αρχική σελίδα κοινωνία Έχουν το δικό τους σχέδιο; Ας προτάξουμε το δικό μας κι ας βγούμε τώρα στους δρόμους του αγώνα!

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Έχουν το δικό τους σχέδιο; Ας προτάξουμε το δικό μας κι ας βγούμε τώρα στους δρόμους του αγώνα! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την κοινωνία
Συντάχθηκε απο τον/την Από Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Σωματεία Εργαζομένων (με επισήμανση και σχόλια της ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ μας ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ)   
Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016 10:05

 

    Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΜΕ
   Με την παρακάτω έκκλησή τους προς την εργατική τάξη, την οποία και δημοσιεύουμε σήμερα,  μια σειρά από Εργατικά  Κέντρα, Ομοσπονδίες Εργαζομένων  και πρωτοβάθμια συνδικάτα από κάθε γωνιά της Ελλάδας αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να οργανωθεί το μέτωπο αντίστασης και πάλης των εργαζομένων για τη διεκδίκηση των απωλειών σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις και κυρίως για την κατάργηση των αντεργατικών νόμων που περιορίζουν ή καταργούν τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας(ΣΣΕ).
   Το κείμενο της έκκλησης αυτής, που δημοσιεύεται επίσης στον «Κυριακάτικο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της 10ης του Ιούλη 2016, είναι το εξής:

    «Οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία κι απευθυνόμαστε σε όλα τα σωματεία, σε όλους τους εργαζόμενους, να οργανώσουμε με τόλμη, το μεγάλο μέτωπο αγώνα για τη διεκδίκηση των απωλειών που είχαμε σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις και κυρίως την κατάργηση των αντεργατικών νόμων που περιορίζουν ή καταργούν τις ΣΣΕ.

Οι απώλειές μας είναι μεγάλες. Συνυπολογίζοντας όλους τους παράγοντες, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως οι συνολικές απώλειες στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων φθάνουν ή και προσεγγίζουν το 50% την περίοδο της κρίσης. Η επίθεση στον κατώτατο μισθό είχε ως αποτέλεσμα οι αποδοχές το 2014 να είναι χαμηλότερες ακόμα και από τα κατώτατα όρια των αρχών της δεκαετίας του 1990.

  Απευθύνουμε κάλεσμα συμπόρευσης κι αγώνα για να διαμορφώσουμε τους όρους αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος ενιαία, κατά κλάδο, πανελλαδικά. Να αγωνιστούμε μαχητικά, ανυποχώρητα, κανένας να μη δουλεύει χωρίς Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα.

Κανένας κλάδος μόνος του, κανένα σωματείο μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ενιαία κι οργανωμένη επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας.

  Χρειάζεται να δυναμώσει η ενότητα των γραμμών της εργατικής τάξης, η οργάνωσή της στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους. Με κέντρο δράσης και πάλης κάθε χώρο δουλειάς με βελτίωση της λειτουργίας των Σωματείων, των Επιτροπών Αγώνα, να συγκεντρώσουμε και προετοιμάσουμε δυνάμεις που θα μπουν μπροστά στο απαιτητικό αυτό μέτωπο πάλης. Με ενημέρωση, συσπείρωση και κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων. Με καλή προετοιμασία και συζήτηση για το πλαίσιο διεκδικήσεων, το σχεδιασμό και τις μορφές αγώνα. Με την κοινή δράση να ξεπεράσουμε απόψεις που δε δίνουν διέξοδο, που λένε ότι «τίποτα δεν αλλάζει», «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».

   Όσο κι αν είναι δύσκολη η κατάσταση, πολλά μπορούν να γίνουν, αν αποφασίσουμε να δείξουμε την πραγματική δύναμή μας. Αυτήν τη στιγμή, αυτό που χρειάζεται είναι η οργάνωση του αγώνα και όχι οι «κοινωνικοί διάλογοι» που στήνουν η κυβέρνηση και οι ενώσεις των εργοδοτών για να μας παγιδεύσουν και αυτοί να συνεχίζουν να κλιμακώνουν την επίθεση σε βάρος της τάξης μας. Δική μας ευθύνη είναι να δυναμώσουμε την κοινή δράση και τη συμμαχία με όλο τον εργαζόμενο λαό που στενάζει, στις πόλεις και τα χωριά, όπως κι εμείς, κάτω από τον ίδιο ζυγό των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των εφοπλιστών.

Δώσαμε μάχες, έχουμε πείρα

   Σε κάθε κλάδο, σε κάθε σωματείο και χώρο δουλειάς υπάρχουν δυνατότητες, δυνάμεις πρωτοπόρες και τίμιες που δεν παρασύρονται από τις σειρήνες της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, δυνάμεις με θέληση και ικανότητα να ηγηθούν στην οργάνωση της πάλης.

   Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, συνολικά ο εργαζόμενος λαός έδωσαν το προηγούμενο διάστημα πολύ σημαντικές μάχες απέναντι σε εργοδοσία - κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ, με κύριο μέτωπο τον αντιασφαλιστικό σχεδιασμό και τους βάρβαρους νόμους τους.

  Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα, χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ μαζί με πολλά άλλα σωματεία δώσαμε πολύμορφους αγώνες, με θέσεις που στήριζαν τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα έδειχναν τις αιτίες και το ποιος πρέπει να πληρώσει.

   Με τις μεγάλες απεργίες, τα συλλαλητήρια, τα μπλόκα των αγροτών, με πρωτοβουλία και σχέδιο, το κίνημα έδειξε ότι είναι όρθιο, ζωντανό, μαχητικό, παρά τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές από τους ανθρώπους της εργοδοσίας και των κυβερνητικών κομμάτων. Μπορεί να ανασυνταχθεί, να γίνει δυνατό και ρωμαλέο, να φτάσει σε σημείο να ταρακουνά κυβερνήσεις και τα αφεντικά τους, να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους, τη βαρβαρότητά τους, να διεκδικήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

   Αυτήν ακριβώς την προοπτική έχουμε καθήκον να ενισχύσουμε, να οργανώσουμε με τη στάση και τη δράση μας, τη συμμετοχή μας. Με αυτούς τους αγώνες καταφέραμε:

  • Να αποκαλύψουμε την αντιλαϊκή πολιτική πλατιά στο λαό, να εμποδίσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να νομιμοποιήσουν τα μέτρα στη λαϊκή συνείδηση.
  • Εμποδίσαμε την εργοδοσία και τα κόμματά της να κάνουν τους εργαζόμενους συμμέτοχους στην εφαρμογή της πολιτικής τους.
  • Οι αγώνες ενίσχυσαν τα βήματα ενότητας και συμμαχίας των εργατών με τα λαϊκά στρώματα, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους αγρότες.
  • Δημιουργήσαμε προϋποθέσεις για τη συνέχεια, με δεδομένο ότι η αναμέτρηση με την πολιτική του κεφαλαίου απαιτεί αγώνες με συνέχεια, επιμονή και ταξική συνέπεια, με εναλλαγή και διαρκή προσαρμογή των μορφών πάλης.

   Τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα δεν πρέπει να μας ικανοποιούν. Μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα.

Έχουν το δικό τους σχέδιο, να προτάξουμε το δικό μας

   Η νομοθέτηση του «κόφτη» και το νέο κύμα φορολεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, αμέσως μετά την «ταφόπλακα» στην Κοινωνική Ασφάλιση, αποδεικνύει πως η επίθεση δεν έχει τέλος αν δεν τη σταματήσουμε εμείς. Την ίδια στιγμή που η εργατική - λαϊκή οικογένεια ματώνει καθημερινά, το κεφάλαιο απολαμβάνει νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές, παίρνει ζεστό χρήμα από τον νέο αναπτυξιακό νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Η καπιταλιστική εργοδοσία επιδοτείται με εκατομμύρια, της χαρίζονται χρέη εκατομμυρίων που είναι το δικό μας αίμα, οι τεράστιες απώλειες στο εργατικό εισόδημα, στις κοινωνικές παροχές.

  Η «ανάπτυξη», που ευαγγελίζονται κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ, ΣΕΒ, εφοπλιστές και τραπεζίτες, θα ποτιστεί με το αίμα των παιδιών της εργατικής τάξης, που καταδικάζονται στην ανεργία, στη φθηνή εργασία και τη δουλειά - λάστιχο!    Η εργοδοσία τσακίζει ό,τι έχει απομείνει από ΣΣΕ και προωθεί νέες απαράδεκτες συμφωνίες με όχημα τις ενώσεις προσώπων. Ο ΣΕΒ, ανοιχτά πλέον, απαιτεί να καταργηθούν όλα τα επιδόματα (13ος - 14ος μισθός), να έρθει νέος νόμος που θα περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία και τη συνδικαλιστική δράση.

  Έχουν δηλαδή το δικό τους σχέδιο με στόχο την παραπέρα μείωση των μισθών, των μεροκάματων, των κοινωνικών παροχών. Διακηρυγμένο στόχο έχουν να κατεβάσουν το μέσο μισθό ακόμα περισσότερο, καθώς και τον κατώτερο μισθό.

  Η εργατική τάξη χρειάζεται το δικό της σχέδιο όχι μόνο για να αποκρούσει τη νέα επίθεση, αλλά για να διεκδικήσει τις τεράστιες απώλειες που είχε με γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες της!

Δε συμβιβαζόμαστε με μισθούς πείνας, με δουλειά χωρίς δικαιώματα.

   Οι ανάγκες της εργατικής τάξης σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με τους στόχους της μεγαλοεργοδοσίας για ανταγωνιστικότητα, κερδοφορία, ανάκαμψη κερδών. Οι εχθροί της τάξης μας προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, για να υποχωρήσουμε από τις δίκαιες διεκδικήσεις μας.

   Καμία υποχώρηση δεν βοήθησε. Κάθε υποχώρηση έκανε πιο επιθετική την εργοδοσία. Έτσι φτάσαμε μέχρι εδώ! Δε δεχόμαστε να δουλεύουμε για ένα ξεροκόμματο, όταν εμείς παράγουμε όλο τον πλούτο. Για την εργατική τάξη δεν υπάρχει καμία ελπίδα ακόμη όταν έρθει η όποια ανάκαμψη κερδών, αν δεν οργανώσει τον αγώνα της.

  Γνωρίζουμε καλά ότι οι εκμεταλλευτές μας έχουν εξοπλιστεί από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων με ισχυρό αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο. Τα κόμματα που ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο στηρίζουν την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, αποτελούν ισχυρό μαύρο μέτωπο απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό.

Ανίκητοι δεν είναι! Φαίνονται ανίκητοι, γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν δοκιμάσει την τεράστια δύναμή τους.

Ενιαίο και σταθερό μέτωπο αγώνα

   Δυναμώνουμε την πάλη μας για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Διεκδικούμε την κάλυψη των απωλειών μας, όλα όσα μας έκλεψαν, μας αφαίρεσαν, όλα όσα είναι δικαίωμά μας με βάση τον πλούτο που παράγουμε και τις σύγχρονες ανάγκες μας. Προτείνουμε να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε το παρακάτω πλαίσιο πάλης:

  • Να διεκδικήσουμε την επαναφορά του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την κατάργηση του αντεργατικού πλαισίου για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και την επαναφορά των κλαδικών συλλογικών διαπραγματεύσεων. Τα δικαιώματά μας, ο κλεμμένος ιδρώτας και το αίμα μας δεν είναι περασμένα - ξεχασμένα.
  • Ν' απαιτήσουμε την κατάργηση του νέου μισθολογίου και της αντιδραστικής αξιολόγησης στο Δημόσιο, την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, την κάλυψη των απωλειών των δημοσίων υπαλλήλων.
  • Να διεκδικήσουμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς, με κριτήριο τις τεράστιες απώλειες στο εργατικό εισόδημα σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.
  • Να διεκδικήσουμε την επαναφορά των κομμένων συντάξεων και επιδομάτων.
  • Να διεκδικήσουμε την προστασία των ανέργων με αύξηση του επιδόματος ανεργίας.
  • Να μπει φρένο στη φοροληστεία των εργαζομένων.
  • Να πληρώσουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές.

   Με βάση αυτό το καταρχήν πλαίσιο, κάθε κλάδος, κάθε σωματείο να αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης στον ενιαίο, κοινό αγώνα της εργατικής τάξης. Στους δρόμους του αγώνα θα κριθούμε όλοι και μπορούμε να συναντηθούμε διαμορφώνοντας ένα ενιαίο και σταθερό μέτωπο αγώνα.»

Την έκκληση αυτή μέχρι στιγμής υπογράφουν:
 

Α. Τα Εργατικά Κέντρα:

Αγρινίου

Αμαλιάδας

Άρτας

Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου

Ζακύνθου

Θεσπρωτίας

Ιωαννίνων

Κεφαλονιάς – Ιθάκης

Λάρισας

Λαυρίου

Λέσβου

Λευκάδας

Νάουσας

Σάμου

Φωκίδας

 

Β. Οι Ομοσπονδίες Εργαζομένων:

Γάλακτος - Τροφίμων – Ποτών

Εμφιαλωμένων Ποτών

Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού – Δέρματος

Λογιστών

Οικοδόμων

Τύπου και Βιομηχανίας Χάρτου

Φαρμακευτικών και Συναφών Επαγγελμάτων

 

Γ.  Τα Σωματεία εργαζομένων:

«ΑΛΚΟΤ»

«Αθηναϊκής Ζυθοποιίας - ΑΜΣΤΕΛ»

«ΒΙΟΚΟΤ»

Βιομηχανίας Γάλακτος Ξάνθης «Ροδόπη ΑΕ»

Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Αργολίδας

Γάλακτος - Τροφίμων Αττικής

Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Ιωαννίνων

Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Λάρισας

Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Φθιώτιδας

Διαλογής Φρούτων και Λαχανικών Νάουσας

«ΕΒΓΑ»

«ΕΛΙΖΑ»

Επιχειρήσεων Παραγωγής Επισιτιστικών Προϊόντων Κεντρικής Μακεδονίας

Εργοστασίου Γάλακτος της «ΔΕΛΤΑ» στο Πλατύ Ημαθίας

Παρασκευής και Συσκευασίας Ειδών Ζαχαροπλαστικής Χανίων

«PEPSICO - HBH» Αθήνας

Πτηνοτροφικών Επιχειρήσεων «Λειβαδίτης» - «Ζούρας»

«TASTY FOODS»

Τροφίμων - Ποτών Αχαΐας

Τροφίμων - Ποτών Εύβοιας – Βοιωτίας

«ΦΑΓΕ»
 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

   Η sispirosi.gr,  έχοντας απόλυτη συναίσθηση της κρισιμότητας των στιγμών και των μεγάλων κινδύνων που επικρέμονται πάνω στα στοιχειώδη πλέον δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων της χώρας μας, νιώθει την ανάγκη να πει ένα μεγάλο «μπράβο από βάθους καρδιάς!» στις παραπάνω συνδικαλιστικές οργανώσεις για την πρωτοβουλία τους, και να επισημάνει βέβαια το γεγονός ότι αυτές σήμερα βρίσκονται ούτως ή άλλως στην πρωτοπορία του εργατικού-λαϊκού αγώνα στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή εκεί πλειοψηφούν και καθοδηγούν οι συνεπείς ταξικές δυνάμεις, με μπροστάρηδες τους Κομμουνιστές.

   Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο στην εργατική τάξη και στο λαό μας, τη στιγμή κατά την οποία οι ντόπιοι καπιταλιστές και η κυβέρνησή τους βρήκαν τη … χρυσή ευκαιρία που ζητούσαν στις ιταμές αντεργατικές-αντιλαϊκές ντιρεχτίβες των ξένων ιμπεριαλιστών πατρώνων τους, των δανειστών και επικυρίαρχων αυτής της χώρας την οποία ξεπούλησαν οι ντόπιοι εκμεταλλευτές για να εδραιώσουν τα κέρδη και την εξουσία τους…

   Όλοι οι εργάτες, όλοι οι υπάλληλοι και μαζί τους τα φτωχά και αυτοαπασχολούμενα μεσοστρώματα της πόλης και του χωριού πρέπει  να βρεθούν ξανά, το συντομότερο δυνατόν στην πρώτη γραμμή του οργανωμένου, επίμονου και βαθύτατα συνειδητού κοινωνικού αγώνα, για να αποτραπεί σε πρώτη φάση ο πλήρης εξανδραποδισμός και η δουλοποίησή μας και σε δεύτερη φάση για την κατάκτηση όλων των δικαιωμάτων και των συνθηκών ζωής λευτεριάς και αξιοπρέπειας που ταιριάζουν απόλυτα στους δημιουργούς κάθε υλικής και πνευματικής αξίας στην κοινωνία μας.

   Για το λόγο αυτό απευθύνουμε έκκληση σε όλα τα συνδικάτα, αλλά πάνω απ’ όλα σε όλους τους Έλληνες και αλλοδαπούς-μετανάστες εργάτες να σπεύσουν να στηρίξουν, να προωθήσουν και να διευρύνουν την πρωτοβουλία των πρωτοπόρων ταξικών συνδικάτων που ξεκίνησε. Και να το κάνουμε αυτό όλοι οι τίμιοι και συνεπείς εργαζόμενοι, πέρα από πολιτικές ή άλλες αποχρώσεις, π.χ. πέραν από την όποια επιμέρους διαφορά μπορεί τυχόν να έχει κάποιος με την πολιτική τακτική του ΚΚΕ ή του ΠΑΜΕ. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για όλες τις δυνάμεις εκείνες που θέλουν να λέγονται συνεπείς, ταξικές ή αριστερές.

   Στην ενότητα και πάλη του Λαού μας υπάρχει η μόνη ελπίδα σωτηρίας μας, μέσα στη μαυρίλα που επικρατεί σήμερα και που προοιωνίζεται, αν επικρατήσει ολοκληρωτικά, τον κοινωνικό μεσαίωνα της «ψηφιακής εποχής»…

   Κλείνοντας αυτές μας τις σκέψεις, ενώ η κοινωνική μας πραγματικότητα βουλιάζει μέσα στη φτωχοποίηση, την ανεργία και την καταπάτηση της λευτεριάς μας, ενώ απειλούνται εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις δουλειάς και ενώ η απειλή της πείνας των εργατών γίνεται …«ευκαιρία» στα καπιταλιστικά κοράκια, ντόπια και ξένα,ώστε να …εξαϋλώσουν μέχρις αφανισμού μισθούς, επιδόματα, συλλογικές συμβάσεις και συνδικαλιστικά δικαιώματα, θα σας παραθέσουμε ορισμένα καυτά στοιχεία από το σχετικό ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών. Τα συλλέξαμε από το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» και νομίζουμε ότι είναι ικανά να μας κάνουν όλους μας όχι απλώς να θυμώσουμε, αλλά πάνω απ’ όλα να οργανωθούμε και να ξεσηκωθούμε με μια φωνή με μια γροθιά!

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Α.) Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2014:

   «   …τα χρήματα που πληρώνουν από την τσέπη τους οι ασθενείς (άμεσες πληρωμές) για την Υγεία ξεπερνούν σταθερά τα 5 δισ. ευρώ (5,2 δισ. το 2014, 5,1 δισ. τα έτη 2013 και 2012).

  Από τις έμμεσες πληρωμές των λαϊκών νοικοκυριών, τα ασφαλιστικά ταμεία δαπάνησαν για υπηρεσίες Υγείας 4,6 δισ. ευρώ (από 5,4 δισ. το 2013). Αντίστοιχα, το 2014 οι δαπάνες Υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό ανήλθαν σε 4,2 δισ. ευρώ (από 4,6 δισ. το 2013).

  Δηλαδή, τα λαϊκά στρώματα πληρώνουν - απευθείας και μέσω εισφορών - περισσότερα από τα διπλάσια σε σχέση με αυτά που δαπανά το κράτος για την Υγεία!    Στη συνολική δαπάνη Υγείας το κράτος συμμετέχει κατά 28,4%, τα ασφαλιστικά Ταμεία κατά 31,3% και οι ιδιωτικές πληρωμές αποτελούν το 35,4% των συνολικών δαπανών, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Ή αλλιώς, από το 8,2% του ΑΕΠ συνολικές δαπάνες Υγείας, το 5,8% προέρχεται από απευθείας πληρωμές των ασθενών (3,2%) και από έμμεσες πληρωμές, δηλαδή από τα ασφαλιστικά ταμεία (2,6%).

  Το κράτος συμβάλλει με χρηματοδότηση μόλις στο 2,4% του ΑΕΠ. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, μεγεθύνονται χρόνο με το χρόνο οι τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό  όλων των κλάδων και ειδικοτήτων, που σήμερα ξεπερνούν τις 30.000…»

(Ριζοσπάστης, 7-7-2016, σελ.11)
 

Β.)   Σχετικά με τον κυκεώνα της καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων στις διαβόητες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ, σε όλη την Ελλάδα και με αφορμή τις εξελίξεις στα μάρκετ του «Καρυπίδη» (πρώην «Αρβανιτίδη»):

«… Ο αγώνας μας έδειξε και δείχνει το εξής: Από τη μια είμαστε εμείς και το δίκιο μας, μαζί με τους συναδέλφους από άλλα ταξικά σωματεία, το ΠΑΜΕ, και από την άλλη η εργοδοσία, το κράτος και τα τσιράκια τους, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, που όλοι μαζί έχουν στοιχηθεί στο πλευρό του «Καρυπίδη».

  Δείτε ποιοι είναι αυτοί που τάχτηκαν στο πλευρό του εργοδότη Καρυπίδη, στο δικαστήριο που έγινε στην Αθήνα: Οι αντιδήμαρχοι Νάουσας, Κιλκίς, Αλμυρού, Βέροιας, Πέλλας, ο αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς, ο αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας, το τμήμα Ημαθίας - Πέλλας - Πιερίας του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και το εργοδοτικό επιχειρησιακό σωματείο της Κατερίνης. Μαζί με όλους αυτούς, στήριξη στην εργοδοσία έδωσαν μέχρι και οι μητροπολίτες Δημητριάδος και Βέροιας!

  Η ηγεσία του υπουργείο Εργασίας χρόνια τώρα στήριζε την εταιρεία και έκλεινε τα μάτια στις κατάφωρες παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας. Και όταν δεν μπορούσε πλέον να το κάνει, απλά άλλαζε το νόμο. Στις κατηγορίες της εταιρείας ότι φταίμε οι εργαζόμενοι, ότι οι συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις «διαλύουν τη λειτουργίας της» και ότι οι αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων «ισοδυναμούν με την επιδίωξη του οικονομικού ενταφιασμού της», με τη σιωπή της πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της εταιρείας. Αυτά για να ξέρουμε ποιοι είναι δίπλα μας και ποιοι απέναντί μας...»

  (Από συνέντευξη της συναγωνίστριας Νόπης Μουστακίδου, προέδρου του Πανελλαδικού Σωματείου Εργαζομένων στην επιχείρηση «Καρυπίδης», ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 7-7-2016, σελ. 12, η επισήμανση δική μας.)
 

Γ.) Σχετικά με τις συνθήκες κάτεργου στις οποίες ζουν και εργάζονται πολλοί μαθητευόμενοι και εποχικοί εργάτες του τουριστικού τομέα:

  «…Στην καρδιά της καλοκαιρινής τουριστικής σεζόν, χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι που εργάζονται ως εποχικό προσωπικό, αλλά και σπουδαστές τουριστικών σχολών που κάνουν την πρακτική τους άσκηση, δουλεύουν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Η παροχή διαμονής είναι ευθύνη των εργοδοτών, ωστόσο για τα καταλύματά τους δεν περισσεύει ούτε μισό από τα πολλά ...«αστέρια» των ξενοδοχείων.

  Η εικόνα δεν αφορά μόνο τους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς. Μπορεί να την αντικρίσει κανείς και στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις συνοψίζεται σε ένα «πλάνο», όπως το παρακάτω: Ανάμεσα στον παραλιακό δρόμο και τη θάλασσα, στην περιοχή της Φώκαιας, βρίσκεται το «πεντάστερο» ξενοδοχείο. Στην ιστοσελίδα του υπόσχεται στους πελάτες «τις ανέσεις ενός ξενοδοχείου πόλης σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο», για τις οποίες χρεώνει 200 και 300 ευρώ την κάθε διανυκτέρευση.

  Ακριβώς απέναντι, στην άλλη μεριά του δρόμου, ένα κτίριο μοιάζει με την πρώτη ματιά εγκαταλειμμένο. Με μια δεύτερη πιο κοντινή ματιά φαίνονται ορισμένα σημεία ζωής, κάποια απλωμένα ρούχα, μια - δυο καρέκλες σε ένα μπαλκόνι. Το κτίριο αυτό, που μοιάζει με τρώγλη, «στεγάζει» τους εργαζόμενους, κυρίως εποχικούς, αλλά και δεκάδες σπουδαστές της Σχολής Τουριστικών Επαγγελμάτων του ΟΤΕΚ στην Ανάβυσσο, που κάνουν την πρακτική τους άσκηση στο πολυτελές ξενοδοχείο!»

(ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 7-7-2016, σελ.13.)

  ( Αλήθεια, εδώ στη Σκιάθο, ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί στο ζήτημα της στέγασης των εποχικών εργατών του τουρισμού; Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον ένα τέτοιο ρεπορτάζ!)
 

Δ.) Σχετικά με την καπιταλιστική επιθετικότητα και την ακόρεστη βουλιμία του κεφαλαίου για πάμφτηνη και υποταγμένη εργατική δύναμη:

  «…η εργοδοσία κλιμακώνει την επιθετικότητά της. Το επιβεβαιώνουν οι απολύσεις, η απληρωσιά, οι ατομικές συμβάσεις που επιβάλλει, η κατάπνιξη κάθε εργατικής διεκδίκησης, με όλα τα μέσα και κυρίως οι νέες αξιώσεις σε βάρος των εργατικών συμφερόντων που προβάλλει με κάθε ευκαιρία. Απ' αυτήν την άποψη, η στάση των εργοδοτικών ενώσεων στις διαπραγματεύσεις για τις κλαδικές συμβάσεις είναι αποκαλυπτική για το τι ακριβώς επιδιώκει το κεφάλαιο ενόψει των διαπραγματεύσεων για τα Εργασιακά. (…) Μόλις την προηγούμενη βδομάδα, ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) εξέδωσε άλλη μια απόφαση για τη συλλογική διαφορά μεταξύ των εργοδοτικών οργανώσεων και των εργαζομένων σε βιομηχανίες, βιοτεχνίες και εργαστήρια ζαχαρωδών. Και αυτή η απόφαση αποδεικνύει ότι ο ΟΜΕΔ αποτελεί μηχανισμό περικοπής των εργατικών μισθών και αφαίρεσης εργασιακών δικαιωμάτων. Στη συγκεκριμένη σύμβαση, μιλάμε για μειώσεις στους μισθούς μεγαλύτερες από 20% σε σύγκριση με προηγούμενες συλλογικές συμβάσεις, καθώς και κατάργηση του ανθυγιεινού επιδόματος.(…)Το πρακτικό της απόφασης του ΟΜΕΔ, στο οποίο περιγράφονται οι θέσεις του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών οργανώσεων, είναι εξόχως αποκαλυπτικό.

  Συγκεκριμένα, στο υπόμνημα ΣΕΒ - ΕΒΒΖΕ σημειώνεται μεταξύ άλλων: «Οι επιχειρήσεις παραγωγής ζαχαρωδών προϊόντων, μέλη του ΣΕΒ και της ΕΒΒΖΕ, έχουν προχωρήσει σε μειώσεις μισθών/ημερομισθίων στους ήδη εργαζόμενους στον κλάδο, ενώ οι προσλήψεις εργαζομένων στο διάστημα αυτό πραγματοποιούνται βάσει του νόμιμου νομοθετημένου κατώτατου μισθού/ημερομισθίου (σ.σ. 586 και 511 ευρώ μεικτά). Κατ' επέκταση δεδομένου ότι μια συλλογική ρύθμιση ορίζει τα κατώτατα όρια αμοιβών σε έναν κλάδο, είναι ανάγκη να προσδιοριστούν αυτά τα κατώτατα όρια ρεαλιστικά και σε συσχέτιση με τις σημερινές καταβαλλόμενες αποδοχές που ισχύουν στις επιχειρήσεις (μέλη του ΣΕΒ και της ΕΒΒΖΕ) που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής».

  Από τα παραπάνω, γίνεται καθαρό ότι οι εργοδότες δεν απαιτούν μόνο τη μείωση των μισθών στη συγκεκριμένη κλαδική σύμβαση, αλλά να αλλάξει το ίδιο το περιεχόμενο της κλαδικής σύμβασης, η οποία, όπως λένε, πρέπει να ορίζει «τα κατώτατα όρια σε έναν κλάδο» και όχι το σύνολο των αποδοχών.

  Προβάλλουν, επίσης, την αξίωση ακόμα και αυτά τα κατώτερα όρια μιας κλαδικής σύμβασης να ορίζονται σε συσχέτιση με τα κατώτερα όρια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, δηλαδή να συγκλίνουν με τα κατώτερα όρια που έχουν θεσμοθετηθεί με την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου του 2012 για τον ανειδίκευτο εργάτη και υπάλληλο. Ετσι εννοούν οι εργοδότες το «ρεαλιστικά». Φέρνουν μάλιστα ως πρόσθετο επιχείρημα ότι αυτό πρέπει να γίνει καθώς οι νέες προσλήψεις στον κλάδο έτσι και αλλιώς γίνονται με τον κατώτερο μισθό και το κατώτερο μεροκάματο. Επί της ουσίας, διατυπώνεται η αξίωση ο εισαγωγικός κλαδικός μισθός να μη διαφέρει από τον κατώτερο μισθό της ΕΓΣΣΕ.(…)

  Σχετικά με το αίτημα για επαναφορά των επιδομάτων, ο ΣΕΒ και η ΕΒΒΖΕ επισημαίνουν στο υπόμνημα ότι ρυθμίσεις «που περιείχαν επιδόματα πολυετούς υπηρεσίας (10 τριετίες), επίδομα γάμου, επίδομα τουριστικής εκπαίδευσης και επίδομα ανθυγιεινής εργασίας, θεωρούμε ότι αυξάνουν ιδιαίτερα το μισθολογικό κόστος στις επιχειρήσεις μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων που θα καλύψει μια συλλογική ρύθμιση έναντι των επιχειρήσεων που δεν είναι μέλη τους, εφόσον δεν ισχύει η επέκταση της ισχύος των ΣΣΕ με Υπουργική Απόφαση. Γι' αυτό το λόγο, θεωρούμε ότι θα πρέπει να υπόκειται στην ευχέρεια της επιχείρησης που έχει την οικονομική δυνατότητα ή άλλα κίνητρα, αν κρίνει και μπορεί να καταβάλλει στους εργαζόμενους, ανάλογα με τη θέση και το είδος της εργασίας που παρέχουν. Αντίθετα, στο επίπεδο των κατώτατων αμοιβών τέτοια κίνητρα δεν μπορούν και δεν πρέπει να υπάρχουν».

  Δηλαδή, ο ΣΕΒ και οι άλλες εργοδοτικές οργανώσεις θέτουν ευθέως ζήτημα κατάργησης όλων των επιδομάτων. Επιδιώκουν την κατάργηση των επιδομάτων της προϋπηρεσίας, του γάμου, της ανθυγιεινής εργασίας, των σπουδών και όποιου άλλου επιδόματος προβλέπεται σε σύμβαση. Ζητούν κλαδικές συμβάσεις απογυμνωμένες από κάθε επίδομα.

  Γι’ αυτούς δεν έχουν καμία σημασία ούτε η προϋπηρεσία ούτε οι συνθήκες εργασίας ούτε η εκπαίδευση ούτε βέβαια τα επιπρόσθετα βάρη που έχει ο εργαζόμενος όταν κάνει οικογένεια. Οποιοδήποτε ποσό πάνω από τα κατώτερα όρια της κλαδικής, επαφίεται στη ...μεγαθυμία του εργοδότη «αν κρίνει και μπορεί», όπως προκλητικά διατυπώνεται στο υπόμνημα του ΣΕΒ.

  Όμως, δεν είναι μικρότερης σημασίας η θέση που διατυπώνει ο ΣΕΒ στην τελευταία φράση του πιο πάνω αποσπάσματος, όπου σαφώς δηλώνει ότι στα κατώτατα όρια δεν πρέπει να υπάρχει κανένα επίδομα. Η θέση αυτή, με δεδομένο ότι και η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση καθορίζει τους κατώτερους μισθούς και τα κατώτερα μεροκάματα, υποδηλώνει σαφώς ότι ο ΣΕΒ ανοίγει την πόρτα για την κατάργηση κάθε επιδόματος και στην περίπτωση της ΕΓΣΣΕ. Η απαίτηση είναι προκλητική και αποκαλύπτει την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, που μέχρι τώρα διαβεβαιώνει ότι οι εργοδοτικές οργανώσεις δεν θέτουν ζήτημα για τριετίες στην περίπτωση της ΕΓΣΣΕ. (…)   Από τα σχετικά υπομνήματα του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών ενώσεων, φαίνεται καθαρά ότι βάση για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων με τα συνδικάτα, θεωρούν το σημείο «μηδέν». Δηλαδή, ως προϋπόθεση για την αναβίωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, οι εργοδότες θέτουν το σβήσιμο όλων των δικαιωμάτων που περιλαμβάνονται στις προηγούμενες συμβάσεις.

  Γράφεται χαρακτηριστικά στο πρακτικό του ΟΜΕΔ πως ο ΣΕΒ «επαναλαμβάνει τη θέση ότι η προτεινόμενη συλλογική ρύθμιση αποτελεί πρώτη συλλογική ρύθμιση, εφόσον οι προϊσχύσασες συλλογικές ρυθμίσεις και η μετενέργεια αυτών έχουν λήξει...». Κατά συνέπεια, την όποια επαναφορά των διαπραγματεύσεων, οι εργοδότες την θέλουν να γίνεται σε «λευκό χαρτί».

   Δεν αναγνωρίζουν τίποτα από τις προηγούμενες συλλογικές συμβάσεις και αυτό αφορά και τους μη μισθολογικούς όρους, καθώς, όπως γράφεται στο υπόμνημα, «...οι μη μισθολογικοί όροι των συλλογικών ρυθμίσεων που έληξαν δεν πρέπει να τίθενται εκ νέου ως όροι της προτεινόμενης συλλογικής ρύθμισης και ως παράδειγμα αναγράφεται η χορήγηση ημερών αδείας με αποδοχές πέραν των οριζόμενων κατά περίπτωση από το νόμο».

  Με μια κουβέντα, το κεφάλαιο εμφανίζεται να ζητάει την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στο βαθμό που μ' αυτές θα κατοχυρώνονται στην πράξη όλες οι προηγούμενες ανατροπές σε βάρος της εργατικής τάξης, σβήνοντας από το χάρτη όλες τις συμβάσεις και όποιες κατακτήσεις είχε στο διάβα των προηγούμενων δεκαετιών.    Και αυτό αφορά όχι μόνο τα μισθολογικά, αλλά και τους μη μισθολογικούς όρους.»

(ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 3-7-2016, σελ.12, οι επισημάνσεις δικές μας.)

 

Ε.) Σχετικά με την κατάσταση κτηνώδους εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας στα καπιταλιστικά κάτεργα:

  «Τις σκληρές συνθήκες στις οποίες ζουν και δουλεύουν χιλιάδες μετανάστες εργάτες γης στα κρεμμυδοχώραφα της Θήβας, ανέδειξε το ατύχημα που έγινε πρόσφατα στην περιοχή και προκάλεσε τον τραυματισμό δεκάδων από αυτούς. Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 10 Ιούνη, η καρότσα στην οποία επέβαιναν 30 εργάτες γης, πακιστανικής καταγωγής, στο δρόμο για το χωράφι στα Βάγια Βοιωτίας, ανατράπηκε και οι περισσότεροι από αυτούς τραυματίστηκαν.

  Όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, ο εργοδότης τους και οδηγός του οχήματος, είχε αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα. Οι τραυματίες διακομίστηκαν κατά κύριο λόγο στο νοσοκομείο της Θήβας, ενώ ένας που ήταν πιο σοβαρά, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Αθήνας, με κάταγμα στη γνάθο. Το περιστατικό καταγράφηκε ως «τροχαίο», πρόκειται όμως για καραμπινάτο εργατικό ατύχημα.

  Ο «Ριζοσπάστης» συνάντησε δύο από τους τραυματίες που εξακολουθούν να νοσηλεύονται στη χειρουργική κλινική του νοσοκομείου της Θήβας. Με την πολύτιμη βοήθεια ενός τρίτου, που ανέλαβε τη διερμηνεία στη συζήτηση, μιλήσαμε για τις συνθήκες δουλειάς τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ο ένας από τους δύο, 50 χρόνων, έχει τραυματιστεί στο χέρι, ενώ ο άλλος νοσηλεύεται με κατάγματα στα δύο του πόδια και δεν ξέρει πότε θα αναρρώσει για να επιστρέψει στη δουλειά.

  Στην περιοχή της Θήβας καλλιεργείται περίπου το 70% της συνολικής παραγωγής κρεμμυδιού. Η συγκομιδή του γίνεται με τα χέρια και σ' αυτήν απασχολούνται κάθε χρόνο χιλιάδες εργάτες γης, κυρίως Πακιστανοί και Ινδοί. Το ανειδίκευτο αυτό εργατικό δυναμικό, το προμηθεύονται οι παραγωγοί από εργολάβους, που συνήθως είναι ομοεθνείς τους. Αυτήν την περίοδο, τελειώνει η συγκομιδή του χειμωνιάτικου ξερού κρεμμυδιού και σε δύο περίπου μήνες θα ξεκινήσει το μάζεμα του καλοκαιρινού.

  Ο συνολικός αριθμός των μεταναστών εργατών γης είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Οι περισσότεροι δεν έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα, ζουν διάσπαρτοι στα χωριά της περιοχής, σε Ελεώνα, Άρμα, Βάγια, στην πόλη της Θήβας, σε αποθήκες και παραπήγματα δίπλα στις καλλιέργειες. Με βάση, πάντως, όσα λένε κάτοικοι της περιοχής, αλλά και οι ίδιοι οι εργάτες στα χωράφια, στην περιοχή ζουν και δουλεύουν τουλάχιστον 2.000 μετανάστες.

  Όπως περιγράφουν οι δυο τραυματίες, που συναντήσαμε στο νοσοκομείο της Θήβας, η δουλειά ξεκινά νωρίς το πρωί, με τους εργάτες να φορτώνονται κατά δεκάδες σε καρότσες και να μεταφέρονται στα χωράφια. Εκεί δουλεύουν μέχρι αργά το απόγευμα. Η μέρα τους τελειώνει μετά από 10, ακόμα και 12 ώρες δουλειάς, οι μισές τουλάχιστον από τις οποίες κυλούν κάτω από τον καυτό ήλιο και πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

  Όσο για το μεροκάματο, αυτό κυμαίνεται στα 20 ευρώ. Οι ίδιοι, όπως λένε, πληρώνονται 23 ευρώ τη μέρα. Δεν λείπουν όμως και οι περιπτώσεις που η βαριά αυτή δουλειά πληρώνεται λιγότερο ή τα μεροκάματα αργούν πολύ να φτάσουν στα χέρια τους, ενώ στο ποσό που δίνουν οι παραγωγοί περιλαμβάνεται και η προμήθεια του εργολάβου…»

(ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 23-6-2016.σελ. 12).

 

   Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε  άλλο σε παραδείγματα, αγαπητοί αναγνώστες. Η κοινωνική πραγματικότητα βοά. Όσο δεν αντιπαλεύουμε την υποδούλωση τόσο θα επιταχύνουμε τις συνθήκες του εξανδραποδισμού μας. Η Λευτεριά δεν χαρίζεται από κανέναν. Καταχτιέται με κοινωνικούς αγώνες, που κορύφωσή τους είναι η επανάσταση και η κατάχτηση της εξουσίας από τον ίδιο τον εργαζόμενο Λαό.

  Τα υπόλοιπα είναι πλέον ασύγγνωστες αυταπάτες περί «κοινωνικού εταιρισμού», «κοινωνικής ειρήνης» και λοιπά ναρκωτικά της συνείδησης, για να διαιωνίζρται η κοινωνική σκλαβιά…

  Πράξατε λοιπόν τα δέοντα, χωρίς καμιά άλλη καθυστέρηση!

Η Συντακτική Επιτροπή της sispirosi.gr

11-7-2016.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΜΕ 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση