναδημοσιεύουμε σήμερα στην ιστοσελίδα μας το παρακάτω συγκλονιστικό, γεμάτο από την πιο σκληρή αλήθεια ποίημα της Ουαρσάν Σάιρ.  Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας δίνει η αγωνιστική ιστοσελίδα του "Ημεροδρόμου", μέσα από την οποία και αναδημοσιεύουμε το  ποίημα, με προτροπή της φίλης φιλολόγου -και πάντοτε ευαίσθητης αναγνώστριας του μεγάλου βιβλίου της ζωής και της τέχνης-  κυρίας Κατερίνας Κουρκούμπα,  η ποιήτρια  Warsan Shire γεννήθηκε το 1988. Είναι Σομαλή, γεννήθηκε στην Κένυα και ….βρέθηκε στο Λονδίνο μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής της...

 

 

ΣΠΙΤΙ

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία.

Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη,

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους.

Το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου,

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.

Αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά.

Φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου,

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου,

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων,

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα,

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά,

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια,

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες,

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

Κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες,

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν,

να τον λυπούνται,

κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου.

Κανένας δε θα το μπορούσε,

κανένας δε θα το άντεχε,

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

"γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες,

βρωμομετανάστες,

ζητιάνοι ασύλου,

που ρουφάτε τη χώρα μας,

αράπηδες, με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα,

απολίτιστοι,

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας."

Πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια.

στα άγρια βλέμματα.

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου.

Και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα,

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα,

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου,

να συρθείς στην έρημο,

να κολυμπήσεις ωκεανούς,

να πνιγείς,

να σωθείς,

να πεινάσεις,

να εκλιπαρήσεις,

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια,

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ’ ό,τι εδώ.

 

 

6.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τρία ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη- μικρό αφιέρωμα στα 94 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Νεοέλληνα ποιητή.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016 21:37

 


Πριν λίγες μέρες, στις 20 τ' Απρίλη,  η προοδευτική Ελλάδα τίμησε την 94η επέτειο από τη γέννηση του σπουδαίου ποιητή και κοινωνικού αγωνιστή ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ (20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988). Με αφορμή την επέτειο αυτή η ιστοσελίδα μας αφιερώνει σήμερα στο αναγνωστικό της κοινό τρία αντιπροσωπευτικά ποιήματα του αξέχαστου δημιουργού:

 

1. Στίχοι γραμμένοι σε πακέτα από τσιγάρα

Πατρίδα
Πατρίδα, είσαι γεννημένη απ’ τους πεθαμένους


Σημαίες
Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
εμείς καθόμασταν τα βράδια
και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου.
Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.


Ποιητική
Κι όταν πεθάνω και δε θα ’μαι ούτε λίγη σκόνη πια μέσα στους δρόμους σας

τα βιβλία μου, στέρεα κι απλά

θα βρίσκουν πάντοτε μια θέση πάνω στα ξύλινα τραπέζια
ανάμεσα στο ψωμί
και τα εργαλεία του λαού.

 

2. Αιώνας εμπορίου

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Χρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,
ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,
χρεόγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;
«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνειες
γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ’ όλη τη βέβαιη νιότη σου,
βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,
δολλάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ’ τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ’ όλη τη ζωή μου.

 

3. ΦΥΣΑΕΙ ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Παγωνιά
φυσάει στους έρημους δρόμους της πολιτείας
ο άνεμος στροβιλίζει τη σκόνη
παρασέρνει τ’ αποτσίγαρα τα σύννεφα τα χαρτιά
λίγοι μοναχικοί διαβάτες περνάνε βιαστικοί στους δρόμους
φυσάει στις καμινάδες στις στέγες κάτω απ’ τις γέφυρες

φυσάει μες απ’ τ’ αχαμνά σκέλια των κατάδικων που σουλατσάρουν

στα προαύλια των φυλακών

φυσάει στις ματωμένες κοιλιές των γυναικών που γεννάνε

έξω απ’ τις κλειστές πόρτες των νοσοκομείων

φυσάει στις παράγκες στα παραπήγματα στα καπηλειά
φυσάει κάτω απ’ τα παλιά ανάχτορα

Μνημόσυνο για τους πεσόντες

Εξέδρες
τα ψηλά καπέλα των υπουργών
μονύελα
γάντια
ακριβές γούνες
οι φαντάροι στη γραμμή παρουσιάζουν όπλα
πίσω απ’ τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν
στριμώχνεται ο λαός

Φάτσες τετράγωνες ρυτιδωμένες
φάτσες μελανιασμένες απ’ το κρύο μελανιασμένες απ’ τις

καπνιές

χοντρά δυνατά σαγόνια σαπισμένα δόντια
μάτια κάτω απ’ τα τσαλακωμένα κασκέτα
κόκκινα και βλοσυρά

Ανάπαυσον ο Θεός τους δούλους σου
αλληλούϊα
φυσάει

Ένας γέρος μισοκοιμάται
ένας σοβατζής με τη φόρμα του χιονισμένη απ΄ασβέστη
δεν υπάρχει διέξοδος
οι Σλάβοι μας απειλούν
ο πόλεμος
ησυχία ησυχία μιλάει ο κύριος υπουργός
ο πόλεμος
αλληλούϊα
φυσάει μες απ’ τα δεκανίκια των σακάτηδων που χτυπάνε

τις πόρτες των πολιτειών


φυσάει μες στις κιθάρες των τυφλών που παίζουν στις γωνιές

των δρόμων

φυσάει ανάμεσα στα κόκκαλα των νεκρών

Μια γυναίκα σφίγγει τρομαγμένη το παιδί της
εκείνο πονάει και μπήγει τις φωνές
σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός
ένας αρτεργάτης φτύνει
καθάρματα
αλληλούϊα
κι η φτυσιά του πηγμένη απ’ τ’ αλεύρι φουσκώνει σαν προζύμι
για ένα μεγάλο αυριανό ψωμί
λάβετε φάγετε
φυσάει

 

 

7.

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι – Τάκης Κόντος

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον ΛΕΝΙΝ.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017 21:31

 

Η sispirosi.gr  τιμώντας τη σημερινή επέτειο των 93 χρόνων από την ημέρα εκείνου του Γενάρη του 1924, όταν έπαψε να πάλλει η μεγάλη καρδιά του κορυφαίου επαναστάτη ηγέτη και δασκάλου της Εργατικής Τάξης και των Λαών στον 20ο αιώνα, του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν, αναδημοσιεύει τα παρακάτω αποσπάσματα από τα ομώνυμα ποιήματα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι και του Τάκη Κόντου.


 Βλαδίμιρου Μαγικόφσκι

Αποτέλεσμα εικόνας για μαγιακόφσκι












ΛΕΝΙΝ (απόσπασμα του έργου)

(…)

Ξέρω έναν εργάτη που γράμματα δε νογάει.
Δεν γεύτηκε μήτε τ’ αλφάβητου τ’ αλάτι.
όμως άκουσε κάποτε τον Λένιν να μιλάει,
κι όλα τα κατάλαβε το μυαλό του εργάτη.

 

Άκουσα κάποιου χωριάτη απ’ τη Σιβηρία
την ιστορία.
Σηκώθηκαν, με τα ντουφέκια
πήραν τη γη,
την καρπίσαν.

 

Για τον Λένιν δεν είχαν ούτε διαβάσει, ούτε ακούσει,
μα λενινιστές κιόλας όλοι τους ήσαν.

 

Είδα βουνά, που βλαστάρι δε βγαίνει.
Μονάχα το σύννεφο στα βράχια σκοντάφτει.
Κι εκατό βέρστια πιο πέρα κάποιος ερημίτης να μένει,
που στα κουρέλια του, το σήμα του Λένιν
αστράφτει.

 

Θα μου πούνε
πως μιλώ για κονκάρδες
που τα κορίτσια τις καρφώνουν
στο ρούχο τους κοκέτικα
παραξενιές της ζωής.
Μα όχι ―
δεν είναι κονκάρδες-
είναι η καρδιά η ίδια
που ανάβει το ρούχο,
και λάμπει γεμάτη
αγάπη για τον Ιλίτς.

 

Αυτό δεν εξηγείται
με της εκκλησίας τα τεφτέρια,
κι ούτε κάνας θεός τον πρόσταξε:
Γίνου ο εκλεκτός!

 

Με ανθρώπινο βήμα,
με εργάτη χέρια,
με το δικό του μυαλό
πήρε το δρόμο
αυτός.

(…)

 

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: «Β. Ι. Λένιν», σε μετάφραση Δημήτρη Πάνου, απόσπασμα.

Το έργο εκδόθηκε από τη "Σύγχρονη Εποχή" το 1982

 

Τάκης  Κόντος

Αποτέλεσμα εικόνας για Τακης Κόντος

 

 


Λένιν (απόσπασμα του ποιήματος)


Και τ’ όνομά του μοναχά
βαριά βουερά αντηχά
πιο απ’ όλες όλες τις καμπάνες της παλιάς Ρουσίας.
Γιόμισε η πλάση γιόμισε κι ο αχός
βροντά στων καθεστώτων τα ντουβάρια.

(…)

Λένιν
Μην είσουν τάχατε ο Μεσσίας;
Ο δυνατός, ο διαλεχτός μιανής φυλής
με τα μοιραία και τα ρητά και τα γραμμένα;
Τίποτα
Είσουν μονάχα το γκάστρι μιας οργής
και μιας κόκκινης ώρας η γέννα.
Είσουν ο φτασμένος ο καιρός, είσουν μια ζεστή καρδιά
μέσα σε λέφτερο αντρίκειο στήθος,
η δύναμη, η ορμή, η σφιχτή γροθιά,
είσουν το Πλήθος.

Λένιν!
Θρασομανούσε η Επανάσταση
μέσ’ στ’ ατσαλένια χεροπάλαμά σου
και να! σαν αστραπή κι αστροπελέκι
φλοβάει, βροντά το μήνυμά σου:
“Κόσμε ραγιά, τα πάντα είνε δικά σου,
τα παλάτια, η γης, η λεφτεριά σου,
κι όλα τα δίκια και τ’ αδικεμένα.
Χτύπα και πάρτα
και πάρε πίσω τα κλεμμένα!”

(…)


Κι οδηγητής και γκρεμιστής και πλάστης
πήρες τον άπραγο το Σλάβο
κι απ’ τον ανέγνωμο, βαριόμοιρο χωριάτη,
από το σκλάβο,
τον τρισελέφτερο
ζωντάνεψες Εργάτη.
Κι αν τώρα μέσ’ στη χώρα το λιβάνι
δε θυμιατίζει σανιδιόφτιαχτους αγίους,
φουρτούνιασε ως τους γκρίζους ουρανούς
στα δασωμένα του εργοστάσια το ντουμάνι.

Λένιν!
Εσύ που μιαν αγάπη γιγαντένια
μέσ’ στο ντουνιά διπλοθεμέλιωσες,
με το πιο γόνιμο το μίσος,
πέθανες ίσως;

Πέθανες; Ψέμα,
πεθαίνουν μονάχα τα ζωντίμια.
Αλλαξες κι έγινες βλαστήμια,
κι έγινες το καφτό μας αίμα
η ελπίδα γένηκες και φως και πίστη
και πίστη μας αντρίκεια
Κοσμοχτίστη.



Τάκης Κόντος (1898 - 1989)

 

 

8.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ: O Ύστατος Oβολός

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017 08:23

 Αποτέλεσμα εικόνας για Ρίτσος Ύστατος οβολος

(Ένα ποίημα του κορυφαίου Νεοέλληνα Ποιητή μας, ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ, γραμμένο στα χρόνια της εξορίας...)

O αγαπητός σε όλους μας φίλος, συναγωνιστής και συνεργάτης της ιστοσελίδας μας, ο Σκιαθίτης ποιητής Α.Κ.Τ. μάς απέστειλε το παρακάτω ποίημα του κορυφαίου Ποιητή της σύγχρονης Ελλάδας, ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ, με την παράκληση να αναδημοσιευθεί στην ιστοσελίδα μας. Ο Ύστατος Οβολός, όπως και ολόκληρη η ποιητική συλλογή Κιγκλίδωμα, στην οποία εμπεριέχεται, είναι -κυριολεκτικά- γραμμένος πίσω από το κιγκλίδωμα της φασιστικής σκλαβιάς του τόπου μας, σε πικρούς καιρούς δοκιμασίας του ποιητή, όταν ο Γιάννης Ρίτσος ήταν εξόριστος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της στρατιωτικοφασιστικής χούντας, το 1968... Το ποίημα αποτελεί πλέον ένα αθάνατο, κλασικό κομμάτι της αγωνιστικής λογοτεχνικής παράδοσης αυτού του τόπου.
H ποίηση -και ολόκληρη η ζωή-  του Γιάννη Ρίτσου αποτελεί για όλους μας έμπρακτο διαχρονικό μάθημα αγωνιστικού-επαναστατικού ήθους. Ενός ήθους και μιας στάσης ζωής που μας είναι απολύτως απαραίτητη στους σημερινούς καιρούς, για να μπορέσουμε να αποτινάξουμε  και την τωρινή  μορφή της σκλαβιάς που βαραίνει αδυσώπητα και πνίγει αλύπητα το λαό μας...
Η sispirosi.gr ευχαριστεί θερμά τον Α.Κ.Τ. για την επιλογή του και αναδημοσιεύει με σεβασμό και τιμή τον ποιητικό λόγο του Γιάννη Ρίτσου.


Ο Ύστατος Οβολός

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ’ ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.

 

7. ΧΙ. 1968.

 

Από την ποιητική  συλλογή  Κιγκλίδωμα




9.

«Τούτο είν’ το δέντρο, το δέντρο του λαού, όλων των λαών, της λευτεριάς, της πάλης...»

Μικρό ποιητικό αφιέρωμα στον Πάμπλο Νερούντα,

καθώς συμπληρώθηκαν  44 χρόνια από το θάνατό του το 1973

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017


 


Αποτέλεσμα εικόνας για Νερούδα




 

Πρόλογος στη δημοσίευση από τη sispirosi.gr ποιημάτων του Πάμπλο Νερούντα

Στις 23 του Σεπτέμβρη 1973 μέσα στο μαύρο σκοτάδι της φασιστικής σκλαβιάς που έπεσε βαρύ πάνω στο λαό της Χιλής, μετά την επικράτηση του καθοδηγούμενου από τους γιάνκηδες ιμπεριαλιστές δολοφονικού πραξικοπήματος υπό την ηγεσία του "χασάπη" στρατηγού Πινοτσέτ στις 11 του ίδιου μήνα, έφυγε από τη ζωή ο κορυφαίος κομμουνιστής ποιητής του 20ού αιώνα, ο αξεπέραστος βάρδος του επαναστατικού- αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της Λατινικής Αμερικής ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ (ποιητικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασσάλτο, που γεννήθηκε το 1904).

Τιμώντας τη μνήμη και το έργο του δημιουργού του "Κάντο Χενεράλ", η ιστοσελίδα μας αναδημοσιεύει σήμερα δυο αποσπάσματα από το κορυφαίο αυτό ποιητικό του έργο.

America Insurrecta, (Ξεσηκωμένη Αμερική)

Πατρίδα, έχεις γεννηθεί από ξυλοκόπους,
από τέκνα αβάφτιστα, από μαραγκούς,
από κείνους που δώσαν σαν παράξενο πουλί
μια σταγόνα αίμα πετούμενο
και σήμερα θα γεννηθείς και πάλι σκληρή,
μες από εκεί που ο προδότης και ο δεσμοφύλακας
σε πιστεύανε παντοτινά θαμμένη.
Σήμερα, όπως και τότε, θα γεννηθείς απ' το λαό.
Σήμερα θα βγεις μες απ' το κάρβουνο και τη δρόσο.
Σήμερα θα καταφέρεις να τραντάξεις τις πόρτες
με χέρια κακοπαθιασμένα, με κομμάτια
ψυχής που περισώθηκε, με δέσμες
από βλέμματα που ο θάνατος δεν έσβησε:
εργαλεία φοβερά
κάτω απ' τα κουρέλια, έτοιμα για τη μάχη
.

Μετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου



El arbol del pueblo  (To δέντρο του λαού)

Και νάσου το δέντρο, το δέντρο

της καταιγίδας, του λαού το δέντρο.

Από τη γη βγαίνουν οι ήρωές του

όπως απ' το χυμό τα φύλλα

και χιμάει τ' αγέρι στη φυλλωσιά

της άγριας κοσμοπλημμύρας

ώσπου τον καπνό να ρίξει

του ψωμιού ξανά στο χώμα.

 

Και νάσου το δέντρο, το δέντρο

θρεμμένο με γυμνούς νεκρούς μας,

αιμόφυρτους νεκρούς, μαστιγωμένους,

νεκρούς με πρόσωπα μακάβρια,

σουβλισμένους σε κοντάρια,

στη φωτιά καψαλισμένους,

με μπαλντά αποκεφαλισμένους,

τετρασκισμένους από τ' άτια,

σταυρωμένους μες στην εκκλησία.

 

Και νάσου το δέντρο, το δέντρο

με τις ζωντανές τις ρίζες,

τροφή του έγινε το μαρτύριο,

οι ρίζες του ρουφήξαν αίμα

κι από τη γης τράβηξε δάκρυα·

τ' ανέβασε με τα κλαριά του

σ' όλη την αρχιτεκτονική του.

Γινήκανε αόρατα άνθη

κάποτε θαμμένα άνθια

κι άλλοτε φωτολουσμένα

πάνω στα πέταλα σαν άστρα.

 

Κι ο άνθρωπος εμάζεψε στους κλώνους

τους ανθούς τους γινομένους,

περάσαν από χέρι σε χέρι

σαν τις μαγνόλιες ή τα ρόδια,

κι απέ τη γης ανοίξανε

και ψήλωσαν μέχρι τ' αστέρια.

 

Το δέντρο είν' αυτό των ελευθέρων.

Το δέντρο γη, το δέντρο νέφος.

Δέντρο ψωμί, το δέντρο βέλος,

δέντρο γροθιά, το φλογοδέντρι.

Νερά το ζώνουν αφρισμένα

του μαύρου κι άραχνου καιρού μας,

μα στο κατάρτι του βαστάει

το σύμβολο της δύναμής του.

 

Άλλες φορές γκρεμίζονται ξανά

οι κλάρες του απ' το θυμό σπασμένες

και μια στάχτη όλο φοβέρα

τ' αρχαίο μεγαλείο του κρύβει·

έτσι ξεπέρασε τα παλιοχρόνια

και γλίτωσε απ' την αγωνία,

ωσότου ένα μυστικό χέρι,

μπράτσα κλαδιά αμέτρητα,

ο λαός, φύλαξε τα κουτσούρια,

έκρυψε τους αγέραστους κορμούς

του σφαγμένου μεγαλοδέντρου

που έφτασε σ' όλα τα μέρη

πηγαίνοντας μ' όλες τις ρίζες.

Τούτο είν' το δέντρο, το δέντρο

του λαού, των λαών πάντων,

της λευτεριάς, της πάλης.

 

Ζύγωσε στα μακρύμαλλά του

τις νιες αχτίδες να χαϊδέψεις,

μπήξε στις φάμπρικες το χέρι

όπου ο λαχταριστός καρπός του

διαδίδει φως την κάθε μέρα.

Τη γης τούτη σήκω στα χέρια σου,

πάρε το μερτικό της λάμψης,

πάρε το ξεροκόμματο, το μήλο,

το άλογο και την καρδιά σου,

στείλε στο μέτωπο φυλάκους

στα σύνορα της φυλλωσιάς του.

 

Υπερασπίσου των ανθών τις άκρες,

τις εχθρικές νύχτες μοιράσου,

καρτέρα της αυγής τον κρόκο,

ανάσανε τα διάσελα με τ' άστρα,

βαστώντας το δεντρί, το δέντρο

που στην καρδιά της γης βλασταίνει.

μετάφραση.: Παντελής Τρωγάδης


10.

Πένιο Πένεφ: "Τρία στότινκι" (Τρεις δεκάρες)

- Ένα εξαιρετικό ποιητικό δείγμα της αληθινά ηθικής στάσης ζωής στον Σοσιαλισμό

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018 20:20

 

ΠΕΝΙΟ  ΠΕΝΕΦ     (1930-1959)

   Η sispirosi.gr αναδημοσιεύει σήμερα ένα ποίημα του Βούλγαρου Προλεταριακού Ποιητή Πένιο Πένεφ, δείγμα αληθινό της πραγματικά νέας ηθικής στάσης ζωής, της νέας σχέσης του λεύτερου πια Εργάτη με τη δημόσια λαϊκή περιουσία, που έφερνε η διαδικασία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη γειτονική μας χώρα, στα χρόνια πριν την επικράτηση του ρεβιζιονισμού και του οπορτουνισμού. Δηλαδή πριν από τις δραματικές εκείνες εξελίξεις που αντέστρεψαν αυτή τη διαδικασία και οδήγησαν τελικώς στην καπιταλιστική παλινόρθωση...
Το ποίημα του Πένιο Πένεφ είναι απλό στη μορφή, αλλά αληθινό αριστούργημα ως προς τα νοήματα του. Φέρνει τον τίτλο Τρία στότινκι ή: "Τρεις δεκάρες" , στη μετάφραση του Άρη Δικταίου.
(Στην πραγματικότητα το 1 στότινκι είναι όχι το 1/10 αλλά το 1/100 του βουλγαρικού λεβ)

Αναδημοσιεύουμε το ποίημα από σχετικό δημοσίευμα της αγωνιστικής ιστοσελίδας "ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ"

                                                             ΤΡΕΙΣ ΔΕΚΑΡΕΣ

Η εστία μας
πασίγνωστη είναι-

όλοι οι οικοδόμοι
εδώ
συχνάζουν-

Έρχονται
τρώνε
κι όποιος θέλει λεμονάδα
ή μπύρα-

δε θα πάει
στο εστιατόριο.

Για όλους

-για σένα
για μένα-

εδώ
κοντά στην είσοδο
στην αριστερή γωνιά
υπάρχει
κυλικείο.

Μην περιμένεις
Χάνεις τον καιρό σου!

Κανένας
δε θα σε σερβίρει.

Πάρε μόνος σου
αυτό που θέλεις-


εδώ ο
καντινιέρης
είσαι εσύ!


Το πράγμα
πολύ απλό
γίνεται έτσι:

Το ένα χέρι είναι
ο πωλητής
το άλλο χέρι είναι
ο πελάτης.

Στο αντικρινό τραπέζι
το μικρό αυτό κουτί
που βλέπεις είναι
το ταμείο.

Ήπιες
να πούμε
μπύρα-

Ρωτάς τον εαυτό σου:
Τι χρωστώ;
Τόσα


Λες
και πληρώνεις
τον εαυτό σου

Απ΄ τον εαυτό σου
Θα ζητήσεις τα ρέστα.

Εδώ
η συνείδησή σου είναι
ο ελεγκτής.


Καθώς αμφιβολίες μου γεννήθηκαν
για λογαριασμό της
σήμερα τον Δαυίδ
τον διαχειριστή
ρωτώ:

Πώς πάνε
οι εισπράξεις;

Υπάρχει
ασφαλώς
έλλειμμα μεγάλο!


Κι αυτός
Τα βάζει μαζί μου

Θυμώνει:

Υπήρξα άδικος
Απέναντί της!

Ο ισολογισμός ήταν
σωστός.

Χτες
λόγου χάρη
το βράδυ
που μετρούσε
την είσπραξη
βρήκε ένα
σημείωμα
στο ταμείο.
Και μου το δείχνει.

Στα χέρια το κρατώ
και ντροπιασμένος
το κοιτάζω.
Σ΄ αυτό διαβάζω:

"Χρωστώ
ένα στότινκι ακόμα"-

Κι από κάτω
καθαρή η
υπογραφή.

Ήπιε πλήρωσε αλλά
τα χρήματά του
κατά τι ήσαν λιγότερα
από τον λογαριασμό του.

Το ταμείο λοιπόν
δεν είχε παρουσιάσει
έλλειμμα-

Να
Ο άνθρωπος είχε
σημείωμα αφήσει!

Και σκύβοντας πάνω
από το κουτί
ο διαχειριστής
μετρά
τη σημερνή είσπραξη.

Τελειώνει
τον έλεγχο
και χαρούμενος λέει:
Τρία στότινκι
πλεόνασμα!


Μεγάλη
Χαρά

Χάρηκεν η καρδιά μου

Σάμπως
την ίδιαν ώρα εκείνη
να κατέρρεεν
ο παγκόσμιος καπιταλισμός

Επιτέλους!
Είμαι
περήφανος
για σας,
Χτίστες
Αδέρφια!

Δύση
Βάλε το μονύελό σου
Και δες
πόσο
η πατρίδα μου
είναι πλούσια!

Οι Τράπεζες
Της Νέας Υόρκης
Του Λονδίνου
Του Παρισιού
Τιμή
δεν έχουνε
τόσο
μεγάλη.


Στη δική μου
πατρίδα
μεγαλώνουν
και ζουν
Άνθρωποι
άλλοι
με άλλη
Καινούργιαν
Ηθική.

Σήμερα
τούτα
τα τρία στότινκι
είναι
για δαύτην
ένα
Τεράστιο
Κεφάλαιο.

Το ποίημα αποδίδεται στη μετάφραση του Άρη Δικταίου.

 

   Η ιστοσελίδα μας "αφιερώνει" το ποίημα στην  αστο-ρεφορμιστική φιλοκυβερνητική "Εφημερίδα των Συντακτών", με το παρακάτω σχόλιο:

   Αγαπητοί φίλοι "Συντάκτες"
Αφού ο συντάκτης σας, κ Τάσος Παππάς, στο χτεσινό σας φύλλο (21-2-2018) μάς συνιστά να μη μεμφόμεθα συλλήβδην τον καπιταλισμό για τα φερόμενα ως σκάνδαλα εκλεκτών και ευυπολήπτων πολιτικών του ταγών και ισχυρίζεται ότι ο ...υπαρκτός σοσιαλισμός έβριθε ...διαφθοράς και ...σκανδάλων, αντί της γνωστής παροιμίας περί της κρίσεως ...όνου τινός αποφαινομένου για το μέγεθος της κεφαλής του ...πετεινού, η ιστοσελίδα μας, η www.sispirosi.gr θα έχει τη χαρά να αφιερώσει στον κ. Παππά το  ποίημα "Τρία στότινκι" του Βούλγαρου προλεταριακού ποιητή Πένιο Πένεφ, γραμμένο γύρω στο 1950, στα χρόνια που η Λαϊκή Δημοκρατία Βουλγαρίας προσπαθούσε να θέσει τις βάσεις του Σοσιαλισμού.
    Όντως το ποίημα  του Πένιο Πένεφ αποτελεί μέγα ...σκάνδαλο για τη λογική των κ.κ. σοσιαλρεφορμιστών δημοσιογράφων που ανησυχούν για τη χαμένη τιμή του "πολιτικού μας συστήματος", αλλά τι να γίνει;
    Ας το χωνέψουν!
    Με πολλούς χαιρετισμούς!


11.

Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008): Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις!

(Ένα ποίημα για την αδερφή μας, τη μαρτυρική και ηρωική Παλαιστίνη, που αντιστέκεται!)

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018 18:29

Αποτέλεσμα εικόνας για Παλαιστίνη

Από αγαπητό μας φίλο αναγνώστη μάς στάλθηκε σήμερα, μέσω του ηλεκτρονικού  ταχυδρομείου, το παρακάτω συναρπαστικό ποίημα του κορυφαίου ποιητή της Παλαιστίνης Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008). Έχει τον τίτλο:  "Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις" και αναφέρεται βεβαίως στη μαρτυρική, κατεχόμενη από το σιωνισμό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, γη της Παλαιστίνης. Της αδερφής μας Παλαιστίνης και του υπέροχου, ηρωικού της Λαού που ματώνει καθημερινά στον ανυπόταχτο, δίκαιο αγώνα του για τη Λευτεριά.
Στον αδερφό Παλαιστινιακό Λαό  το αφιερώνουμε κι εμείς με τη σειρά μας και τον διαβεβαιώνουμε ότι είμαστε όλοι οι Έλληνες εργαζόμενοι αποφασιστικά και ανυποχώρητα στο πλευρό του, και δεν έχουμε την παραμικρή σχέση με τα εμετικά ...σαλιαρίσματα της αμερικανόδουλης ελληνικής κυβέρνησης του ψευτοαριστερού Τσίπρα (και όλων των αστών ομοίων του) με τα σύγχρονα ιμπεριαλιστικά και σιωνιστικά ...αντίγραφα του Χίτλερ, δηλαδή με τους διεθνείς εγκληματίες Τραμπ και Νετανιάχου.


Αποτέλεσμα εικόνας για Παλαιστίνη

 

Ελλάδα-Κύπρος-Παλαιστίνη, καταχτητής (αμερικάνος ή "αττίλας" ή  σιωνιστής) κανένας δεν θα μείνει!


Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Ο ερχομός του Απρίλη

Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή

Αυτά που λένε οι γυναίκες για τους άντρες

Τα γραπτά του Αισχύλου

Η αρχή του έρωτα

Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα

Μητέρες που ζουν με το σκοπό της φλογέρας

Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη

Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Το τέλος του Σεπτέμβρη

Μια γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα

Η ώρα του ήλιου στη φυλακή

Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές

Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί

και ο φόβος στα μάτια των τυράννων

Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης

τη μάνα όλων των ξεκινημάτων

τη μάνα όλων των τελειωμών

Τη λέγαν Παλαιστίνη

Παλαιστίνη τη λένε ακόμα

Αγαπημένη μου, μου δόθηκε

μου δόθηκε η ζωή γιατί σε αγαπώ

 

Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008).

( -μετάφραση:kommon.gr)

 

 

Σε αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

 

Σχόλια  

 
+2 #1 Επιβράβευση!Γιώργος Καραστατήρας 10-01-2019 20:47
Αυτή η πτυχή της δουλειάς σας επιβάλλεται να αναγνωριστεί.
Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση