αρχική σελίδα πολιτική Οι επαναστατικές αντάρτικες δυνάμεις της Κολομβίας στη θανατερή παγίδα μιας ακόμα ..."Βάρκιζας". Μέχρι πότε, σύντροφοι;

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Οι επαναστατικές αντάρτικες δυνάμεις της Κολομβίας στη θανατερή παγίδα μιας ακόμα ..."Βάρκιζας". Μέχρι πότε, σύντροφοι; PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Από τη Συντακτική μας Επιτροπή (με αναδημοσίευση άρθρου του σημερινού ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)   
Κυριακή, 09 Οκτωβρίου 2016 17:43
       Αποτέλεσμα εικόνας για FARC
     Μια ακόμα απαράδεκτη υποχώρηση του επαναστατικού αγώνα του διεθνούς αντιιμπεριαλιστικού-απελευθερωτικού κινήματος των Λαών σημειώθηκε τούτες ακριβώς τις μέρες. Το πιο παλιό και πιο δυναμικό αντάρτικο κίνημα της Κολομβίας και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις (Στρατός του Λαού), με την παρότρυνση-καθοδήγηση της ρεβιζιονιστικής πτέρυγας του κολομβιανού κομμουνιστικού κινήματος και με την πλήρη συνενοχή της τωρινής ηγεσίας της Κούβας,(μιας ηγεσίας που κινείται πλέον στην κατεύθυνση της καπιταλιστικής αγοράς) συμφώνησαν ουσιαστικά να παραδώσουν τα όπλα του Αγώνα στους εχθρούς του λαού, στα αντιδραστικά δολοφονικά υποχείρια του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού που λυμαίνονται τη χώρα...
     Το συντακτικό επιτελείο της ιστοσελίδας μας από χρόνια τώρα -και μιλάμε για πολλά χρόνια πριν την ίδρυσή της sispirosi.gr- είχε επισημάνει τον υπονομευτικό ρόλο του κολομβιανού ρεβιζιονισμού στην υπονόμευση του ένοπλου αγώνα των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων και είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την προδοσία και την καταστροφή που αυτή η υποχώρηση θα μπορούσε να επιφέρει. Ο ένοπλος αγώνας, εξαιτίας αυτής της γραμμής, πραγματικά είχε υποχωρήσει εδώ και πολλά χρόνια, ενώ η κολομβιανή μαύρη αντίδραση υπό την καθοδήγηση της CIA είχε καταφέρει πριν 8 χρόνια να δολοφονήσει μπαμπέσικα τον ίδιο τον ηγέτη των ανταρτών, τη στιγμή που υποτίθεται ότι θα ...διαπραγματευόταν μαζί του!  Εκείνο που δεν μπορούσαμε όμως να φανταστούμε πριν από λίγα χρόνια είναι το γεγονός ότι θα βρισκόταν ο ...αδελφός του Φιντέλ Κάστρο στην "πρωτοπορία" της προσπάθειας που μεθόδεψε ο ιμπεριαλισμός και η αντίδραση, ώστε να οδηγηθεί ένα κορυφαίο λατινοαμερικάνικο επαναστατικό κίνημα στη δική του ... "Βάρκιζα"!! Τα αποτελέσματα αυτής της νέας "Βάρκιζας" είμαστε σίγουροι ότι θα φανούν πολύ σύντομα και θα είναι -για άλλη μια φορά- τραγικά για τους μαχητές που θα βρεθούν άοπλοι στα νύχια των μακελάρηδων της μπουρζουαζίας και των γιάγκηδων πατρώνων της.
        Σήμερα, με αφορμή τα τεκταινόμενα στη μαρτυρική Κολομβία, αναδημοσιεύουμε το σχετικό άρθρο του σημερινού ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και ταυτόχρονα, δίνουμε στην ευρύτερη δημοσιότητα παλαιότερο άρθρο συνεργάτη της ιστοσελίδας μας, που από το 1997 είχε επισημάνει την υπονομευτική δράση του ρεβιζιονισμού μέσα στο ΚΚ Κολομβίας και στο αντάρτικο κίνημα, με αφορμή όσα υποστήριζε τότε από τις στήλες του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ κορυφαίο στέλεχος του κολομβιανού κόμματος. Το κριτικό εκείνο άρθρο του 1997 (που η κριτική του αφορούσε και τη στάση του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ να δημοσιεύσει ασχολίαστες τις πασιφιστικές ρεβιζιονιστικές απόψεις του Κολομβιανού) φαίνεται ότι δικαιώνεται απολύτως σήμερα από την κριτική του ΚΚΕ στην κολομβιανή "Βάρκιζα". Μακάρι να είχαμε πέσει ολότελα έξω στις τότε εκτιμήσεις μας και σήμερα το κολομβιανό επαναστατικό κίνημα να βάδιζε προς τη νίκη. Αλλά η πραγματικότητα είναι αδήρητη και πρέπει να την κοιτάζουμε κατάματα και να βγάζουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα. Και το κυριότερο από αυτά πάντα είναι ένα. Ας το διατυπώσουμε απλά, στη γλώσσα του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, τ' Ανδρούτσου και του Παπαφλέσσα: "Αλοίμονο σ' εκείνον που ο οχτρός θα τον βρει ξαρμάτωτο!".

Αποτέλεσμα εικόνας για FARC

Α.
Για τις εξελίξεις στην Κολομβία 
 
   Όπως είναι γνωστό, την Κυριακή 2 Οκτώβρη τέθηκε σε δημοψήφισμα η συμφωνία ειρήνευσης μεταξύ της κολομβιανής κυβέρνησης και των Ενοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων Κολομβίας - Στρατός του Λαού (FARC - EP). Στο δημοψήφισμα, όπου μετείχε μόνο το 37% των εκλογέων, η συμφωνία απορρίφτηκε με 50,2%.

   Η συμφωνία είχε καταληχθεί μετά από διαπραγματεύσεις 4 ετών που έγιναν στο Οσλο και την Αβάνα και αποσκοπούσε στο να δώσει τέλος στην ένοπλη σύρραξη που ξεκίνησε το 1964, όταν δημιουργήθηκαν οι FARC-EP ως απάντηση στην επίθεση του αστικού στρατού ενάντια στον αγροτικό πληθυσμό της περιοχής Μαρκετάλια.1 Παράλληλα, είχε ανακοινωθεί ότι θα επιδιωχθούν συνομιλίες και με την άλλη σημαντική αντάρτικη οργάνωση της χώρας, το Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN).

Η σφαγή κατά της «Πατριωτικής Ενωσης»

   Στο παρελθόν είχαν προηγηθεί και άλλες προσπάθειες ειρήνευσης, με πιο γνωστή τις συνομιλίες και την ειρηνευτική διαδικασία το 1982-1984 με την κυβέρνηση Μπελισάριο Μπετανκούρ, που οδήγησε στην ίδρυση της«Πατριωτικής Ενωσης» (UP) ως νόμιμο κόμμα από τις FARC-EP και το Κολομβιάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα, η οποία πνίγηκε κυριολεκτικά στο αίμα από το αστικό κράτος και παρακράτος. Μέσα σε μια δεκαετία είχαν δολοφονηθεί πάνω από 5.000 μέλη και στελέχη της, ανάμεσά τους 2 υποψήφιοι για την προεδρία της χώρας, 7 γερουσιαστές, 13 βουλευτές, 11 δήμαρχοι, 69 δημοτικοί σύμβουλοι, ενώ χιλιάδες σπρώχθηκαν στην πολιτική προσφυγιά στο εξωτερικό.

   Στο πλευρό του αστικού κράτους στάθηκαν όλα τα χρόνια οι ΗΠΑ, η ΕΕ, άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παρέχοντας απλόχερη οικονομική, στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη. ΗΠΑ και ΕΕ εντάξανε τις FARC-EP στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, ενώ μετά το θάνατο του στελέχους τους, Ραούλ Ρέγιες, το 2008 στο Εκουαδόρ εξαπολύθηκε διεθνώς ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών με την επίκληση «στοιχείων» που βρέθηκαν στον υπολογιστή του στο βομβαρδισμένο στρατόπεδό τους. Από την άλλη, στο πλευρό του αγώνα των FARC και του λαϊκού κινήματος της χώρας βρέθηκαν η συντριπτική πλειονότητα των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Λατινικής Αμερικής και όχι μόνο, πολλές οργανώσεις του λαϊκού κινήματος και της νεολαίας στην περιοχή και διεθνώς.

Σχετικά με τη «συμφωνία της Αβάνας»

  Στις 23 Ιούνη 2016, FARC και κυβέρνηση υπέγραψαν οριστική κατάπαυση του πυρός και συμφωνία αφοπλισμού και στις 24 Αυγούστου ανακοινώθηκε η 297σέλιδη τελική συμφωνία ειρήνευσης που τέθηκε στο δημοψήφισμα. Στις 17-23 Σεπτέμβρη ακολούθησε η 10η Συνδιάσκεψη των FARC που επικύρωσε τη συμφωνία.

  Η συμφωνία αποτελείται από επιμέρους συμφωνίες που συνοψίζονται σε 6 κεφάλαια. Προβλέπει μια διαδικασία αφοπλισμού των FARC σε 22 «μεταβατικές ζώνες - χωριά» και 6 μικρότερα στρατόπεδα, όπου θα συγκεντρώνονταν και θα διέμεναν οι μαχητές των FARC για 6 μήνες και όπου τα ατομικά όπλα τους θα συγκεντρώνονταν και θα καταστρέφονταν από τον ΟΗΕ, ενώ σε 3 μήνες μετά την έναρξη της ισχύος των συμφωνιών θα έπρεπε να έχουν καταστρέψει τον υπόλοιπο αποθηκευμένο οπλισμό τους.

  Η συμφωνία κατοχυρώνει το μονοπώλιο του αστικού κράτους στη βία, την καταδίκη της επαναστατικής πάλης, προωθεί την κοινωνική συναίνεση και ενσωμάτωση, αναγνωρίζει το πάνω χέρι στην αστική τάξη και το κράτος της, τελικά υπονομεύει τον ταξικό αγώνα.

   Για παράδειγμα, αναφέρεται ρητά: «Η Κυβέρνηση και οι FARC - EP συμφωνούν (...) να διασφαλιστεί το νόμιμο μονοπώλιο του Κράτους στη βία και τη χρήση των όπλων...»2, διατύπωση που με παραλλαγές επαναλαμβάνεται σε διάφορα σημεία. Μάλιστα, σημειώνεται: «Η Εθνική Κυβέρνηση και το νέο πολιτικό κίνημα που θα ανακύψει από τη μετάβαση των FARC - EP στη νόμιμη πολιτική δράση, δεσμεύονται να προωθήσουν ένα Εθνικό Πολιτικό Σύμφωνο με τα πολιτικά κόμματα και κινήματα, τα συνδικάτα, τις ζωντανές δυνάμεις του έθνους».3

  Από την άλλη, η συμφωνία δεν αναφέρεται καθόλου σε σημαντικά ζητήματα όπως τις 8 στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, ούτε και στο πολύ σημαντικό γεγονός της υπογραφής, εν μέσω των διαπραγματεύσεων στις 25 Ιούνη 2013, συμφωνίας μεταξύ Κολομβίας και ΝΑΤΟ.

  Το ΚΚΕ και αρκετοί φορείς του λαϊκού κινήματος της χώρας μας εδώ και δεκαετίες στάθηκαν αλληλέγγυοι στον αγώνα του Κολομβιανού λαού και των FARC. Απέρριψαν κατηγορηματικά το χαρακτηρισμό τους ως τρομοκρατικής οργάνωσης και απαίτησαν να αφαιρεθούν από τη λίστα της ΕΕ για τις τρομοκρατικές οργανώσεις, καθώς και να καταργηθεί η ίδια η λίστα.

   Το ΚΚΕ διεκδίκησε την αναγνώριση των αντάρτικων οργανώσεων FARC - EP και ΕLN ως εμπόλεμα μέρη, την απελευθέρωση των κρατουμένων στις ΗΠΑ και των πάνω από 7.500 πολιτικών κρατουμένων στην Κολομβία, την αποκατάσταση των εκτοπισμένων. Εξέφρασε πολύμορφη αλληλεγγύη στον αγώνα του κολομβιανού λαού για μια Κολομβία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια νέα Κολομβία, όπου θα γίνεται σεβαστή η λαϊκή κυριαρχία και θέληση, δίχως πείνα, με δουλειά, στέγη, υγεία και εκπαίδευση για όλους.

  Αντιπαρατεθήκαμε αποφασιστικά με αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις που αξιοποιούσαν την Κολομβία για να επιτεθούν στην ίδια την επαναστατική πάλη των λαών.

   Είναι φανερές οι μεγάλες δυσκολίες ενός παρατεταμένου αγώνα, σε συνθήκες πολύ αρνητικού συσχετισμού, που σημαδεύονται από τις επιπτώσεις της αντεπανάστασης και της προσωρινής υποχώρησης του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, της κρίσης στην οποία συνεχίζει να βρίσκεται το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

   Είναι εμφανή τα πρόσθετα εμπόδια και δυσκολίες που προκύπτουν από την απλόχερη στήριξη του ιμπεριαλισμού στο αστικό κράτος της Κολομβίας, από τη διάθεση σύγχρονων πολεμικών μέσων, την ένταση της συνεργασίας των αστικών κρατών και των μηχανισμών τους στην περιοχή μέσα από ένα πυκνό δίκτυο διακρατικών συμμαχιών και οργανώσεων.

  Οι αιτίες για τα μεγάλα προβλήματα που βιώνει ο κολομβιανός λαός, η καταστολή, η φτώχεια και η δυστυχία βρίσκονται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, στην εξουσία των μονοπωλίων, στο αστικό κράτος, στα αστικά κόμματα και την αντιλαϊκή πολιτική τους. Και αυτά παραμένουν άθικτα μετά τη συμφωνία.

   Η συμφωνία δεν κρίνεται με βάση το αν οδηγεί σε αλλαγή μορφών πάλης, κάτι που είναι ευθύνη και υποχρέωση κάθε επαναστατικού κόμματος και κινήματος να επιλέγει ανάλογα με τις συνθήκες και τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης στη χώρα του. Η συγκεκριμένη συμφωνία κρίνεται από το αν δεσμεύει το λαϊκό κίνημα της χώρας σε σοβαρές, απαράδεκτες παραχωρήσεις απέναντι στην αστική τάξη και την εξουσία της, που θα το αφοπλίσουν πολιτικά και ιδεολογικά και αντικειμενικά θα ανοίξουν το δρόμο σε εξελίξεις που θα οδηγήσουν είτε στην κλιμάκωση της καταστολής είτε στην ενσωμάτωσή του, ή και στα δύο ταυτόχρονα.

Σταθερή διεθνιστική αλληλεγγύη στο εργατικό - λαϊκό κίνημα της Κολομβίας

   Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα κάθε χώρας οφείλουν να προτάξουν τα δικά τους συμφέροντα, τα δικά τους συνθήματα και στόχους πάλης σε αντιπαράθεση με την κυριαρχία του κεφαλαίου και της εξουσίας του, σε σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, για το δικαίωμα στην επιλογή του δρόμου εξέλιξης κάθε λαού.

   Είναι αναγκαία η συστηματική παρακολούθηση των εξελίξεων και η αποφασιστική στάση στο πλευρό του εργατικού - λαϊκού κινήματος ενάντια σε κάθε επιδίωξη αξιοποίησης των όποιων εξελίξεων για ένταση των διώξεων και της καταστολής. Εκφράζουμε σταθερά τη διεθνιστική αλληλεγγύη μας στους αγώνες για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για μια νέα Κολομβία με το λαό στην εξουσία.

 

Παραπομπές:

1. Δες και το άρθρο «Επαναστατικές Ενοπλες Δυνάμεις Κολομβίας - Λαϊκός Στρατός - 37 Χρόνια Μάχες για τη Νέα Κολομβία» του Ραούλ Ρέγιες στην ΚΟΜΕΠ 6/2001, ειδικά γραμμένο για την ΚΟΜΕΠ

2. Σελ. 70 της συμφωνίας

3. Ο.π. σελ. 72


Ι. Κ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
                 

               9-10-2016,   
σελ.30
 


Αποτέλεσμα εικόνας για FARC





Αποτέλεσμα εικόνας για partido comunista de colombia


Β.

Όταν οι προδότες της επανάστασης αυτοαποκαλύπτονται…

(Χρήσιμα συμπεράσματα από μια συνέντευξη)

 

      Στον "Κυριακάτικο Ριζοσπάστη" της 23ης του Νοέμβρη 1997 (σελίδες 42-43) δημοσιεύτηκε μια συνέντευξη αποκαλυπτική και διαφωτιστική από πάσης απόψεως. Ο κ. Χάιμε Σεδάνο, ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κολομβίας, απαντώντας στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου, κυρίας Γιάννας Καραγεώργη, ξεσκεπάζει όλη τη φύση του κολομβιανού καθεστώτος, μας δίνει χρησιμότατες πληροφορίες για τις καυτές πολιτικές εξελίξεις σ’ αυτή την πολύπαθη χώρα και συνάμα …ξεσκεπάζει το ρόλο που παίζει στις πολιτικές αυτές εξελίξεις το κόμμα στο οποίο ανήκει! Πρόκειται, κυριολεκτικά για τα αποκαλυπτήρια ενός αντεπαναστατικού κόμματος, που σφετερίζεται τον τίτλο, τα σύμβολα και τους αγώνες των κομμουνιστών, για να υπονομεύσει και να πλήξει «από τα μέσα» μιαν υπέροχη και μεγαλειώδη εξέλιξη που συντελείται στην Κολομβία: τη λαϊκή επανάσταση, η οποία μέρα με τη μέρα φουντώνει και προχωρεί ακάθεκτη προς την τελική νίκη και την εξάλειψη του διεφθαρμένου, δολοφονικού καθεστώτος των κυρίαρχων τάξεων. Αυτό τον αισχρό ρόλο του υπονομευτή της επανάστασης δεν μπορεί να τον κρύψει καμιά ωραιολογία του κ. Σεδάνο, κανένας από τους υποκριτικούς όρκους του «στην πάλη για το σοσιαλισμό» και στους «αγώνες του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό θα λέγαμε ότι τούτη η συνέντευξη, αν κατανοηθεί σωστά, αξίζει τόσο όσο εκατοντάδες εμπεριστατωμένες αναλύσεις για τον αντεπαναστατικό ρόλο των καιροσκόπων-ψευτοκομμουνιστών στα λαϊκά επαναστατικά κινήματα. Θα συνιστούσαμε, επομένως, να μελετηθεί με προσοχή το κείμενο αυτής της συνέντευξης, ώστε κάθε συνειδητός και καλοπροαίρετος εργαζόμενος, κάθε κομμουνιστής να εξαγάγει τα δέοντα …συμπεράσματα.

      Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση της σημερινής Κολομβίας, που με πολλές και συγκλονιστικές λεπτομέρειες περιγράφει ο κ. Σεδάνο, αποτελεί ένα «τυπικό μοντέλο» που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα εδώ και …δυο αιώνες σ’ όλα αυτά τα κράτη και κρατίδια που ελέγχει άμεσα ή έμμεσα η …μπουρζουαζία της Ουάσιγκτον και της Νέας Υόρκης. Ένα τρομερό κοκτέιλ εκρηκτικών, βαθύτατων και αγεφύρωτων πολιτικών-κοινωνικών αντιθέσεων συνθέτει το κολομβιανό σκηνικό:

Στον ένα πόλο της κοινωνίας μια αριθμητικώς ασήμαντη ολιγαρχία γαιοκτημόνων και εμπορομεσιτών κολυμπά στα πλούτη και στη χλιδή. Οι τάξεις αυτές, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση των υψηλών προστατών τους, του Λευκού Οίκου, στους οποίους έχουν ξεπουλήσει τον εθνικό πλούτο της χώρας τους (π.χ. το κολομβιανό πετρέλαιο), απολαμβάνουν το αντίτιμο της συναλλαγής τους, «επενδύοντάς» το σε μια πολυτελέστατη, ονειρεμένη ζωή.

     Στον αντίθετο πόλο αυτής της κοινωνίας τα εκατομμύρια των πάμφτωχων εξαθλιωμένων μαζών, τα αιώνια θύματα της εκμετάλλευσης παραδέρνουν μέσα στη μιζέρια, την πείνα, τις αρρώστιες και την αθλιότητα των τενεκεδομαχαλάδων και των καλυβιών που περιστοιχίζουν τα αστικά κέντρα με τις πολυτελείς λεωφόρους και τα μαρμάρινα μέγαρα ή τα τσιφλίκια με τις εκπάγλου καλλονής επαύλεις. Πάμφτωχοι προλετάριοι με μισθούς πείνας, άνεργοι που λιμοκτονούν, γυρεύοντας το ψωμάκι της ημέρας, ακτήμονες εργάτες γης ή εξαθλιωμένοι μικροϊδιοκτήτες, που παλεύουν για να επιβιώσουν χωρίς καμιά βοήθεια και με στοιχειωδέστατη τεχνική υποδομή, εργαζόμενοι νέοι και φοιτητές που παλεύουν ενάντια στις διακρίσεις, την ανισότητα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, για να κατακτήσουν τη ζωή και τα όνειρά τους, συνθέτουν την τεράστια πλειοψηφία του βασανισμένου, μα αγωνιστή και ανυπόταχτου κολομβιανού λαού.

     Είναι απολύτως φυσιολογικό μέσα σε ένα τέτοιο εκρηκτικό σκηνικό η συσσωρευμένη λαϊκή αγανάκτηση να παίρνει, πολύ συχνά, τη μορφή ένοπλων εξεγέρσεων των απόκληρων ενάντια στους εκμεταλλευτές τους. Πρόκειται για ένοπλα αντάρτικα κινήματα, που σε πολλές περιπτώσεις ξεκινούν αυθόρμητα σαν έκφραση της οργής των εξαθλιωμένων της υπαίθρου. Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, που μπορεί κάποια στιγμή να είναι «μοιραία» για την εξουσία της, η ντόπια ολιγαρχία και οι Γιάνκηδες πάτρωνές της αντιτάσσουν ένα φριχτό, καταπιεστικό πολιτικό σύστημα, στηριγμένο στη στρατοκρατική και αστυνομική βία, τη φασιστική τρομοκρατία και το χαφιεδισμό. Τούτη την τακτική, που εφαρμόζεται αδιάκοπα είτε την πολιτική εξουσία ασκούν οι …στρατηγοί είτε οι πολιτικοί άνδρες του κοινοβουλίου (που οι μεν διαδέχονται τους δε σε …τακτά χρονικά διαστήματα), τούτη ακριβώς την τακτική εφαρμόζει και η σημερινή κολομβιανή κυβέρνηση του προέδρου Ερνέστο Σαμπέρ, ενός έξοχου εκπροσώπου της «πολιτικής δημοκρατίας» και του «οικονομικού φιλελευθερισμού». Στο σημείο αυτό πρέπει να ακούσουμε τα λόγια του κ. Σεδάνο: «Στην Κολομβία τα τελευταία χρόνια πεθαίνουν καθημερινά 10 άνθρωποι για πολιτικούς λόγους. Κάθε δυο μέρες ένα άτομο εξαφανίζεται λόγω της πολιτικής, συνδικαλιστικής ή κοινωνικής του δράσης και καθημερινά τουλάχιστον ένα άτομο υποβάλλεται σε βασανιστήρια από την αστυνομία ή το στρατό. Την περασμένη χρονιά 40.000 Κολομβιανοί έχασαν τη ζωή τους σε πράξεις βίας. Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια χώρα όπου η καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι μόνιμη, συστηματική και μαζική.     Στην Κολομβία πίσω από μια φαινομενική αντιπροσωπευτική και τυπική δημοκρατία έχει διαμορφωθεί μια πραγματική κρατική τρομοκρατία.».

      Η κατάσταση αυτή εντείνεται μέρα με τη μέρα για έναν απλούστατο λόγο: Γιατί η ταξική πάλη στην Κολομβία του κ. Σαμπέρ εξελίσσεται και παίρνει ολοένα και ανώτερες μορφές, αποχτά πλέον ολοφάνερα τις διαστάσεις μιας αληθινής κοινωνικής επανάστασης που μπορεί, κάτω από σωστή καθοδήγηση και προσανατολισμό, να σαρώσει από προσώπου γης όχι μονάχα τον Σαμπέρ και την …έξοχη δημοκρατία του, αλλά να ανατρέψει συθέμελα τον εξαρτημένο και μισοφεουδαρχικό κολομβιανό καπιταλισμό και να ανοίξει το δρόμο για το χτίσιμο μιας νέας και δίκαιης σοσιαλιστικής κοινωνίας των λεύτερων εργαζομένων της πόλης και του χωριού.

    Όλα τα στοιχεία που παραθέτει στη συνέντευξή του ο κ. Σεδάνο συνηγορούν σ’ αυτή την εκτίμηση, που κι ο ίδιος δεν μπορεί να αρνηθεί, έστω κι αν δεν του αρέσει καθόλου. ( Αυτό το τελευταίο θα φανεί πιο κάτω…). Λέει, λοιπόν, ο κ. Χάιμε Σεδάνο: «Στην Κολομβία διεξάγεται, εδώ και 40 χρόνια, μια ένοπλη εσωτερική σύγκρουση, ένας αντάρτικος αγώνας που είναι έκφραση εκείνης της εποχής της ένοπλης αντίστασης ενός τμήματος του κολομβιανού λαού στη βία της ολιγαρχίας, στην έλλειψη δημοκρατίας -που υπήρχε πάντα- και στην πολιτική πείνας και αθλιότητας που ακολουθούσε η ολιγαρχία και οι εκάστοτε κυβερνήσεις…». Και συνεχίζει: «Όλες αυτές οι συνθήκες επίσημης βίας, πείνας και αθλιότητας, τεράστιων προνομίων για λίγες μόνο ολιγαρχικές κάστες υποχρέωσαν πολλούς Κολομβιανούς να πάρουν τα όπλα για να υπερασπίσουν τη ζωή, τη γη τους, τις οικογένειές τους. Αυτός ο αγώνας αντίστασης, ο αγώνας για την υπεράσπιση της ζωής μπροστά στις επιθέσεις των οργανωμένων συμμοριών των γαιοκτημόνων, μετατράπηκε σιγά-σιγά σ’ έναν επαναστατικό αγώνα.». Είναι η φυσική κλιμάκωση και εξέλιξη μιας μακροχρόνιας επαναστατικής διαδικασίας που βαδίζει, όπως όλα δείχνουν, προς την αποφασιστική αναμέτρηση με το καθεστώς, θα συμπληρώναμε εμείς, συμφωνώντας απόλυτα με τις ως τώρα απόψεις και εκτιμήσεις του κυρίου Σεδάνο.

    Και να, λοιπόν, που φτάνουμε στο πιο κρίσιμο κι αποφασιστικό σημείο της υπόθεσης: Πώς διαγράφεται το παρόν και το μέλλον του επαναστατικού αγώνα του κολομβιανού Λαού στα τέλη του 1997 που ολοένα και πλησιάζουν; Και σ’ αυτό το σημείο ο κ. Σεδάνο είναι κατηγορηματικός: «…υπάρχει ένα πολύ ισχυρό αντάρτικο κίνημα, που έχει μεγάλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τις κολομβιανές στρατιωτικές δυνάμεις και που τα τελευταία χρόνια δεν έχει υποστεί σημαντικές ήττες ή πλήγματα εκ μέρους του επίσημου κολομβιανού στρατού. Αντίθετα, το αντάρτικο κίνημα πέτυχε πολύ σοβαρά πλήγματα στις κολομβιανές στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή αμφισβητούνται μέσα στη χώρα, λόγω της μεγάλης διαφθοράς που υπάρχει στους ανώτερους στρατιωτικούς κύκλους.». Είναι, λοιπόν, ολοφάνερο ότι η επανάσταση έχει τη δυνατότητα μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα να δώσει νέα αποφασιστικά πλήγματα στο καθεστώς της ολιγαρχίας του πλούτου και -γιατί όχι;- να του καταφέρει το θανάσιμο χτύπημα, ανοίγοντας το δρόμο της λύτρωσης για τις λαϊκές μάζες. Αρκεί να πλάταινε ακόμη περισσότερο ο επαναστατικός αγώνας με την ορμητική συμμετοχή της εργατικής τάξης των μεγάλων αστικών κέντρων και κύρια της πρωτεύουσας, αρκεί το αντάρτικο κίνημα να πάρει πια τη μορφή οργανωμένου ταχτικού στρατού που θα εγκαθιδρύει τη λαϊκή εξουσία στις απελευθερωμένες από το καθεστώς της σαπίλας επαρχίες της χώρας, δείχνοντας έμπρακτα στο λαό πώς να διαχειρίζεται ο ίδιος τη ζωή του με τα δικά του συμβούλια εξουσίας. Εδώ φυσικά τον κύριο ρόλο σ’ αυτή την πολιτική κατεύθυνση του επαναστατικού αγώνα καλούνται να τον διαδραματίσουν οι κομμουνιστές της Κολομβίας, η ψυχή και ο νους του επαναστατικού κινήματος, οι φορείς της πιο σαφούς κι εμπεριστατωμένης επαναστατικής κοσμοθεωρίας: του Μαρξισμού-Λενινισμού. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κολομβίας, το επιτελείο της εργατικής τάξης, καλείται εκ των πραγμάτων να συνδέσει αποφασιστικά το «συνειδητό» με το «αυθόρμητο» στοιχείο της επανάστασης, να δώσει στο επαναστατικό μέτωπο σαφείς και προωθημένους πολιτικούς στόχους και ξεκάθαρες κατευθύνσεις, να απορρίψει κάθε άσκοπο συμβιβασμό και πισωγύρισμα και να σαλπίσει την αποφασιστική τελική έφοδο των δυνάμεων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς.

    Εδώ ακριβώς, όμως, είναι και το κομβικό σημείο όπου εκδηλώνεται η αδυναμία της κολομβιανής επανάστασης σήμερα. Η πολιτική εκείνη δύναμη που φέρει τον τίτλο «Κομμουνιστικό Κόμμα της Κολομβίας» είναι εντελώς ανίκανη να καθοδηγήσει αυτό τον επαναστατικό αγώνα. Ο κ Χάιμε Σεδάνο και οι ομοϊδεάτες του, ηγέτες αυτού του κόμματος, αποκαλύπτεται ότι δεν έχουν καμιά διάθεση να προχωρήσουν στην τελική σύγκρουση. Κάτι χειρότερο: σαν πρόστυχοι καιροσκόποι και αντεπαναστάτες που είναι, προωθούν ανοιχτά σε τούτη την κρίσιμη περίοδο, την πολιτική του συμβιβασμού με το καθεστώς, εν ονόματι της …ειρήνης, της …δημοκρατίας και του …εθνικού συμφέροντος! Με μια γνήσια αντιμαρξιστική, αντιδιαλεκτική θεώρηση της πραγματικότητας ο κ. Σεδάνο και οι ομοϊδεάτες του σπεύδουν να σπείρουν στο κίνημα τις σκόπιμες αυταπάτες και τα παπαδίστικα κηρύγματα περί …εθνικής συμφιλίωσης και πολιτικής λύσης της κρίσης!      Λίγο πριν από τις πιο αποφασιστικές, ίσως, στιγμές της επανάστασης ο κ. Χάιμε Σεδάνο, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ. Κολομβίας και της «Πατριωτικής Ένωσης» δηλώνει εντελώς ξεδιάντροπα τα εξής: «Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση πολέμου, μπροστά σ’ αυτή τη σύγκρουση που απλώνεται όλο και περισσότερο, σ’ ολόκληρη τη χώρα, που πλήττει όλο και περισσότερους ανθρώπους προκαλώντας στο διάβα της το θάνατο, την ορφάνια και τη δυστυχία, υψώνονται στη χώρα όλο και περισσότερες φωνές υπέρ της ειρήνης. Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού θεωρεί ως ύψιστη ανάγκη την εύρεση μιας πολιτικής λύσης, να τεθεί ένα τέρμα σ’ αυτόν τον πόλεμο, ώστε ο καινούργιος αιώνας να μη μας βρει να πολεμάμε μεταξύ μας, να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι Κολομβιανοί (…) Γι’ αυτό εμείς οι κομμουνιστές, καθώς και πολλοί άλλοι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς, Εκκλησία, ερευνητές κλπ. συμφωνούμε ότι η ειρήνη είναι δυνατόν να επιτευχθεί, μόνον εφόσον η κυβέρνηση, η ολιγαρχία διατίθεται να προχωρήσει σε παραχωρήσεις, σ’ όλα τα επίπεδα.».

     Πρόκειται για μια ιδεολογική-πολιτική τοποθέτηση πραγματικό «περιβόλι», αποτέλεσμα του εκφυλισμού και της ανοιχτής άρνησης των θεμελιωδών αρχών του επιστημονικού σοσιαλισμού από μέρους του κ. Σεδάνο και των ομοίων του. Προσέξτε με τι χαρακτηριστική άνεση ο ψευτοκομμουνιστής «μεταβαπτίζει» τον επαναστατικό αγώνα, για τον οποίο ο ίδιος μας μίλησε πρωτύτερα και τον «αφορίζει» σαν μια σύγκρουση που φέρνει «το θάνατο, την ορφάνια και τη δυστυχία»! Εν ονόματι του γενικού εξορκισμού της έννοιας «σύγκρουση και πόλεμος», ο κ. Σεδάνο ξορκίζει τη λαϊκή επανάσταση. Εν ονόματι της ειρήνης και του ανθρωπισμού, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί συνυπεύθυνους για τη δυστυχία και το θάνατο τους επαναστάτες λαϊκούς αγωνιστές με τα φασιστικά στρατεύματα και τις συμμορίες του καθεστώτος. Γιατί αυτό κάνει, όταν αποσιωπά σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο τη μόνη υπαρκτή αλήθεια: ότι οι επαναστάτες εξαναγκάζονται να πολεμήσουν και να σκοτώσουν στη μάχη, εξαιτίας της ίδιας της κατάστασης που δημιούργησε η ολιγαρχία σε βάρος του λαού. Και ότι, αν οι επαναστάτες τώρα υποχωρήσουν, εν ονόματι της γενικότερης αξίας των αρχών της ειρήνης και του ανθρωπισμού, πολύ σύντομα θα πέσουν κι ίδιοι θύματα των καθεστωτικών μακελάρηδων, που δεν χαμπαρίζουν ούτε από ανθρωπισμό, ούτε από φιλειρηνικό πνεύμα.

    Θαυμάστε, επίσης, πώς ο Σεδάνο έχει αντικαταστήσει το ξεκάθαρο ταξικό κριτήριο του επαναστάτη με τη θολή έννοια του «εθνικού συμφέροντος …όλων των Κολομβιανών»: να μη μας βρει ο 21ος αιώνας να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας οι Κολομβιανοί! Λες και ξαφνικά μέσα σ’ αυτή την υπέροχη κοινωνία διαγράφτηκαν όλες οι ταξικές αντιθέσεις, χάθηκαν, άξαφνα, η ολιγαρχία από τη μια και οι εξαθλιωμένοι προλετάριοι της πόλης και του χωριού από την άλλη, κι όλοι έγιναν …αδέρφια: οι Κολομβιανοί που …προώρισται να βαδίσουν στην εκπλήρωση των …προαιώνιων ιδεωδών και σκοπών του …Έθνους! Υπό την «σώφρονα» και «πατριωτική» ηγεσία της …ολιγαρχίας του πλούτου και των …μεγάλων συμμάχων, λησμόνησε να συμπληρώσει ο κ. Χάιμε! ...

      Αν άλλα διδάσκει η ίδια η αμείλικτη πραγματικότητα της κολομβιανής (και κάθε άλλης κεφαλαιοκρατικής) κοινωνίας, ε! τότε …τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα, σκέφτηκε ο κ. Σεδάνο κι οι συνάδελφοί του ηγέτες του «Κομμουνιστικού» Κόμματος. Σπουδαίοι μαρξιστές οι κύριοι! ... Αλλά αυτή είναι η φυσική κατάντια πολιτικών ηγετών που έγιναν, από επαναστάτες (που ίσως υπήρξαν κάποτε), …ομοϊδεάτες των καρδιναλίων της Μπογκοτά και των μικροαστών πολιτικάντηδων της αράδας, δηλαδή όλων εκείνων που τρέμουν μπροστά στην προοπτική να επικρατήσει η λαϊκή εξουσία. Από κοινού, λοιπόν, το ιερατείο, οι αστοί πολιτικάντηδες και οι έξοχοι «κομμουνιστές», τύπου Σεδάνο, προσπαθούν να στήσουν, εδώ και τώρα, ένα ανάχωμα το οποίο θα ανακόψει τη «λάβα» της επανάστασης, που όρμησε ακάθεκτη από τα βουνά και τη ζούγκλα, για να κάψει το τρισάθλιο καθεστώς της Μπογκοτά! Ευγενές, ανθρωπιστικόν και …χριστιανικόν το «έργο» τους, και άξιος ο …μισθός τους!…

      Αυτή η άθλια στάση των ψευτοκομμουνιστών, τύπου Χάιμε Σεδάνο, υποκρύπτει μια βαθύτερη επιθυμία τους, που γίνεται φανερή μέσα στην ίδια αυτή συνέντευξη. Ο Σεδάνο και οι ομοϊδεάτες του επιθυμούν σφόδρα τη συνδιαλλαγή και τη συμφιλίωση με το καθεστώς της Μπογκοτά, για να λάβουν επιτέλους …το μερίδιο που τους αναλογεί από τη διαχείριση της αστικής πολιτικής εξουσίας στη χώρα. Τέτοιοι «εθνικώς σκεπτόμενοι» και «υπεύθυνοι» πολιτικοί ηγέτες δεν μπορεί να μένουν εσαεί μακριά από την καρέκλα της εξουσίας. Είναι, λοιπόν, όπως φαίνεται, η ώρα να προχωρήσουν στο παζάρεμα με την αστική εξουσία, αν ήδη δεν έχουν ξεκινήσει στο παρασκήνιο τέτοιες διαδικασίες, πράγμα που είναι, κατά τη γνώμη μας, πολύ πιθανό να συμβαίνει. Σαν γνήσιοι καιροσκόποι οι Σεδάνο φαίνονται έτοιμοι να εξαργυρώσουν το κύρος που έχουν αποκτήσει ως στελέχη του λαϊκού κινήματος.

      Αντί να σαλπίσουν την αποφασιστική έφοδο, επιζητούν …ειρηνευτικές συνομιλίες, επιδιώκοντας από το καθεστώς μόνον ορισμένες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, που θα εκτονώσουν την επανάσταση μέσα στο πλαίσιο του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Το πρόβλημα για τους Σεδάνο είναι ότι σ’ αυτή τη φάση η αστική κυβέρνηση Σαμπέρ δεν έχει τη δυνατότητα να τους κάνει τα …χατίρια, χωρίς «να της δώσουν …δρόμο» οι πλουτοκράτες της Κολομβίας και οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές:

      «Η κυβέρνηση προσπάθησε να πετύχει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει στα πεδία των μαχών.» εξηγεί ο κ. Χάιμε και συνεχίζει:

    « Προσπάθησε με κάθε τρόπο, ώστε ένα αντάρτικο κίνημα λαϊκού επαναστατικού χαρακτήρα, που αναπτύσσεται, να φτάσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, να απογυμνωθεί από το πρόγραμμα και την ιδεολογία το, να παραδώσει τα όπλα με αντάλλαγμα ελάχιστες και ασήμαντες μεταρρυθμίσεις, που δεν φτάνουν ως την ουσία των πολιτικών προβλημάτων που γέννησαν το αντάρτικο στην Κολομβία.».

      Δίκαιο έχετε, κύριε Χάιμε Σεδάνο! Δεν μας εξηγείτε, όμως, τι γυρεύετε εν τοιαύτη περιπτώσει εσείς σε ένα τέτοιο τραπέζι διαπραγματεύσεων; Ποιος συμβιβασμός μπορεί πια να χωρέσει ανάμεσα σ’ έναν εξεγερμένο λαό και μια κλίκα εκμεταλλευτών-δολοφόνων, η οποία βαδίζει προς την αναπότρεπτη συντριβή; Κι αφού ξέρετε που το πάει το πάει το καθεστώς και τι επιδιώκει σ’ αυτό το τραπέζι, τότε πώς έχετε το θράσος να πλησιάζετε τέτοια τραπέζια και -από την άλλη- να σπέρνετε την αυταπάτη στον εξεγερμένο λαό, ότι το καθεστώς είναι ικανό να εφαρμόσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις που να λύνουν τα κοινωνικά προβλήματα; Γιατί διαδίδετε την άθλια αυταπάτη, ότι είναι ποτέ δυνατόν η ολιγαρχία και το καθεστώς της ν’ αλλάξουν πολιτική «να δημιουργήσουν τις συνθήκες για μια νέα χώρα, να σταματήσουν την πολιτική βία ενάντια στο λαό, να αλλάξουν το βαθιά αντιλαϊκό οικονομικό μοντέλο, ώστε να επιτευχθεί η ειρήνη στην Κολομβία»; Μα εάν το καθεστώς είχε τέτοιες προθέσεις και δυνατότητες, δεν θα ήταν ο εαυτός του1 Θα έπασχε από …διχασμό προσωπικότητας και, όπως καλά γνωρίζετε, κύριε Σεδάνο, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με καμιά ολιγαρχία του πλούτου και με κανένα καθεστώς της, ούτε καν με το …κολομβιανό! Οι σιδερένιοι αμείλικτοι οικονομικοί νόμοι του καπιταλισμού δεν αφήνουν τη δυνατότητα σε κανέναν Σαμπέρ να βγει έξω από τα όριά τους. Μόνο η επανάσταση μπορεί να τσακίσει αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο και να επιτρέψει την αναίρεση των αιτιών «που γέννησαν το αντάρτικο στην Κολομβία», κύριε Σεδάνο.       Γι’ αυτό άλλωστε ξέσπασε η επανάσταση και δεν πρόκειται να κοπάσει ως τη στιγμή που θα εκπληρώσει τους στόχους της.

      Συμβιβασμός με το καθεστώς, στη φάση που βρίσκεται πλέον η επαναστατική διαδικασία στην Κολομβία, θα σήμαινε σίγουρο πισωγύρισμα για την επανάσταση και αναστολή του έργου της, προσωρινή βέβαια, αλλά τελείως άσκοπη υποχώρηση. Θα έδινε μια βαθιά ανάσα ζωής στην εκμεταλλευτική ολιγαρχία και στο καθεστώς της, θα σήμαινε υπονόμευση του λατινοαμερικάνικου και του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και βοήθεια στον παγκόσμιο καπιταλισμό, τον κοινό εχθρό όλων των επαναστατών. Αν αυτό επιδιώκουν οι διάφοροι Σεδάνο, τότε το κολομβιανό και το διεθνές επαναστατικό κίνημα πρέπει τώρα να βγάλει τα συμπεράσματά του και να ξεκαθαρίσει τις γραμμές του από δαύτους. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα, θα θρηνήσουν οι επαναστάτες την ήττα τους. Και επειδή στους επαναστάτες δεν ταιριάζουν οι θρήνοι, θα αναγκαστούν πάλι-εξαρχής- να ξεκινήσουν την ένοπλη πάλη. Τότε όμως το καθεστώς θα ’χει καταφέρει να δυναμώσει για τα καλά και να δίνει τη μάχη από καλύτερες θέσεις. Σίγουρα θα φροντίσουν γι’ αυτό ο κ. Χάιμε Σεδάνο και η παρέα του, που θα έχουν, στο μεταξύ, «τρυπώσει» στη βουλή, στη γερουσία, στους δήμους και –γιατί όχι;- θα έχουν βρει ένα στασίδι σε ένα άλλο …κυβερνητικό σχήμα της …ίδιας αυτής …ολιγαρχίας!

     Αυτή είναι η «αιώνια μοίρα» των επαναστατών από τη μια και των καιροσκόπων από την άλλη. Η επαναστατική πράξη, και μάλιστα στην κρίσιμη ώρα, αποτελεί τη λυδία λίθο, όπου κρίνεται η ποιότητα του καθενός, όπου ξεχωρίζει ο αληθινός επαναστάτης από τον κάλπικο, όπου αναδεικνύονται στον ένα πόλο οι Φιντέλ Κάστρο και οι Τσε Γκεβάρα, ενώ στον άλλο οι …Μόνχε και τα σύγχρονα αντίγραφά τους στην Κολομβία, ο κ. Σεδάνο και οι όμοιοί του. (Τι σύμπτωση, αληθινά, τα αποκαλυπτήρια του Σεδάνο στην Κολομβία να γίνονται ακριβώς τριάντα χρόνια μετά το ξεσκέπασμα εκείνου του ανεκδιήγητου Μάριο Μόνχε, Γραμματέα του Κ.Κ. Βολιβίας, ο οποίος υπονόμευσε ανοιχτά το θρυλικό Τσε Γκεβάρα, οδηγώντας το αντάρτικο κίνημα στην ήττα… Βλέπετε, η αντεπαναστατική ουσία του αναθεωρητισμού και του καιροσκοπισμού παραμένει αναλλοίωτη σ’ ολόκληρη την υφήλιο, όσα χρόνια κι αν διαβούν.)

Οι επαναστάτες σ’ όλο τον κόσμο, μαζί και στη Ελλάδα, έχουν κρίση και θα κρίνουν όπως πρέπει. Αρκεί να το κάνουν έγκαιρα.

      Οι Έλληνες κομμουνιστές πάντα έλεγαν πως η μελέτη του «Ριζοσπάστη» προσφέρει σπουδαία διδάγματα στην εργατική τάξη και σ’ όλο τον εργαζόμενο λαό. Διόλου δε θα διαφωνήσουμε μ’ αυτή την εκτίμηση. Αποδείχτηκε περίτρανα και από τη συνέντευξη του κ. Σεδάνο, που αναλύσαμε. Μια μόνο επισήμανση θα θέλαμε να κάνουμε προς την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Όπως καλά γνωρίζουν οι σύντροφοι, μια σοφή παροιμία του λαού μας λέει: «δείξε μου το φίλο σου, για να σου πω ποιος είσαι!». Ελπίζουμε ότι και οι ίδιοι, διαβάζοντας τα αποφθέγματα του κ. Χάιμε Σεδάνο, θα πρέπει να έβγαλαν τα σωστά συμπεράσματα. Μένει να το δείξουν στην πράξη με τη μελλοντική τους στάση έναντι του «κομμουνιστή» αυτού και των ομοϊδεατών του. Εκτός κι αν …ισχύει στην περίπτωσή τους η παροιμία που προαναφέραμε! Δεν θα θέλαμε ποτέ να πιστέψουμε κάτι τέτοιο για την Αλέκα Παπαρήγα και τους άλλους συντρόφους.

    Πάντως σε κάθε περίπτωση, η πράξη θα δείξει και «η ζωή θ’ αποφασίσει»!

Βόλος, 29 του Νοέμβρη 1997

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
 

    (Στάλθηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα "Το ποντίκι", με σκοπό να δημοσιευτεί και να προβληματίσει. Δυστυχώς, το πέταξαν στα σκουπίδια χωρίς καμιά δικαιολογία ή απάντηση...

     Με τις σημερινές δραματικές εξελίξεις στην Κολομβία φτάσαμε στο σημείο εκείνο που κυριολεκτικά το απευχόμουν με όλες μου τις δυνάμεις: Αφού για ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα το αντάρτικο κίνημα της Κολομβίας μπλέχτηκε σε ατέρμονες και άσκοπες διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του Σαμπέρ και του Παστράνα, που τον διαδέχτηκε, έχασε την ευκαιρία της αποφασιστικής τελικής εφόδου, έδωσε την ευκαιρία στον αντίπαλο να ανασυγκροτηθεί και με την πλήρη υποστήριξη του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού να δυναμώσει και να περάσει σε αντεπίθεση. Ο αρχιφασίστας Μπους έριξε πολύ χρήμα και άφθονο εξοπλισμό στο κολομβιανό αντιλαϊκό καθεστώς και τοποθέτησε στη θέση του επικεφαλής έναν αιμοσταγή, αδίστακτο δολοφόνο ολκής, τον Αλμπέρτο Ουρίμπε. Κρατικοί και παρακρατικοί δολοφόνοι πέρασαν σε ανελέητη επιχείρηση εκκαθάρισης των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC) και κάθε επαναστατικής ή ριζοσπαστικής φωνής στη χώρα.

   Οι Γιάνκηδες δολοφόνοι βιάζονται ιδιαίτερα να εξολοθρέψουν το κολομβιανό επαναστατικό κίνημα, καθώς τα τελευταία χρόνια οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική κλόνισαν την κυριαρχία των ΗΠΑ και δημιούργησαν ένα μέτωπο κυβερνήσεων με αντιιμπεριαλιστικό -ως ένα βαθμό- χαρακτήρα, στηριγμένους σε τεράστια λαϊκά κινήματα, τα οποία βλέπουν στις πολιτικές ανατροπές που συντελούνται στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, το Εκουαδόρ κλπ, την αρχή μιας επαναστατικής διαδικασίας που μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

    Την ίδια, λοιπόν στιγμή που φουντώνει η αριστερή κατεύθυνση στις γειτονικές χώρες, στην Κολομβία οι επαναστάτες όχι μόνο έχασαν έδαφος από την επίθεση του εχθρού, αλλά ταυτόχρονα, πολλά στελέχη του κινήματος έχουν πέσει θύματα δολοφονικών επιθέσεων, ακόμα και με τις πιο μπαμπέσικες μεθόδους. Πριν λίγους μήνες ο Ραούλ Ρέγιες, επικεφαλής των διαπραγματευτών των FARC και πολύ σύντροφοί του δολοφονήθηκαν στα σύνορα του Εκουαδόρ, από καθεστωτικούς φονιάδες που παρουσιάστηκαν ως δυνάμεις του Ερυθρού Σταυρού (ή του ΟΗΕ· δεν θυμάμαι καλά!). Μέσα στην Κολομβία δολοφονείται ανελέητα οποιοσδήποτε θεωρηθεί ύποπτος ή ενοχλητικός, και το καθεστώς κάνει ότι δεν ξέρει τίποτα για τους γνωστούς-αγνώστους "Σουρλαίους και Μαγγανάδες" που το ίδιο έχει εξαπολύσει.

    Όχι μόνο δεν γίνεται πια λόγος για ...ειρηνευτικές διαδικασίες, αλλά εκατοντάδες κομμουνιστές και συνδικαλιστές βρίσκονται καθημερινά υπό διαρκή διωγμό και ζουν σε συνθήκες ουσιαστικής -αν και ανεπίσημης- παρανομίας. Το ίδιο το στελεχικό δυναμικό του ΚΚ Κολομβίας πληρώνει καθημερινά βαρύ φόρο αίματος. Η προσπάθεια των ΗΠΑ σήμερα αποσκοπεί στη μετατροπή της Κολομβίας σε μια τεράστια βορειοαμερικάνικη στρατιωτική και πολιτική βάση για να χτυπηθούν οι ριζοσπαστικές πολιτικές αλλαγές σε όλες τις άλλες χώρες της περιοχής.     Ακόμα και τώρα που ο ιμπεριαλισμός άλλαξε τη βιτρίνα του, και στη θέση του αιμοσταγούς δολοφόνου Μπους τοποθέτησε τον "διαλλακτικό" Ομπάμα, η πολιτική του στην Κολομβία παραμένει αμετάβλητη... Τα συμπεράσματα δικά σας!!!

Ν. Π.
2009
)

 

 

Από το βιβλίο του συν. Ν.Π. "Πολιτικά Κείμενα, 1989-2009"


Αποτέλεσμα εικόνας για farc women 

 Ένα υστερόγραφο της 24ης του Νοέμβρη 2016:
  Αντί άλλων σχολίων, σας παραθέτουμε το παρακάτω απόαπασμα από το σημερινό ρεπορτάζ του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, σελ. 18, σχετικά με τις εξελίξεις στην Κολομβία:
  "Οι δολοφονίες αγωνιστών συνεχίζονται

    Παρά τη συμφωνία που έγινε, οι FARC με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο της χώρας καταγγέλλουν ότι έχουν πολλαπλασιαστεί οι δολοφονίες αγωνιστών στελεχών οργανώσεων του λαϊκού κινήματος από τάγματα θανάτου παραστρατιωτικών και μεγαλογαιοκτημόνων. Χαρακτηριστικά, μόνο τον τελευταίο χρόνο έχουν δολοφονηθεί πάνω από 200 αγωνιστές. Την τελευταία βδομάδα έχουν γίνει 6 δολοφονίες στελεχών εργατικών και αγροτικών συνδικάτων και απόπειρες εναντίον άλλων 5 αγωνιστών."

   Κανονική "Βάρκιζα", δηλαδή, αγαπητοί φίλοι...
   Φανταστείτε τι θα επακολουθήσει την κατάθεση των αντάρτικων όπλων...
                                                                       Η sispirosi.gr



 

 


 

 

 

 

 




 
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση