αρχική σελίδα πολιτική Και πάλι για το Κυπριακό! Η ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του ΚΚΕ και του ΑΚΕΛ (σχετικά με τη νέα θέση του ΚΚΕ για το τεράστιο αυτό ζήτημα...) Και ορισμένες δικές μας διαχρονικές τοποθετήσεις για τα "κατορθώματα" των ΑΚΕΛικών ρεβιζιονιστών...

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Και πάλι για το Κυπριακό! Η ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του ΚΚΕ και του ΑΚΕΛ (σχετικά με τη νέα θέση του ΚΚΕ για το τεράστιο αυτό ζήτημα...) Και ορισμένες δικές μας διαχρονικές τοποθετήσεις για τα "κατορθώματα" των ΑΚΕΛικών ρεβιζιονιστών... PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Αναδημοσίευση από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, και τον Εργατικό Αγώνα και κείμενα του συν. Νίκου Παπακωνσταντίνου   
Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016 10:49
                                                                                    

Από κινητοποιήση του ΚΚΕ τον Νοέμβρη του 2002


    Το ΚΚΕ έδωσε  στη δημοσιότητα, προχτές, Παρασκευή, 11 του Νοέμβρη, τα κείμενα των επιστολών που έστειλε προς την ηγεσία του κυπριακού ΑΚΕΛ, σχετικά με τη νέα, σωστή και ρηξικέλευθη κατά την άποψή μας, τοποθέτησή του, για τη διεκδίκηση μιάς και ενιαίας ανεξάτητης Κύπρου. Ούτε "διζωνικές", ούτε "δικοινοτικές" ή άλλες ψευδεπίγραφες "ομοσπονδίες" νομιμοποίησης της εισβολής και της διχοτόμησης, ούτε πλέον  άλλα παρόμοια τερτίπια, σαν εκείνα που είχαν συσσωρεύσει πάνω στο κορυφαίο μας αυτό ζήτημα τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια και η ρεβιζιονιστική υποχωρητικότητα ολόκληρων δεκαετιών. Το ΚΚΕ νομίζουμε ότι έλαβε πλέον τη μόνη πρόσφορη στις σημερινές συνθήκες θέση για τα δικαιώματα ολάκερου του κυπριακού εργαζόμενου Λαού, και ταυτόχρονα για τα συμφέροντα των εργζομένων στην Ελλάδα και στην Τουρκία.
     Είναι ολοφάνερο ότι η νέα θέση του ΚΚΕ "έτσουξε" για τα καλά την ελλαδίτικη και την ελληνοκυπριακή μπουζουαζία που, βάσει των πιο κοντόθωρων και άπληστων επιχειρηματικών τους στόχων, βαδίζουν εδώ και χρόνια στο δρόμο της οριστικής μετατροπής της Κύπρου σε κανονικό ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο, με δεδομένη -ούτως ή άλλως- την αποφασιστική θέση σ' αυτήν των Τούρκων εισβολέων. Η ελλαδική και η ελληνοκυπριακή αστική τάξη προσπάθησε πριν 12 χρόνια να κάνει πράξη την ιμπεριαλιστική αμερικανονατοϊκή διχοτομική ρετσέτα του σχεδίου ΑΝΑΝ, αλλά τους χάλασαν τα σχέδια η εργατική τάξη κι ο λαός της ελεύθερης Κύπρου, που δεν άφηνε κανένα περιθώριο στην τότε "κεντρώα" κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου να υποταχτεί στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα. Όπως επίσης δεν άφησε περιθώρια στο κογκλάβιο του ΑΚΕΛ και στον διαβόητο ηγέτη του, το Χριστόφια ,να πάρει ανοιχτά θέση υπέρ του "ΑΝΑΝ", όπως διακαώς και το επιθυμούσε. Η βάση του ΑΚΕΛ ξεσηκώθηκε ενάντια στο τερατούργημα και ο Χριστόφιας αναγκάστηκε -για τους τύπους- να πει "όχι", για να αρχίσει βέβαια να το υποσκάπτει από την πρώτη στιγμή... Ωστόσο για τον ελληνοκυπριακό λαό, το περήφανο εκείνο ΟΧΙ στο τερατούργημα "ΑΝΑΝ" ήταν μια περήφανη νίκη, μια μεγάλη παρακαταθήκη, αρκεί βέβαια να είχε συνέχεια και να έβρισκε τον κατάλληλο πολιτικό εκφραστή...
   Στη συνέχεια, δυστυχώς,δεν βρέθηκε αυτός ο πολιτικός εκφραστής και έτσι,  με όχημα την πλήρη παράδοση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ιμπεριαλιστικό διευθυντήριο των Βρυξελλών (δηλαδή του βερολίνου και του Παρισιού), η ρεβιζιονιστική ψευτοαριστερή κυβέρνηση του ΑΚΕΛικού ηγέτη -προδότη του εργατικού κινήματος- Δ.Χριστόφια, όχι μόνο έδεσε χειροπόδαρα τον εργαζόμενο κυπριακό λαό στον τροχό της πιο άκρατης ευρωενωσίτικης εκμετάλλευσης και καταπίεσης, αλλά συνέχισε ακάθεκτη την πολιτική της υποχώρησης μπροστά στις ιμπεριαλιστικές και τούρκικες μηχανορραφίες για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή του νησιού σε νατοϊκό προτεκτοράτο και "ελεύθερη ζώνη" οικονομικής εκμετάλλευσης. Σε πλήρη συνενοχή με τις μαριονέτες του τούρκικου σοβινισμού στο απαίσιο ψευδοκράτος του Αττίλα, ο Χριστόφιας και η σοσιαλδημοκρατική ευρωλακέδικη παρέα του, έστρωσε κυριολεκτικά το δρόμο στον κατάμαυρο δεξιό παλιό και ορίτζιναλ "παραγγελιοδόχο" της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, τον διαβόητο Αναστασιάδη, να επισπεύδει το ξεπούλημα της Κύπρου, προκειμένου να αρχίσουν οι μεγάλες μπίζνες που έχουν σχεδιαστεί εδώ και χρόνια στην περιοχή...
   Γι'αυτό ακριβώς το λόγο και η σημερινή ηγεσία του εκφυλισμένου -ρεβιζιονιστικού-σοσιαλδημοκρατικού ΑΚΕΛ αντιδρά λυσσαλέα στη σωστή, μαρξιστική--λενινιστική τοποθέτηση των Ελλήνων Κομμουνιστών για το κυπριακό ζήτημα: γιατί ουσιαστικά ξεσκεπάζει τον αντιλαϊκό της ρόλο και της καίει άλλο ένα αντιδραστικό, αλλά ύπουλο χαρτί, στην προσπάθειά της να εξαπατήσει τους κύπριους εργαζομένους-κυρίως δε τον ελληνικό-κυπριακό λαό- και να τους παραδώσει βορά στην ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική εκμετάλλευση, μέσα από ένα νεοαποικιοκρατικό "συνονθύλευμα". Μέσα από ένα ψευδεπίγραφο "ομοσπονδιακό" μόρφωμα, όπου και θα κάνουν το κουμάντο οι ιμπεριαλιστές καρχαρίες, μοιράζοντας κάποια κυβερνητικά πόστα τοποτηρητών στους τουρκοκύπριους και ελληνοκύπριουυς αστούς υποταχτικούς τους. Αυτές άλλωστε είναι και οι μόνες "πολιτικές φιλοδοξίες" που απέμειναν στην ΑΚΕΛική σοσιαλδημοκρατική και ευρω-προσκυνημένη κλίκα του Άντρου Κυπριανού, που τον διόρισε ο Χριστόφιας αντ' αυτού, όταν αναγκάστηκε να αποχωρήσει μέσα στην πιο βουερή κατακραυγή για τα έργα και ημέρες του...
    Κατά τη γνώμη μας, ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ έπαιξαν παρόμοιο ρόλο στη συκοφάντηση των αγώνων και των ιδεωδών της Αριστεράς, με αυτόν που παίζουν σήμερα  και οι Τσίπρας- "ΣΥΡΙΖΑ" στη δύστυχη Ελλάδα. 
Γι' αυτό λοιπόν και ουρλιάζει και ωρύεται τώρα ο κυπριακός ρεβιζιονισμός, χάνοντας πλέον κάθε "αγωνιστικό" άλλοθι που του έδινε επί δεκαετίες η "συμπόρευσή του" με το ΚΚΕ: η θέση του ΚΚΕ για ενιαία, ανεξάρτητη Κύπρο, με το λαό αφέντη στον τόπο του, χωρίς κηδεμόνες και προτεκτοράτο, ξεγυμνώνει οριστικά το ρεβιζιονιστικό ΑΚΕΛ στα μάτια του εργαζόμενου κυπριακού λαού. Και σαφέστατα επιταχύνει τις τόσο αναγκαίες διαδικασίες για τον πλήρη διαχωρισμό των πραγματικών κομμουνιστών της Κύπρου από το ΑΚΕΛικό έκτρωμα, για τη δημιουργία του πραγματικού επαναστατικού ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ της ΚΥΠΡΟΥ, που μπορεί να τεθεί επικεφαλής ενός αληθινού αντιιμπεριαλιστικού απελευθερωτικού αγώνα στο νησί, ενάντια σε κάθε είδους κηδεμόνα, επικυρίαρχο και εισβολέα, για μια Κύπρο λεύτερη, λαοκρατούμενη και -σε βάθος χρόνου- αληθινά σοσιαλιστική.
    Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό! Αυτό εξυπηρετεί η πάλη για ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΥΠΡΟ, αυτό και θα εξυπηρετήσει η κατά το δυνατόν ταχύτερη ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος στην Κύπρο.
   Παραθέτουμε στη συνέχεια τις επιστολές που αντάλλαξε το ΚΚΕ με την ηγεσία του ΑΚΕΛ για το ζήτημα, όπως δόθηκαν μέσα από το  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. Την επιστολή του ΑΚΕΛ την αναδημοσιεύουμε από το site της ομάδας "Κίνηση Κομμουνιστών-Εργατικός Αγώνας", η οποία εντελώς κοντόφθαλμα και λαθεμένα, μόνο και μόνο για να βγάλει τα απωθημένα της για τη διάσπαση από το ΚΚΕ- έλαβε θέση υπέρ του ... ΑΚΕΛ!!!
     Ακολουθούν ορισμένα κείμενα από βιβλία και συλλογές άρθρων του αρχισυντάκτη μας, συναγωνιστή ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ σχετικά με τις θέσεις του ΑΚΕΛ αλλά και τις παλιότερες θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ για το Κυπριακό.

      
                                                                                          Α.
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΚΕΛ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Η πρώτη επιστολή του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ, στις 19/10/16

Στις 19/10/2016 το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ επιστολή σχετικά με τις εκτιμήσεις για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και τη θέση του Κόμματος:

«Προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

 

Σύντροφοι,

 

  Στο πλαίσιο της πολύχρονης συντροφικής σχέσης των κομμάτων μας στην πορεία των δεκαετιών και της ειλικρινούς πάντοτε τοποθέτησης του ΚΚΕ, απευθυνόμαστε σε εσάς με αυτήν την επιστολή ώστε να σας ενημερώσουμε για τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, υπό το πρίσμα και των νέων δεδομένων, και να γνωρίσετε εσείς πρώτοι τις απόψεις μας.

  Στην συνέχεια θα ενημερώσουμε και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου με εξαίρεση τους φασίστες.

Σύντροφοι,

  Πρώτα απ' όλα εκτιμάμε ότι το άλυτο για 42 χρόνια πρόβλημα εισβολής - κατοχής έχει περάσει σήμερα σε νέα φάση όξυνσης λόγω των ιμπεριαλιστικών πολεμικών επιχειρήσεων στην περιοχή και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων γύρω από τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, τους δρόμους διακίνησης εμπορευμάτων κ.ά. Τόσο Ελλάδα και Τουρκία, όσο και η Κύπρος έχουν εγκαταστημένες βάσεις, δηλαδή έχουν παραχωρήσει αμερικανονατοϊκές και βρετανικές στρατιωτικές βάσεις, που διαδραματίζουν και σήμερα αυξημένο ρόλο στην περιοχή, στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επιχειρήσεις.

 

  Οι εξελίξεις είναι πολύ επικίνδυνες. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται και αφορούν το ποιοι ενεργειακοί σχεδιασμοί θα επικρατήσουν για την εκμετάλλευση και μεταφορά του κυπριακού φυσικού αερίου κι άλλων πηγών της νοΗ κατάσταση περιπλέκεται από την προσέγγιση Τουρκίας - Ισραήλ, τους σχεδιασμούς της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Σε όλους αυτούς τους σχεδιασμούς εμπλέκονται οι μονοπωλιακοί όμιλοι: DELEK, EXXON Mobil - QATAR PETROLEUM, ENI - TOTAL, STATOIL και CAIRN - DELEK - AVNER κ.ά.

 

  Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι σε κάθε ιστορική φάση η πορεία του Κυπριακού προβλήματος συνδέεται με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και την αξιοποίηση της στρατηγικής γεωγραφικής θέσης της Κύπρου. Εχουν ιδιαίτερη ευθύνη οι αστικές τάξεις της Βρετανίας, της Τουρκίας, της Ελλάδας και της Κύπρου στη δημιουργία, τη διατήρηση και την όξυνση του κυπριακού προβλήματος, όπως ισχυρή εμπλοκή και ευθύνες έχουν και οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

  Οι συστηματικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ για να επισπευσθούν οι συνομιλίες και να υπογραφεί συμφωνία, στοχεύουν στη δημιουργία τετελεσμένων, με στόχο να ανοίξει ο δρόμος για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων του νησιού προς όφελος των συμφερόντων των αστικών τάξεων και των ευρωατλαντικών σχεδιασμών.

  Εχουν στόχο να αξιοποιηθεί η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου στον ανταγωνισμό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με τη Ρωσία στις συνθήκες της όξυνσης των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που έχουν εκδηλωθεί στην περιοχή μας, στην οποία μαίνονται οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη.

 

  Στην πράξη, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ όχι μόνο δεν οδήγησε στην εξασφάλιση ενιαίας κρατικής κυπριακής οντότητας προς όφελος συνολικά του λαού της, αλλά εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε ότι είναι πρόσθετος παράγοντας δυσκολιών, διαψεύδοντας προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν αυτά τα χρόνια.

 

  Επιπλέον, παρά τους συμβιβασμούς της ελληνοκυπριακής πλευράς, η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή πλευρά ανακυκλώνουν επικίνδυνες θέσεις που διαιωνίζουν τις συνέπειες της εισβολής - κατοχής και προωθούν τη διχοτόμηση της Κύπρου. Υπάρχουν πολλές δηλώσεις, αλλά και επικίνδυνες ενέργειες, που με κατηγορηματικό τρόπο επιβεβαιώνουν αυτή μας την εκτίμηση.

  Συμπερασματικά, η ευφορία που καλλιεργείται για λύση στο Κυπριακό δεν πατάει σε πραγματική βάση. Τα προβλήματα που έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση, στη διαιώνιση του καθεστώτος της κατοχής, παραμένουν.

  Η πολιτική, που ακολουθεί η κυπριακή κυβέρνηση, κινείται στις ράγες της γραμμής που οδήγησε στο διχοτομικό σχέδιο ΑΝΑΝ, που δεν ήταν ούτε δίκαιο, ούτε βιώσιμο και η προώθησή του ενέπλεκε και τους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας σε νέες περιπέτειες.

  Οι προσδοκίες για δίκαιη και βιώσιμη λύση που καλλιεργούνται από την κυπριακή και την ελληνική κυβέρνηση δεν πηγάζουν από πραγματικά στοιχεία: Η ίδια η κοινή ανακοίνωση Αναστασιάδη - Ερογλου (Φλεβάρης 2014) και η βασική θέση για τα Δύο Συνιστώντα Κράτη, κινούνται στην κατεύθυνση συνομοσπονδιακής, διχοτομικής λύσης.

 

   Σ' αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιείται η Δικοινοτική - Διζωνική Ομοσπονδία, που προβάλλεται ως η καρδιά της λύσης του κυπριακού προβλήματος, για μια απαράδεκτη εξέλιξη συνομοσπονδιακής διχοτόμησης. Σημειώνουμε ότι από τη δεκαετία του '60, μεθοδικά, σχεδιασμένα η τουρκική αστική τάξη προσπάθησε να δημιουργήσει τετελεσμένα για τη δημιουργία δύο κρατών, αξιοποιώντας τα προβλήματα της συμφωνίας Ζυρίχης - Λονδίνου, τη θέση για Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τη δράση εθνικιστικών δυνάμεων και από τις δύο πλευρές και πολύ περισσότερο το πραξικόπημα που οργανώθηκε στην Κύπρο με ευθύνη της χούντας στην Ελλάδα. Κατά τη δεκαετία του '60, χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της συγκρότησης θυλάκων και μεταφέρθηκαν Τουρκοκύπριοι σε συγκεκριμένες περιοχές για τη διαμόρφωση εδαφικής τουρκοκυπριακής ζώνης, ενώ οι επιδιώξεις της Τουρκίας ολοκληρώθηκαν με την εισβολή και κατοχή, με τον "Αττίλα 1" και τον "Αττίλα 2", τον Ιούλη και τον Αύγουστο του 1974, αντίστοιχα. Μετά την εισβολή, το τουρκικό κράτος δούλεψε συστηματικά για να περάσει η θέση της Δικοινοτικής, Διζωνικής Ομοσπονδίας και πέτυχε να περιληφθεί η θέση αυτή - ως συμβιβασμός - στα υλικά των συνομιλιών ως βάση εκ μέρους τους, για διχοτομική, συνομοσπονδιακή λύση, δύο κρατών.

 

   Το ΚΚΕ αμέσως μετά την υπογραφή της Κοινής Ανακοίνωσης Αναστασιάδη - Ερογλου, το Φλεβάρη του 2014, συγκέντρωσε την προσοχή του στην κριτική στα "ΔΥΟ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑ ΚΡΑΤΗ" που συνιστούν συνομοσπονδιακή, διχοτομική λύση.

Κάθε Συνιστών Κράτος (στη βάση του κατάλοιπου των εξουσιών και στην πράξη πέρα από αυτό) θα έχει το δικό του σύνταγμα, τον δικό του κρατικό μηχανισμό, βουλή, κυβέρνηση και υπουργικό συμβούλιο, αστυνομία, σημαία και ύμνο, τον δικό του κρατικό προϋπολογισμό, τη δική του πολιτική για την Παιδεία, την Υγεία, τις συντάξεις κ.ά. Συνεπώς, ο ισχυρισμός ότι η "Δικοινοτική - Διζωνική Ομοσπονδία" με τα δύο Συνιστώντα Κράτη εξασφαλίζει μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα στο πλαίσιο του Ομόσπονδου κράτους, δεν έχει υπόσταση. Οι "ασφαλιστικές δικλίδες" που προβάλλονται μέσα από τις εξουσίες του Ομόσπονδου κράτους δεν μπορούν αντικειμενικά να λύσουν το πρόβλημα. Πολύ περισσότερο, που η Τουρκία κυριολεκτεί όταν μιλάει για «συνεταιρισμό δύο κρατών» και αναφέρει ότι το τουρκοκυπριακό κράτος θα είναι συνέχεια της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου".

 

   Στην πράξη, αποδεικνύεται πως μια θέση τακτικής, ένας «έσχατος συμβιβασμός» της ελληνοκυπριακής πλευράς, που οδήγησε στη θέση της Δικοινοτικής - Διζωνικής Ομοσπονδίας, μετατράπηκε στη συνέχεια σε θέση αρχής και θεμέλιο της λύσης για το Κυπριακό.

 

  Στα πλαίσια αυτά παρατηρείται η υποβάθμιση του διεθνούς χαρακτήρα του κυπριακού προβλήματος, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, της πρόταξης εσωτερικών (διακυβέρνηση κ.ά.), έναντι των διεθνών πτυχών (αποχώρηση κατοχικών στρατευμάτων, δικαιώματα επέμβασης άλλων κρατών, βρετανικές βάσεις κ.ά.).

  Ετσι η παραμονή της Κύπρου στην ΕΕ, η διατήρηση των βρετανικών βάσεων και των κατοχικών στρατιωτικών δυνάμεων, που συνδέονται με πιο δυσμενή διεθνή συσχετισμό ως προς την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, θεωρούνται όλα τα χρόνια δεδομένα κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των συνομιλιών.

Το Σχέδιο Ανάν έκανε φανερό ότι το ζήτημα της κρατικής οργάνωσης (δύο κράτη) δεν αποτελεί στενά εσωτερική πτυχή, αλλά διαπλέκεται με ζητήματα που αφορούν στις διεθνείς πλευρές του κυπριακού προβλήματος, με εμπλοκή της ΕΕ και ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών.

   Η διχοτομική λύση του Κυπριακού συνιστά διεθνή ανησυχητική εξέλιξη, γιατί εκτός του ότι δεν εγγυάται βιώσιμη λύση υπέρ του λαού της Κύπρου, στην πράξη μπορεί να συνδεθεί με νέα όξυνση των αντιθέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο με πολύ αρνητικές συνέπειες για τους λαούς στην περιοχή.

Σύντροφοι,

  Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας παρακολουθεί, μελετάει και τοποθετείται με ευθύνη στο κυπριακό πρόβλημα. Εχει σημαντική συνεισφορά στην καταδίκη της τουρκικής εισβολής - κατοχής, στην ανάδειξη του διεθνούς χαρακτήρα του προβλήματος, στην εκδήλωση διεθνιστικής αλληλεγγύης στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα της Κύπρου, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες ή Λατίνους.

Το ΚΚΕ αντιπαλεύει τους αρνητικούς για τους λαούς σχεδιασμούς, που αναπτύσσονται στα πλαίσια και των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων της Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, όπως και με τον αρνητικό και επικίνδυνο ρόλο που έπαιξαν διαχρονικά και παίζουν ως σήμερα στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος οι ΗΠΑ, η Βρετανία, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

 

  Το ΚΚΕ συγκρούεται με τον αστικό εθνικισμό, που εκφράζει τα συμφέροντα και μόνο της αστικής τάξης. Το γεγονός ότι αστικά κόμματα και θύλακες του αστικού κράτους είχαν και έχουν κάθε συμφέρον να καλλιεργούν στους λαούς την εθνικιστική και σοβινιστική αντιπαράθεση και μίσος, ώστε να διευκολύνονται κάθε φορά οι δικοί τους σχεδιασμοί στο φόντο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ή σε άλλες περιπτώσεις καλλιεργούν τον αστικό κοσμοπολιτισμό, δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει του λαούς. Και οι δύο αυτές επιλογές (διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος) υπηρετούν τελικά τη διχοτόμηση με συγκαλυμμένη ή ανοικτή μορφή.

 

  Το ΚΚΕ, πέρα από τα θέματα αρχής, έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς από τις αρχές της 10ετίας του '50 το Κυπριακό συνδέθηκε στενά με την εξωτερική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων και είχε ως αποτέλεσμα με διάφορες μορφές, άμεσα και έμμεσα, να λειτουργεί ως παράγοντας επίδρασης και στις εσωτερικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις κυβερνήσεις, αλλά και μέσα στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, οι όποιες συμμαχίες δημιουργούνται ευκαιριακά ή όχι, δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών. Σήμερα περισσότερο από πριν οδηγούν ταχύτατα στη διχοτόμηση και τη δημιουργία ουσιαστικά δύο κρατών, σχεδιασμός που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια και απεφεύχθη προσωρινά το 2004 με την καταψήφιση του σχεδίου Ανάν που περιέκλειε αυτήν την εξέλιξη.

  Θυμίζουμε πως το ΚΚΕ ήταν η μοναδική πολιτική δύναμη στην Ελλάδα που καταδίκασε αποφασιστικά και καθαρά το συνομοσπονδιακό, διχοτομικό σχέδιο Ανάν και στήριξε το ΟΧΙ του κυπριακού λαού στο σχετικό δημοψήφισμα τον Απρίλη του 2004. Ηταν το μόνο κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο που οργάνωσε κινητοποίηση κατά του σχεδίου αυτού και κάτω από τη δική του πίεση αποτράπηκε κοινό ανακοινωθέν υπέρ του σχεδίου Ανάν στη σύσκεψη υπό τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

  Το ΚΚΕ εξετάζει τις εξελίξεις με κριτήριο τα εργατικά, λαϊκά συμφέροντα και συγκεντρώνει την προσοχή του στα ενιαία συμφέροντα του εργαζόμενου λαού όλης της Κύπρου, στην αναγκαιότητα συντονισμού της πάλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας, στην αντιμετώπιση του καθεστώτος που προκάλεσε η εισβολή - κατοχή από τη σκοπιά της ταξικής πάλης στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

 

   Συγκεκριμένα η θέση του ΚΚΕ για το Κυπριακό πρόβλημα καθορίζεται από τους ακόλουθους άξονες:

 

  • Το Κυπριακό πρόβλημα είναι διεθνές πρόβλημα, εισβολής και κατοχής του Βορείου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Εχει τη σφραγίδα της επέμβασης του ΝΑΤΟ και των γενικότερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή. Ο διεθνής χαρακτήρας προκύπτει και από τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
  • Τασσόμαστε υπέρ της αποχώρησης των κατοχικών και όλων των άλλων ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Κύπρο και γενικότερα υποστηρίζουμε την εξάλειψη των συνεπειών της τουρκικής κατοχής, το σταμάτημα του εποικισμού, το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους και την αποχώρηση εποίκων παίρνοντας υπόψη κοινωνικά, ανθρωπιστικά κριτήρια.
  • Υποστηρίζουμε το κλείσιμο των βρετανικών βάσεων και την κατάργηση του καθεστώτος που απολαμβάνουν τόσα χρόνια.
  • Το ΚΚΕ θεωρεί πως η πάλη της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να κατευθύνεται στο στόχο για μια Κύπρο στην οποία αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες. Μια Κύπρο Ενιαία, Ανεξάρτητη, με Μία και Μόνη Κυριαρχία, μια Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.
  • Για το ΚΚΕ Κύπρος Ενιαία σημαίνει:

-- Ενιαία Κρατική Συγκρότηση: Ενα κράτος και όχι δύο κράτη.

-- Δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή εργατικών - λαϊκών οικογενειών σε όλες τις περιοχές του νησιού, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για Τουρκοκύπριους, Ελληνοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες, ή Λατίνους.

-- Εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις, σεβασμό στο δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να μορφώνονται τα παιδιά τους, σεβασμό στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις.

-- Στη βάση αυτή, η θέση του ΚΚΕ για Κύπρο Ενιαία αντιπαλεύει τον εθνικισμό και την γκετοποίηση που προκαλεί η «διζωνικότητα» και τα δύο συνιστώντα κράτη και εκφράζει την αναγκαιότητα της ενιαίας οργάνωσης και της κοινής πάλης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, Αρμένιων, Λατίνων και Μαρωνιτών, ενάντια στην αστική τάξη, ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ.

-- Η σύγκρουση με την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την αντιμετώπιση της επιθετικότητας του κεφαλαίου, η διεκδίκηση στόχων πάλης που υπηρετούν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, πολύ περισσότερο σήμερα στις σύνθετες συνθήκες των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων στην περιοχή μας, απαιτούν αξιοποίηση της πείρας που έχει συγκεντρωθεί, ενίσχυση του προλεταριακού διεθνισμού και του συντονισμού της πάλης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και των άλλων χωρών της περιοχής.

-- Συνολικά, η κοινή συντονισμένη πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Τουρκία και άλλων λαών της περιοχής πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στα μονοπώλια και το εκμεταλλευτικό σύστημα, για την εργατική, λαϊκή εξουσία και την κοινωνικοποίηση του πλούτου τους, για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τη διαμόρφωση των συνθηκών για διεθνείς σχέσεις που θα στηρίζονται στο αμοιβαίο όφελος. Αυτή είναι η βάση για ισότιμες οικονομικές σχέσεις προς όφελος των λαών διαφορετικών κρατικών οντοτήτων.

 

   Ελπίζουμε η επιστολή μας αυτή να διαφωτίζει αρκετά για τις θέσεις του ΚΚΕ σχετικά με τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

 

   Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις, το ΚΚΕ θα συνεχίσει να συμβάλλει στην κοινή πάλη, στην ενδυνάμωση της φιλίας και της αλληλεγγύης ανάμεσα στον κυπριακό και τον ελληνικό λαό, στην κοινή δράση και την ανάπτυξη των σχέσεων των κομμάτων μας διμερώς και στο πλαίσιο του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος.

                                                                                                                    Με συντροφικές ευχές για καλή δύναμη

                                                                                                       Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ»


                                                               

Από τη συγκέντρωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ το 2004, ενάντια στο διχοτομικό «σχέδιο Ανάν»

 


Ακολούθησε απάντηση του ΑΚΕΛ στις 4/11/16:



Απαντητική επιστολή Π.Γ. ΑΚΕΛ προς την Κ.Ε. του ΚΚΕ για το Κυπριακό

  «Αγαπητοί σύντροφοι, συντρόφισσες, Στο πλαίσιο της συντροφικότητας και της ειλικρίνειας η οποία πρέπει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων μας και με σεβασμό στο δικαίωμα του κάθε κόμματος να τοποθετείται όπως θεωρεί σωστό σε κάθε θέμα για το οποίο κρίνει ότι οφείλει να τοποθετηθεί, το Π.Γ. του ΑΚΕΛ σημειώνει τα εξής:

1. Θεωρεί ότι η νέα θέση που σήμερα διατυπώνει το ΚΚΕ, ότι δηλαδή πρέπει να εγκαταλειφθεί, ο στρατηγικός στόχος της Ομοσπονδίας στην Κύπρο μεταξύ των δύο κοινοτήτων, το οποίο έχει υιοθετηθεί εδώ και 40 περίπου χρόνια (από τη συμφωνία υψηλού επιπέδου του 1977, μεταξύ Μακαρίου και Ντενκτάς) και προβλέπει για την εγκαθίδρυση μιας Δικοινοτικής, Διζωνικής, Ομόσπονδης δομής για μια επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, είναι λανθασμένη γιατί κατά την άποψή μας δεν στηρίζεται σε μια ολοκληρωμένη και σε βάθος ανάλυση των παραμέτρων που συνθέτουν μέσα από μια ιστορική πορεία δεκαετιών, αυτό το οποίο ονομάζουμε κυπριακό πρόβλημα.

   Η συνειδητή υιοθέτηση από το ΑΚΕΛ και τον κυπριακό λαό του στόχου της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, ήταν αποτέλεσμα των νέων δεδομένων που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ και της τουρκικής εισβολής. Αυτά τα δεδομένα, το δίλημμα το οποίο έθεταν και συνεχίζουν να θέτουν μπροστά στον κυπριακό λαό στο σύνολό του δεν είναι αν θα έχουμε Ομοσπονδία ή ενιαίο κράτος, αλλά το δίλημμα Ομοσπονδία ή διχοτόμηση μέσω της μονιμοποίησης και της νομιμοποίησης σταδιακά των αποτελεσμάτων της εισβολής και του πολέμου με όλες τις καταστρεπτικές συνέπειες για τον κυπριακό λαό καθώς και για την ίδια την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή.

2. Στη βάση του διεθνούς δικαίου η ομοσπονδοποίηση των κρατών συνιστά μόνο μετεξέλιξη της πολιτειακής τους δομής. Είναι προφανές ότι ουδέποτε το ΑΚΕΛ θα συναινούσε σε κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ή σε ρυθμίσεις που θα επέτρεπαν την προοπτική μελλοντικής απόσχισης. Ταυτόχρονα είναι το λιγότερο λανθασμένο να επιδιώκεται μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων η συνολική αναθεώρηση του στρατηγικού στόχου της λύσης, εφόσον κάτι τέτοιο, δεδομένων των σημερινών διεθνών συσχετισμών, θα οδηγήσει αναπόδραστα στη διχοτόμηση, την πιο βέβαιη μορφή της συντήρησης του ιμπεριαλισμού στην Κύπρο.

3, Με την πάροδο του χρόνου και δυστυχώς με αποφάσεις του ΕΔΑΔ χάνονται περιουσίες, συνεχίζει να συντελείται ο παράνομος εποικισμός των κατεχομένων, παιδιά και εγγόνια εποίκων γεννιούνται πλέον στην Κύπρο και ως εκ τούτου η δημογραφική αλλοίωση του νησιού εντείνεται. Αυτές οι νέες πραγματικότητες που συντελούνται καθημερινά επιδρούν καταλυτικά και δημιουργούν αρνητικά δεδομένα σε σχέση με τις διαχρονικές μας διεκδικήσεις στο περιουσιακό, το εδαφικό και τη δημογραφική δομή στην Κύπρο. Με ορατό τον κίνδυνο κάποια στιγμή να μην υπάρχει κάτι για να λύσουμε.

4, Δεν μπορούμε να μη λαμβάνουμε υπόψη μας τις προσπάθειες που καταβάλλονται από την κυβέρνηση του Ερτογάν να ελέγξει πλήρως πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Προς το παρόν υπάρχουν δυνάμεις ανάμεσα στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα που αντιστέκονται. Πιθανή αλλαγή της θέσης μας όχι μόνο θα τις απογοήτευε αλλά και θα τις αποδυνάμωνε σημαντικά.

5, Προ του κινδύνου λοιπόν της κατάρρευσης των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού, της διαιώνισης της διχοτόμησης και της παρουσίας του ιμπεριαλισμού στην Κύπρο μοναδική προσφερόμενη διέξοδος για τον τερματισμό της κατοχής και την επανένωση της Κύπρου και του λαού μας είναι να εργαστούμε για την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου, στη συμφωνημένη της μορφή. Η ονοματολογία δε των ομόσπονδων μονάδων που θα συναποτελούν το ομοσπονδιακό κράτος, είναι άνευ πραγματικής σημασίας ως προς τη μορφή της λύσης και τα δικαιώματα που θα απολαμβάνουν οι πολίτες. Αυτό εξάλλου το επιβεβαιώνει τόσο η επιστήμη όσο και η διεθνής πρακτική. Συγκεκριμένα, σε διαφορετικά ομοσπονδιακά κράτη συναντούμε διαφορετικά παραδείγματα ονοματολογίας (ΗΠΑ- πολιτείες/states, Ρωσία – Δημοκρατίες/Republics, Ελβετία – καντόνια).

6, Μέσα στο πλαίσιο της νέας πολιτειακής δομής, όρος απαράβατος είναι όπως διασφαλιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες όλων των πολιτών και όπως δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την κοινή πάλη της εργατικής τάξης. Κάθε εύλογη ανησυχία για τη διασφάλιση και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών όλων των πολιτών είναι και δική μας. Εκείνο όμως που θα κρίνει το χαρακτήρα του πολιτειακού σχήματος που βρίσκεται στο τραπέζι είναι το περιεχόμενο των ρυθμίσεων που συζητιούνται. Προφανής μας στόχευση είναι η απαρέγκλιτη εφαρμογή τους υπέρ του συνόλου των πολιτών, στη βάση των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ. Καθώς επίσης και η προάσπιση όχι μόνο των ατομικών δικαιωμάτων αλλά και των συλλογικών δικαιωμάτων, κοινοτικών και εθνικών, που για την Αριστερά έχουν ιδιαίτερη σημασία.

7. Δεδομένου ότι με τους σημερινούς διεθνείς συσχετισμούς η κατάληξη σε νέο στρατηγικό στόχο κρίνεται ανεδαφική, στοχεύουμε όπως με τις συνομιλίες επιτευχθούν βελτιώσεις και κάποιων ρυθμίσεων του 1960 (ασφάλεια – εγγυήσεις, λειτουργικότητα). Λαμβάνοντας υπόψη τα εγκλήματα που συντελέστηκαν σε βάρος του κυπριακού λαού και τα οποία μας οδήγησαν στο σημερινό στάτους κβο, υπενθυμίζουμε ότι ανέκαθεν, οι εκτιμήσεις του ΑΚΕΛ για το δοτό Σύνταγμα του 1960 ήταν αρνητικές ως προς το χωριστικό του χαρακτήρα, τη δυστοκία στη λήψη αποφάσεων και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση και παρουσία τρίτων κρατών που θεσμοθετούσε. Ειδικότερα, οι ρυθμίσεις που περιλάμβανε αποτελούσαν τροχοπέδη στην ανάμιξη και αλληλεπίδραση των δύο κοινοτήτων στο νησί, τοποθετώντας την κοινή πάλη της εργατικής τάξης κυρίως σε εθνοτικούς πυλώνες. Ανάμεσα σε άλλα, η επιμονή μας σε διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο για την εκλογή του Προέδρου και Αντιπροέδρου του κράτους, ενισχύει την κουλτούρα της ενότητας του λαού μας και βελτιώνει το Σύνταγμα του 1960 στα συγκεκριμένα ζητήματα.

8. Υπενθυμίζουμε ότι βασική έκφραση του αντιιμπεριαλιστικού μας αγώνα είναι η προσπάθειά μας για τερματισμό της Τουρκικής ΝΑΤΟϊκής παρουσίας στην Κύπρο – η οποία, παραμένει μία από τις πλέον στρατιωτικοποιημένες ζώνες στον κόσμο. Υπογραμμίζουμε μάλιστα ότι η έμπρακτη αντιιμπεριαλιστική στάση του ΑΚΕΛ επιβεβαιώνεται με την επίμονη και κατηγορηματική απόρριψη της ευρέως διαδεδομένης θέσης του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας για λύση με ΝΑΤΟϊκές εγγυήσεις και παρουσία στρατευμάτων. Αυτή μας η έντονη στάση οδήγησε σε επαναβεβαίωση του στόχου της αποστρατιωτικοποίησης και εγκατάλειψη της θέσης για ΝΑΤΟϊκές εγγυήσεις, κάτι που γίνεται πλέον αποδεκτό από όλους χάριν στην επιμονή του ΑΚΕΛ. Στόχος μας είναι η αποκατάσταση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

9. Ταυτόχρονα, η επίλυση του Κυπριακού θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε από κοινού Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι στον αγώνα για τερματισμό της παρουσίας των βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στην Κύπρο.

10. Οφείλουμε επίσης να σημειώσουμε ότι κατά την άποψή μας, στην απόφαση του ΚΚΕ για αλλαγή της θέσης του στο κυπριακό, θα έπρεπε να συνυπολογιστεί ιδιαίτερα, το γεγονός ότι οι προοδευτικές δυνάμεις και στην Ελλάδα και στην Κύπρο με επικεφαλής τους κομμουνιστές, δώσαμε στο παρελθόν σκληρές μάχες για να κατοχυρωθεί η αρχή ότι στην διαχείριση του κυπριακού, κυρίαρχη θέση είναι αυτή που δημοκρατικά εκφράζεται από τον κυπριακό λαό και αυτήν πρέπει όλοι να υπερασπίζονται, ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν να κάμουν με την πολιτειακή δομή του ανεξάρτητου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

   Δυστυχώς αυτή η αρχή καταπατήθηκε από διάφορες φιλοϊμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας, οι οποίες ήθελαν να επιβάλουν εξελίξεις στην Κύπρο και τότε μόνο αυτή η αρχή επικράτησε, όταν το βάρος της καταστροφής και του ολέθρου του ‘74 ήταν πλέον ασήκωτο. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δυνάμεις εθνικιστικές που ερωτοτροπούν με την διατήρηση του στάτους κβο και προτιμούν τη διχοτόμηση από την επανένωση στη βάση ενός έντιμου συμβιβασμού με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα, θα αξιοποιήσουν αυτή την αλλαγή, όχι ασφαλώς προς την κατεύθυνση στην οποία δεν έχουμε αμφιβολία ότι είναι η επιδίωξη του ΚΚΕ.

11. Θεωρούμε ότι πρέπει να είναι κοινή η δέσμευσή μας, ότι θα πάρουμε όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να διαχειριστούμε τις όποιες διαφωνίες μας στο πλαίσιο του συντροφικού και ειλικρινούς διαλόγου, με σεβασμό του ενός κόμματος προς το άλλο και με δεδομένο ότι έχουμε πολύ σημαντικά καθήκοντα να προωθήσουμε από κοινού, στα πλαίσια του διεθνούς κομμουνιστικού και αντιϊμπεριαλιστικού κινήματος. Λυπούμαστε να παρατηρήσουμε ότι δηλώσεις κάποιων στελεχών του ΚΚΕ πρόσφατα, που αφορούν το ΑΚΕΛ, δεν κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Είναι και δική μας ειλικρινής πρόθεση, όσο εξαρτάται από εμάς να διαφυλάξουμε τις ιστορικές, συντροφικές σχέσεις αρχών, που διακρίνουν τις σχέσεις των κομμάτων μας διαχρονικά.

 

                                                                                                                                                                                                    Το Πολιτικό Γραφείο της Κ.Ε. ΑΚΕΛ.


 Και στις 9/11/2016 δόθηκε η απαντητική επιστολή του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ:

Επιστολή - απάντηση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ

«Αθήνα, 9 Νοέμβρη 2016

 

Προς την ΚΕ του ΑΚΕΛ

Αγαπητοί σύντροφοι,

 

  Λάβαμε την επιστολή σας με ημερομηνία 4 Νοέμβρη 2016 και θεωρούμε απαραίτητο να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα ζητήματα. Την ώρα που επιχειρείται να κλείσει το Κυπριακό με διχοτομική λύση, όπως δείχνει η πορεία των συνομιλιών των κ. κ. Αναστασιάδη - Ακιντζί, θα λέγαμε ότι η βαθύτερη μελέτη και η αξιοποίηση των θέσεων του ΚΚΕ από το ΑΚΕΛ, άλλα κυπριακά και ελληνικά κόμματα μπορεί να συμβάλει, έστω αυτή τη στιγμή, στην παρεμπόδιση και αντιμετώπιση αρνητικών εξελίξεων, ταυτόχρονα με την ισχυροποίηση της πάλης για δίκαιη και βιώσιμη λύση στο κυπριακό πρόβλημα.

 

  Οι θέσεις του ΚΚΕ θέτουν βασικά στοιχεία των εξελίξεων στην περιοχή, ενημερώνοντας τους λαούς της Κύπρου και της Ελλάδας ότι προωθείται ένα νέο "σχέδιο Ανάν", το οποίο οδηγεί στη νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής - κατοχής.

Σας υπενθυμίζουμε ότι και το 2004, ήταν η σθεναρή στάση του ΚΚΕ που ανέλαβε πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στην αποκάλυψη και τελική απόρριψη του "σχεδίου Ανάν" από τον ίδιο τον κυπριακό λαό, στο σχετικό δημοψήφισμα.

  Ο κίνδυνος της νομιμοποίησης και οριστικοποίησης της διχοτόμησης της Κύπρου είναι το κρίσιμο ζήτημα. Αυτό στην ουσία υιοθετείται στην κοινή ανακοίνωση Αναστασιάδη - Ερογλου της 11ης Φλεβάρη 2014, που είναι η βάση των συνομιλιών.

  Αναφέρεται συγκεκριμένα στα δύο Συνιστώντα Κράτη, τα οποία θα έχουν τα δικά τους σύνορα, το δικό τους Σύνταγμα, τις δικές τους κυβερνήσεις, Κοινοβούλια, ύμνους, τις δικές τους ξεχωριστές πολιτικές για την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια κ.ά., που είναι παράγοντες διαίρεσης, διάσπασης του εργαζόμενου κυπριακού λαού, διατήρησης ή εισαγωγής νέων οικονομικο-κοινωνικών διακρίσεων στους όρους ζωής, παράγοντες ανταγωνισμού και όχι ενότητας Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων εργαζομένων.

Αυτή η προοπτική βάζει τη σφραγίδα της στην προωθούμενη λύση και ακυρώνει την επανένωση του νησιού.

 

  Στη βάση αυτή, θεωρούμε τουλάχιστον άστοχη και εκτός τόπου και χρόνου την αναφορά σας στα παραδείγματα των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ελβετίας ως παραδείγματα ομόσπονδων κρατικών οντοτήτων που μπορούν να αιτιολογήσουν την υποστήριξη ενός ομοσπονδιακού κράτους στην Κύπρο. Πολύ περισσότερο που σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε πρόβλημα εισβολής - κατοχής. Τα παραδείγματα αυτά δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τις συνθήκες και την πορεία δημιουργίας του κυπριακού προβλήματος, που έχει τη δική του δραματική ιστορία, γεγονός που μπορείτε να δεχτείτε ξεκάθαρα, αντιμετωπίζοντας με μεγαλύτερη ψυχραιμία την αντικειμενική αυτή πραγματικότητα.

 

    Στην πράξη, η πολύχρονη ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κύπρο, η δράση εθνικιστικών δυνάμεων, το χουντικό πραξικόπημα με ευθύνη και της ελληνικής χούντας των συνταγματαρχών και την καθοδήγηση των ΗΠΑ, όπως και η τουρκική εισβολή - κατοχή διαμόρφωσαν το έδαφος για τις αρνητικές εξελίξεις. Αυτά επισπεύστηκαν στη συνέχεια με την αξιοποίηση των τετελεσμένων που προκάλεσε η δημιουργία του ψευδοκράτους, της λεγόμενης "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου", το 1983, το οποίο επιχειρείται να αποτελέσει σήμερα τη βάση του τουρκοκυπριακού "συνιστώντος κράτους".

  Η πείρα της διαιώνισης του κυπριακού προβλήματος 42 χρόνια μετά την εισβολή είναι στοιχείο που επιβάλλεται να προβληματίσει περισσότερο για τη μη κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα και την αναμονή λύσης από "τα πάνω", από ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΝΑΤΟ - ΕΕ) που έχουν ευθύνη για τη δημιουργία και τη διαιώνιση του προβλήματος.

  Ο συμβιβασμός που είχε γίνει, ο "επώδυνος συμβιβασμός", για τον οποίο μίλησαν τόσο το ΑΚΕΛ, όσο και άλλα κόμματα στην Κύπρο και την Ελλάδα, που οδήγησε στη θέση για τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, που ήταν κυρίως θέση της αστικής τάξης της Τουρκίας και του τουρκοκυπριακού "κράτους" διαχρονικά, έφτασε να θεωρείται θέσφατο, θέση αρχής. Και μάλιστα, όχι μόνο αυτό, αλλά να εξελίσσεται, στην ουσία, σε διχοτομική λύση, σε δύο συνιστώντα κράτη.

 

  Στην πράξη, δεν πρόκειται για ομοσπονδία, όπως προβάλλεται προς τους Κύπριους εργαζόμενους, αλλά για μία συνομοσπονδία δύο κρατών, τα οποία, επαναλαμβάνουμε, θα έχουν το δικό τους κρατικό μηχανισμό, τα δικά τους όργανα, τη δική τους δηλαδή κυριαρχία, εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ακυρώνοντας τις αρχές για μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα.

 

  Για τους λόγους αυτούς το ΚΚΕ, μελετώντας τις εξελίξεις και ιδιαίτερα τις οδυνηρές θέσεις του "σχεδίου Ανάν", το περιεχόμενο της κοινής ανακοίνωσης Αναστασιάδη - Ερογλου του 2014 για τα δύο συνιστώντα κράτη και τα θέματα που τέθηκαν κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαπραγματεύσεων, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά, δημόσια, να σας εξηγήσει τώρα, πριν είναι πολύ αργά, τη θέση του για τη δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, την οποία και το ίδιο είχε υιοθετήσει, ως συμβιβασμό, εκδηλώνοντας έτσι και τη στήριξή του στο ΑΚΕΛ, και την οποία προσδιορίζει στις σημερινές συνθήκες μετά από βαθιά και εξονυχιστική μελέτη των εξελίξεων που συλλογικά συζήτησε η ΚΕ μας.

  Συγκεκριμένα, το κόμμα μας επιμένει ότι:

   Το κυπριακό πρόβλημα είναι διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής του βόρειου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία, που φέρει τη σφραγίδα της επέμβασης του ΝΑΤΟ και των γενικότερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή.

  Οτι απαιτείται η αποχώρηση των κατοχικών και των άλλων ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, το κλείσιμο των βρετανικών βάσεων. Υπερασπίζεται τις αρχές για μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα, τοποθετείται συγκεκριμένα στο πρόβλημα των προσφύγων και των εποίκων.

  Οι αρχές αυτές αποτελούν το περιεχόμενο των θέσεων του ΚΚΕ για Κύπρο Ενιαία Ανεξάρτητη, που σημαίνει Ενιαία Κρατική Συγκρότηση, για ένα και όχι δύο κράτη, χωρίς εγγυητές και προστάτες, που προβλέπει δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή εργατικών - λαϊκών οικογενειών σε όλες τις περιοχές του νησιού, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για Τουρκοκύπριους, Ελληνοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμένιους ή Λατίνους.

  Εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις, σεβασμό στο δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να μορφώνονται τα παιδιά τους, σεβασμό στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις.

  Αυτή η πρόταση αντιπαλεύει πραγματικά τον εθνικισμό, σέβεται (στην πράξη) τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, Ελληνοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, στηρίζεται στο ταξικό συμφέρον της εργατικής τάξης της Κύπρου και ενισχύει την κοινή πάλη του εργαζόμενου λαού, σε αντίθεση με τη "διζωνικότητα" και την "γκετοποίηση" που περιέχεται στη λύση που προωθείται από την κυπριακή κυβέρνηση, με τη συνευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης, των ΗΠΑ, της ΕΕ.

  Στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της διαχείρισης της αστικής εξουσίας, έχουν γίνει και γίνονται πολύμορφες συμμαχίες μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου, με τη συμμετοχή και του κόμματός σας και είναι δική σας ευθύνη να κατονομάσετε και να τεκμηριώσετε ποιες εννοείτε εθνικιστικές δυνάμεις στη χώρα σας.

 

Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε εμείς, είναι ότι η κατευθυνόμενη παραφιλολογία, που προσπαθεί να συνδέσει τις θέσεις του ΚΚΕ με την τροφοδότηση εθνικιστικών δυνάμεων, είναι τουλάχιστον αστεία και εκ του πονηρού. Ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει ότι ο εθνικισμός πλήττεται πραγματικά μόνο με την πολιτική που εναντιώνεται στο γκέτο και την περιχαράκωση, που διαμορφώνει η πολιτική των δύο κρατών, η οποία αναπαράγει κάθε λογής διακρίσεις και εμπόδια στην κοινή πάλη του κυπριακού λαού.

 

   Ασφαλώς ο κυπριακός λαός σηκώνει και θα σηκώσει το κύριο βάρος για τη λύση του κυπριακού προβλήματος και αυτός είναι που θα κληθεί να αποφασίσει. Επιβάλλεται, όμως, να πάρουμε υπόψη ότι το πρόβλημα είναι διεθνές και οι προεκτάσεις του αφορούν και τον ελληνικό λαό αλλά και τους άλλους λαούς της περιοχής. Πολύ περισσότερο που στο κυπριακό πρόβλημα εμπλέκονται οι ελληνικές κυβερνήσεις και γενικότερα οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και συνεπώς το ΚΚΕ έχει υποχρέωση, όπως έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια, να τοποθετείται και να θέτει τις θέσεις του. Δεν διεκδικούμε τίποτα περισσότερο από το δικαίωμά μας να έχουμε τη δική μας άποψη για ζητήματα που σε τελευταία ανάλυση μας αφορούν όλους για να μην την πληρώσουν πάλι οι λαοί των χωρών μας και της περιοχής.

 

   Η γνώμη μας είναι ότι η εξέταση ενός τόσο σύνθετου προβλήματος δεν χωράει αφορισμούς. Το ποιος κάνει ή όχι λάθος θα το δείξει η ίδια η πορεία των εξελίξεων.

 

  Το ΚΚΕ, πάντοτε, στη μεγάλη και ηρωική του διαδρομή, με υπευθυνότητα τοποθετείται. Οι εξελίξεις οι ίδιες και στο Κυπριακό και σε άλλα ζητήματα, μέχρι σήμερα έχουν επιβεβαιώσει τις προβλέψεις και θέσεις του ΚΚΕ.

  Αγαπητοί σύντροφοι,

Διατηρούμε το δικαίωμα, πλέον, να δημοσιεύσουμε την επιστολή που σας αποστείλαμε στις 19/10/16 καθώς και τη σημερινή μας επιστολή, αφού και εσείς προχωρήσατε σε δημοσίευση της απάντησής σας στην επιστολή που σας αποστείλαμε στις 19/10/16.

Τιμώντας τους αγώνες των χιλιάδων μελών του ΑΚΕΛ και της ΕΔΟΝ,

Συντροφικά.

Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ».


                     

 

Από συγκέντρωση του ΚΚΕ ενάντια στο διχοτομικό «σχέδιο Ανάν» τον Απρίλη του 2004

                                                               



                                                                           

     ΣΧΟΛΙΟ της sispirosi.gr
    Πέρα από τις συνήθεις τυπολατρικές τσιριμόνιες περί "αγαπητών συντρόφων" και "συντροφικών χαιρετισμών", η ρήξη ανάμεσα στον κυπριακό ψευδοκομμουνισμό και στο ΚΚΕ είναι ολοφάνερη. Για όσους από εμάς καταγγέλλαμε το διαβόητο ΑΚΕΛ εδώ και δεκαετίες, ως πραγματικό βαρίδι για το Κομμουνιστικό Κίνημα, αλλά και για την αντιιμπεριαλιστική απελευθερωτική πάλη του Κυπριακού Λαού, η ρήξη πρέπει να έρθει χωρίς καμιά περαιτέρω καθυστέρηση. Οι πραγματικά έντιμοι "αγώνες των χιλιάδων μελών του ΑΚΕΛ και της ΕΔΟΝ" θα βρουν δικαίωση όταν αυτοί ξεκόψουν οριστικά και αμετάκλητα από τη σαβούρα των Χριστόφια-Κυπριανού και σίας, όταν ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και ιδρύσουν ένα πραγματικό, επαναστατικό, μαρξιστικό-λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Κύπρου. Νέτα σκέτα. Ξεκάθαρα, τίμια, ανοιχτά και χωρίς μάσκες προκάλυψης!

                                                                                                             Β.

      Παραθέτουμε στη συνέχεια ορισμένα κείμενα του συν. ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
, γραμμένα στις προηγούμενες δυο δεκαετίες, σχετικά με το ζήτημα:

         Τα παρακατω κείμενα περιέχονται στη συλλογή άρθρων "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ 1989-2010"

    Α. "...Στην πολύπαθη Κύπρο, το ΑΚΕΛ του κ. Χριστόφια, ενώ θέλει να περνάει για «κομμουνιστικό», αποτελεί ένα «μετριοπαθέστατο» σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που υποστηρίζει την κυπριακή καπιταλιστική άρχουσα τάξη και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωένωση. Είναι δηλαδή υποστηρικτής των σχεδίων του διεθνούς ιμπεριαλισμού για μια υπάκουη, εξαρτημένη Κύπρο. Είναι το κόμμα που πριν λίγα χρόνια υποστήριξε για πρόεδρο της Κύπρου τον μεγαλύτερο καπιταλιστή του νησιού, τον κ. Γ. Βασιλείου. Είναι το κόμμα που υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα και τον ίδιο τον …Κληρίδη, κι ας φωνασκεί ότι δήθεν τον αντιπολιτεύεται. Ο Κληρίδης και ο Χριστόφιας εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τα αμερικανονατοϊκά σχέδια για την οριστική διχοτόμηση του νησιού, υποστηρίζοντας όλα τα «σχέδια του ΟΗΕ», που «εν κρυπτώ και παραβύστω» κόβει και ράβει τον αυριανό πολιτικό χάρτη του νησιού με τη σφραγίδα της «νέας τάξης πραγμάτων», ερήμην του κυπριακού λαού. Αποκαλυπτική της ποιότητας του ΑΚΕΛ είναι η υποστήριξή του στο σαχλοτραγουδιστή …Ρουβά που έσπευσε στην «πράσινη γραμμή» της Κύπρου για να στήσει φιέστα της PEPSI COLA. Κι αυτό εν ονόματι, δήθεν, της προσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων! Το μόνο που απομένει στον κ. Χριστόφια είναι να τον δούμε μιαν ωραία ημέρα να υποστηρίζει και την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ… Μήπως γι’ αυτό το τελευταίο δεν στήθηκε ολόκληρη η κυπριακή τραγωδία;"  (Απόσπασμα από το άρθρο: "Το ΚΚΕ μπορεί να γίνει οδηγός των κομμουνιστών όλης της Ευρώπης", Βόλος, 19 του Μάη 1997)

    Β. "...
Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στον τομέα των διεθνών σχέσεων του ΚΚΕ. Σε τι πραγματικά διαφέρουμε από τον Ζιουγκάνοφ, όταν θεωρούμε ακόμα και σήμερα «συντρόφους» τους όπου γης ρεβιζιονιστές, όταν επιδιώκουμε σχέσεις με τα ξοφλημένα οπορτουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης, όταν εξωραΐζουμε το ρόλο του κάθε «Κόμματος δημοκρατικού σοσιαλισμού» της Γερμανίας ή του κάθε ξεπουλημένου ΑΚΕΛ της Κύπρου, που πέταξαν προ πολλού, ακόμα κι αυτή τη ξεφτισμένη μάσκα του ψευδοκομμουνιστή Ζιουγκάνοφ;" (Απόσπασμα από την επιστολή της 23ης του Δεκέμβρη 1998 προς την ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο: "Ο Γκενάντι Ζιουγκανοφ στην Αθήνα...Μια πολύ διδακτική και χρήσιμη επίσκεψη!"

   
Γ.Ερωτήματα που απαιτούν καθαρή απάντηση

   Την Παρασκευή 8/6/2001 ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δημοσίευσε (στην 3η του σελίδα) ένα ρεπορτάζ για την εκλογή του γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ της Κύπρου, Δημήτρη Χριστόφια, ως προέδρου της κυπριακής βουλής. Το κείμενο συνοδευόταν από σύντομο βιογραφικό σημείωμα του νέου προέδρου, στο οποίο εξαίρεται η κομματική του σταδιοδρομία και, κυρίως, οι λαμπρές σπουδές του στη Μόσχα, ενώ (για λόγους ενημέρωσης και … αισθητικής της σελίδας) στο κέντρο του ρεπορτάζ φιγουράρει η φωτογραφία του κ. προέδρου με τη λεζάντα: «Ο πρώτος κομμουνιστής πρόεδρος της κυπριακής βουλής»

   Θα παρακαλούσαμε θερμά τους υπεύθυνους του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ να μας απαντήσουν στο εξής πολύ απλό ερώτημα που προκύπτει από το προαναφερόμενο δημοσίευμα της εφημερίδας τους: Πώς συμβιβάζεται ο τίτλος του κομμουνιστή, που οι ίδιοι αποδίδουν στον κ. Χριστόφια, με τις απόψεις του εν λόγω κυρίου και του κόμματός του για το επικείμενο ξεπούλημα της Κύπρου στη διαβόητη Ευρωπαϊκή Ένωση;

   Ένθερμος υποστηρικτής της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε., δηλαδή του μαντρώματος της χώρας στην «επικράτεια» των ευρω-ιμπεριαλιστών (ληστών και δολοφόνων κάθε εργαζόμενου λαού), ο βαθύνους πολιτικός, ο –κατά τον «Ρ»- κομμουνιστής κ. Χριστόφιας διακήρυξε στον κυπριακό λαό, επί τη αναλήψει των νέων του καθηκόντων, ότι «βαθιά πεποίθηση όλων είναι ότι η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. θα εξυπηρετήσει τα καλώς νοούμενα συμφέροντα ολόκληρου του λαού της νήσου» και ότι «η τουρκική ηγεσία πρέπει να κατανοήσει ότι η προοπτική ένταξης και της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα δημιουργήσει τις πιο καλές προϋποθέσεις για ειρηνική συνύπαρξη των λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου, δίνοντας παράλληλα το αίσθημα ασφάλειας στην περιοχή» ( Βλ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 18/6/2001, σελίδα 3).

   Ξαναρωτάμε τους υπεύθυνους του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και του ΚΚΕ: Υπάρχει κάτι σ’ αυτή την τοποθέτηση, που να μπορεί να χαρακτηριστεί (στοιχειωδώς) ως «κομμουνιστικό»; Από πότε «ολόκληρος ο λαός» (προφανώς με την έννοια «το έθνος») της Κύπρου απέκτησε τα ίδια ταξικά συμφέροντα; Από πότε καταργήθηκε στην Κύπρο η ταξική αντίθεση και πάλη μεταξύ αστικής τάξης αφενός, εργατικής τάξης, αγροτιάς και «μικροαστικών» στρωμάτων αφετέρου, ώστε «όλοι» να έχουν το «συμφέρον» από το… νεοαποικισμό της μαρτυρικής μεγαλονήσου; Απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, η Κύπρος εξακολουθεί να έχει καπιταλιστικό κοινωνικοπολιτικό καθεστώς! Νομίζουμε, άλλωστε ότι ούτε τα πιο «προχωρημένα» μπρεζνιεφικά ρεβιζιονιστικά κιτάπια, από κείνα που ο κ. Χριστόφιας μελέτησε προσεχτικά στη Μόσχα του 1970, δεν είχαν φτάσει στο σημείο της έσχατης αυτής ιδεολογικής κατάπτωσης, ώστε να κηρύσσουν  την ταυτότητα συμφερόντων των κεφαλαιοκρατών με τους εργάτες και των ιμπεριαλιστών με τους λαούς!!  Θα μας αντιτείνετε, ίσως, ότι ο μελετηρός κ. Χριστόφιας στα 1985-1989  αφομοίωσε και τα… νεότερα κιτάπια της γκορμπατσοφικής «νέας  σκέψης»∙ μπορείτε, όμως, έναν τέτοιο πολιτικό να τον χαρακτηρίσετε τώρα πια «κομμουνιστή», χωρίς να κινδυνεύετε από τα… ταβάνια και τους τοίχους του μεγάρου του Περισσού, που δεν θα θέλουν και πολύ χρόνο για να σας έρθουν… κατακέφαλα, αν ακουστεί κάτι παρόμοιο;

   Από πότε, λοιπόν, το ιμπεριαλιστικό συνδικάτο της καταλήστευσης των Ευρωπαίων εργαζομένων άρχισε να υπηρετεί τα εργατολαϊκά συμφέροντα κι όχι τις απάνθρωπες αιμοβόρες ορέξεις των κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης, είτε αυτοί είναι οι ιμπεριαλιστές πάτρωνες (Γερμανοί, Γάλλοι, Εγγλέζοι) είτε αυτοί είναι οι γνωστοί λακέδες, υποταχτικοί και σφουγγοκωλάριοι, τύπου ελληνικής και κυπριακής αστικής τάξης);  -Μα σίγουρα από τη στιγμή που ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ αποφάσισαν να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους το ρόλο του πιο πιστού και αποτελεσματικού  εκφραστή της  κυπριακής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της. Χωρίς μια ξεκάθαρη ομολογία πίστης στα ιδεώδη των αφεντάδων, είναι εντελώς απίθανο να σου επιτρέψουν να δοκιμάσεις κι εσύ ένα κομματάκι από τη μυρωδάτη καλοψημένη πίτα της εξουσίας. Χωρίς μια έμπρακτη απόδειξη της ειλικρίνειάς σου, δεν υπάρχει θέση στο… στρωμένο τραπέζι. Ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ το γνωρίζουν καλά αυτό και ενεργούν αναλόγως. Κατά τα άλλα ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ τους χαρακτηρίζει… «κομμουνιστές»…

   Φυσικά για τους Κύπριους εργάτες και αγρότες, μικροβιοτέχνες και μικρεμπόρους τα «κέρδη» από την ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι ακριβώς τα ίδια με εκείνα που αποκόμισε ο εργαζόμενος ελληνικός λαός εδώ και 20 χρόνια: ανεργία, παραγωγική υποβάθμιση, καταστροφή της φτωχής αγροτιάς και των μικρομάγαζων, καταλήστευση του εθνικού πλούτου, υποτέλεια και εξάρτηση στο μέγιστο βαθμό, ηθική και πολιτιστική σαπίλα και παρακμή, τσεκούρι στα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα (κατάργηση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, αντιασφαλιστική λαίλαπα κλπ…) ευθεία φασιστική επίθεση στα πιο στοιχειώδη αστικοδημοκρατικά δικαιώματα (Συνθήκη Σέγκεν, τρομονόμος, κρατική καταστολή των κοινωνικών αγώνων…).

   Ο κ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ τα γνωρίζουν πολύ καλά όλα αυτά ∙ σίγουρα διαβάζουν τις ελληνικές εφημερίδες (και κατά προτίμηση το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ), σίγουρα θα τους έχουν ενημερώσει σχετικά οι… σύντροφοί  τους του ΚΚΕ. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για εκ μέρους τους άγνοια ή πλάνη. Η στάση του κ. Χριστόφια και των υπόλοιπων ηγετών του ΑΚΕΛ έναντι της Ε.Ε. αποτελεί απολύτως συνειδητή εκ μέρους τους προδοσία των συμφερόντων του εργαζόμενου κυπριακού λαού. Όπως κάθε παρόμοιος «σύγχρονος και ανανεωτικός» πολιτικός, ο ηγέτης του κυπριακού οπορτουνισμού πασχίζει φιλότιμα να χρυσώσει το φαρμακερό «χάπι» που προορίζει η αστική τάξη για τον εργαζόμενο λαό της Κύπρου. Σπέρνει τους πασίγνωστους μύθους και τις αυταπάτες, με τις οποίες οι αστοί κάνουν πλύση εγκεφάλου και στον ελληνικό λαό, εδώ και τόσα χρόνια. Δεν μας εκπλήσσει διόλου. Αυτή είναι η φυσική κατάληξη καθενός «αριστερού» ο οποίος βαφτίζει ως «πανεθνικά» τα ιδιοτελή συμφέροντα της αστικής τάξης, και μάλιστα μιας αστικής τάξης κομπραδόρικης και υποτελούς στον ιμπεριαλισμό από τα γεννοφάσκια της, όπως είναι η κυπριακή…

   Για τα κέρδη της η αστική τάξη της Κύπρου και κάθε άλλης εξαρτημένης χώρας, για τη σταθεροποίηση της εξουσίας της, έχει αποδεχτεί ότι η συμμετοχή της στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις είναι όρος απαραίτητος, έστω και από τη θέση του τελευταίου καρπαζοεισπράχτορα. Από πότε, όμως, αποτελεί «κομμουνιστική» τοποθέτηση η άποψη του κ. Χριστόφια, ότι το ξεπούλημα μιας μικρής χώρας στις ορέξεις του ιμπεριαλισμού εξασφαλίζει στον εργαζόμενο λαό της ειρήνη, ασφάλεια και επούλωση των εθνικών του πληγών; Μήπως δεν ήταν τα κοράκια της τότε ΕΟΚ, που αντάμα με τους ιέρακες της Ουάσιγκτον άνοιξαν το δρόμο στον τουρκικό φασισμό να διχοτομήσει την Κύπρο το 1974; Μήπως ο οπλισμός των Τούρκων στρατοκρατών, που και σήμερα στοχεύει την ελεύθερη Λευκωσία, τη Λάρνακα, την Πάφο και τη Λεμεσό δεν είναι γερμανικός, εγγλέζικος και, φυσικά, και αμερικάνικος;

   Μπορούν, μήπως, ο κ. Χριστόφιας, το ΑΚΕΛ και εκείνοι που του αποδίδουν αριστερά και κομμουνιστικά εύσημα, να μας εξηγήσουν από πότε οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και λυκοσυμμαχίες άρχισαν να επιλύουν με κριτήριο τη… δικαιοσύνη τα εθνικά προβλήματα των λαών του κόσμου; Από τα 1959-1960, που έκοψαν κι έραψαν το θνησιγενές καθεστώς της μπάσταρδης και κάλπικης «ανεξαρτησίας» της Κύπρου ή από το 1991 ως σήμερα, που «επιλύουν» συνεχώς με σίδερο, φωτιά και… απεμπλουτισμένο ουράνιο τα εθνικά προβλήματα στη Βαλκανική Χερσόνησο;

   Για κάθε αντικειμενικό κριτή είναι πλέον φανερό ότι ο κ. Χριστόφιας και οι συνεργάτες του, από κοινού με όλους τους άλλους αστούς πολιτικάντηδες της Κύπρου, εξαπατούν αισχρά τον εργαζόμενο κυπριακό λαό, προπαγανδίζοντας ως ευλογία το ξεπούλημα και τον πιο πρόστυχο ραγιαδισμό. Ακριβώς το ίδιο, δηλαδή, που κάνουν στην Ελλάδα ο Σημίτης, ο Άκης κι ο Γιωργάκης, ο Καραμανλής και οι … γνωστοί Μητσοτάκηδες, όλο, δηλαδή, το πολιτικό σκυλολόι της ελληνόφωνης μπουρζουαζίας, κατ’ εντολήν των ντόπιων και ξένων αφεντάδων τους. Γιατί, λοιπόν, το ΚΚΕ, που θέλει να φαίνεται συνεπές κομμουνιστικό κόμμα, όχι μόνο δεν ξεσκεπάζει ανοιχτά τον κ. Χριστόφια, αλλά τον κολακεύει με τον πιο «γλείφτικο» τρόπο, αποδίδοντάς του –ως μη όφειλε- τον τιμημένο τίτλο του κομμουνιστή, έναν τίτλο, άλλωστε, που οι ίδιοι οι Κύπριοι ρεφορμιστές τον έχουν αρνηθεί και τον έχουν πετάξει στη λάσπη εδώ και δεκαετίες; Υπάρχει, μήπως, καμιά περίπτωση να αφυπνιστεί η κυπριακή εργατιά και οι σύμμαχοί της, και να πετύχουν την εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση, όταν το πιο κοντινό τους «αδελφό κόμμα» λιβανίζει και χαϊδεύει τους πολιτικούς απατεώνες και αντιδραστικούς, τύπου Χριστόφια και ΑΚΕΛ, αυτούς που με τη μάσκα του «αριστερού» επιδιώκουν να χειραγωγήσουν τον εργαζόμενο λαό και να τον ρίξουν βορά στα θηρία της κεφαλαιοκρατίας;

   Κατά τη γνώμη μας, δεν ισχύει κανενός είδους δικαιολογία για… «μη επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων». Το κομμουνιστικό κίνημα είναι παγκόσμιο. Κάθε εθνική του έκφραση έχει ευθύνες διεθνείς και οφείλει να ενδιαφέρεται και να κρίνει τη συνολική πορεία. Οι οπορτουνιστές κάθε μάρκας πρέπει να ξεσκεπάζονται ευθέως μπροστά στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, μπροστά στην εργατική τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου και να αποβάλλονται από τις γραμμές των συνεπών κομμουνιστών.

   Επίσης, οι απόψεις του τύπου: «άλλα τα συμφέροντα του ελληνικού και άλλα του τουρκικού ή του κυπριακού λαού απέναντι στην Ε.Ε.», δεν μπορεί να έχουν πια καμιά θέση στην εποχή μας. Είναι εντελώς πρόστυχες, συγκαλύπτουν και ωραιοποιούν το ρόλο των ευρω-ιμπεριαλιστών, σπέρνουν αυταπάτες στα λαϊκά κινήματα και αναβάλλουν επ’ αόριστον τη νίκη της προλεταριακής υπόθεσης. Το κομμουνιστικό κίνημα τις έχει πληρώσει πολύ ακριβά στο πολύ πρόσφατο παρελθόν.

   Τελικά, πρέπει να επισημάνουμε ότι το ίδιο χυδαία είναι και η δικαιολογία ότι «στις συνθήκες της σημερινής ήττας το κομμουνιστικό κίνημα δεν μπορεί να απορρίπτει κανέναν –έστω και… ξεσαλωμένο ρεβιζιονιστή, τύπου Ζιουγκάνοφ, Χριστόφια κλπ.». Ίσα-ίσα! Σ’ αυτή την τόσο δύσκολη συγκυρία το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα δεν έχει την πολυτέλεια να συναγελάζεται με κανέναν Χριστόφια, με κανένα ΑΚΕΛ, με κανέναν λακέ του ιμπεριαλισμού που φοράει «αριστερό» κοστούμι, για να κρύψει την αληθινή του φύση. Αν τέτοιοι εχθροί του προλεταριάτου δεν συντριβούν ολοσχερώς, και ιδεολογικά και πολιτικά και οργανωτικά, δεν πρέπει να περιμένουμε καμιά πρόοδο της υπόθεσης του σοσιαλισμού στα χρόνια που έρχονται. Αν δεν ξεκαθαρίσει το στάρι από τα σκύβαλα, δεν θα ’χουμε ψωμί!

   Η απαράδεκτη υποστήριξη του ΚΚΕ και του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ στον Χριστόφια και στο ΑΚΕΛ βλάπτει καίρια το ίδιο το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, τους αγώνες του ελληνικού λαού ενάντια στην Ε.Ε. και ενάντια σε κάθε εξάρτηση, πισωγυρίζει την επαναστατική πάλη για εθνική ανεξαρτησία και σοσιαλισμό. Όποιος δεν βλέπει αυτή την αλήθεια, είτε έχει πολιτική μυωπία ή παρωπίδες, είτε είναι συνένοχος του κάθε Χριστόφια στην προδοσία του εργαζόμενου λαού. Τότε όμως, δεν έχει δικαίωμα να φέρει τον τίτλο του κομμουνιστή.

   Απομένει, επομένως, στο ΚΚΕ και στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ να ξεκαθαρίσουν τίμια και ανοιχτά τη θέση τους, χωρίς διγλωσσία ή μισόλογα. Θα μπορέσουν, όμως, έστω και τώρα, να το κάνουν; Εμείς, πάντως, το λόγο μας τον είπαμε, όπως πάντα καθαρό, ξάστερο και - όσο γίνεται- πιο τεκμηριωμένο. Η ευθύνη ανήκει πια ολότελα σ’ αυτούς…

Βόλος, 11/6/2001 "

 


   Δ. "
Το Κυπριακό και το ΚΚΕ

   Αγαπητή "Θεσσαλία"

   Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα στις σελίδες σου τις σκέψεις του κ. Γιώργου Λούμα, γνωστού στελέχους του ΚΚΕ στην περιοχή μας, σχετικά με τις εξελίξεις στο Κυπριακό και για τις αντιθέσεις μεταξύ ΚΚΕ και Συνασπισμού, ως προς το διαβόητο σχέδιο του Ανάν και τις αποφάσεις των ευρωιμπεριαλιστών στην Κοπεγχάγη ("Θεσσαλία" 24/12/2002). Εξίσου ενδιαφέρουσα υπήρξε και η σχετική τοποθέτηση της βουλευτίνας του ίδιου κόμματος, κ. Λιάνας Κανέλλη, στη συνέντευξή της, της 25ης/12/2002, για τα ίδια ζητήματα. Είναι φανερό ότι και τα δύο αυτά στελέχη του ΚΚΕ, στο πνεύμα των αρχικών εκτιμήσεων του κόμματός τους και της τοποθέτησης της επικεφαλής του, κυρίας Αλέκας Παπαρήγα στην τελευταία "προ ημερησίας διατάξεως" συζήτηση στη Βουλή για το Κυπριακό, απορρίπτουν το διχοτομικό σχέδιο που ο διεθνής ιμπεριαλισμός δια χειρός του μεγαλολακέ του, Κόφι Ανάν, σκάρωσε για τη μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε προτεκτοράτο και αβύθιστο αεροπλανοφόρο, "αγκυροβολημένο" στ' ανοιχτά της πετρελαιοφόρου Μέσης Ανατολής...

   Και ο κ. Λούμας και η κυρία Κανέλλη είναι φανερό ότι θεωρούν το σχέδιο του Ανάν ανεπίδεκτο οποιασδήποτε συζήτησης ή βελτίωσης και πιστεύουν ότι το στοιχειώδες πατριωτικό και διεθνιστικό καθήκον κάθε κομμουνιστή και κάθε δημοκράτη, του κάθε αξιοπρεπούς ανθρώπου, επιβάλλει ασίγαστους λαϊκούς αγώνες σ' Ελλάδα και Κύπρο για να μην περάσει η αμερικανόπνευστη ευρωδιχοτόμηση.

   Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν αυτή είναι η οριστική θέση του ΚΚΕ, τότε παρακαλώ είτε τα δύο παραπάνω στελέχη, είτε οποιοδήποτε άλλο στέλεχος  αυτού του κόμματος να εξηγήσουν στο λαό της Μαγνησίας το εξής πολύ απλό πρόβλημα: Γιατί την επόμενη μέρα της συζήτησης στη Βουλή, όταν η κυρία Παπαρήγα ανταμώθηκε με το γνωστό ευρωλάγνο, αρχηγό του κυπριακού οπορτουνισμού(1) , πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής, κύριο Χριστόφια, δήλωσε δημόσια ότι χρέος της ελληνικής κυβέρνησης είναι να προσπαθήσει να βελτιώσει το σχέδιο του Ανάν, που έτσι ή αλλιώς θα είναι η βάση των διαπραγματεύσεων;

   Η δήλωση αυτή της κυρίας Παπαρήγα (που έχει δημοσιευτεί στον ίδιο το "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση) δημιουργεί μείζον ζήτημα αξιοπιστίας για τις πραγματικές θέσεις και προθέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ στο Κυπριακό ζήτημα. Αποτελεί η τοποθέτηση αυτή δεινή αντίφαση για την ίδια την κυρία Παπαρήγα ή όχι, όταν μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες αναιρεί έμπρακτα τις θέσεις που υποστήριζε για κατηγορηματική απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην ελληνική Βουλή, "κοντράροντας" τους κυρίους Σημίτη, Καραμανλή και Κωνσταντόπουλο; Ποια πολιτικάντικη σκοπιμότητα οδήγησε την επικεφαλής του ΚΚΕ να χαϊδέψει κατ' αυτόν τον τρόπο τ' αφτιά του κ. Χριστόφια και ολόκληρης της κυρίαρχης κλίκας του ΑΚΕΛ, η οποία φέρνει ιστορικές ευθύνες για το "χαντάκωμα" του Κυπριακού αριστερού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και για της ζοφερές εξελίξεις, που έμπλεξαν την Κύπρο ακόμα πιο ασφυχτικά στα πλοκάμια των διεθνών χασάπηδων, Αμερικάνων Βρετανών και Γερμανογάλλων;

   Αν η ηγεσία του ΚΚΕ υποστήριζε αληθινά τις αρχές που επικαλούνται ο κ. Λούμας και η κ. Κανέλλη, δεν θα έπρεπε -το λιγότερο- αντί να χαριεντίζεται με τον κάθε κ. Χριστόφια, να ενημερώσει όλο τον ελληνικό και τον ελληνοκυπριακό λαό για το πού οδηγείται η κατάσταση και -ακόμα περισσότερο- να τον καλέσει να πάρει στα χέρια του τις εξελίξεις, προτού τον πλακώσει  η ταφόπλακα της ευρωδιχοτόμησης;

   Πρόσκληση και πρόκληση, λοιπόν, προς το ΚΚΕ: Ας ξεκαθαρίσει τη θέση του άμεσα και δημόσια.

(1) Οπορτουνισμός: Καιροσκοπισμός· πολιτικό ρεύμα ανοιχτής προδοσίας των επαναστατικών αρχών του Κομμουνιστικού Κόμματος.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Θεσσαλία" του Βόλου, στη σελίδα 4, το Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2003. Δεν δόθηκε καμιά απάντηση από πλευράς του ΚΚΕ.)



  Ε.
   (αποσπάσματα από το κείμενο: "Ένα ακόμη σχόλιο για τη μαύρη την κατάντια του...

   (Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009, η βολιώτικη αστική εφημερίδα " Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ" δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τίτλο: "Χριστόφιας: Η επανένωση της Γερμανίας είναι συμβολισμός για την Κύπρο". Στο ρεπορτάζ αυτό γινόταν λόγος για τη συμμετοχή του προέδρου της Κύπρου στις εορταστικές εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο διεθνής ιμπεριαλισμός στο Βερολίνο, για να πανηγυρίσει την παράδοση της Ανατολικής Ευρώπης στα νύχια του πριν 20 χρόνια, με συμβολική στιγμή την κατεδάφιση του λεγόμενου "τείχους" στο Βερολίνο και την παράδοση της Λαοκρατικής Γερμανίας από τους ρεβιζιονιστές του Κρεμλίνου στους ρεβανσιστές της Βόννης. Στις τελετές αυτές του διεθνούς ιμπεριαλισμού, για να γιορτάσει ουσιαστικά τη μεγάλη διεθνή ρεβάνς που πήρε από τους εργαζόμενους και τους λαούς όλου του κόσμου επικράτησε "φυσικά" ο πιο χυδαίος αντικομμουνισμός και η πιο απροκάλυπτη διαστρέβλωση της Ιστορίας. Το ΚΚΕ έγραψε πολλά εκείνες τις μέρες ενάντια σε αυτή τη συνάθροιση των "βρικολάκων" στο Βερολίνο. Δεν τόλμησε όμως να γράψει ούτε μια λέξη για τη συμμετοχή του γνωστού μας πια κ. Χριστόφια, του "κομμουνιστή" προέδρου του κυπριακού αστικού κράτους σε αυτή τη σύναξη!!! Πληροφορηθήκαμε τις δηλώσεις του Χριστόφια, μέσα από τον αστικό Τύπο, ο οποίος πανηγύριζε για το ...μέγα επίτευγμα του 1989. Τότε, λοιπόν, και εγώ σημείωσα τα παρακάτω σε ένα χειρόγραφό μου που το δίνω σήμερα στη δημοσιότητα.)

   Κι όμως, δεν είναι είδηση! Η χοντρή αυτή μαριονέτα στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού,που ακούει στο όνομα  Χριστόφιας,(...) που μάντρωσε τους Κύπριους εργάτες και αγρότες στη νεοφιλελεύθερη  στρούγκα της "Ευρωπαϊκής Ένωσης", εόρτασε -όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο- την καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, από κοινού με τους υπόλοιπους λακέδες του διεθνούς καπιταλισμού.

(...)Ξυπνήστε σύντροφοι!

   Και κάτι ακόμα για τους φίλους, συναγωνιστές και ιδεολογικούς συντρόφους: Ο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" της Τρίτης 10-11-2009, που ξιφουλκεί λάβρος (και πολύ σωστά και δίκαια!) εναντίον του Γιωργάκη Παπανδρέου και των υπόλοιπων, "δικών μας" και ξένων, που συμμετείχαν στους αντικομμουνιστικούς "εορτασμούς", δεν βρήκε να γράψει ούτε μια λέξη, ούτε ένα απλό σχόλιο για τη συμμετοχή του ..."κομμουνιστή" Χριστόφια στο "πάρτι" του Βερολίνου! Ούτε λέξη!! ....

  Καμαρώστε την εφημερίδα μας, αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι... Είναι αυτό που λένε: Δύο μέτρα και δύο σταθμά... Κρίμα και πάλι κρίμα...   "


   ΣΤ. (" Αποσπάσματα από το άρθρο:
Νέα ανοιχτή κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ, για τη στήριξή της: στον πολύ επικίνδυνο, πλέον, κ. Χριστόφια…  Τα σχετικά κείμενα.)

                                         (Α.)

   Ανοιχτή επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ

Σχετικά με τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στον κ. Δημήτρη Χριστόφια.

(Στη μνήμη όλων των Ελλήνων, Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών, που έπεσαν για τη Λευτεριά της μαρτυρικής Κύπρου)

   Σύντροφοι,

   Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας ευρισκόμενος σε ταξίδι στην Ουάσιγκτον «χτύπησε» και πάλι! Και τώρα, διαμαρτύρεται ότι τον αδίκησαν και του απέδωσαν λάθος προθέσεις.!! Κι όμως, ο γνωστός αυτός κύριος, που τώρα ισχυρίζεται ότι –τάχα- όλοι οι άλλοι διαστρέβλωσαν την ιστορική του … «πατάτα» περί εισβολής και της …Ελλάδας στην Κύπρο το 1974, ούτε τυχαίος είναι, ούτε από εκείνους που ξεφουρνίζουν ασυλλόγιστα τις παρλαπίπες τους. Ο αρχηγός του ψευδοαριστερού κυπριακού οπορτουνισμού είναι παμπόνηρος, συμφεροντολόγος ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και ξέρει άριστα να ελέγχει ο,τιδήποτε εξέρχεται του έρκους των οδόντων του, σύμφωνα με την πολιτική κατεύθυνση που υπηρετεί. Επομένως, ήξερε πολύ καλά τόσο το τι έλεγε, όσο και σε ποιους απευθυνόταν ο λόγος του.

   Αυτός ο Κύπριος πολιτικός, γνωστός εδώ και πολλά χρόνια ως αποστάτης της ιδεολογίας του κομμουνιστικού κινήματος, αυτός ο απροκάλυπτος διαχειριστής των συμφερόντων του σκληρού πυρήνα των «κοσμοπολιτών» πλουτοκρατών της Κύπρου και σημερινός εκτελεστής των εντολών τους από το αξίωμα του αρχηγού του κράτους, ήξερε πάρα πολύ καλά ότι -την ώρα που έκανε τις ανιστόρητες δηλώσεις του στην Ουάσιγκτον- ουσιαστικά έδινε εξετάσεις νομιμοφροσύνης στα μαντρόσκυλα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για να εξακολουθήσει να απολαύει της εμπιστοσύνης τους και στο μέλλον…

    Το αμερικάνικο «ινστιτούτο», στο οποίο ο κ. Χριστόφιας έδωσε τις εξετάσεις του (στο μάθημα της …κατασκευής μιας Ιστορίας σύμφωνης προς τους σκοπούς και τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού!), δεν είναι, βέβαια, ένας τυχαίος ακαδημαϊκός όμιλος. Είναι ένα από τα άπειρα παρακλάδια του Στέητ Ντηπάρτμεντ, μια από τις λεγόμενες «δεξαμενές σκέψης», οι οποίες σχεδιάζουν την αδηφάγο επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ για τα επόμενα 100 χρόνια… Ό,τι λεχθεί εκεί μέσα, απευθύνεται άμεσα στην ανώτερη ελίτ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και ως τέτοιο καταγράφεται και αποτιμάται.

   Αν, λοιπόν, ο κ. Χριστόφιας δεν είχε σκοπό του την προώθηση των μακροχρόνιων συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αντάμα με εκείνα ενός πάμπλουτου τμήματος των Κυπρίων καπιταλιστών –ιδίως του εξωτερικού- τα οποία οδηγούν αναγκαστικά στην ευρω-ατλαντική διχοτόμηση και ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου, τότε: α) δεν θα πήγαινε ποτέ του να μιλήσει σε τέτοια «ινστιτούτα», β) δεν θα μιλούσε ποτέ για εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο(!), αλλά για τη συνενοχή της φασιστικής χούντας στο εκπονημένο από την Ουάσιγκτον σχέδιο διχοτόμησης του νησιού και γ) και σημαντικότερο, δεν θα ακολουθούσε τη σημερινή αλλά και διαχρονική του πολιτική, που οδηγεί στον οριστικό ενταφιασμό της Κυπριακής υπόθεσης…

    Και βέβαια, ο κ. Χριστόφιας δεν τα κάνει όλα αυτά μόνο τώρα που είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποιος, αλήθεια, ξεχνά την πρόστυχη καιροσκοπική πολιτική που ακολούθησε ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ», το 2003-2004, αναφορικά με το κατάπτυστο «σχέδιο Ανάν», που τελικά το κουρέλιασε η αξιοπρέπεια και ο άδολος πατριωτισμός του Κυπριακού Ελληνισμού; Υπάρχει πιο άθλια και τυχοδιωκτική πολιτική δήλωση απ’ αυτή του κυρίου Χριστόφια την άνοιξη του 2004, ότι αναγκαστικά, την τελευταία στιγμή, λέει «όχι», για να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα σε ένα μελλοντικό «ναι»,δηλαδή, στην έγκριση ενός παρόμοιου μελλοντικού σχεδίου; Ο πολιτικάντης «μας» καιροσκοπούσε και κερδοσκοπούσε με τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνοκυπριακού λαού, για να κρατηθεί στο παιχνίδι της εξουσίας, εγγράφοντας «υποθήκες» για το μέλλον. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και πήρε την έγκριση της Ουάσιγκτον για την προώθησή του στην προεδρία του Κυπριακού κράτους. Κι από τότε «μοχθεί» νυχθημερόν, έργω τε και λόγω για να βγάλει ασπροπρόσωπες τις ΗΠΑ για την εμπιστοσύνη τους!

   Και η υπόθεση της Κύπρου μέρα με τη μέρα τα τελευταία χρόνια οδηγείται προς το ξεπούλημα των απαράγραπτων δικαίων του Κυπριακού Ελληνισμού, προς τη μετατροπή του λαβωμένου νησιού σ’ ένα παρδαλό συνομοσπονδιακό προτεκτοράτο, παραδομένο πλήρως στις ορέξεις του τουρκικού επεκτατισμού και, πρωτίστως, στην απροκάλυπτη επικυριαρχία των ιμπεριαλιστών –των ΗΠΑ, αλλά και της «Ευρωπαϊκής Ένωσης»…

   Ο κ. Χριστόφιας θα είχε ήδη υπογράψει ένα νέο «σχέδιο Ανάν», κατά τις επιθυμίες των πατρώνων του, εάν οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, που έχει κρυμμένες στα συρτάρια του γραφείου του, δεν τον πληροφορούσαν ότι, αν το έκανε, θα αναγκαζόταν να φύγει νύχτα από την Κύπρο και με ψεύτικο διαβατήριο, προτού τον καταπλακώσουν όλα τα βράχια του Πενταδάκτυλου και του Τροόδους… Τη στιγμή αυτή, λοιπόν, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δηλητηριάζει τη συνείδηση όσων Ελληνοκυπρίων καταφέρει να παρασύρει, διαστρεβλώνοντας την Ιστορία και δημιουργώντας έντεχνα ένα κλίμα τοπικιστικής εμπάθειας ενάντια στην Ελλάδα και στους Ελλαδίτες, ώστε αύριο να παρουσιάσει ως …μονόδρομο τις προειλημμένες ιμπεριαλιστικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, αλλά και των Βρυξελλών και του Βερολίνου, οι οποίες θα «αίρουν το αδιέξοδο» στο Κυπριακό ζήτημα.

    Οι δηλώσεις και οι ενέργειες του κ. Χριστόφια αποσκοπούν, κυρίως, στο να επηρεάσουν τις συνειδήσεις των νέων, που δεν γνωρίζουν επαρκώς την ιστορία του Ελληνισμού, ελλαδικού και ελληνοκυπριακού∙ όσων νομίζουν ότι η Ιστορία ξεκινά από της …μετοικήσεως των Κυπρίων μεγαλοκαπιταλιστών στις όχθες του Τάμεση και συνεχίζεται με την υπαγωγή της Κύπρου στη …στρούγκα των Βρυξελλών με τη φαρδιά-πλατιά υπογραφή όλων των αστικών κομμάτων της με προεξάρχον το ψευδοαριστερό «ΑΚΕΛ» του κ. Χριστόφια…

   Επομένως, ατύχησε για μια ακόμη φορά η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, όταν το Σάββατο 2 του Οχτώβρη 2010, μέσω του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» (βλ. σελ.15 της εφημερίδας) αποφάσισε να παράσχει ξανά τη στήριξή της στον κ. Χριστόφια, στον αδίστακτο αυτό  καιροσκόπο της πολιτικής και αναίσχυντο πλαστογράφο της Ιστορίας, στο -ολοφάνερα πια- ιμπεριαλιστικό αυτό φερέφωνο των ΗΠΑ στη μαρτυρική μεγαλόνησο. Ατύχησε μάλιστα διπλά και τρίδιπλα η ηγεσία του ΚΚΕ,  1) γιατί, παίζοντας το παιχνίδι του κ. Χριστόφια, προκάλεσε βάναυσα τη νοημοσύνη και τα συναισθήματα όλων των Ελλήνων κομμουνιστών, μελών, οπαδών και φίλων του ΚΚΕ, όλων των αληθινών πατριωτών και δημοκρατών σε Ελλάδα και Κύπρο, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί από πολύ καιρό τι μέρους του λόγου είναι ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ» και τι ρόλο παίζουν στο Κυπριακό ζήτημα, 2) γιατί εκτέθηκε ξανά και ξανά, στα μάτια όλου του ελληνικού και του ελληνοκυπριακού λαού, ως συνυπεύθυνη με τον κ Χριστόφια, αφού άκριτα εξακολουθεί να στηρίζει ένα πρόσωπο και μια πολιτική καταστροφική για τα –καλώς νοούμενα- εθνικά και λαϊκά συμφέροντα των Ελλήνων και 3) γιατί έχασε ξανά μια ιστορική ευκαιρία, όχι μόνο να ξεμασκαρέψει τον κ. Χριστόφια ενώπιον των κομμουνιστών όλου του κόσμου, ως κοινό αποστάτη που υπηρετεί τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και να βοηθήσει έμπρακτα τους πραγματικούς κομμουνιστές και αριστερούς Ελληνοκυπρίους να τον ξεφορτωθούν οριστικά και αμετάκλητα, διαχωρίζοντας τη θέση τους από το σάπιο «ΑΚΕΛ» και επανιδρύοντας στην Κύπρο ένα αληθινά επαναστατικό Κομμουνιστικό κόμμα∙  ένα Κομμουνιστικό κόμμα το οποίο θα έθετε σε νέα βάση την προοπτική του αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον τουρκικό ζυγό και από το θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα των Αμερικάνων και των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

   Και είναι μεγάλο κρίμα κι άδικο το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ εξέθεσε με τέτοιο τρόπο το κόμμα, γιατί το ΚΚΕ ουδεμία από τις αμαρτίες του κ. Χριστόφια και των ομοίων του μπορεί να χρεωθεί. Το ΚΚΕ δεν εξαπάτησε το λαό, αβαντάροντας το «σχέδιο Ανάν», ούτε παραπλάνησε τους εργαζόμενους σε Ελλάδα και Κύπρο, αποβλακώνοντάς τους με προπαγάνδα υπέρ της «Ευρωένωσης», για να δέσει χειροπόδαρα την Κύπρο στο άρμα των Βρυξελλών, όπως έκανε ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ», υπηρετώντας το κυπριακό μεγάλο κεφάλαιο…
                                (....)

   Η υποστήριξη, βέβαια, προς τον Κύπριο οπορτουνιστή ηγέτη και απροκάλυπτο υπηρέτη του κεφαλαίου και των ξένων ιμπεριαλιστών, κ. Χριστόφια, είναι μια υπόθεση το ίδιο παλιά και ακόμα πιο …διαχρονική για την ηγεσία του ΚΚΕ σε σύγκριση με όλες τις προηγούμενες. Ακόμα και σήμερα, που η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ εμφανίζεται εντελώς ασυμβίβαστη με εκείνη του «ΑΚΕΛ» και του ουσιαστικού του ηγέτη. Την αντίφαση αυτή μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ μπορεί να μας την εξηγήσει. Αν και το πιθανότερο είναι να μας την εξηγήσει κάποια μεταγενέστερη χρονικά ανάλυση κάποιας μεταγενέστερης ηγεσίας, που θα ασκεί –ως συνήθως- κριτική κατόπιν εορτής στα ολέθρια σφάλματα της προηγούμενης ηγεσίας… Μα είναι σοβαρά πράγματα όλα αυτά, σύντροφοι;

   Όσοι από μας -μεταξύ των οποίων και ο γράφων- έχουμε από χρόνια τώρα επισημάνει και κριτικάρει δημόσια, ανοιχτά, καθαρά και ξάστερα όλα αυτά τα απαράδεκτα για το κίνημά μας φαινόμενα, δεν αισθανόμαστε σήμερα την παραμικρή έκπληξη για τη νομοτελειακή κατάντια του κ. Χριστόφια. Νιώθουμε, όμως, βαθύτατη ανησυχία για το πού οδεύει η υπόθεση της μαρτυρικής Κύπρου, για την οποία τόσο αίμα έχει χύσει ο ελληνικός λαός. Και συνάμα, νιώθουμε μεγάλη πίκρα για το στραβό, ολότελα αδικαιολόγητο δρόμο των δικών μας ηγετών, συναγωνιστών και συντρόφων, που όταν αναφέρονται στο «ΑΚΕΛ» και στον κ. Χριστόφια εξακολουθούν να εθελοτυφλούν, λες και βρισκόμαστε ακόμη στη δεκαετία 1970-1980.

   Ως πού θα πάει και πού θα βγάλει, σύντροφοι, αυτή η κατάσταση; Μέχρι πότε η ηγεσία του ΚΚΕ θα εξακολουθεί να αβαντάρει όλους αυτούς που οδήγησαν το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στα σημερινά αδιόρθωτα χάλια του; Κι ως πότε στο βωμό της «παλιάς συναγωνιστικής σχέσης» με τον κάθε κ. Χριστόφια θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και τους κινδύνους που σφίγγουν, από παντού πλέον, την ύπαρξη του κυπριακού Ελληνισμού; Ως πότε θα χαραμίζουμε την τιμή, την περηφάνια και την αξιοπρέπειά μας, δίνοντας πολιτικό στήριγμα σε ανθρώπους ανεκδιήγητους, που λίγο ακόμα θέλουν για να μας πουν ότι …λογικά έπραξε τα αναρίθμητα εγκλήματά του ο «Αττίλας»  του 1974 και ό,τι έγινε στην Κύπρο τότε είναι αδύνατο να αλλάξει;

   Η απάντηση σ’ όλα αυτά σίγουρα δεν θα αργήσει να δοθεί. Αρκετά κράτησε το παραμύθι και η διγλωσσία των ηγετών μας. Οι καιροί ου μενετοί…

            Σκιάθος, 4 του Οχτώβρη 2010"


Υ.Γ. 13-11-2016
  Ο συναγωνιστής Ν.Π. δεν διεκδικεί κανενός είδους "δικαίωση" για τις επισημάνσεις-προειδοπιήσεις του σχετικά με το "ΑΚΕΛ". Του αρκεί ο αναπροσανατολισμός του ΚΚΕ σε σωστές, μ-λ θέσεις για το Κυπριακό
. Αυτά και ουδέν έτερον...


 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση