αρχική σελίδα βιβλιοθήκη Ιδεολογικοπολιτικές αναφορές-διαπιστώσεις και κριτικά σχόλια (ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ)
Ιδεολογικοπολιτικές αναφορές-διαπιστώσεις και κριτικά σχόλια (ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ) PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Νίκο Παπακωνσταντίνου   
Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016 09:51

    Ιδεολογικά-πολιτικά άρθρα και σχόλια, που δημοσίευσε ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στην ιστοσελίδα μας στο διάστημα 2010-2012.
    Κριτικές αναφορές σε επιλογές της ηγεσίας του Κομμουνιστικού μας κινήματος, όπως και σε απόψεις άλλων οργανώσεων και προσώπων, προερχόμενων από άλλες πολιτικές κατευθύνσεις.
1.
 

Αποτέλεσμα εικόνας για τοπικη αυτοδιοικηση

Δυο αντίθετες αντιλήψεις για την  Τοπική Αυτοδιοίκηση σε διαρκή αντιπαράθεση.

Η περίπτωση της Σκιάθου.

Πρώτη δημοσίευση:   15-3-2010

    Η λειτουργία της νέας διαδικτυακής ιστοσελίδας «Ελεύθερο Βήμα Πολιτών» της Σκιάθου, που φιλοδοξεί να αποτελέσει μια πραγματική αγωνιστική έπαλξη του εργαζόμενου λαού του νησιού μας, συμπίπτει με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, του 2010, το οποίο, όπως είναι γνωστό, αποτελεί χρονιά εκλογών για την ανάδειξη των νέων οργάνων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη χώρα μας.

    Ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί, βεβαίως, έναν ακόμη μηχανισμό του κράτους και του γενικότερου κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, το οποίο κυριαρχεί σε μια χώρα. Ωστόσο, από τη φύση και την ιστορία του, ο συγκεκριμένος θεσμός αποτελεί -σε σύγκριση με όλους τους άλλους- τον περισσότερο "λαϊκό" ή, τουλάχιστον, το θεσμό εκείνο που έρχεται καθημερινά σε άμεση επαφή με τον απλό εργαζόμενο λαό, με τα προβλήματα και τις ανάγκες του, αλλά και που μπορεί να ελέγχεται πιο άμεσα από τους εκλογείς της κάθε περιοχής. Γι' αυτό και η εκλογική διαδικασία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί πάντοτε αντικείμενο ευρύτερου ενδιαφέροντος των εργαζομένων του κάθε Δήμου ή Κοινότητας. Για τις προοδευτικές-ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί πάντα ένα πεδίο αποφασιστικής πολιτικής παρέμβασης υπέρ των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων και ενάντια σε κάθε αντιλαϊκή συντηρητική πολιτική που θέλει να επιβληθεί και να κυριαρχήσει.

    Πάντα στους Δήμους και στις Κοινότητες συγκρούονταν μεταξύ τους δυο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές.

    Στη μια όχθη στεκόταν ο κοινωνικός συντηρητισμός, ο οποίος απέφευγε συστηματικά να διεκδικήσει από τον κεντρικό κρατικό μηχανισμό τα απαραίτητα για τις ανάγκες των δημοτών του κονδύλια. Αντίθετα, κατέφευγε στην "εύκολη" λύση της συνεχούς αύξησης των ανταποδοτικών τελών, φορτώνοντας στις πλάτες των εργαζομένων δημοτών το κόστος λειτουργίας των αναγκαίων δημοτικών υπηρεσιών, που πολλές φορές, μάλιστα, τα προσφερόμενα αποτελέσματά τους υστερούσαν απελπιστικά, και σε ποσότητα και σε ποιότητα, έναντι των λαϊκών αναγκών.

    Στην άλλη όχθη στεκόταν η προοδευτική-λαϊκή αντίληψη για μια αγωνιστική και διεκδικητική Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η αντίληψη αυτή αναδείκνυε τον εργαζόμενο λαό σε πρωταγωνιστή καθημερινών μικρών και μεγάλων διεκδικητικών  αγώνων για την κοινωνική πρόοδο και την ικανοποίηση των αναγκών κάθε τόπου. Η προοδευτική Τοπική Αυτοδιοίκηση -ακόμη και σε πολύ δύσκολες εποχές, όπως οι μετεμφυλιακές δεκαετίες του 1950-1970, ιδιαιτέρως όμως μετά τη μεταπολίτευση του 1974 και ως τα μισά της δεκαετίας του 1980- έδινε καθημερινά σε όλα τα "μέτωπα" τον αγωνιστικό παλμό της τοπικής και ευρύτερης διεκδίκησης του λαού, ο οποίος δήλωνε την αποφασιστικότητά του να κερδίσει με τους αγώνες του ό,τι δικαιούται, με τη μελλοντική προοπτική να μην πληρώνει καμιά περαιτέρω οικονομική επιβάρυνση στο αστικό κράτος, πέραν της κεντρικής φορολογίας.

    Όσες επιτυχίες σημειώθηκαν στα μεταπολιτευτικά κυρίως χρόνια και στο πρώτο διάστημα της πολυπόθητης, αλλά τόσο γρήγορα διαψευσμένης εποχής της "αλλαγής" του 1981, οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στην κυριαρχία των προοδευτικών αγωνιστικών αντιλήψεων σε μια σειρά από Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης  (Ο.Τ.Α.) σε όλη την Ελλάδα. Οι προοδευτικές-ριζοσπαστικές δημοτικές αρχές και παρατάξεις αναδείκνυαν καθημερινά ένα ρωμαλέο λαϊκό κίνημα διεκδίκησης αλλά και άμεσων επιτυχιών, μικρών ή μεγάλων, σε όλους τους τομείς. Οι παλιότεροι θα θυμούνται π.χ. τις συντονισμένες αγωνιστικές πρωτοβουλίες των δήμων για τη θεσμοθέτηση και απόδοση στους Ο.Τ.Α σταθερού ποσού από τον κρατικό προϋπολογισμό σε ετήσια βάση και για την απόδοση στους δήμους και τις κοινότητες όλων των οφειλόμενων από παλαιότερα έτη κονδυλίων, τα οποία το αστικό κράτος παρακρατούσε σκόπιμα, για να τα διαθέσει σε θαλασσοδάνεια υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου...

    Δυστυχώς, στα χρόνια που ακολούθησαν, με την ακατάσχετη πορεία της συντηρητικής-νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού διεθνώς και στην Ελλάδα, με τη διαμόρφωση αρνητικών για τους λαούς συσχετισμών δύναμης (μετά και από τα δραματικά γεγονότα του 1989-1991), με το βάθεμα της εξάρτησης του νεοελληνικού καπιταλισμού από το δυτικοευρωπαϊκό κέντρο οικονομικής- πολιτικής εξουσίας των κεφαλαιοκρατών, (το γνωστό με το όνομα Ευρωπαϊκή Ένωση), και ακόμη με την πλήρη και απροκάλυπτη προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στο στρατόπεδο των δυνάμεων επιβολής του πιο άγριου καπιταλισμού, η προοδευτική αντίληψη για το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υποχώρησε αισθητά. Έγινε μειοψηφική και δυσεύρετη.  Ταυτόχρονα, όμως, και η παραδοσιακή συντηρητική αντίληψη άλλαξε όψη. Ντύθηκε με το "εκσυγχρονισμένο" ένδυμα της Αυτοδιοίκησης-επιχειρηματία. Συμμετέχει πλέον στη διαδικασία παραγωγής εμπορευμάτων, τα οποία πουλιούνται με σκοπό το κέρδος στους δημότες-καταναλωτές, με τους όρους της περιβόητης "ελεύθερης αγοράς", που αγοράζει και πουλά τα πάντα σε συμφέρουσα τιμή.

    Μέσα από μια τεράστια προπαγανδιστική, αλλά και οικονομική εκστρατεία του ελληνικού αστικού κράτους, καθοδηγημένη από τα προστάγματα των "ευρωπαϊκών αποφάσεων", των "δεσμευτικών συνθηκών" και της διαχείρισης των περίφημων "ευρωπαϊκών οικονομικών πακέτων", (δηλαδή, αυτού του συμβολικού ενοικίου που μας δόθηκε για το δέσιμο της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας χειροπόδαρα στο άρμα των ξένων μονοπωλίων, αυτού του "τιμήματος της εξαγοράς" της πατρίδας μας, το οποίο  μετατράπηκε -από την πρώτη στιγμή- σε πεδίο άγριου ανταγωνισμού των κυρίαρχων δυνάμεων και των Ο.Τ.Α. που αυτές ελέγχουν, με έπαθλο την "αυξημένη απορροφητικότητα"), η Τοπική Αυτοδιοίκηση μετατράπηκε, σχεδόν εξολοκλήρου, σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης και εμπορευματοποίησης των πάντων, χωρίς καμιά επιφύλαξη.

    Το σχέδιο "Καποδίστριας", στη δεκαετία του 1990, και το νέο θεσμικό πλαίσιο που το συνόδευε, δεν εξαφάνισε απλώς από τον αυτοδιοικητικό χάρτη τις μικρές κοινότητες της υπαίθρου, η οποία φθίνει και σβήνει χρόνο με το χρόνο. Έβαλε, ταυτόχρονα, το πρώτο μεγάλο αγκωνάρι για την πλήρη μετατροπή της Αυτοδιοίκησης σε υπόθεση ...ικανών γραφειοκρατών και ακόμα πιο επιτήδειων μάνατζερ, που προωθούν "επενδυτικά πακέτα" παντός είδους σε συνεργασία με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς.

    Το νησί όπου ζούμε, αποτελεί ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι είναι και πώς λειτουργεί η εμπορευματοποιημένη Τοπική Αυτοδιοίκηση.

    Το βλέπουν καθημερινά οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου στον τρόπο με τον οποίο ο Δήμος της Σκιάθου κάθε καλοκαίρι "διαχειρίζεται" τις πανέμορφες παραλίες του νησιού, βγάζοντάς τες στη δημοπρασία, με αποτέλεσμα να μη μένει σχεδόν ούτε ένα ελεύθερο  τετραγωνικό εκατοστό αμμουδιάς από τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες των εποχικών ιδιωτικών επιχειρήσεων.

    Το βλέπουν οι εργαζόμενοι στον τρόπο αποκομιδής των απορριμμάτων από ιδιωτικά συνεργεία εργολάβων καθαριότητας, κατά την τουριστική περίοδο, αντί της αποκομιδής μέσω μιας καλά οργανωμένης Δημοτικής Υπηρεσίας Καθαριότητας, με μόνιμο και επαρκές προσωπικό σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της επιχειρηματικής αντίληψης είναι η παραχώρηση το 2009 ακόμα και του δημοτικού καφενείου στο Μπούρτζι για ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα.

    Δείγμα, αλλά και συνέπεια αυτής ακριβώς της πολιτικής φιλοσοφίας και πρακτικής είναι και  η διαχείριση του υδατικού δυναμικού του καταπράσινου ευλογημένου αυτού τόπου, η οποία έχει καταλήξει στην ουσιαστική ιδιωτικοποίηση των μισών, σχεδόν, αποθεμάτων νερού της Σκιάθου, μέσα από τις συνεχείς (και άναρχες ουσιαστικά) άδειες για γεωτρήσεις διαφόρων ιδιωτών και ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή κατά την οποία υπάρχει πλήρης η δυνατότητα για τη συγκέντρωση όλων των αποθεμάτων νερού του νησιού μας  από την Αυτοδιοίκηση και την υδροδότηση όλων των σπιτιών με άφθονο, καθαρό και πόσιμο νεράκι από την αντίστοιχη Δημοτική Υπηρεσία της Ύδρευσης. Ναι, από αυτήν ακριβώς τη Δημοτική Υπηρεσία Ύδρευσης, για την οποία σήμερα οι εργαζόμενοι της Σκιάθου πληρώνουν αγόγγυστα τα "αλμυρά" ανταποδοτικά τέλη,  ενώ τους παρέχει στα σπίτια τους ένα νερό που δεν πίνεται με τίποτα!!! ...

    Το τελευταίο, κατά χρονική σειρά, βήμα της εμπορευματοποιημένης Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο νησί της Σκιάθου είναι, βέβαια, η πρόσφατη απόφαση της Δημοτικής Αρχής της Σκιάθου να παραχωρήσει σε ιδιωτική επιχείρηση τη διαχείριση του νέου, σχετικά, Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.). Μιλάμε, δηλαδή, για την ουσιαστική ιδιωτικοποίηση ενός χώρου που δημιουργήθηκε και συντηρείται με τον οβολό του εργαζόμενου λαού της Σκιάθου, μέσα από τα διαρκώς αυξανόμενα δημοτικά τέλη καθαριότητας, όλα τα προηγούμενα χρόνια και ανεξαρτήτως από το δημοτικό σχήμα της πλειοψηφίας και το πρόσωπο του Δημάρχου.

    Περιχαρής η εφημερίδα "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" του Βόλου, το εκφραστικό αυτό όργανο των κυρίαρχων νεοσυντηρητικών αντιλήψεων της μεγαλοαστικής τάξης στο Νομό Μαγνησίας, μάς αναγγέλλει στις 9 Νοεμβρίου 2009 και μέσα από τις σχετικές δηλώσεις του αρμοδίου αντιδημάρχου Σκιάθου, του κ. Π. Τασιόπουλου, την απόφαση της σημερινής πλειοψηφίας του Δήμου να παραχωρήσει τον Χ.Υ.Τ.Α.  σε  ιδιωτική εργολαβική επιχείρηση, έργο -κατά πώς γράφει- προϋπολογισμού 300.000 ευρώ το χρόνο.  Ταυτόχρονα, γράφει η "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" η αποκομιδή των απορριμμάτων "παραμένει στην αρμοδιότητα της αντίστοιχης δημοτικής υπηρεσίας".

    Η "καλή εφημερίδα" των αντιδραστικών δυνάμεων της Μαγνησίας "λησμόνησε", βέβαια, να συμπληρώσει ότι η αποκομιδή των απορριμμάτων αποκλειστικά από τη Δημοτική Υπηρεσία Καθαριότητας Σκιάθου γίνεται μόνο στους χειμερινούς μήνες, ενώ στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου το καθεστώς του ιδιώτη εργολάβου είναι ήδη πραγματικότητα, με εργαζόμενους-έρμαια στα χέρια του επιχειρηματία, χωρίς τα εργασιακά δικαιώματα και τις απολαβές που επιβάλλει ένα τέτοιο βαρύ και ανθυγιεινό επάγγελμα...

    Λησμόνησε, επίσης να ρωτήσει τον κ. αντιδήμαρχο τι θα γίνει με τα ανταποδοτικά δημοτικά τέλη που πληρώνει ο εργαζόμενος λαός του νησιού στο Δήμο για την καθαριότητα (για την αποκομιδή των σκουπιδιών και για τη διαχείριση του Χ.Υ.Τ.Α.) ;

Θα μείνουν σταθερά, θα μειωθούν στο ποσό που αναλογεί, μετά την είσπραξη από το Δήμο  του αντίστοιχου ποσού από τον καπιταλιστή εργολάβο, ή μήπως ...θα εξακολουθούν να αυξάνονται όπως συμβαίνει κατά παράδοσιν, καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν σε όλους, σχεδόν, τους  Δήμους της Ελλάδας, ακόμα και στους πιο προχωρημένους στην ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση της δημοτικής περιουσίας και των δημοτικών υπηρεσιών; Κι ακόμα, ποιες θα είναι οι απαιτήσεις του ιδιώτη καπιταλιστή από τους δημότες της Σκιάθου για τα έργα που θα κάνει στο σημερινό δημοτικό Χ.Υ.Τ.Α;

    Ούτε βέβαια μπήκε στον κόπο η "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" του απροκάλυπτου νεοφιλελευθερισμού να ρωτήσει τον κ. Τασιόπουλο ή και τον ίδιο το Δήμαρχο της Σκιάθου, τον κ. Ν. Πλωμαρίτη, γιατί ο Δήμος της Σκιάθου αποφεύγει να αναλάβει ο ίδιος με δικό του προσωπικό τη διαχείριση και τη βελτίωση της λειτουργίας του δικού του Χ.Υ.Τ.Α; Για την εφημερίδα της αστικής τάξης του Βόλου, ο δρόμος αυτός της ιδιωτικοποίησης  είναι ο μόνος παραδεκτός δρόμος διαχείρισης της δημοτικής περιουσίας. Κάτι σαν ..."φυσικός νόμος", αν μπορούμε να εκφραστούμε με αυτό τον τρόπο...

   Σε κάτι τέτοιες ιστορίες καθαρής ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης συνηθίζεται από τις άλλες αστικές παρατάξεις των δημοτικών συμβουλίων να ασκείται μια δημαγωγική κριτική στις δημοτικές αρχές ενός τόπου, με υπαινιγμούς για το σκοπό που εξυπηρετεί όλο αυτό το αλισβερίσι με τους ιδιώτες, για το πόσο "καθαρές" είναι οι σχετικές συμβάσεις κ.τ.ο. Πρόκειται, κατά βάσιν, για υποκριτικά ξεφωνητά, αφού και οι ίδιες αυτές δυνάμεις έχουν ακριβώς την ίδια φιλοσοφία και απλώς φιλοδοξούν οι ίδιες "τη θέση του χαλίφη".

     Προς αποφυγήν οιωνδήποτε παρεξηγήσεων, τονίζουμε εξαρχής ότι για μας δεν τίθεται κανένα ζήτημα "καθαρότητας της σύμβασης". Η προσωπική εντιμότητα των ιθυνόντων της Δημοτικής Αρχής της Σκιάθου πιστεύουμε ότι είναι και  δεδομένη και αδιαμφισβήτητη. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά παρανόηση ή δεύτερη σκέψη γύρω από αυτό το ζήτημα.

    Η δική μας αντίθεση είναι αντίθεση πολιτική, αντίθεση αρχών και στοχεύσεων με την  "αυτοδιοίκηση- επιχειρηματία" , την οποία προωθούν οι δημοτικές αρχές  σε όλη την Ελλάδα και, βεβαίως, στη Σκιάθο. Θεωρούμε την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών ως μια εξέλιξη η οποία στρέφεται ευθέως εναντίον των συμφερόντων της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Το κεντρικό αστικό κράτος "χαρατσώνει" με χίλιους-δυο τρόπους  τον εργαζόμενο λαό καθημερινά και σε ετήσια βάση, άμεσα και έμμεσα, διαρκώς και χωρίς ανάσα! Ε, λοιπόν, έχει και την απαράγραπτη υποχρέωση να σχεδιάζει και να χρηματοδοτεί χωρίς καμιάν επιπλέον επιβάρυνση όλες τις ανάγκες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, παντού στην Ελλάδα!

     Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν έχει καμιά απολύτως δουλειά να παριστάνει ούτε τον φοροεισπράκτορα, ούτε τον επιχειρηματία! Σκοπός της πρέπει να είναι η καθημερινή ακριβής καταγραφή όλων των τοπικών αναγκών, η εξυπηρέτησή τους μέσα από καλά οργανωμένες δημοτικές-κοινωνικές υπηρεσίες και η υποβολή στον κεντρικό κρατικό μηχανισμό όλων των απαραίτητων σχεδίων και ενεργειών για την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων, που απαιτούν παρέμβαση του κέντρου, το ταχύτερο δυνατόν, με απαρέγκλιτα εφαρμοζόμενο σχέδιο προτεραιοτήτων και χωρίς καμιά απολύτως άλλη επιβάρυνση του δημότη.

     Στη δική μας αντίληψη, οι πηγές και όλα τα υδατικά αποθέματα, οι ακτές, τα δάση και οι υποδομές της αποχέτευσης και της καθαριότητας δεν πρέπει να έχουν την παραμικρή σχέση με καμιά επιχειρηματική δραστηριότητα. Αφορούν ύψιστα κοινωνικά αγαθά,  που σχετίζονται με τη ζωή και την υγεία όλων μας, και όχι  εμπορεύματα προς πώληση! Κανονικά, δεν θα έπρεπε ούτε καν να ανήκουν σε κανέναν Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά να αποτελούν ρητά και κατηγορηματικά δημόσια περιουσία όλου του εργαζόμενου ελληνικού λαού. Κατά τη γνώμη μας, τα ύψιστα αγαθά της φύσης και του ανθρώπου δεν πρέπει ούτε να πουλιούνται, ούτε να δημοπρατούνται, ούτε να εκμισθώνονται, ούτε  να αγοράζονται! Πρέπει να παρέχονται σε όλους τους ανθρώπους για την κάλυψη των αναγκών τους πάντοτε σε άριστη ποιότητα. Οι Δήμοι και οι Κοινότητες πρέπει να παίζουν μόνο το ρόλο του τοπικού διαχειριστή, που μπορεί και πρέπει να φροντίζει διαρκώς για τη διατήρηση σε άριστη κατάσταση των δημόσιων αυτών αγαθών και για την εξυπηρέτηση των κατοίκων.

    Χρέος της Αυτοδιοίκησης είναι να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης κεντρικών θεσμοθετημένων πόρων, τους οποίους θα διαθέτει με καλά οργανωμένο σχέδιο, σύμφωνα με την έκταση και την ένταση των τοπικών  κοινωνικών και ατομικών αναγκών, με διαρκή ενημέρωση του εκλογικού σώματος και υπό τον άγρυπνο διαρκή έλεγχο εκ μέρους της τοπικής λαϊκής συνέλευσης.

    Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα θα θέλαμε να δούμε, επιτέλους, και τον Δήμο της Σκιάθου να τίθεται στην πρώτη γραμμή μιας εκστρατείας για την αντιμετώπιση όλων των πληγών που μαστίζουν την τοπική κοινωνία. Θα θέλαμε έναν Δήμο, ο οποίος θα πρωτοστατήσει στην προσπάθεια για τη δημιουργία ολοκληρωμένου συστήματος δημόσιων υποδομών στο νησί.:

    Για τη λειτουργία πλήρους και αποτελεσματικού συστήματος αποκομιδής και ανακύκλωσης των απορριμμάτων, 100% δημόσιου, με μόνιμο και αξιοπρεπώς αμειβόμενο προσωπικό, από νέους εργαζόμενους αυτού του τόπου.

     Για την εξασφάλιση πλήρους δικτύου ύδρευσης όλων των σπιτιών με πόσιμο νερό άριστης ποιότητας.

     Για την πλήρη και επαρκή λειτουργία κεντρικού αποχετευτικού συστήματος με βιολογικό καθαρισμό όλων των λυμάτων, το οποίο θα απαλλάξει οριστικά το κέντρο της πόλης μας από το αίσχος της αυθαίρετης αποχέτευσης στον κεντρικό αγωγό ομβρίων υδάτων, δηλαδή, από μια αυθαιρεσία, που "εξυπηρετεί" μεν διάφορους κερδοσκόπους της πιάτσας, ή κάποιους ανεύθυνους δημότες, αλλά κάνει την κεντρική οδό της πόλης να βρωμάει και να ζέχνει με την πρώτη πνοή της όστριας, του σορόκου και του γαρμπή...

     Θα θέλαμε μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που θα απελευθέρωνε τις αμμουδιές από κάθε ιδιωτική εκμετάλλευση, που θα έδινε το στίγμα της ορθολογικής και φιλολαϊκής αξιοποίησης της φυσικής αυτής ομορφιάς μέσα από υποδειγματικά οργανωμένες δημοτικές πλαζ, με ευκαιρίες αναψυχής σε όλους τους δημότες και τους επισκέπτες του νησιού μας, και κυρίως παρέχοντας εκεί την ευκαιρία στους νέους να αξιοποιήσουν δημιουργικά  τον ελεύθερο χρόνο των διακοπών τους. Μια τέτοια κατεύθυνση θα εξασφάλιζε, επίσης, αξιοπρεπή και αποδοτική εργασία σε πολλούς από τους δημότες του νησιού, οι οποίοι τώρα αναγκάζονται να χρεωθούν ως το λαιμό για να διεκδικήσουν από το Δήμο μια γωνιά με ομπρέλες ή μια καντίνα σε  κάποια παραλία, ώστε να βγάλουν ένα εποχικό εισόδημα επιβίωσης...

    Θα θέλαμε, επιτέλους, να δούμε μια Δημοτική Αρχή, η οποία  θα μπει στην πρώτη γραμμή ενός ρωμαλέου τοπικού λαϊκού κινήματος που θα σταματήσει -μια για πάντα- κάθε μορφής ιδιωτική αυθαιρεσία στο νησί, είτε αυτή λέγεται παράνομη δόμηση, είτε λέγεται μπάζωμα ρεμάτων είτε λέγεται φράξιμο των αιγιαλών και των δασικών μονοπατιών του τόπου μας.

    Θα θέλαμε μια Αυτοδιοίκηση μπροστάρη στον αγώνα για να μην φτάσει ως το απροχώρητο ο παραγωγικός απορφανισμός αυτού του τόπου, για να μη χαθεί οριστικά η ελαιοκαλλιέργεια, η καλλιέργεια των οπωροκηπευτικών και η κτηνοτροφία, για να μη σβήσει η αλιεία και η ναυτοσύνη τούτου του ιστορικού νησιού, για να μην επικρατήσει, χωρίς επιστροφή, το σημερινό μονοσήμαντο αναπτυξιακό μοντέλο, που θέλει τον τουρισμό "μονοκαλλιέργεια" και τη νέα γενιά του τόπου γκαρσόνια για τα εποχικά μπαρ και εστιατόρια...

     Θα θέλαμε μια Δημοτική Αρχή πρωτοπόρο στην πάλη των νέων να κατακτήσουν τα αγαθά της μόρφωσης και του πολιτισμού, να αξιοποιήσουν αποτελεσματικά τον ελεύθερο χρόνο τους, να αθληθούν και να δημιουργήσουν μια νέα κουλτούρα στο νησί που ανέδειξε κάποτε μερικούς από τους μεγαλύτερους ''μάστορες" του γραπτού λόγου στην Ελλάδα. Έναν Δήμο, ο οποίος θα βάλει άμεσα το καθήκον της  ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών σε υλικοτεχνικές υποδομές, Υγείας, Παιδείας,  ερασιτεχνικού μαζικού Αθλητισμού, καλής μουσικής, θεάτρου και κινηματογράφου, που τόσο μας λείπουν σ' αυτό τον τόπο και σ' όλη την Ελλάδα. Αυτή είναι η άλλη, η προοδευτική αντίληψη για την τοπική αυτοδιοίκηση, για την οποία μιλήσαμε παραπάνω.

    Η συνήθης αντίρρηση των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων, που γνωρίζουμε ότι θα εγερθεί και εναντίον των απόψεών μας, είναι η επίκληση του λεγόμενου  "ρεαλισμού", η αναφορά στο δοσμένο από το κράτος και την Ευρωένωση πλαίσιο λειτουργίας των Δήμων σε επιχειρηματική ανταποδοτική βάση, οι νέοι σχετικοί κώδικες λειτουργίας των Ο.Τ.Α., ακόμη και η επίκληση του συσχετισμού των δυνάμεων, και της "έλλειψης πολιτικών δυνατοτήτων για κάτι το διαφορετικό".

    Όσοι, όμως, προβάλλουμε την προοδευτική αντίληψη για την Αυτοδιοίκηση ως εκφραστή και υπηρέτη, αλλά και ως πρωτοπόρο οργανωτή του Λαού, ούτε αιθεροβάμονες είμαστε, ούτε άγνοια των συνθηκών έχουμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά και επί δεκαετίες αποκαλύπτουμε στο λαό ποιες ήταν οι στοχεύσεις των διαφόρων αστικών κυβερνήσεων, που σκόπιμα άφησαν χωρίς πόρους την Αυτοδιοίκηση να φυτοζωεί, για να τη μετατρέψουν σε ιδιωτική επιχείρηση σήμερα.

    Γνωρίζουμε πολύ καλά και αποκαλύπτουμε στον  εργαζόμενο λαό καθημερινά ότι οι ιδιωτικοποιήσεις και η εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών δεν είναι καμιά προσωπική ιδιοτροπία των νεοσυντηρητικών κάθε μάρκας, αλλά απαίτηση αδήριτη του μεγάλου κεφαλαίου, το οποίο σε εποχές διαρκούς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης ζητάει να μπει και στους τομείς εκείνους, που πριν δεν έμοιαζαν κερδοφόροι, επιδιώκοντας να αποκομίσει το μέγιστο δυνατό κέρδος και από την παιδεία και από την υγεία και από την κοινωνική ασφάλιση, κι από το νερό που πίνουμε κι από τον αέρα που ανασαίνουμε, ακόμα και από τα σκουπίδια μας!!!  Αυτή είναι η στόχευση του κυρίαρχου σήμερα καπιταλιστικού συστήματος.

    Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι εμείς οι εργαζόμενοι είμαστε και υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε μοιρολατρικά αυτή την κατάσταση  και να μην κάνουμε σοβαρή προσπάθεια  ανατροπής της. Η εργατική τάξη και ο λαός, που με επικεφαλής τις αληθινά προοδευτικές-αριστερές δυνάμεις αυτής της χώρας και με αγωνιστικές δημοτικές αρχές πέτυχαν πολλά και απαράγραπτα σημαντικά επιτεύγματα, ακόμα και τότε που "όλα τα ΄σκιαζε η φοβέρα", δεν είναι ούτε μοιρολάτρες, ούτε λιπόψυχοι. Έχουν πάντα μέσα τους και τον λογισμόν και το όνειρο, που διακρίνουν τους αγωνιστές, σύμφωνα και με τον κορυφαίο ποιητή της νεότερης Ελλάδας. Όπως πάντα έτσι και τώρα, οι εργαζόμενοι επιβάλλεται να σταθούν πρωτοπόροι σε τοπικό και πανεθνικό επίπεδο για ν' αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Η ιδιωτικοποίηση και η εκμετάλλευση των πάντων δεν είναι φυσικός νόμος, όπως το θέλουν οι κυρίαρχοι.

    Η δημιουργία των τεράστιων, (τερατωδών, κυριολεκτικά, ως προς το μέγεθος!) "Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης", των ξεκομμένων από κάθε τοπικό-λαϊκό έλεγχο, όπου η πολιτική διαχείριση θα είναι αποκλειστικό "επάγγελμα" μιας κάστας  ανεξέλεγκτων από το λαό γραφειοκρατών, αλλά που ταυτόχρονα θα αποτελούν ολοκληρωμένες επιχειρηματικές μονάδες πλήρους εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αναγκών, σύμφωνα με τα θέσφατα της "ΚΟΜΙΣΙΟΝ" περί "Ευρώπης των περιφερειών" (με γενικό ντερβέναγα τις Βρυξέλλες και τις ...γερμανικές τράπεζες), δηλαδή, το περιβόητο αυτό νέο σχέδιο "Καλλικράτης" -που σήμερα προωθούν ομόφωνα όλοι ανεξαίρετα οι αντιδραστικοί αυτής της χώρας- δεν πρέπει να περάσει!

    Είναι στο χέρι όλων των εργαζόμενων με διαρκείς στοχοπροσηλωμένους αγώνες, αλλά και με αγωνιστική ψήφο σε όλα τα μέτωπα, να μην περάσει αυτό το κατάντημα, που θέτει μια για πάντα τέρμα σε κάθε ίχνος προοδευτικής Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα και στέλνει την ύπαιθρο και τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε τόπου, οριστικά, στα αζήτητα!!

    Γιατί, σε τελική ανάλυση, ο αγώνας για μια προοδευτική-λαϊκή Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι παρά μέρος του γενικότερου αγώνα για την κοινωνική αλλαγή, για τη δημιουργία μιας νέας Ελλάδας, μιας λαοκρατικής-σοσιαλιστικής  Ελλάδας, αληθινά ανεξάρτητης, νοικοκυρεμένης κι ολόπλευρα αναπτυγμένης, με το λαό της μοναδικό κυρίαρχο του μόχθου του, του πλούτου του και όλων των όρων και των συνθηκών της ζωής του.

    Για μια τέτοια Αυτοδιοίκηση, για μια τέτοια Ελλάδα, που τόσες και τόσες γενιές οραματίστηκαν και μάτωσαν για τον ερχομό της, αυτή εδώ η ιστοσελίδα καλεί και σήμερα τον εργαζόμενο λαό της Σκιάθου να παλέψει, σε όλα τα μέτωπα  Είμαστε σίγουροι για την ανταπόκριση όλων των ζωντανών δυνάμεων αυτού του τόπου στο προσκλητήριο του αγώνα που μας επιβάλλουν  τούτοι οι δίσεκτοι καιροί.

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Εκπαιδευτικός.



2.

Αποτέλεσμα εικόνας για χριστόφιας γελοιογραφίες


Σχετικά με τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στον κ. Δημήτρη Χριστόφια.

                                                     Ανοιχτή επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ


πρώτη δημοσίευση:    27-11-2010

 

Στη μνήμη όλων των Ελλήνων, Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών, που έπεσαν για τη Λευτεριά της μαρτυρικής Κύπρου

 

    Σύντροφοι,

    Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας, ευρισκόμενος σε ταξίδι στην Ουάσιγκτον, «χτύπησε» και πάλι! Και τώρα, διαμαρτύρεται ότι τον αδίκησαν και του απέδωσαν λάθος προθέσεις.!! Κι όμως, ο γνωστός αυτός κύριος, που τώρα ισχυρίζεται ότι –τάχα- όλοι οι άλλοι διαστρέβλωσαν την ιστορική του … «πατάτα» περί εισβολής και της …Ελλάδας στην Κύπρο το 1974, ούτε τυχαίος είναι, ούτε από εκείνους που ξεφουρνίζουν ασυλλόγιστα τις παρλαπίπες τους. Ο αρχηγός του ψευδοαριστερού κυπριακού οπορτουνισμού είναι παμπόνηρος, συμφεροντολόγος ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και ξέρει άριστα να ελέγχει ο,τιδήποτε εξέρχεται του έρκους των οδόντων του, σύμφωνα με την πολιτική κατεύθυνση που υπηρετεί. Επομένως, ήξερε πολύ καλά τόσο το τι έλεγε, όσο και σε ποιους απευθυνόταν ο λόγος του.

    Αυτός ο κύπριος πολιτικός, γνωστός εδώ και πολλά χρόνια ως αποστάτης της ιδεολογίας του κομμουνιστικού κινήματος, αυτός ο απροκάλυπτος διαχειριστής των συμφερόντων του σκληρού πυρήνα των «κοσμοπολιτών» πλουτοκρατών της Κύπρου και σημερινός εκτελεστής των εντολών τους από το αξίωμα του αρχηγού του κράτους, ήξερε πάρα πολύ καλά ότι -την ώρα που έκανε τις ανιστόρητες δηλώσεις του στην Ουάσιγκτον- ουσιαστικά έδινε εξετάσεις νομιμοφροσύνης στα μαντρόσκυλα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, για να εξακολουθήσει να απολαύει της εμπιστοσύνης τους και στο μέλλον…

     Το αμερικάνικο «ινστιτούτο», στο οποίο ο κ. Χριστόφιας έδωσε τις εξετάσεις του (στο μάθημα της …κατασκευής μιας Ιστορίας σύμφωνης προς τους σκοπούς και τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού!), δεν είναι, βέβαια, ένας τυχαίος ακαδημαϊκός όμιλος. Είναι ένα από τα άπειρα παρακλάδια του Στέητ Ντηπάρτμεντ, μια από τις λεγόμενες «δεξαμενές σκέψης», οι οποίες σχεδιάζουν την αδηφάγο επεκτατική πολιτική των ΗΠΑ για τα επόμενα 100 χρόνια… Ό,τι λεχθεί εκεί μέσα, απευθύνεται άμεσα στην ανώτερη ελίτ του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και ως τέτοιο καταγράφεται και αποτιμάται.

   Αν, λοιπόν, ο κ. Χριστόφιας δεν είχε σκοπό του την προώθηση των μακροχρόνιων συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αντάμα με εκείνα ενός πάμπλουτου τμήματος των κυπρίων καπιταλιστών –ιδίως του εξωτερικού- τα οποία οδηγούν αναγκαστικά στην ευρω-ατλαντική διχοτόμηση και ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου, τότε: α) δεν θα πήγαινε ποτέ του να μιλήσει σε τέτοια «ινστιτούτα», β) δεν θα μιλούσε ποτέ για εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο(!), αλλά για τη συνενοχή της φασιστικής χούντας στο εκπονημένο από την Ουάσιγκτον σχέδιο διχοτόμησης του νησιού και γ) και σημαντικότερο, δεν θα ακολουθούσε τη σημερινή αλλά και διαχρονική του πολιτική, που οδηγεί στον οριστικό ενταφιασμό της Κυπριακής υπόθεσης…

     Και βέβαια, ο κ. Χριστόφιας δεν τα κάνει όλα αυτά μόνο τώρα που είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποιος, αλήθεια, ξεχνά την πρόστυχη καιροσκοπική πολιτική που ακολούθησε ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ», το 2003-2004, αναφορικά με το κατάπτυστο «σχέδιο Ανάν», που τελικά το κουρέλιασε η αξιοπρέπεια και ο άδολος πατριωτισμός του Κυπριακού Ελληνισμού; Υπάρχει πιο άθλια και τυχοδιωκτική πολιτική δήλωση απ’ αυτή του κυρίου Χριστόφια την άνοιξη του 2004, ότι αναγκαστικά, την τελευταία στιγμή, λέει «όχι», για να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα σε ένα μελλοντικό «ναι»,δηλαδή, στην έγκριση ενός παρόμοιου μελλοντικού σχεδίου; Ο πολιτικάντης «μας» καιροσκοπούσε και κερδοσκοπούσε με τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνοκυπριακού λαού, για να κρατηθεί στο παιχνίδι της εξουσίας, εγγράφοντας «υποθήκες» για το μέλλον. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και πήρε την έγκριση της Ουάσιγκτον για την προώθησή του στην προεδρία του Κυπριακού κράτους. Κι από τότε «μοχθεί» νυχθημερόν, έργω τε και λόγω για να βγάλει ασπροπρόσωπες τις ΗΠΑ για την εμπιστοσύνη τους!

    Και η υπόθεση της Κύπρου μέρα με τη μέρα τα τελευταία χρόνια οδηγείται προς το ξεπούλημα των απαράγραπτων δικαίων του Κυπριακού Ελληνισμού, προς τη μετατροπή του λαβωμένου νησιού σ’ ένα παρδαλό συνομοσπονδιακό προτεκτοράτο, παραδομένο πλήρως στις ορέξεις του τουρκικού επεκτατισμού και, πρωτίστως, στην απροκάλυπτη επικυριαρχία των ιμπεριαλιστών –των ΗΠΑ, αλλά και της «Ευρωπαϊκής Ένωσης»…

    Ο κ. Χριστόφιας θα είχε ήδη υπογράψει ένα νέο «σχέδιο Ανάν», κατά τις επιθυμίες των πατρώνων του, εάν οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, που έχει κρυμμένες στα συρτάρια του γραφείου του, δεν τον πληροφορούσαν ότι, αν το έκανε, θα αναγκαζόταν να φύγει νύχτα από την Κύπρο και με ψεύτικο διαβατήριο, προτού τον καταπλακώσουν όλα τα βράχια του Πενταδάκτυλου και του Τροόδους… Τη στιγμή αυτή, λοιπόν, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δηλητηριάζει τη συνείδηση όσων Ελληνοκυπρίων καταφέρει να παρασύρει, διαστρεβλώνοντας την Ιστορία και δημιουργώντας έντεχνα ένα κλίμα τοπικιστικής εμπάθειας ενάντια στην Ελλάδα και στους Ελλαδίτες, ώστε αύριο να παρουσιάσει ως …μονόδρομο τις προειλημμένες ιμπεριαλιστικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, αλλά και των Βρυξελλών και του Βερολίνου, οι οποίες θα «αίρουν το αδιέξοδο» στο Κυπριακό ζήτημα.

    Οι δηλώσεις και οι ενέργειες του κ. Χριστόφια αποσκοπούν, κυρίως, στο να επηρεάσουν τις συνειδήσεις των νέων, που δεν γνωρίζουν επαρκώς την ιστορία του Ελληνισμού, ελλαδικού και ελληνοκυπριακού∙ όσων νομίζουν ότι η Ιστορία ξεκινά από της …μετοικήσεως των κυπρίων μεγαλοκαπιταλιστών στις όχθες του Τάμεση και συνεχίζεται με την υπαγωγή της Κύπρου στη …στρούγκα των Βρυξελλών με τη φαρδιά-πλατιά υπογραφή όλων των αστικών κομμάτων της με προεξάρχον το ψευδοαριστερό «ΑΚΕΛ» του κ. Χριστόφια…

    Επομένως, ατύχησε για μια ακόμη φορά η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, όταν το Σάββατο 2 του Οχτώβρη 2010, μέσω του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» (βλ. σελ.15 της εφημερίδας) αποφάσισε να παράσχει ξανά τη στήριξή της στον κ. Χριστόφια, στον αδίστακτο αυτό  καιροσκόπο της πολιτικής και αναίσχυντο πλαστογράφο της Ιστορίας, στο -ολοφάνερα πια- ιμπεριαλιστικό αυτό φερέφωνο των ΗΠΑ στη μαρτυρική μεγαλόνησο. Ατύχησε μάλιστα διπλά και τρίδιπλα η ηγεσία του ΚΚΕ, 
    1) γιατί, παίζοντας το παιχνίδι του κ. Χριστόφια, προκάλεσε βάναυσα τη νοημοσύνη και τα συναισθήματα όλων των Ελλήνων κομμουνιστών, μελών, οπαδών και φίλων του ΚΚΕ, όλων των αληθινών πατριωτών και δημοκρατών σε Ελλάδα και Κύπρο, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί από πολύ καιρό τι μέρους του λόγου είναι ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ» και τι ρόλο παίζουν στο Κυπριακό ζήτημα,
    2) γιατί εκτέθηκε ξανά και ξανά, στα μάτια όλου του ελληνικού και του ελληνοκυπριακού λαού, ως συνυπεύθυνη με τον κ Χριστόφια, αφού άκριτα εξακολουθεί να στηρίζει ένα πρόσωπο και μια πολιτική καταστροφική για τα –καλώς νοούμενα- εθνικά και λαϊκά συμφέροντα των Ελλήνων και 3) γιατί έχασε ξανά μια ιστορική ευκαιρία, όχι μόνο να ξεμασκαρέψει τον κ. Χριστόφια ενώπιον των κομμουνιστών όλου του κόσμου, ως κοινό αποστάτη που υπηρετεί τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και να βοηθήσει έμπρακτα τους πραγματικούς κομμουνιστές και αριστερούς Ελληνοκυπρίους να τον ξεφορτωθούν οριστικά και αμετάκλητα, διαχωρίζοντας τη θέση τους από το σάπιο «ΑΚΕΛ» και επανιδρύοντας στην Κύπρο ένα αληθινά επαναστατικό Κομμουνιστικό κόμμα∙ ένα Κομμουνιστικό κόμμα το οποίο θα έθετε σε νέα βάση την προοπτική του αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον τουρκικό ζυγό και από το θανάσιμο σφιχταγκάλιασμα των αμερικάνων και των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

    Και είναι μεγάλο κρίμα κι άδικο το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ εξέθεσε με τέτοιο τρόπο το κόμμα, γιατί το ΚΚΕ ουδεμία από τις αμαρτίες του κ. Χριστόφια και των ομοίων του μπορεί να χρεωθεί. Το ΚΚΕ δεν εξαπάτησε το λαό, αβαντάροντας το «σχέδιο Ανάν», ούτε παραπλάνησε τους εργαζόμενους σε Ελλάδα και Κύπρο, αποβλακώνοντάς τους με προπαγάνδα υπέρ της «Ευρωένωσης», για να δέσει χειροπόδαρα την Κύπρο στο άρμα των Βρυξελλών, όπως έκανε ο κ. Χριστόφιας και το «ΑΚΕΛ», υπηρετώντας το κυπριακό μεγάλο κεφάλαιο…

   Δεν είναι, όμως, και η πρώτη φορά που η ηγεσία του ΚΚΕ εκθέτει και βλάπτει το κόμμα, υποστηρίζοντας διάφορους ανά την υφήλιο καιροσκόπους και αποστάτες του κομμουνιστικού κινήματος, σαν τον κ. Χριστόφια, μόνο και μόνο επειδή έτυχε κάποτε αυτοί και τα κόμματά τους να δηλώνουν «κομμουνιστές» ή ηγέτες του «σοσιαλισμού». Το 1985-1991 η ηγεσία του ΚΚΕ στήριξε μέχρι τελικής πτώσεως τον Γκορμπατσόφ και τους ομοίους του. Στη δεκαετία του 1990 στήριξε διαδοχικά τους κινέζους, τους βιετναμέζους και τους βορειοκορεάτες, δυνάστες των εργαζομένων και ανοιχτούς αποστάτες του κομμουνιστικού κινήματος, αυτούς που δεν είχαν πια καμιά σχέση με τον μαρξισμό-λενινισμό και τη σοσιαλιστική δημοκρατία. Αργότερα, στήριξε άκριτα τον Ρώσο ψευδοκομμουνιστή Ζιουγκάνοφ και το Μολδαβό ομόλογό του Βορονίν. (Ο δεύτερος απ’ αυτούς κατάντησε να παραδώσει τη Μολδαβία στα νύχια του ΝΑΤΟ.).

   Πριν λίγες μόλις μέρες έσπευσε άκριτα να δώσει στήριξη στις αποφάσεις των πάλαι ποτέ επαναστατών και τώρα πια χρεοκοπημένων ολότελα, αδελφών Κάστρο της Κούβας. Αυτών των κυρίων που τώρα στα γεράματα και με το ένα ποδάρι στο λάκκο, ανακάλυψαν την «ανάγκη» να ενισχύσουν τον …ιδιωτικό τομέα στην Κούβα, στέλνοντας πεσκέσι στους νεόκοπους καπιταλιστές της χώρας τους 500.000 εργαζόμενους που σχόλασαν από τον κοινωνικοποιημένο τομέα της οικονομίας. 500.000 χέρια πάμφθηνο εργατικό «κρέας» που θα πάει για άλεσμα στη μηχανή των νεόκοπων κουβανών καπιταλιστών, για να τους δώσουν κέρδη αμέτρητα προς όφελος –λέει- του …σοσιαλισμού!!

    Μα δεν μπορεί ούτε μια στιγμή να σκεφτεί ανεξάρτητα απ’ όλους αυτούς η ηγεσία του ΚΚΕ;

    Η υποστήριξη, βέβαια, προς τον κύπριο οπορτουνιστή ηγέτη και απροκάλυπτο υπηρέτη του κεφαλαίου και των ξένων ιμπεριαλιστών, κ. Χριστόφια, είναι μια υπόθεση το ίδιο παλιά και ακόμα πιο …διαχρονική για την ηγεσία του ΚΚΕ σε σύγκριση με όλες τις προηγούμενες. Ακόμα και σήμερα, που η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ εμφανίζεται εντελώς ασυμβίβαστη με εκείνη του «ΑΚΕΛ» και του ουσιαστικού του ηγέτη. Την αντίφαση αυτή μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ μπορεί να μας την εξηγήσει. Αν και το πιθανότερο είναι να μας την εξηγήσει κάποια μεταγενέστερη χρονικά ανάλυση κάποιας μεταγενέστερης ηγεσίας, που θα ασκεί –ως συνήθως- κριτική κατόπιν εορτής στα ολέθρια σφάλματα της προηγούμενης ηγεσίας… Μα είναι σοβαρά πράγματα όλα αυτά, σύντροφοι;

   Όσοι από μας -μεταξύ των οποίων και ο γράφων- έχουμε από χρόνια τώρα επισημάνει και κριτικάρει δημόσια, ανοιχτά, καθαρά και ξάστερα όλα αυτά τα απαράδεκτα για το κίνημά μας φαινόμενα, δεν αισθανόμαστε σήμερα την παραμικρή έκπληξη για τη νομοτελειακή κατάντια του κ. Χριστόφια. Νιώθουμε, όμως, βαθύτατη ανησυχία για το πού οδεύει η υπόθεση της μαρτυρικής Κύπρου, για την οποία τόσο αίμα έχει χύσει ο ελληνικός λαός. Και συνάμα, νιώθουμε μεγάλη πίκρα για το στραβό, ολότελα αδικαιολόγητο δρόμο των δικών μας ηγετών, συναγωνιστών και συντρόφων, που όταν αναφέρονται στο «ΑΚΕΛ» και στον κ. Χριστόφια εξακολουθούν να εθελοτυφλούν, λες και βρισκόμαστε ακόμη στη δεκαετία 1970-1980.

   Ως πού θα πάει και πού θα βγάλει, σύντροφοι, αυτή η κατάσταση; Μέχρι πότε η ηγεσία του ΚΚΕ θα εξακολουθεί να αβαντάρει όλους αυτούς που οδήγησαν το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στα σημερινά αδιόρθωτα χάλια του; Κι ως πότε στο βωμό της «παλιάς συναγωνιστικής σχέσης» με τον κάθε κ. Χριστόφια θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και τους κινδύνους που σφίγγουν, από παντού πλέον, την ύπαρξη του κυπριακού Ελληνισμού; Ως πότε θα χαραμίζουμε την τιμή, την περηφάνια και την αξιοπρέπειά μας, δίνοντας πολιτικό στήριγμα σε ανθρώπους ανεκδιήγητους, που λίγο ακόμα θέλουν για να μας πουν ότι …λογικά έπραξε τα αναρίθμητα εγκλήματά του ο «Αττίλας»  του 1974 και ό,τι έγινε στην Κύπρο τότε είναι αδύνατο να αλλάξει;

   Η απάντηση σ’ όλα αυτά σίγουρα δεν θα αργήσει να δοθεί. Αρκετά κράτησε το παραμύθι και η διγλωσσία των ηγετών μας.

    Οι καιροί ου μενετοί…

Σκιάθος, 4 του Οχτώβρη 2010




3.
Μια λαθεμένη ανάλυση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, η οποία  συνεπάγεται ...αναποτελεσματικό λαϊκό κίνημα!

πρώτη δημοσίευση:  1-11-2011

    Παρ’ όλο που ο γράφων έχει επανειλημμένα ασχοληθεί με αυτό το θέμα και οι απόψεις του είναι πολύ καλά γνωστές (και μάλιστα από πολλά χρόνια) στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, αναγκάζεται σήμερα να επανέλθει σ’ αυτό το ζήτημα, απ’ αφορμή ένα σχετικό άρθρο στο «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 28 του Οκτώβρη 2011, το οποίο επαναλαμβάνει μια βαθιά λαθεμένη αντίληψη της κομματικής ηγεσίας. Και μάλιστα το κάνει αυτό την ημέρα κατά την οποία οι αποφάσεις της συνόδου των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των κολαούζων τους βοούν για το μέγεθος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και κηδεμονίας του τόπου μας!...

    Στον «Ριζοσπάστη» της 28ης του Οκτώβρη 2011, στη σελίδα 4 της εφημερίδας, δημοσιεύεται σχόλιο του Περικλή Κουρμούλη με τίτλο «Για τα ‘κυριαρχικά δικαιώματα’». Ο αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη» θέλοντας να καταδείξει την ευθύνη της ελληνικής πλουτοκρατίας και της κυβέρνησής της για την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στον γερμανικό ιμπεριαλισμό, απ’ αφορμή τις αποφάσεις των ηγετών της Ε.Ε. για «κούρεμα» των ομολόγων του ελληνικού κρατικού χρέους κατά 50% και επιβολή στην Ελλάδα καθεστώτος ιμπεριαλιστικού οικονομικού και πολιτικού ελέγχου, επαναλαμβάνει τη νεόκοπη λαθεμένη θεωρία της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, ότι τάχα στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει …εξάρτηση και υποτέλεια από τον ιμπεριαλισμό! Ο Περικλής Κουρμούλης  σημειώνει σχετικά στο άρθρο του: «Αν χαθεί το βασικό, ότι δηλαδή οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι καπιταλιστικές οικονομίες, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου είναι σχέσεις αλληλεξάρτησης, τότε οι χώρες που βρίσκονται χαμηλότερα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα φαντάζουν σαν εξαρτημένες από τις ισχυρές οικονομικά. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι έτσι.». Το συμπέρασμα που βγαίνει απ’ αυτή τη θεώρηση δεν είναι τίποτε άλλο από το ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιμπεριαλιστική χώρα, την …Ελλάδα, η οποία βρίσκεται βεβαίως σε οικονομικά πιο ασθενή θέση από τους άλλους ιμπεριαλιστές …συναδέλφους της και απλώς για λόγους οικονομικού συμφέροντός της αστικής της τάξης, ισότιμα σχεδόν, αλλά πάντως, αυτοπροαίρετα και πολιτισμένα συναποφάσισε μαζί τους να τους …παραδώσει τα κλειδιά και να δεχθεί τους …γκαουλάιτερ της συνεταίρου και δανείστριας της κοινής επιχείρησης, της φράου Μέρκελ του «Τέταρτου Ράιχ»! Αυτό -προς θεού- δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως υποτέλεια και δουλοφροσύνη της ελληνικής αστικής τάξης…

    Αποτελεί, κατά την άποψή μου, μεγάλο σφάλμα της ηγεσίας του ΚΚΕ (γιατί αυτήν εκφράζει ο Π. Κουρμούλης, και όχι προσωπικές του απόψεις) το γεγονός ότι, εδώ και χρόνια, «σβήνει» και δεν λαμβάνει υπόψη της την πλήρη εξάρτηση της ελληνικής αστικής τάξης από τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες των λαών. Είναι μια εντελώς ανεδαφική και ανιστόρητη, τροτσκιστικής προέλευσης θεωρία, η αντίληψη που «σβήνει» τον παράγοντα «εξάρτηση» και «υποτέλεια», όταν υποτίθεται ότι αναλύει την πραγματικότητα σε χώρες όπως η δική μας. Δεν έχει αυτή η θεώρηση την παραμικρή σχέση ούτε με το μαρξισμό-λενινισμό, ούτε με την ιστορική πείρα και την επιστημονική ανάλυση, που το ίδιο το ΚΚΕ έχει αναδείξει στη μακρόχρονη αγωνιστική πορεία του. Είναι μια νεόκοπη, αλλά ουσιαστικά …αναπαλαιωμένη θεωρητική λόξα, παρμένη από τη φαρέτρα των εχθρών του μαρξισμού-λενινισμού στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930 (όπως π.χ. οι διαβόητοι αρχειομαρξιστές, οι λικβινταριστές και όλες οι μικροαστικές τροτσκιστικές παραφυάδες εκείνης της εποχής). Παρόμοιες θεωρητικές λόξες σαν κι αυτή έχουν υιοθετήσει στην εποχή μας και ορισμένοι παρόμοιοι τροτσκίζοντες πολιτικοί χώροι της λεγόμενης «νέας αριστεράς».

    Η αντίληψη ότι δεν υφίσταται εξάρτηση και υποτέλεια της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστές δυνάστες των λαών οδηγεί αναπόφευκτα τους φορείς της στο μύθο για την ύπαρξη ελληνικού …ιμπεριαλισμού, στο μύθο της «ιμπεριαλιστικής» ή για κάποιους «μικροϊμπεριαλιστικής Ελλάδας». Οδηγεί, δηλαδή, η αντίληψη αυτή σε ένα μύθο, ο οποίος όχι απλώς διαστρεβλώνει τη μαύρη πραγματικότητα της διπλής και τρίδιπλης εκμετάλλευσης του λαού μας από τους ντόπιους καπιταλιστές και συνάμα από τους πραγματικούς ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους, αλλά, ταυτόχρονα, δεν επιτρέπει στους οπαδούς του –π.χ. στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ- να επεξεργαστούν μια σωστή και αποτελεσματική τακτική συσπείρωσης δυνάμεων για την ανατροπή της μαυρίλας…

    Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα μέσου επιπέδου ανάπτυξης, εξαρτημένη ως τα μπούνια από τον ιμπεριαλισμό, μια χώρα που, ουσιαστικά, η εξάρτησή της αυτή δεν της επέτρεψε ιστορικά και δεν της επιτρέπει και σήμερα ούτε καν να προχωρήσει σε μια πλήρη αστική ανάπτυξη των τεράστιων παραγωγικών της δυνατοτήτων, το γεγονός ότι η χώρα μας κυβερνιέται από μια ξενόδουλη ως το μεδούλι καπιταλιστική ολιγαρχία και από έναν εσμό ξένων επικυρίαρχων, επιβεβαιώνεται με τον πιο τραγικό τρόπο σήμερα, όταν οι πραίτορες του γερμανικού ιμπεριαλισμού αναλαμβάνουν και επίσημα τα ηνία του τόπου μας. Ναι, φυσικά, με τη σφραγίδα και την υπογραφή όλων των ντόπιων εκμεταλλευτών του λαού μας. Γιατί το γεγονός της ξενικής εξάρτησης ουδόλως απαλλάσσει των ιστορικών ευθυνών της την ελληνική αστική τάξη. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει!

    Η ελληνική πλουτοκρατική ολιγαρχία είναι διπλά και τρίδιπλα υπόλογη απέναντι στον εργαζόμενο λαό μας, γιατί, εκτός όλων των άλλων δεινών που του επιβάλλει, έχει φορέσει στη χώρα μας και το χαλινάρι της εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, για να εξακολουθεί να παραμένει η ελληνική αστική τάξη κυρίαρχη και εκμεταλλεύτρια σ’ αυτό τον τόπο, αφεντικό κακορίζικο αυτού του λαού!

     Όσο κι αν στους οπαδούς των νεόκοπων αναπαλαιώσεων φαντάζει περίεργο, ιστορικά η ελληνική αστική τάξη αναπτύχθηκε και διατηρήθηκε ως κυρίαρχη τάξη, μόνο μέσα από τη …μοιρασιά αυτής της κυριαρχίας της με τα ξένα μεγάλα αφεντικά της! Η υποτέλεια στους ξένους, που δημιουργήθηκε για ιστορικούς λόγους την προϊμπεριαλιστική εποχή, δυνάμωσε αφάνταστα και έγινε σήμα κατατεθέν των Ελλήνων μπουρζουάδων στον 20ο αιώνα. Η εξάρτηση και η πλήρης υποτέλεια από τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό έδωσε ανάσα ζωής και στήριγμα στην ελληνική πλουτοκρατία τη δεκαετία του 1940, όταν κινδύνεψε σοβαρά να γκρεμιστεί από την επανάσταση του λαού μας. Τα γεγονότα είναι γνωστά σε όλους μας και κυρίως στην ηγεσία του ΚΚΕ…

    Η ανατροπή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της υποτέλειας στην Ελλάδα είναι αναπόσπαστα δεμένη με την ανατροπή συνολικά του ελληνικού καπιταλιστικού καθεστώτος. (Ούτε «στάδια» μεσολαβούν εδώ, ούτε οποιαδήποτε συμμαχία με κάποια «εθνική αστική τάξη», αφού στην Ελλάδα μια τέτοια τάξη ήταν και είναι, απλώς, …ανύπαρκτη).

    Όταν, όμως, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ δεν παραδέχεται πλέον την ύπαρξη του καθεστώτος εξάρτησης του τόπου μας, ουσιαστικά απεμπολεί ένα πανίσχυρο γι’ αυτήν όπλο: τη συσπείρωση σε ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο μαζί με την εργατική τάξη και εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων, προερχόμενων από τα μεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, που είναι πολύ πιο εύκολο να συσπειρωθούν και να αρχίσουν να αγωνίζονται μαζί με το ΚΚΕ υπό τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας μας, παρά αν τους προτείνει το ΚΚΕ να σηκώσουν εξαρχής το λάβαρο του σοσιαλισμού! Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι προερχόμενοι από τα εκτεταμένα μεσαία στρώματα της κοινωνίας μας (αγρότες-μικροϊδιοκτήτες, μικροί βιοτέχνες και έμποροι, ελεύθεροι επαγγελματίες) αφυπνίζονται βίαια μέσα σε μια εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα που τους συνθλίβει. (Μήπως δεν συμβαίνει ακριβώς η ίδια διαδικασία σε άλλα τόσα, και ακόμη περισσότερα, εκατομμύρια ανθρώπους, προερχόμενους καθαρά από την εργατική τάξη, οι οποίοι επίσης ξυπνούν μετά από αδράνεια και παθητικότητα δεκαετιών;) Αυτοί οι άνθρωποι βράζουν από οργή και διψούν για δράση. Δεν απέκτησαν, όμως, ακόμη μέσα από την πείρα τους, ούτε και αποκτούν με τρόπο εύκολο την πρωτοπόρα σοσιαλιστική-προλεταριακή συνείδηση. Πολύ ευκολότερα αποδίδουν την ολοένα και επιδεινούμενη κατάστασή τους στην ολοφάνερη και αδιαμφισβήτητη ιμπεριαλιστική εξάρτηση του τόπου μας από την Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., τη GATT και το ΝΑΤΟ, παρά σε αυτήν την ίδια τη ντόπια αστική τάξη. Και αυτό συμβαίνει, διότι οι άνθρωποι αυτοί βλέπουν ότι εκτοπίζονται οι ίδιοι και η παραγωγή τους από την αγορά και αντικαθίστανται πλήρως από τα εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες των ξένων ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων. Νιώθουν μαζί με όλο τον ελληνικό λαό ότι  ξεζουμίζονται καθημερινά με τις ντιρεκτίβες των ιμπεριαλιστών που εφαρμόζουν πιστά τα ντόπια κυβερνητικά ανδρείκελα. Με όλο το δίκιο τους αισθάνονται ότι τα κυβερνητικά αυτά ανδρείκελα ενεργούν ως δωσίλογες μαριονέτες των ιμπεριαλιστών, των διεθνών τοκογλύφων. Εξεγείρονται, λοιπόν, ενάντια στην υποτέλεια και στην υποδούλωση στα ξένα αφεντικά, χωρίς να καταλαβαίνουν άμεσα ότι αυτή είναι μόνο η μία πλευρά των δεινών τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τις θελήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ.

    Επομένως, το ΚΚΕ, που έχει ως άμεσο στόχο να τραβήξει στον οργανωμένο αγώνα όλα αυτά τα λαϊκά στρώματα με τη «μικροαστική» τους συνείδηση και σταδιακά μέσα στην πείρα των αγώνων να μεταπλάσει αυτή τη συνείδηση σε πρωτοπόρο και ανώτερη σοσιαλιστική και κομμουνιστική συνείδηση για τη ριζική ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, οφείλει να χαράξει μια τέτοια τακτική που να εκμεταλλευτεί ως το έπακρο: α) τη δραματική κατάσταση που δημιουργεί στο λαό η ιμπεριαλιστική εξάρτηση της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και β) το ολοένα και αυξανόμενο μίσος του λαού μας για τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους και τα ντόπια πολιτικά τους τσιράκια. Επιβάλλεται εκ των πραγμάτων το κόμμα της εργατικής τάξης να συγκεντρώσει τώρα γύρω του όλο τον εργαζόμενο λαό ακριβώς με τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας από κάθε λογής υποτέλεια στους οποιουσδήποτε ιμπεριαλιστές δυνάστες!

     Με μια τέτοια τακτική στο ξεκίνημα της προσπάθειάς του το ΚΚΕ θα μπορούσε κυριολεκτικά να κάνει «θαύματα» στη συγκρότηση του αναγκαίου Λαϊκού μας Μετώπου. Και φέρνοντας κοντά του αυτά τα εκατομμύρια των λαϊκών ανθρώπων, και τοποθετώντας τα στο ίδιο μετερίζι, δίπλα στην πρωτοπόρο εργατική τάξη, το ΚΚΕ θα είχε όλη την άνεση με σωστή πολιτική και ιδεολογική δουλειά να μεταπλάσει τη συνείδησή τους. Να μπολιάσει τη συνείδηση αυτή με τη μεγάλη επιστημονική αλήθεια του Μαρξισμού-Λενινισμού και να πείσει αυτά τα εκατομμύρια των αγωνιστών ότι και η εξάρτηση και ο καπιταλισμός στο σύνολό του βαδίζουν μαζί, αξεδιάλυτα δεμένα, άρα μόνο μαζί θα μπορέσουμε να τα συντρίψουμε και τα δυο αυτά τέρατα και έτσι να ελευθερωθούμε οριστικά!

    Γιατί, όπως και η ιστορική πείρα έχει αποδείξει, μόνο μέσα από τους αδιάκοπους καθημερινούς αγώνες των λαϊκών μαζών για το ψωμί, τη δημοκρατία, τη λευτεριά, την ανεξαρτησία και την προκοπή της πατρίδας, μπορεί η συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το επαναστατικό κομμουνιστικό της κόμμα, να «οργώνει» το έδαφος των συνειδήσεων, να «σπέρνει» σ’ αυτές τον σπόρο τον καλό, το απελευθερωτικό μήνυμα του Σοσιαλισμού και του Κομμουνισμού, και ο σπόρος αυτός να πιάνει ρίζες γερές, να βλασταίνει και να καρπίζει, δημιουργώντας ηρωικές ακατάβλητες γενιές συνειδητών μαχητών της Λευτεριάς! Αυτός ήταν ο δρόμος του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, αυτός ήταν ο δρόμος που κράτησε αλύγιστη τη «δρακογενιά» των λαϊκών αγωνιστών, αλλά και το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας μέσα στους πιο αδυσώπητους τυφώνες της αντίδρασης, του φασισμού και της διεθνούς αντεπανάστασης…

    Αντιθέτως, με τη σημερινή διολίσθηση σε τροτσκιστικής προέλευσης θεωρίες, των οποίων η ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει από 75 ως 80 χρόνια, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν θα μπορέσει να συσπειρώσει τις αναγκαίες δυνάμεις στο λαϊκό μέτωπο αντίστασης και αντεπίθεσης που η ίδια –και πολύ σωστά!- διακηρύσσει. Με τη σημερινή λαθεμένη ανάλυση πέφτει σε λάθος τακτική και ο μεγάλος κίνδυνος είναι, αντί να συσπειρώσει γύρω από το ΚΚΕ αυτά τα εκατομμύρια των λαϊκών μαζών, για τα οποία μιλήσαμε πριν, να τα αφήσει έρμαια στη διάθεση του οπορτουνισμού! Γιατί, εκμεταλλευόμενος τη λαθεμένη ανάλυση του ΚΚΕ, ο ρεφορμισμός κάθε μάρκας θα βρει την ευκαιρία να προβάλει υποκριτικά το καθήκον του αγώνα ενάντια στην εξάρτηση, την υποτέλεια, το Δ.Ν.Τ. και τους φον Ράιχενμπαχ της σύγχρονης κατοχής του τόπου, θα «λησμονήσει», όμως, με έντεχνο τρόπο να μιλήσει για το καθήκον της επαναστατικής πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού, για τη νίκη της λαϊκής εξουσίας, του Σοσιαλισμού και του Κομμουνισμού που θα λευτερώσει και θα αναγεννήσει ριζικά αυτή τη χώρα και (νομοτελειακά!) και το γέρο-κόσμο μας ολάκερο. Συνηθίζουν να τα «λησμονούν» κάτι τέτοια οι άσπονδοι φίλοι μας οι οπορτουνιστές! Θα τους δώσει το ΚΚΕ την ευκαιρία να του πάρουν τον κόσμο αυτόν που πρέπει το ίδιο να συσπειρώσει γύρω του;

    Και το ακόμη πιο άσχημο για την ηγεσία του ΚΚΕ και για το μέλλον του λαϊκού μας κινήματος θα είναι αν, με τη δική της λαθεμένη ανάλυση για το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, απομακρύνει από το κόμμα και μεγάλα κομμάτια της ίδιας της εργατικής τάξης, τμήματα συνειδητών προλεταρίων και άλλων εργαζομένων που δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι η ηγεσία του δικού τους κόμματος διαγράφει μεγάλα και τόσο αληθινά διδάγματα, όχι μόνο της ιστορικής πείρας, αλλά και της ίδιας της καθημερινής πραγματικότητας.

    Πρέπει, επομένως, να ξανασκεφτεί η ηγεσία του ΚΚΕ το επίμαχο αυτό ζήτημα που τίθεται και να αλλάξει τη ρότα της. Είναι κρίμα κι άδικο να παραδίνουμε στον ταξικό αντίπαλο κάθε μάρκας τέτοια δοκιμασμένα όπλα του κινήματος, όπως ο αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και στην υποτέλεια, όπως ο κοινός αγώνας για την εθνική και την κοινωνική λευτεριά αυτής της χώρας. Όπλα που δόξασαν ιστορικά το ΚΚΕ και το λαϊκό μας κίνημα και το ανέβασαν πολύ-πολύ ψηλά στη συλλογική συνείδηση αυτού του Λαού

    Σε κάθε περίπτωση, εμείς, οι απλοί κομμουνιστές και αριστεροί αυτού του τόπου, αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες μας, θα εξακολουθήσουμε να παλεύουμε για το ψωμί, τη δημοκρατία, ενάντια σε κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και υποτέλεια, για την πραγματική εθνική ανεξαρτησία και τον σοσιαλισμό στην πατρίδα μας. Ας αναλάβει τις ευθύνες της και η ηγεσία του ΚΚΕ…

Βόλος, 29 του Οκτώβρη 2011

.

Σημείωση της Δευτέρας 7 του Νοέμβρη 2011:

    Το απερίγραπτο κατάντημα της κυβέρνησης του Παπανδρέου και οι ωμοί εκβιασμοί των επικυρίαρχων της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε., που οδήγησαν στην απόφαση για τη συγκρότηση μιας αστικής διακομματικής «δημοκρατικής» …χούντας για να περάσουν διά πυρός και σιδήρου την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, για να μην τεθεί σε κίνδυνο το πλέγμα της εξάρτησης της χώρας, που είναι προϋπόθεση ύπαρξης της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, νομίζω ότι αποδεικνύουν περίτρανα όσα γράφω στο παραπάνω άρθρο μου για την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και υποτέλεια «ως τα μπούνια» της ντόπιας μπουρζουαζίας από την άποψη της πλήρους υποταγής στο δυτικοευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό!

    Η ανόητη και αστήρικτη θεωρία περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» πήγε οριστικά στα σκουπίδια!... Η μαυρίλα της εξάρτησης και της υποτέλειας είναι αμείλικτη και απαιτεί σκληρή πάλη για την ανατροπή της. Και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού πάει πακέτο με τον αγώνα για μια ανεξάρτητη Ελλάδα).

Σημείωση-συμπλήρωση της 11ης του Γενάρη 2012: 

    Η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο παραμένει αμετακίνητη από τις λαθεμένες θέσεις της στο θέμα που αναλύσαμε στο παραπάνω άρθρο, αλλά δυστυχώς επεκτείνει ακόμα περισσότερο τη λαθεμένη ανάλυσή της. Ο ...μέγας "θεωρητικός νους" της ηγεσίας Παπαρήγα, ο γνωστός Μάκης Μαΐλης, σε άρθρο του στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της 7ης-8ης του Γενάρη 2012, φτάνει στο σημείο να θέλει να αποδείξει ως  ..."λαθεμένη" τη θέση του ΚΚΕ στα 1945, (θέση διατυπωμένη μάλιστα τότε από τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, τον κορυφαίο μαρξιστή-λενινιστή ηγέτη και θεωρητικό της νεότερης Ελλάδας!) ότι η ελληνική αστική τάξη είναι εξαρτημένη από το ξένο κεφάλαιο εκ γενετής και παντοτινό τσιράκι του ιμπεριαλισμού.  Ποιος Ζαχαριάδης, ποιο ΚΚΕ, ποιο ΕΑΜ; Αστεία λέτε τώρα;

    Ο μέγας και τρανός "θεωρητικός" μιας ηγεσίας με την οποία το ΚΚΕ παραμένει σχεδόν στάσιμο, ως προς την πραγματική του επιρροή, εδώ και μια δεκαετία, ο "πολλά βαρύς κι ασήκωτος" κ. Μαΐλης, έχει πάρει πια  τόση φόρα, που μπροστά του δεν θα απομείνει ούτε ίχνος από τις κορυφαίες πολιτικές και θεωρητικές κατακτήσεις του επαναστατικού μας ΚΚΕ, την εποχή που αυτό κατάφερε να φτάσει στο ύψιστο σημείο της ακμής του, της δράσης και της επιρροής του! Έλεος πια κύριε Μάκη μας! Γίνε λιγάκι πιο σοβαρός. Μη μας αναγκάζεις τέτοιες μέρες να ξαναθυμηθούμε τι παθαίνει ο άνθρωπος όταν καβαλήσει το καλάμι... Δεν είναι όμως μόνο θέμα λόξας ενός θεωρητικού αναλυτή. Πρόκειται για λαθεμένη γραμμή μιας ολόκληρης ηγεσίας, η οποία εξέλαβε τις τροτσκιστοειδείς αριστερίστικες μπαρούφες μιας ανώριμης εποχής του κινήματος, ως ...πεμπτουσία του σύγχρονου μαρξισμού-λενινισμού...

    Κρίμα και πάλι κρίμα!  Στην ιστορία και στην προσφορά του ΚΚΕ, αλλά και στο ρόλο που πρέπει να παίξει σήμερα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού μας από τον ντόπιο καπιταλισμό και την ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, δεν αξίζει μια τέτοια θεωρητική και πολιτική κατάντια...

Νίκος Παπακωνσταντίνου



4.

          Η προοδευτική αλλαγή της κοινωνίας είναι η προϋπόθεση για τη ριζική αλλαγή του ίδιου του ανθρώπου


                 Προβληματισμοί με αφορμή ένα «προκλητικό» και ζόρικο, μα πάντα επίκαιρο και ζωτικό ερώτημα,

                                  που έθεσαν κάποιοι στους μαθητές του Λυκείου, ήδη στα 1995-'96!


                                                                                                                                                                                                      πρώτη δημοσίευση:  1-2-2012

 

    Πριν από κάμποσα χρόνια, το 1995-1996, σε μιαν έκδοση σχολικού βιβλίου  αρχαίων ελληνικών  του Λυκείου, δόθηκε για μελέτη στους μαθητές και  το κείμενο του Β' βιβλίου των «Ελληνικών» του αθηναίου ιστορικού Ξενοφώντα. Το συγκεκριμένο σχολικό  βιβλίο ολοκλήρωνε το διδακτικό υλικό  της ενότητας  αυτής για τον Ξενοφώντα, με ένα «φιλοσοφικής φύσεως» ερώτημα προς τους μαθητές για να το επεξεργαστούν και να το αναπτύξουν  ή για να το συζητήσουν  στην τάξη.

    Συγκεκριμένα, αφού οι μαθητές θα είχαν μελετήσει τα ιστορικά γεγονότα,  τα σχετικά με τη δραματική ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο και την εγκληματική πολιτική που ακολούθησαν οι Τριάκοντα Τύραννοι μέχρι την πτώση τους από το οργανωμένο κίνημα των δημοκρατικών, το σχολικό βιβλίο τούς παρέθετε τη γνωστή κλασσική στη διατύπωσή της ρήση του κορυφαίου ιστορικού της αρχαιότητας, του Θουκυδίδη (που γράφτηκε με αφορμή την εκτίμησή του για τα αποτελέσματα των εμφύλιων συρράξεων στις αρχαίες ελληνικές πόλεις – κράτη και γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε της παθολογίας των πολέμων): “ Όλα αυτά γίνονται και θα γίνονται όσο η φύση του ανθρώπου παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη.(Θουκυδίδης, «Ιστορίαι» βιβλίο Γ’,82).

    Ζητούσαν, λοιπόν, οι συγγραφείς του σχολικού εγχειριδίου από τους μαθητές, με βάση το κείμενο του Ξενοφώντα που μελέτησαν αλλά και από… την ιστορική τους πείρα να επαληθεύσουν ή να απορρίψουν τη γνώμη του Θουκυδίδη!

   Ο υποφαινόμενος, εκείνη την εποχή, γράφοντας μια εργασία σχολιασμού του μαθητικού αυτού εγχειριδίου, θεώρησε ότι η ερώτηση αυτή αποτελεί ένα δίκοπο μαχαίρι για παιδιά δεκαπέντε χρόνων που φοιτούν σε ένα σχολείο, του οποίου το πρόγραμμα και η μεθοδολογία του έχει διαποτιστεί από το μεταφυσικό ιδεαλιστικό τρόπο σκέψης. Από έναν τρόπο σκέψης ο οποίος, χωρίς να διαθέτει ούτε ίχνος ιστορικο-υλιστικής διαλεκτικής σκέψης, έχει αναγάγει σε “επιστήμη” ένα φοβερό κράμα θεολογίας και εντελώς επιφανειακού εμπειρισμού.

    Αυτό που θα έμενε ως δίδαγμα στα περισσότερα παιδιά-  αφού έτσι τα έχει  μάθει να σκέφτονται το αστικό μας σχολείο- από μια τέτοιου είδους ερώτηση πάνω σε μια τέτοια άποψη, σαν αυτή του Θουκυδίδη, σίγουρα θα ήταν το φαταλιστικό (= μοιρολατρικό), γι' αυτό και αντιδραστικό, ιδεολογικοπολιτικό συμπέρασμα: Έτσι είναι τα πράγματα και τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει! Στην «αιώνια φύση του ανθρώπου» είναι κι ο πόλεμος κι ο αλληλοσπαραγμός και η κερδοσκοπία και η αρχομανία! Να! Το είπε κι ο Θουκυδίδης! Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει!! Δεν είναι δυνατόν να αλλάξει!!!

   Κι εδώ που τα λέμε, αν λάβουμε υπόψη και τις όποιες ιστορικές πληροφορίες έχουμε κι εμείς και τα παιδιά, την καθημερινή σκληρή παγκόσμια πείρα, αλλά και το γεγονός ότι στο σχολειό μας οι γνώμες των ένδοξων προγόνων κατανοούνται εντελώς δογματικά και αφομοιώνονται αντιδιαλεκτικά και αντιιστορικά, τότε σκεφτείτε πόσοι μαθητές  ή και εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την κρίση του Θουκυδίδη, ή για να  είμαστε ακριβέστεροι, την τρέχουσα ιδεαλιστική ερμηνεία αυτής της γνώμης; - Ελάχιστοι!!!

    Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, σάρκα εκ της σαρκός του καπιταλιστικού συστήματος, θα είχε ήδη οδηγήσει στο αποδεκτό και ωφέλιμο για το κοινωνικό καθεστώς συμπέρασμα: Τίποτα δεν αλλάζει, η ανθρώπινη φύση είναι αιώνια...

    Για το λόγο αυτό, λοιπόν, και πάντοτε με την πεποίθηση ότι, αν θέλουμε να επιδράσουμε θετικά στους μαθητές μας πάνω σ' ένα  τόσο μεγάλο ζήτημα, χρέος μας είναι να θέσουμε για συζήτηση τις πλέον κατάλληλες ερωτήσεις που οδηγούν σ' έναν γόνιμο προβληματισμό, ο γράφων αποφάσισε στη δική του σχετική εργασία να θέσει προς τους μαθητές τα ακόλουθα ερωτήματα:

    Τι εννοεί ο Θουκυδίδης με αυτή του την άποψη για την «αναλλοίωτη» ανθρώπινη φύση;

    Πώς άραγε έβγαλε αυτό το συμπέρασμα;

    Και αυτό, άραγε, μας εμποδίζει ολότελα  να σκεφτούμε τη δυνατότητα αλλαγής της ανθρώπινης φύσης, αν αλλάξουν οι όροι της  διαμόρφωσής της;

   Και τελικά, ποιος κινεί τα νήματα αυτού του φαινομένου που ονομάζουμε Ιστορία και το οποίο σημαδεύεται από αυτή την περίφημη “ανθρώπινη φύση”;

    Παραθέτω, λοιπόν, σήμερα για τους αναγνώστες της προοδευτικής ιστοσελίδας του λαού της Σκιάθου «Ελεύθερο βήμα πολιτών-www.sispirosi.gr» μια δική μου απόπειρα απάντησης των παραπάνω ερωτημάτων την οποία έδωσα στο κλείσιμο εκείνης της δικής μου εργασίας. Το κάνω, επειδή θεωρώ ότι είναι πολύ επίκαιρος ένας τέτοιος σχολιασμός του ζητήματος στην εποχή μας.

   Ζούμε σε μια δραματική για την εργατική τάξη και τους λαούς συγκυρία. Το κυρίαρχο εκμεταλλευτικό σύστημα, όχι μόνο φτωχοποιεί και σακατεύει αμείλικτα την εργατική δύναμη, αλλά κάνει και το παν για να σπείρει παντού την απογοήτευση και τη μοιρολατρία, για να μας πείσει ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, γι’ αυτό …ας καθίσουμε στ’ αυγά μας!

    Να, λοιπόν, τι είχα γράψει τότε, πολεμώντας τη μοιρολατρία που οι κρατούντες πήγαιναν να σπείρουν έντεχνα στους μαθητές:


    « …Ας δούμε λοιπόν το πρόβλημα πιο σφαιρικά:

    Η παγκόσμια ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι γεμάτη από παραδείγματα που μαρτυρούν  ότι ο Θουκυδίδης δεν κάνει λάθος στις κρίσεις του για τους πολέμους και τα αποτελέσματά τους. Αρκεί και μόνο να δει κανείς τα ολέθρια αποτελέσματα που είχαν στη διάρκεια του 20ου αιώνα οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και οι αμέτρητες τοπικές διακρατικές και εμφύλιες συρράξεις που συγκλόνισαν τον πλανήτη μας (Ισπανία, Ελλάδα, Λίβανος, Γιουγκοσλαβία, Ρουάντα...) Οι εμφύλιοι πόλεμοι, εκτός από τις συνήθεις απώλειες και καταστροφές, δημιουργούν τέτοια μίση, αντεκδικήσεις και ανεξέλεγκτα πάθη, που αποδιοργανώνουν για πολύ καιρό την κοινωνική ζωή και πρόοδο.

   Αλλά και οι διακρατικές συρράξεις, και μάλιστα με τα σύγχρονα μέσα μαζικής καταστροφής, έχουν φριχτά αποτελέσματα, που αποτιμώνται σε απώλειες εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων και στην καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, το οποίο περικλείει τους όρους ύπαρξης και ανάπτυξης του ανθρώπινου είδους. Ας σκεφτούμε τι αποτελέσματα θα είχε ένας πόλεμος με πυρηνικά όπλα, τη στιγμή κατά την οποία από τα συμβατικά όπλα και μόνο τα επακόλουθα είναι μαζική καταστροφή, θάνατος και φρίκη.

    Η σκληρότητα, η παραβίαση των διεθνών συνθηκών και τα συνακόλουθα εγκλήματα πολέμου ξεπερνούν κατά πολύ σε έκταση και συνέπειες τις αντίστοιχες καταστάσεις και του Πελοποννησιακού πολέμου και ολόκληρης της Αρχαιότητας. Έτσι, η απλή ανθρώπινη εμπειρία φαίνεται ότι δικαιώνει απολύτως τον Θουκυδίδη. Η ανθρωπότητα μοιάζει να επαναλαμβάνει τα ίδια και χειρότερα κάθε φορά, σε κάθε ανάλογη περίσταση. Εύκολα ο απλοϊκός άνθρωπος, που νιώθει ανίκανος να αποτρέψει όλα αυτά, βγάζει το συμπέρασμα: αυτή είναι η ανθρώπινη φύση και δεν αλλάζει... Χιλιάδες άνθρωποι το επαναλαμβάνουν αυτό καθημερινά.

     Φυσική συνέπεια της αντίληψης αυτής, όμως, είναι η απαισιοδοξία, η μοιρολατρία, η παραίτηση από κάθε διάθεση και οργανωμένη προσπάθεια αλλαγής των πραγμάτων. Γιατί οι περισσότεροι οπαδοί αυτής της αντίληψης ερμηνεύουν  και προεκτείνουν ως  εξής την άποψή τους, για την οποία μάλιστα άμεσα επικαλούνται το κύρος του Θουκυδίδη, όταν βέβαια γνωρίζουν τον αρχαίο ιστορικό:  Η ανθρώπινη φύση, κατ’ ουσίαν, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, επομένως και οι κοινωνικές συνθήκες, μέσα στις οποίες γεννιούνται οι πόλεμοι,  θα μένουν, κατ' ουσίαν, αναλλοίωτες, όσες επιφανειακές μεταβολές κι αν επέλθουν. Πιο απλοϊκά: η ζωή μας κύκλους κάνει και τα παραπέρα είναι ματαιότητα.

    Πολύ βολική αντίληψη αυτή για ορισμένους! Σπεύδουν μάλιστα  μέσω των ιδεολογικών τους εκπροσώπων να την ενισχύσουν και να την εδραιώσουν ακόμα περισσότερο.

Μήπως, όμως, πρόκειται για κείνους που συμφέρον έχουν να μην αλλάξει η ανθρώπινη κοινωνία και στην αντίληψή τους μια ριζική αλλαγή των κοινωνικών όρων φαντάζει σαν παραβίαση των όρων της “αιώνιας και αναλλοίωτης φύσης του ανθρώπου”;

    Μήπως πρόκειται για οργανωμένα κοινωνικά συμφέροντα που σκοπό έχουν να μας επιβάλλουν την άποψη πως όλα τα κοινωνικά δεινά οφείλονται στην ”αναλλοίωτη  ανθρώπινη φύση”, που θέλουν να επιβάλλουν ως βολικό γι’ αυτούς θέσφατο ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει;

   Με μια πιο ψύχραιμη ματιά, θα διαπιστώναμε ότι η αντίληψη που πάει να μας επιβληθεί μάλλον παρερμηνεύει με τρόπο αυθαίρετο την επιγραμματική κρίση του Θουκυδίδη. Γιατί εκείνος είπε ότι τα ολέθρια αποτελέσματα των πολέμων θα παραμένουν ίδια, για  ό σ ο ν  χρόνο η ανθρώπινη φύση, (δηλαδή η νοοτροπία, οι αντιλήψεις και η συμπεριφορά μας ) θα παραμένει ίδια. Διόλου όμως δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να αλλάξουν κάποτε όλα αυτά που συνιστούν τη λεγόμενη φύση και συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους!  Ο ίδιος δεν απέκλεισε τίποτα. Οι παρερμηνευτές του σπεύδουν να μιλήσουν εξ ονόματός του: ιδεαλιστές, πεσιμιστές, θρησκόληπτοι ή και θετικιστές, τεχνοκράτες, μεταμοντέρνοι και νεοσυντηρητικοί οπαδοί του διαβόητου “τέλους της ιστορίας” (που “τελειώνει” βέβαια στο σημερινό σύστημα των αδυσώπητων και αδηφάγων κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων!!!).

    Το ερώτημα επομένως γίνεται τώρα πολύ απλό; μπορεί ή όχι να αλλάξει ριζικά ο άνθρωπος κι αν ναι, με ποιον τρόπο; Το ερώτημα μας οδηγεί ακριβώς στην ίδια την κίνηση της ιστορίας, στις κινητήριες δυνάμεις της που οδηγούν σε γνωστά  αποτελέσματα και που ίσως μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που προαναφέρθηκαν.

    Αν η ιστορία εξεταστεί ως ένα σύνολο πράξεων διαφόρων προσωπικοτήτων που κινούνται από κάποια “έμφυτη” καλοσύνη ή κακία, ή και από το “έμφυτο, δαιμονικό πάθος” του κέρδους, της εξουσίας και του ατομικού συμφέροντος, όπως κάνει η παραδοσιακή (κι όχι μόνο) ιδεαλιστική και μεταφυσική ιστορική άποψη, τότε πράγματι είναι ακατόρθωτη οποιασδήποτε ριζική αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς.

   Η μεταφυσική αντίληψη της ιστορίας  οδηγεί σε μια αέναη περιδίνηση γύρω από τις ίδιες κάθε φορά καταστάσεις και αποτελέσματα με διαφορετικά μόνο τα ονόματα και τις χρονολογίες. Ο άνθρωπος παύει να είναι το υποκείμενο των ιστορικών μεταβολών και γίνεται πιόνι άλλων σκοτεινών και ανεξέλεγκτων  υπέρτερων δυνάμεων:  πάθη, ορμές και ένστικτα ή πιο απλοϊκά θεοί και σατανάδες γίνονται οι δυνάμεις που κινούν την ιστορία, έτσι που τίποτα να μην αλλάζει ουσιαστικά και ριζικά.

   Απομένει μόνο η αναζήτηση του μεγέθους της ατομικής ευθύνης του καθενός για να τον οδηγήσει στη δικαίωση ή στην καταδίκη, στον Παράδεισο ή στην Κόλαση!  Κι ας είναι τελείως παράλογο ή και εξωφρενικό να ζητάς ευθύνες από τα πρόσωπα, τη στιγμή που  θεωρείς ότι οι υπερφυσικές δυνάμεις κυριαρχούν πάνω τους!!

   Για να απαντήσουμε λοιπόν στο ερώτημα που μας απασχολεί και να δείξουμε ότι είναι δυνατή η αλλαγή αυτή που θα δικαιώσει τη δυνατότητα που μας άφησε ανοιχτή ο Θουκυδίδης, τη ριζική αλλαγή της ανθρώπινης φύσης, θα εξετάσουμε τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική.

    Καμιά εξωκοσμική δύναμη δεν   χειραγωγεί τον άνθρωπο. Αυτός δημιουργεί την ιστορία του, όλες τις εξελίξεις που τον αφορούν, όχι σαν μεμονωμένη προσωπικότητα αλλά ως κοινωνικό σύνολο. Ως κοινωνικό σύνολο που ζει, βεβαίως, μέσα σε συνθήκες κληρονομημένες από τους προγόνους, αλλά  το οποίο εργάζεται και παράγει ολοένα τους όρους της ζωής του, που σκέφτεται και ενεργεί αδιάκοπα διαμορφώνοντας το σήμερα και το αύριο του ίδιου αλλά και των απογόνων του.

    Η ανθρώπινη εργασία δημιουργεί καθημερινά ένα τέτοιο πλήθος αλλαγών στη ζωή της κοινωνίας, που -από ένα σημείο και μετά- δημιουργούν μια  ριζικά διαφορετική πραγματικότητα στους όρους ζωής του συνόλου. Η ευθύνη των ανθρώπων για την κατάσταση της κοινωνίας, όπου ζουν κάθε φορά, και των πληγών που μαστίζουν τη ζωή τους έγκειται στο ότι η κοινωνία τους μέχρι και σήμερα διαμορφώθηκε και εξελίσσεται ως ένα σύνολο ανταγωνιστικών, άνισων ταξικών σχέσεων, αντίπαλων ταξικών συμφερόντων.

   Και η ευθύνη αυτή βαραίνει πολύ περισσότερο, όταν έχει πλέον αποδειχτεί ότι υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές δυνατότητες για έναν τέτοιο κοινωνικό μετασχηματισμό, που θα εξαλείψει τις συνέπειες αυτής της διαίρεσης, εξαλείφοντας την ίδια αυτή ταξική διαίρεση και τους όρους εμφάνισης στο μέλλον οποιασδήποτε ανάλογης.

    Γιατί η ίδια η κοινωνική εξέλιξη οδηγεί πλέον στη δυνατότητα αυτή τον άνθρωπο, τη μόνη ικανή να μεταμορφώσει ριζικά  και τη «φύση του ανθρώπου», μεταμορφώνοντας την κοινωνία του, τους όρους της ύπαρξης του.

   Στην αδιάκοπη σύγκρουση των αντιτιθέμενων κοινωνικών τάξεων βρίσκεται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα η δύναμη που κινεί την ιστορία και διαμορφώνει κοινωνικο-οικονομικούς σχηματισμούς, ιδεολογικές αντιλήψεις και πολιτεύματα.  Οι τάξεις που κατέχουν τις πηγές του πλούτου, τα μέσα της παραγωγής, αρνούνται να παραχωρήσουν την κυρίαρχη θέση τους, που βασίζεται στην εκμετάλλευση της απλήρωτης εργασίας των υποδεέστερων τάξεων, οι οποίες δεν είναι ιδιοκτήτριες μέσων παραγωγής παρά μόνο της εργατικής τους δύναμης (στο βαθμό που μπορούν να θεωρηθούν ιδιοκτήτες της).

   Οι «κατώτερες» αυτές τάξεις, αντίθετα, αγωνίζονται για να αλλάξουν την κοινωνική τους θέση, να τη βελτιώσουν ή και να ανατρέψουν την κυρίαρχη τάξη και να πάρουν τη θέση της.

   Μέσα στο αδιάκοπο αυτό γίγνεσθαι διαμορφώθηκαν μέχρι σήμερα η αρχαία δουλοκτησία, η φεουδαρχική  δουλοπαροικία, ο καπιταλισμός και τα πρώτα φύτρα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας του μέλλοντος, και  μαζί τα αντίστοιχα ιδεολογικοπολιτικά τους εποικοδομήματα, οι αρχές και αξίες της κάθε ιστορικής εποχής.

    Μέχρι και την εποχή μας, όπου κυριαρχεί ακόμα ο καπιταλισμός, έχουμε μια εναλλαγή εκμεταλλευτικών κυρίαρχων τάξεων, πράγμα που γεννά και αναπαράγει διαρκώς τις κοινωνικές πληγές: την πείνα και τη φτώχεια την καταπίεση, τους παγκόσμιους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς για τις αγορές και τις πρώτες ύλες, τους πολέμους.  Αυτό δεν οφείλεται σε καμιά έμφυτη κακία, αλλά στο γεγονός ότι -για αιώνες ολόκληρους- η πορεία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των αντίστοιχων παραγωγικών σχέσεων της ανθρωπότητας δεν έδινε τη δυνατότητα μιας ριζικής επαναστατικής αλλαγής, αλλά η κάθε νέα κυρίαρχη τάξη διαφοροποιούσε μόνο τους όρους εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

   Μόνο  από το 19ο αιώνα προέκυψε η οριστική δυνατότητα για κοινωνική ανατροπή τέτοια που δεν θα αφήσει πλέον κανένα περιθώριο διαιώνισης της εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, με την είσοδο στο προσκήνιο της Εργατικής Τάξης, της μόνης μη εκμεταλλευτικής τάξης, που η απελευθέρωσή της θα σημάνει,  σε μια πορεία, την εξάλειψη κάθε ταξικής κυριαρχίας, το τέλος κάθε κοινωνικής διαίρεσης.

   Αν στους προγενέστερους κοινωνικούς σχηματισμούς η ταξική διαίρεση οδηγούσε σε νέα επίπεδα ανόδου τις υλικές παραγωγικές δυνάμεις, σήμερα πλέον, στην εποχή της πιο πλατιάς κοινωνικοποίησης της εργασίας, η στενότητα που δημιουργούν οι σχέσεις ατομικής ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης των συντριπτικά περισσότερων, που παράγουν κάθε πλούτο, γίνεται οριστικά τροχοπέδη κάθε προόδου, πηγή πολύ φοβερότερων κοινωνικών δεινών και επιβάλλεται να προχωρήσει η εξάλειψή τους. Θα πρόκειται για τη ριζικότερη κοινωνική αλλαγή της ιστορίας. Γι' αυτό είναι και ασύγκριτα δυσκολότερη η επίτευξή της. Γιατί οι κυρίαρχες κοινωνικές δυνάμεις, οι εκμεταλλευτές των λαών είναι αδύνατο να παραδώσουν τον πλούτο που ιδιοποιούνται και την εξουσία τους, ενώ διαθέτουν ακόμα άφθονα μέσα επιβολής πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία.

   Ας σκεφτούμε την κοινωνική καθυστέρηση, την αμάθεια και την μαζική προπαγάνδα των απόψεων που συμφέρουν στους κεφαλαιοκράτες, αλλά και τις δυνάμεις βίας που αυτοί ακόμα διαθέτουν...

   Και όμως:  Οι αγώνες των εργατών και γενικά των καταπιεσμένων, όλων των λαών της Γης, παραμένουν πάντοτε στην πρώτη γραμμή ως ο μοναδικός τρόπος αλλαγής της κοινωνίας και της περίφημης ανθρώπινης φύσης  Η εδραίωση ενός νέου κοινωνικού συστήματος αντάξιου των δυνατοτήτων που κρύβει μέσα της η έννοια του Ανθρώπου, θα είναι η πρώτη,  αποφασιστική όμως, προϋπόθεση  για την αναμόρφωση της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς σε διεθνή κλίμακα.

     Όταν όλοι οι άνθρωποι θα αποκτήσουν οριστικά τη δυνατότητα να έχουν μερίδιο σύμφωνα με τις ανάγκες τους στον πλούτο που οι  ίδιοι παράγουν.

    Όταν όλοι θα μπορούν να έχουν πια καθημερινή, ισότιμη συμμετοχή στη διαχείριση των κοινών τους  υποθέσεων, επειδή θα είναι πραγματικοί σύντροφοι-συνιδιοκτήτες των όρων της ύπαρξής τους.

    Όταν όλοι ανεξαίρετα θα έχουν συνεχή πρόσβαση στη γνώση και την επιστήμη χωρίς φραγμούς και ο νέος πολιτισμός θα απλωθεί σε τέτοιο βαθμό, που θα σαρώσει τις προκαταλήψεις ολόκληρων αιώνων.

Τότε η ανθρωπότητα θα έχει κάνει το αποφασιστικό άλμα για την αναμόρφωση της ίδιας της “ανθρώπινης φύσης”

   Η αλλαγή αυτή δεν θα είναι διόλου εύκολη υπόθεση, ούτε βέβαια ζήτημα μιας σύντομης χρονικής περιόδου.

Θα είναι ένας αγώνας τιτάνιος με νίκες ή και πρόσκαιρες ήττες  και θα επιτυγχάνει στο βαθμό που ο κοινωνικός μετασχηματισμός θα γίνεται σε διεθνή πλέον κλίμακα, τόσο αναπότρεπτος και βαθύς, που θα αναδεικνύει τον κάθε  άνθρωπο σε απόλυτα συνειδητό πρωταγωνιστή του.

    Όταν ο κοινωνικός μετασχηματισμός πάψει να είναι πλέον υπόθεση μιας κοινωνικής πρωτοπορίας και γίνει καθημερινή ζωτική ανάγκη των ευρύτερων δυνάμεων της απελευθερωμένης πια ανθρωπότητας, τότε ναι σίγουρα  θα αλλάξει η “ φύση του ανθρώπου”!

    Μόνο τότε θα θεραπευτούν, οριστικά πλέον, όλες οι κοινωνικές πληγές και ο άνθρωπος θα γίνει οριστικά  Ά ν θ ρ ω π ο ς  με όλη τη σημασία της λέξης.

     Και μόνο τότε η κοινωνία του Ανθρώπου θα δημιουργήσει την αληθινή της Ιστορία.»

 

Νίκος Κ. Παπακωνσταντίνου: Ένα  απόσπασμα από την εργασία «Μετάφραση και σχολιασμός του β’ Βιβλίου των Ελληνικών του Ξενοφώντα, για την Α’ Λυκείου», γραμμένη στο Βόλο το καλοκαίρι του 1997.

 


5.

Αντιεπιστημονικά μεταφυσικά ιδεολογήματα για τη νεολαία, την κοινωνία και την παιδεία,

τα οποία αποκαλύπτουν τη χρεωκοπία του αστικού τρόπου σκέψης. 

 

Ένα παλαιότερο μα πάντα επίκαιρο άρθρο, που όταν γράφτηκε,  το ...«έφαγε» η λογοκρισία!

Πρώτη δημοσίευση:   8-2-2012

 

 

Ένα παλαιότερο μα πάντα επίκαιρο άρθρο, που το «έφαγε» η λογοκρισία ενός αστού εκδότη-βιβλιέμπορου,

γιατί ανέτρεπε τα ιδεολογικά φληναφήματα της αντίδρασης…

   Ο υποφαινόμενος, τακτικός πια συνεργάτης και αρθρογράφος της μαχητικής μας αυτής ηλεκτρονικής-διαδικτυακής έπαλξης, του «Ελεύθερου Βήματος Πολιτών-www.sispirosi.gr», έχει τύχει κατά τη διάρκεια της διαδρομής του να εργαστεί σε διάφορους χώρους, πέραν της εκπαίδευσης. Αυτό στάθηκε για τον ίδιο ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό σχολειό, που του έδωσε την ευκαιρία να δει και να ακούσει πολλούς και διάφορους ανθρώπους. πολλές και διάφορες νοοτροπίες, αλλά και να συγκρουστεί ιδεολογικά με όσες απ’ αυτές θεώρησε ότι σπέρνουν την ψευτιά, την απάτη, την αυταπάτη και το σκοταδισμό.

Έτσι συνέβη και στα χρόνια 1996-1997, όταν εργάστηκε ως επιμελητής ύλης και διορθωτής της λογοτεχνικής, λαογραφικής και ιστορικής επιθεώρησης «Έλευσις», που έβγαινε στο Βόλο από τις εκδόσεις «Όμηρος», δηλ. από το γνωστό βιβλιοπωλείο που υπήρξε για πάνω από  4 δεκαετίες στο κέντρο της πόλης.

   Αιτία της ρήξης του με τον βιβλιέμπορο-εκδότη αυτού του περιοδικού και της αποχώρησής του απ’ αυτό υπήρξε η στυγνή και εντελώς αιφνιδιαστική λογοκρισία ενός άρθρου που ο γράφων ετοίμασε για δημοσίευση στην «Έλευση». Με το άρθρο αυτό απαντούσε σε δυο άλλα άρθρα, που είχαν δημοσιευτεί σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού, σχετικά με δυο ζητήματα πολύ σημαντικά για τη νεολαία μας: το ζήτημα του περιβόητου και …πολυδιαφημισμένου «χάσματος των γενεών» και το ζήτημα της πλήρους απαξίωσης της ανθρωπιστικής Παιδείας και των αξιών της από το καπιταλιστικό σύστημα στο τέλος του 20ου αιώνα.

   Η απάντηση αυτή δόθηκε από τη σκοπιά του μαχόμενου διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, καθώς γινόταν φανερό ότι οι 2 αρθρογράφοι των παραπάνω κειμένων σκόρπιζαν τη σύγχυση του αστικού μεταφυσικού τρόπου σκέψης και έσπερναν αντιδραστικά αντιεπιστημονικά ιδεολογήματα και πρότυπα, τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με την αλήθεια, την επιστήμη και την κοινωνική πρόοδο. Ο εκδότης, παραβιάζοντας στυγνά κάθε επιστημονική και δημοκρατική δεοντολογία, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων την ανάλυση του γράφοντος (και ως τότε στενού συνεργάτη του στη σύνταξη του περιοδικού), ακριβώς επειδή έκρινε ότι αυτή αποτελούσε γροθιά στο στομάχι όλων εκείνων που διαδίδουν από τα έντυπα τη σαβούρα των αντιδραστικών ιδεών, με τις οποίες το εκμεταλλευτικό σύστημα δηλητηριάζει τη συνείδηση των μαζών και δεν αφήνει την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία μας να σκεφτούν με αποκλειστικό γνώμονα την πραγματικότητα και το δικό τους συμφέρον.

    Γνήσια ταξική, από τη σκοπιά του εργαζόμενου λαού μας η ανάλυση του γράφοντος και γνήσια ταξική από τη σκοπιά του αντιπάλου η λογοκρισία του εκδότη-βιβλιέμπορου, που απέδειξε ότι τα προσωπεία γίνονται κομμάτια και θρύψαλα, όταν θίγονται τα «ιερά και τα όσια» του σάπιου κόσμου της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

   Κρίνοντας ότι -παρά τις όποιες τυχόν ελλείψεις ή αδυναμίες της- εκείνη η ανάλυση διατηρεί και σήμερα τη σημασία της και ότι κάτι έχει να πει στον εργαζόμενο και στο νέο που παλεύει να βρει ένα αληθινά προοδευτικό μπούσουλα στην πορεία της ζωής, σας παραθέτω σήμερα το επίμαχο εκείνο άρθρο μου και σας καλώ να σκεφτείτε και εσείς οι ίδιοι πάνω στα ζητήματα που έθετε:

 

Από σωστές επισημάνσεις σε ...λαθεμένα συμπεράσματα

(Μια απάντηση στους κ.κ. Μ. Μηλίγκο και Ν.Θ. Σωτηρίου)

    Το περιοδικό «Έλευσις» δίνει την ευκαιρία σε όλους τους φίλους του να εκφράσουν ελεύθερα μέσα από τις σελίδες του οποιαδήποτε άποψη έχουν γύρω από τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας και της κοινωνίας μας. Ζητήματα κορυφαίας σημασίας για το ίδιο το μέλλον της πατρίδας μας, όπως είναι τα προβλήματα της νεολαίας και της Παιδείας, βρίσκονται συνεχώς στο επίκεντρο της προσοχής του περιοδικού μας. Άλλωστε πρόκειται για προβλήματα που με τη μια ή την άλλη μορφή τους είναι ιδιαιτέρως έντονα στις μέρες μας.

    Η κάθε άποψη που εκφράζεται από τους συνεργάτες της «Ελεύσεως» γύρω από τα θέματα αυτά έχει την ιδιαίτερη αξία της, κυρίως γιατί διεγείρει το ενδιαφέρον των αναγνωστών, ερεθίζει δημιουργικά την κριτική τους σκέψη και γίνεται αφορμή γόνιμου προβληματισμού. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για μας που στελεχώνουμε τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού και ακόμα περισσότερο για μένα που, από τη θέση του επιμελητή της ύλης, είμαι υποχρεωμένος να μελετήσω με προσοχή όλα τα κείμενα, τα οποία πρόκειται να δημοσιευτούν.

    Είναι ευνόητο, φυσικά, ότι τόσο τα υπόλοιπα μέλη της συντακτικής επιτροπής, όσο και εγώ, δεν είμαστε σε καμιά περίπτωση υποχρεωμένοι να συμφωνούμε με τις απόψεις που εκφράζουν μέσα από το περιοδικό οι αξιότιμοι συνεργάτες μας. Καθένας από μας έχει τις προσωπικές του αντιλήψεις και διατηρεί πάντοτε το δικαίωμα να αντικρούσει, μέσα από τις ίδιες αυτές σελίδες, οποιαδήποτε ιδέα ή ανάλυση των συνεργατών μας, την οποία θεωρεί εσφαλμένη.

    Ασκώντας, λοιπόν, και εγώ αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα, θεώρησα ότι δεν πρέπει να αφήσω ασχολίαστες ορισμένες απόψεις που διατύπωσαν στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού μας οι κύριοι Μ. Μηλίγκος και Ν.Θ. Σωτηρίου, στα άρθρα τους για το «χάσμα των γενεών» και την «εκπαιδευτική ακαταστασία» αντίστοιχα.

   (Βλ. «Έλευσις» τεύχος 15-16, Αύγουστος 1997: Μ. Μηλίγκος, «Το χάσμα των γενεών» σελίδες, 41-46, και Ν.Θ. Σωτηρίου, «Μήπως έφτασε το τέλος της εκπαιδευτικής διαδικασίας;», σελίδες 52-57).


   Νομίζω και εγώ ότι αυτά τα δύο προβλήματα είναι πράγματι μεγάλα, πολυσύνθετα και έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στη ζωή της νεολαίας μας, αλλά και σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η ανάλυσή τους πρέπει να φτάνει σε βάθος και να επισημαίνει, όσο είναι δυνατό, τα πραγματικά αίτια που γεννούν, οξύνουν και διαιωνίζουν τα σοβαρά αυτά προβλήματα. Όποιος θέλει να καταπιαστεί στα σοβαρά με την ανάλυση τέτοιων θεμάτων, δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο σε επισημάνσεις και, πολύ περισσότερο, πρέπει να αποφύγει τον κίνδυνο είτε της στείρας κινδυνολογίας είτε της ρηχής και ανούσιας ηθικολογίας. Μόνο η βαθιά ανάλυση των αιτίων ενός προβλήματος μπορεί να οδηγήσει στην υπόδειξη τρόπων επίλυσής του.

   Πρέπει εξαρχής να παρατηρήσω ότι και ο κ. Μηλίγκος και ο κ. Σωτηρίου, στις αντίστοιχες αναλύσεις των θεμάτων τους, κάνουν πολλές εύστοχες επισημάνσεις, επιβεβαιωμένες από την ίδια τη σκληρή καθημερινή πραγματικότητα. Θεωρώ όμως ότι τόσο η ανάλυση του ενός, όσο και η αντίστοιχη του άλλου είναι εσφαλμένες στο πιο αποφασιστικό τους σημείο: στη διαλεύκανση των πραγματικών αιτίων τόσο του «χάσματος των γενεών», όσο και της «εκπαιδευτικής ακαταστασίας».

   Ο λόγος για τον οποίο οι αναλύσεις του κ. Μηλίγκου και του κ. Σωτηρίου αποτυγχάνουν στον ορθό εντοπισμό των αιτίων των προαναφερθέντων θεμάτων πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αναζητηθεί στην ίδια την κοσμοθεωρητική αντίληψή τους σχετικά με την κοινωνική πραγματικότητα. Δηλαδή και οι δύο μελετητές, ενώ καταπιάνονται με κοινωνικά προβλήματα, οι ρίζες των οποίων βρίσκονται στη μορφή και λειτουργία του κοινωνικο-πολιτικού συστήματος όπου ζούμε, επιμένουν να αναζητούν τα αίτια αυτών των προβλημάτων έξω από την πραγματική ζωή. Όπως άμεσα και χωρίς περιστροφές δηλώνεται στο άρθρο του κ. Μηλίγκου, και όπως έμμεσα διαφαίνεται στα τελευταία λόγια του κ. Σωτηρίου, οι δυο αυτοί μελετητές αποδίδουν τα αίτια των κοινωνικών προβλημάτων που εξετάζουν-ούτε λίγο ούτε πολύ- στην …απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό, στην έλλειψη χριστιανικής «πνευματικής ζωής», στη μη τήρηση των αρχών του Ευαγγελίου και τα παρόμοια. Πρόκειται για τη γνωστή παμπάλαια μεταφυσική αντίληψη, μέσα από την οποία κάθε θρησκεία (και ιδιαίτερα η χριστιανική) θέλει να ερμηνεύει τον κόσμο. Και ο κ. Μηλίγκος και ο κ. Σωτηρίου είναι, επομένως, συνεπείς εκφραστές αυτής της αντίληψης.

   Πριν από οτιδήποτε άλλο, όμως, πρέπει να σκεφτούμε το εξής: τη στιγμή κατά την οποία η θρησκεία εδώ και τόσες χιλιάδες χρόνια (στα περισσότερα από τα οποία ήταν η μόνη επίσημη, παραδεκτή κοσμοθεωρία) δεν κατόρθωσε να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα της ανθρωπότητας, ποια εγγύηση μπορεί να μας δώσει ότι θα το επιτύχει σήμερα; Και ακόμα: πώς μπορεί στα σοβαρά να αναλύσει τη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα, που διέπεται από αδήριτους  οικονομικούς όρους, ένας δογματικός-μεταφυσικός τρόπος σκέψης, διαμορφωμένος σε μια εποχή κατά την οποία οι σημερινοί κοινωνικοί όροι ήταν απλώς ανύπαρκτοι;

   Τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία στα τέλη του 20ου αιώνα δεν μπορούν, σε καμιά περίπτωση, να βρουν τη λύση τους, αν επιμένουμε να τα αναλύουμε με βάση τις θεωρητικές αντιλήψεις του …πρώιμου Μεσαίωνα.

   Ο κ. Μηλίγκος στο άρθρο του, συνεπής στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, θεωρεί ότι η αντίθεση αντιλήψεων μεταξύ νεολαίας και ενηλίκων, που σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργεί έντονες συγκρούσεις (οι οποίες δίνουν την εντύπωση «αγεφύρωτου χάσματος») είναι «πρόβλημα ηθικό». Πιστεύει ότι οφείλεται στην αποσύνδεση του ανθρώπου από το «Πνεύμα του Θεού» και αναθέτει στη διαδικασία επανασύνδεσης της ανθρωπότητας με αυτό το «Πνεύμα» τη γεφύρωση του «χάσματος των γενεών». Θεωρεί ότι η διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς με τις απόψεις που πρεσβεύει η Εκκλησία, θα διαμορφώσει «υπεύθυνες χριστιανικές πνευματικές προσωπικότητες» που θα ζουν σε αρμονία με τον κόσμο των ενηλίκων. Απονέμει εύσημα στους νέους που αναζητούν το δρόμο τους στις κατευθύνσεις που χαράσσει η Εκκλησία και τους διακρίνει από τα λοιπά …απολωλότα πρόβατα. Συμβουλεύει και τους ενηλίκους να μπουν στο δρόμο του Θεού, να αφήσουν την υποκριτική τους συμπεριφορά και με λίγη «αγάπη» παραπάνω το πρόβλημα οδεύει προς τη λύση του.

   Είναι φανερό απ’ όλα αυτά ότι ο μεταφυσικά σκεπτόμενος αναλυτής δεν έθεσε καθόλου στον εαυτό του τα εξής ερωτήματα:

   -Κάτω από ποιους κοινωνικούς  όρους, μέσα σε ποιο κοινωνικό σύστημα η ανέκαθεν (όπως και ο ίδιος επισημαίνει) υπαρκτή διαφορά αντιλήψεων ανάμεσα στη νεολαία και τους πιο ηλικιωμένους έφτασε να φαντάζει ως «χάσμα» αγεφύρωτο;

   -Πρόκειται πραγματικά για «χάσμα» ή μήπως κάποιες κοινωνικές δυνάμεις θέλουν να το παρουσιάζουν ως τέτοιο για να συσκοτίσουν μια άλλη πραγματικότητα, ίσως ένα άλλο αγεφύρωτο χάσμα μέσα στην κοινωνία;

   -Τι κάνει τους νέους να εξεγείρονται ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνία και γιατί αυτή η αντίδραση παίρνει τη μορφή της ρήξης με τον πατέρα, τη μάνα, τους δασκάλους;

   -Με ποια μέσα προσπαθεί η συγκεκριμένη κοινωνία να λύσει το πρόβλημα και σε ποιες κοινωνικές δυνάμεις συμφέρει η λύση του;

   -Πέραν των καλών εκείνων παιδιών που πάνε τακτικά στην εκκλησία, δεν υπάρχουν άλλοι νέοι με αξίες ζωής, με οράματα και ιδανικά, για τα οποία οργανώνονται και παλεύουν χωρίς να καταφεύγουν σε «μηδενιστικές» συμπεριφορές;

   -Αν αλλάξει ριζικά το δοσμένο σήμερα κοινωνικό σύστημα, αν ο κοινωνικός οργανισμός λειτουργήσει πάνω σε εντελώς νέες οικονομικές πολιτικές και πολιτιστικές δομές, μήπως τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε η όποια διαφορά αντιλήψεων να μη φτάνει στη ρήξη, στην αδιάλλακτη στάση, στο χάσμα;

   Η απάντηση σ’ αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα με βάση πάντοτε την απτή κοινωνική πραγματικότητα νομίζω ότι φωτίζει την ουσία του προβλήματος που εξετάζουμε. Οι διαφορετικές νοοτροπίες και συμπεριφορές μεταξύ νεολαίας και ηλικιωμένων, που διακρίνονται σε όλες τις ιστορικές περιόδους, είναι ένα φαινόμενο απολύτως φυσιολογικό και εξηγήσιμο, αν βεβαίως το αντιμετωπίσουμε με όρους κοινωνικής επιστήμης κι όχι με όρους μεταφυσικής.

   Ο άνθρωπος είναι πάντοτε δημιούργημα της εποχής του. Διαμορφώνει τις ιδέες του για τον κόσμο και την ανάλογη στάση ζωής μέσα στις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές συνθήκες της κάθε ιστορικής περιόδου. Η κοινωνική πραγματικότητα, όμως, μεταβάλλεται συνεχώς. Η κοινωνία μέσα στην οποία καλείται να ζήσει η νεολαία είναι πάντοτε –στον ένα ή στον άλλο βαθμό- διαφορετική σε σύγκριση μ’ εκείνη όπου διαμόρφωσαν την προσωπικότητά τους και τις αντιλήψεις τους οι πιο ηλικιωμένοι άνθρωποι. Είναι επόμενο, λοιπόν, ο νέος άνθρωπος να αντικρίζει τη ζωή με άλλο μάτι, να έχει απ’ αυτή πολύ διαφορετικές απαιτήσεις, να δίνει προτεραιότητες σε άλλες αξίες και στόχους, σε σύγκριση με τους προγόνους του. Οι ίδιοι οι όροι της κοινωνικής πραγματικότητας όχι απλώς οδηγούν, αλλά επιβάλλουν στους νέους να απορρίψουν πολλές από τις συνήθειες και αντιλήψεις των ενηλίκων και να τις αντικαταστήσουν με νέες, οι οποίες θα ανταποκρίνονται στους καινούργιους όρους της ζωής. Απ’ αυτή την άποψη η τάση των νέων να απορρίψουν ό,τι έχει ξεπεραστεί, όχι μόνο δεν είναι αρνητική, αλλά, αντίθετα, αποτελεί προϋπόθεση της κοινωνικής εξέλιξης και προόδου.

   Αυτή η καινούργια θεώρηση και αξιολόγηση των πραγμάτων από τη νέα γενιά είναι λογικό, σε κάθε ιστορική περίοδο, να προκαλεί την αντίδραση εκείνων των ενηλίκων οι οποίοι, λόγω …κεκτημένης ταχύτητας, εξακολουθούν -στον ένα ή στον άλλο βαθμό- να βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της δικής τους νιότης και ν’ αξιολογούν τις νέες τάσεις με τα κριτήρια του παρελθόντος. Ισχύει και στην ανθρώπινη κοινωνία ο φυσικός νόμος της αδράνειας, δημιουργώντας το γνωστό κοινωνικό συντηρητισμό, και γίνεται αιτία προστριβών και συγκρούσεων μεταξύ της παλαιότερης και της νεότερης αντίληψης και μεταξύ των φυσικών φορέων της καθεμιάς.

   Όμως, η μόνη ιστορική περίοδος κατά την οποία έγινε λόγος για κάποιο «αγεφύρωτο χάσμα των γενεών», είναι η σημερινή: η εποχή  κυριαρχίας (αλλά και αγιάτρευτης κρίσης) σε παγκόσμιο επίπεδο του καπιταλιστικού συστήματος.

   Ας  δούμε για λίγο τις εξής παραμέτρους του θέματος: Στους προκαπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς κυριάρχησε η κλειστή αγροτική και χειροτεχνική οικονομία, στη βάση της οποίας βρισκόταν η εργασία της κάθε οικογένειας ξεχωριστά και η χρήση περιορισμένων και ελάχιστα εξελιγμένων τεχνικών μέσων. Μέσα σ’ εκείνες τις συνθήκες ζωής η εμπειρία των ενηλίκων έπρεπε απαραιτήτως να γίνει αποδεκτή από τους νεότερους. Αν οι εργασίες στο χωράφι δεν γινόταν σωστά, στην κατάλληλη εποχή, αν η τέχνη που εξασκούσε η οικογένεια στο εργαστήρι της δεν λάμβανε υπόψη της τους πατροπαράδοτους κανόνες, την πείρα των παλιών μαστόρων, τότε τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά και βέβαια τους ανθρώπους αυτούς τους απειλούσε άμεσα ο φυσικός αφανισμός από την πείνα. Γι’ αυτό το λόγο οι οικογενειακοί δεσμοί ήταν πολύ πιο έντονοι και η αυθεντία των ενηλίκων δύσκολα μπορούσε να αμφισβητηθεί. Οι όροι της ζωής τότε άλλαζαν με πολύ αργούς ρυθμούς, επικρατούσε, επομένως η αντίληψη της στατικότητας των πραγμάτων και των ιδεών. Έτσι, οι διαφοροποιήσεις της νέας γενιάς από τους ενήλικες ήταν πολύ λιγότερες και πολύ μικρότερης έκτασης σε σχέση με την εποχή μας.

   Οι όροι της εποχής μας είναι εντελώς διαφορετικοί. Η μεγάλη βιομηχανική παραγωγή, η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη, οι συνεχώς νέες απαιτήσεις της «αγοράς εργασίας» καθιστούν πολύ γρήγορα ανεπαρκή και ξεπερασμένη τη γνώση της γενιάς του παρελθόντος. Κάνουν την εμπειρία της γενιάς των ενηλίκων να μοιάζει στα μάτια των νέων ξεπερασμένη και άχρηστη για τις νέες συνθήκες της ζωής. Η μισθωτή εργασία των νέων στις μεγάλες βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις γίνεται μέσα σε συνθήκες ολότελα διαφορετικές από εκείνες του οικογενειακού αγροκτήματος ή του πατρικού μικρομάγαζου.

   Πώς, λοιπόν, να εξακολουθήσει ο πατέρας να έχει το πρόσταγμα στη ζωή των παιδιών του; Ούτε η ζωή το επιβάλλει πια, ούτε οι νέοι που είναι σε θέση να εργαστούν, το δέχονται. Αυτό το δεδομένο οδηγεί με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς απ’ ό,τι άλλοτε στην αμφισβήτηση της αυθεντίας των ενηλίκων και στη χαλάρωση των οικογενειακών δεσμών.

   Η ανάπτυξη της βιομηχανίας, του εμπορίου, των υπηρεσιών οδήγησε στη μεγάλη συσσώρευση πληθυσμού στα αστικά κέντρα, επέβαλε στους εργαζόμενους έναν έντονα αγχώδη  τρόπο ζωής, μια αδιάκοπη ένταση των προσπαθειών για την εξασφάλιση των αναγκαίων προϋποθέσεων επιβίωσης.  Αυτός ο τρόπος ζωής δεν αφήνει και πολλά περιθώρια στο νέο άνθρωπο να ζήσει σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα πρότυπα της παραδοσιακής αγροτικής κοινωνίας του πατέρα και του παππού του, ούτε φυσικά να υιοθετήσει τις αξίες στις οποίες έδινε προτεραιότητα εκείνη η κοινωνία. Η αντίθεση του σήμερα με το χτες είναι ολοφάνερη.

   Παρ’ όλα  αυτά, όμως, και πάλι οι έντονες «συγκρούσεις των γενεών» (συγκρούσεις που φτάνουν σε αρνητικές επιπτώσεις ή μηδενιστικές συμπεριφορές) δεν μπορούν πλήρως να δικαιολογηθούν, αν δεν αναχθούν στη βαθύτερη ουσία της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας. Εδώ βρίσκεται το «κλειδί του μυστηρίου»: στην ίδια τη λειτουργία και τις επιπτώσεις που επιφέρει στη ζωή της κοινωνίας μας -νέων και ηλικιωμένων- το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα.

   Το κοινωνικό αυτό καθεστώς, το οποίο έχει ως βάση του την αποκόμιση του μέγιστου δυνατού κέρδους του εργοδότη από την εκμετάλλευση της υπεραξίας που δημιουργεί η μισθωτή εργασία, είναι από την ίδια του τη φύση εντελώς ανίκανο να γεφυρώνει χάσματα μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Κάτι περισσότερο:   Διευρύνει ακόμα πιο πολύ τις όποιες υπαρκτές αντιθέσεις και προσπαθεί έντεχνα να προβάλλει ορισμένες από αυτές σε βάρος κάποιων άλλων. Δεν είναι, βλέπετε διόλου συμφέρον για τη διαιώνιση αυτού του συστήματος να λάβει την κυρίαρχη θέση στη σκέψη –και συνεπώς και στη δράση των εργαζομένων μαζών- η ουσιαστικότερη των αντιθέσεων που δημιουργεί ο καπιταλισμός: η ταξική αντίθεση και πάλη ανάμεσα στη μειοψηφία των εκμεταλλευτών, που κατέχουν τα μέσα της παραγωγής και την εξουσία, και στην πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας που, αποστερημένη από την ιδιοκτησία μέσων παραγωγής, υφίσταται την εκμεταλλευτική αυτή εξουσία και τις επιπτώσεις της.

   Η νεολαία στις μέρες μας καλείται να επιβιώσει μέσα σ’ αυτό ακριβώς τον κόσμο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της «παντοδύναμης ελεύθερης αγοράς» που αγοράζει και πουλά τον εργαζόμενο άνθρωπο σε τιμή ευκαιρίας. Οι νέοι ονειρεύονται μια αξιοπρεπή ανθρώπινη ζωή με βάση τις εκπληκτικές δυνατότητες που παρέχουν τα επιτεύγματα της επιστήμης. Τι τους "παρέχει" αντί γι' αυτό ο σύγχρονος καπιταλισμός ; Οι νέοι ζητούν ουσιαστική μόρφωση και -αντ' αυτής- εισπράττουν μια ρηχή και ανούσια εκπαίδευση, γεμάτη μονομέρεια και ελλείψεις, ανίκανη να τους οδηγήσει στην κατάκτηση της γνώσης και της ζωής. Επιδιώκουν να προσφέρουν τις ικανότητές τους, την εξυπνάδα και τη ζωντάνια τους στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου, και -σ' απάντηση- η κοινωνία της κρίσης τούς ξεβράζει στο περιθώριο της ανεργίας ή της υποαπασχόλησης, του άγχους και της ανασφάλειας. Ονειρεύονται έναν κόσμο ειρηνικό και δίκαιο, και -αντί γι' αυτό-σέρνονται ως πρόβατα επί σφαγή στα πεδία των μαχών, ώστε να πραγματοποιηθούν οι επιδιώξεις των κυρίαρχων του κόσμου για μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των αγορών, των εδαφών και των ανθρώπων. Θέλουν να χαρούν τη ζωή πάνω στον πλανήτη μας και την ίδια στιγμή βλέπουν αυτόν τον πλανήτη κι αυτή τη ζωή να κινδυνεύουν άμεσα από τη ρύπανση και τα πυρηνικά όπλα, από την ασύδοτη κερδοσκοπία του αδηφάγου κεφαλαίου. Η νεολαία επιζητεί ποιότητα ζωής και ανθρώπινες σχέσεις, και εισπράττει τη μιζέρια, την αναξιοπρέπεια, την αναξιοκρατία, το φαρισαϊκό "καθωσπρεπισμό", το συμβιβασμό, την καταπάτηση της ελευθερίας.

   Στη θέση της αδελφοσύνης και της συντροφικότητας, ο ταξικός διαχωρισμός, ο ρατσισμός, η ανισοτιμία, ο άκρατος ατομικισμός, στη θέση του πολιτισμού η σαβούρα της υποκουλτούρας· αυτά είναι τα «αγαθά» που μπορεί να "προσφέρει" στους νέους ο καπιταλισμός.

   Είναι ή όχι αυτοί οι παράγοντες ικανοί να εξεγείρουν τους νέους; Νομίζω ότι είναι και με το παραπάνω! Πριν, όμως ο νέος άνθρωπος αποκτήσει την εμπειρία, που θα του επιτρέψει να αναζητήσει και να αποδώσει την ευθύνη για όλα αυτά σ' εκείνους που τους ανήκει, η αρχική εντύπωση που του δημιουργείται -εντύπωση εσφαλμένη, βεβαίως- είναι ότι γι' αυτό το χάλι της κοινωνίας ευθύνονται όλοι όσοι έζησαν πριν απ' αυτόν, οι "ενήλικες" -έτσι γενικά κι αόριστα. Βλέπει τους γονείς του, τους τσακισμένους από τον αγώνα για τον επιούσιο, να μην μπορούν να τον βοηθήσουν, και τους θεωρεί ενόχους. Τους βλέπει συμβιβασμένους με όλη αυτή την κατάσταση, με τσακισμένα τα φτερά, χωρίς οράματα, και τον κυριεύει η οργή. Νιώθει πως, τάχα, τον χωρίζει άβυσσος απ' αυτούς.

   Πάνω στην απελπισία του, χωρίς να βρίσκει διέξοδο, πολλές φορές καταφεύγει σε ακραίες αντιδράσεις και βανδαλισμούς ή ψάχνει να βρει την αλήθεια εκεί που δεν υπάρχει, στους τεχνητούς εφήμερους "παραδείσους" του αλκοόλ ή των ναρκωτικών, που σύντομα γίνονται θανάσιμη κόλαση. Ντύνεται εξεζητημένα για να ..."ξεχωρίσει", ακούει περίεργες μουσικές -θορύβους μάλλον, παρά ήχους- που του σερβίρουν τα "νεανικά" ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα.

   Μα τι περισσότερο απ' αυτά ζητά το εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα, στο οποίο ζούμε, για να διαιωνίζεται; Ανθρώπους απελπισμένους ζητά, ανθρώπους που δε θα μπορούν  να δουν σε βάθος τα πράγματα, ώστε να μη μπορούν να απειλήσουν την κυρίαρχη τάξη, ανθρώπους αποπροσανατολισμένους, νέους ή ηλικιωμένους, που θα τρώγονται μεταξύ τους, ώστε να μη δημιουργούνται "κίνδυνοι" για τα καπιταλιστικά θησαυροφυλάκια. Πώς, λοιπόν, αυτό το σύστημα και οι κυρίαρχες δυνάμεις του να επιδιώξουν την άμβλυνση ή -πολύ περισσότερο- τη δημιουργική σύνθεση των διαφορών μεταξύ των γενεών; Κάτι τέτοιο τούς είναι εντελώς ασύμφορο. Αυτό το καθεστώς, επομένως, επιδιώκει και να συντηρεί και να διευρύνει το "χάσμα των γενεών".

   Αν έτσι αναλύσουμε την κοινωνική πραγματικότητα, είναι ευνόητο ότι θα καταλήξουμε στα ακόλουθα συμπεράσματα σχετικά με το πρόβλημα που εξετάζουμε:

   α) Μόνο η εργαζόμενη κοινωνία έχει συμφέρον από την προσέγγιση με την "οργισμένη" νεολαία της. Αυτή η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία έχει ανάγκη από τη γόνιμη συνάντηση με τη νεολαία της, ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει αυτό που πράγματι της ανήκει, αυτό που ανήκει εξίσου σ' ενήλικες και νέους, δηλαδή μια καλύτερη ζωή σ' έναν ανθρώπινο και ειρηνικό κόσμο.

Γι' αυτό είναι επιβεβλημένο, όσο βεβαίως τους είναι δυνατόν, οι γονείς να πλησιάζουν τα παιδιά τους αφήνοντας στην άκρη τον κοινωνικό συντηρητισμό και τις προκαταλήψεις τους απέναντι στο καινούργιο. Η δύναμη του παραδείγματος, για την οποία έκανε λόγο και ο κ. Μηλίγκος, μπορεί να αποδώσει μόνο εάν οι ενήλικες ξεπεράσουν τις απλές νουθεσίες και γίνουν ενεργοί συμμέτοχοι και συμπαραστάτες στους αγώνες της νέας γενιάς για την παιδεία, τον πολιτισμό, την κοινωνική πρόοδο.

    β) Εκτός από τα αδιέξοδα μονοπάτια, στα οποία στρέφει τη νεολαία η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, υπάρχει και ο άλλος δρόμος: ο δρόμος της συνειδητής οργανωμένης προσπάθειας των εργαζομένων για τα ιδανικά της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αληθινής δημοκρατίας, της αδελφοσύνης των λαών. Γιατί αυτή η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα, την οποία πριν αναλύσαμε, γεννά την αδήριτη ανάγκη της ανατροπής της. Σ' αυτό τον όμορφο αγώνα για μια νέα κοινωνία παίρνουν μέρος εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σ' όλο τον κόσμο. Στον αγώνα των λαών για την κοινωνική αλλαγή όλοι οι αγωνιστές δίνουν τη μάχη χωρίς διαχωρισμούς σε νέους ή ηλικιωμένους, μαύρους ή λευκούς, χριστιανούς ή μουσουλμάνους κλπ.  Η κατασταλαγμένη πείρα και η ώριμη σκέψη των ενηλίκων που αγωνίζονται γι' αυτά τα ιδανικά δένεται δημιουργικά με τη φλογερή διάθεση των νεαρών συντρόφων τους. Έτσι, κερδισμένοι βγαίνουν όλοι και οι όποιες φυσιολογικές διαφορές προκύπτουν, αντιμετωπίζονται σε πνεύμα συνεννόησης και καλής διάθεσης, αφού όλους τους ενώνουν οι ίδιες αξίες και επιδιώξεις. Σ' αυτούς τους μεγάλους και δίκαιους αγώνες για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη, ο λαός της πατρίδας μας έδωσε και δίνει τον καλύτερο εαυτό του, ενώ η ελληνική προοδευτική νεολαία στέκεται πάντοτε στην πρωτοπορία τους. Είναι η ίδια αυτή νεολαία που ο κοινωνικός συντηρητισμός τόσες και τόσες φορές τη θεώρησε "χαμένη" και "παραστρατημένη". Ήταν "τα παιδιά που τα έλεγαν αλήτες" αυτά που μπήκαν στην πρώτη γραμμή κι έβαψαν τους δρόμους με το αίμα τους, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες. Είναι τα παιδιά που και σήμερα μπαίνουν στην πρώτη γραμμή, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες. Γιατί γνωρίζουν ότι "το μέλλον δε θα 'ρθει από μονάχο του...".

    γ) Μόνο μέσα σε μια κοινωνία όπου θα λειτουργήσουν νέες οικονομικές και πολιτικές δομές, όπου θα λείψει μια για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο (δηλαδή, οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής των αγαθών), μόνο σε μια τέτοια κοινωνία θα ανοίξει ο δρόμος για την προσέγγιση των ανθρώπων, όλων ανεξαίρετα. Σε μια κοινωνία που θα είναι σε θέση να δώσει στο νέο άνθρωπο το ρόλο ο οποίος του ανήκει, θέτοντάς τον στο κέντρο του ενδιαφέροντός της, εφοδιάζοντάς τον με όλα τα επιτεύγματα της επιστήμης και καθιστώντας τον συνειδητό δημιουργό και αληθινό πρωταγωνιστή του μέλλοντός του, μόνο σε μια τέτοια κοινωνία, από τις διαφορές ενηλίκων και νέων δεν θα προκύπτει καταστροφική ρήξη και σύγκρουση, αλλά μια νέα γόνιμη σύνθεση, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του μέλλοντος.

    Τελικά, το πρόβλημα του "χάσματος των γενεών" αποδεικνύεται βαθύτατα κοινωνικό και πολιτικό και, ως εκ τούτου, ουδεμία αντιμετώπιση μπορεί να βρει στα ευχολόγια του κ. Μηλίγκου. Λύνεται μόνο μέσα στον κοινωνικό-πολιτικό αγώνα για μια νέα ζωή, ζωή αντάξια του ανθρώπου.


    Εξόχως πολιτικό, όμως, είναι και το πρόβλημα της Παιδείας την οποία παρέχει η σημερινή κοινωνία στη νέα γενιά, δηλαδή το πρόβλημα που αναλύει στο άρθρο του ο κ. Σωτηρίου. Το άρθρο αυτό προχωρεί σε πολύ σωστές και εξαιρετικής αξίας διαπιστώσεις σχετικά με το μέλλον του θεσμού της Παιδείας στη χώρα μας και διεθνώς. Επισημαίνει πολλές και μεγάλες αλήθειες για τα σχέδια και τις επιδιώξεις κάποιων συγκεκριμένων κοινωνικών δυνάμεων, οι οποίες απεργάζονται την πλήρη υποβάθμιση της Παιδείας και την απονεύρωσή της από κάθε υψηλό ανθρωπιστικό στόχο, από κάθε ανώτερο ιδανικό.

   Η ανάλυση του θέματος από τον κ. Σωτηρίου τεκμηριώνεται σε πολλά και αδιάσειστα στοιχεία της καυτής σημερινής πραγματικότητας. Πρόκειται για στοιχεία, τα οποία αποκαλύπτουν σε όλο τους το μέγεθος τον πολιτικό χαρακτήρα του σύγχρονου εκπαιδευτικού προβλήματος. Πρόκειται για στοιχεία που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για την εξαγωγή ανυπόστατων μεταφυσικών συμπερασμάτων. Και όμως! Κατά τρόπο αναπάντεχο, ο κ. Σωτηρίου καταλήγει σε τέτοιου είδους συμπεράσματα, έστω και με τη μορφή ερωτημάτων και υπαινιγμών...

   Κατά τη γνώμη μου, τα πραγματικά στοιχεία, που παραθέτει ο συγγραφέας, φανερώνουν ότι:

   α) Οι κυρίαρχες δυνάμεις του πλανήτη -για τους 850 της διάσκεψης του Νταβός κάνει λόγο ο κ. Σωτηρίου- δηλαδή η τάξη των κεφαλαιοκρατών και οι υπηρέτες της (πολιτικοί και διανοούμενοι της ιθύνουσας τάξης) επιδιώκουν να μετατρέψουν το θεσμό της Παιδείας, από ουσιαστική και ανθρωπιστική προσφορά γνώσης, σε απλή, μηχανιστική και ανούσια, παροχή τεχνικών γνώσεων.

   β) Οι κυρίαρχες αυτές δυνάμεις αισθάνονται πλέον απέχθεια προς τις αξίες της ανθρωπιστικής Παιδείας. Φτάνουν μάλιστα να δηλώνουν ανοιχτά, μέσω ορισμένων ιδεολογικών εκφραστών τους, ότι θεωρούν ακόμα και έννοιες όπως η δικαιοσύνη ως λέξεις άνευ αξίας!

   γ) Άμεσο αποτέλεσμα αυτών των επιδιώξεων θα είναι να εξασφαλίσει η κεφαλαιοκρατία ένα μισοειδικευμένο φτηνό εργατικό δυναμικό, ικανό να χειρίζεται απλώς τις μηχανές και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των επιχειρήσεων.

   δ)  Απώτερο αποτέλεσμα, που θα επέλθει από την υποβάθμιση και την απονεύρωση της Παιδείας, θα είναι η απόλυτη υποταγή της νέας γενιάς, συνεπώς της αυριανής κοινωνίας, στα κελεύσματα των ισχυρών. Επιδιώκεται, τελικά, η δημιουργία μιας κοινωνίας από άβουλα πιόνια δίχως κριτική σκέψη, δίχως ελεύθερη βούληση. Τα άτομα αυτής της κοινωνίας δεν θα έχουν μεγάλες απαιτήσεις από τη ζωή και, προπάντων, θα στερούνται ΟΡΑΜΑΤΟΣ και ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ για έναν καλύτερο κόσμο.

   Έχει δίκαιο ο κ. Σωτηρίου. Η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης ανθρώπινης προσωπικότητας απαιτεί την ολόπλευρη μόρφωση του νέου ανθρώπου με όλα τα επιτεύγματα των θετικών και των θεωρητικών επιστημών. Η απαξίωση τέτοιων κλάδων της γνώσης, όπως η φιλοσοφία και η ιστορία, στο όνομα της "μη χρησιμότητάς τους στη σύγχρονη κοινωνία της τεχνολογίας", οδηγεί στην παρεμπόδιση της ανάπτυξης της κριτικής σκέψης στο νέο άνθρωπο. Και ακριβώς όταν ο νέος δεν έχει σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας και της ανθρώπινης σκέψης, είναι φυσικό να μη μπορεί να σκεφτεί σε βάθος για τη ζωή, την κοινωνία, τους στόχους του ανθρώπου μέσα σ' αυτή τη ζωή και τις απαιτήσεις του απ' αυτή την κοινωνία. Κάτι περισσότερο: Όταν ο νέος δεν μπορεί να σκεφτεί σε βάθος για τη ζωή, τότε δεν έχει καθόλου αυξημένες απαιτήσεις απ' αυτήν. Δίνει πίστη στο πανάρχαιο παραμύθι, ότι δήθεν στην κοινωνία του πλούτου και της φτώχειας επικρατούν οι πιο "άξιοι". Εργάζεται πειθαρχικά και χωρίς πολλές αντιρρήσεις γι' αυτούς τους  "άξιους" αφεντάδες του, όταν βέβαια "του δίνουν" εργασία και με τους όρους που του την δίνουν. Δεν απασχολούν διόλου τη σκέψη του "περίεργες ιδέες", για ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, αγώνες για κοινωνικά δικαιώματα· ιδέες που, γενικώς, προκαλούν ...αλλεργία στους "άξιους" κυρίαρχους του πλανήτη.

   Ένας νέος άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα στη νοοτροπία του, τα οποία προαναφέραμε, θεωρεί ότι ο κόσμος μας στη σημερινή του μορφή είναι αιώνιος. Βρίσκει ότι στον κόσμο αυτό δεν έχουν αξία έννοιες όπως: κοινωνική αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ανθρωπιά. Διακρίνεται, επομένως, από ατομικισμό και είναι διατεθειμένος να κάνει οποιονδήποτε συμβιβασμό τού ζητούν, προκειμένου να ανέλθει ένα τόσο δα σκαλάκι στην υπάρχουσα κοινωνική πυραμίδα. Δεν τον ενδιαφέρει διόλου αν, για ν' ανέβει αυτό το σκαλάκι, πάτησε "επί πτωμάτων" ή θυσίασε την αξιοπρέπειά του.

   Μήπως, άλλωστε, του δίδαξαν ποτέ τι σημαίνει αξιοπρέπεια;

   Νομίζω πως γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι, εάν η κεφαλαιοκρατία καταφέρει να εξασφαλίσει μια τέτοια νεολαία, θα διαιωνίσει πιο εύκολα την κυριαρχία της σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Γι' αυτό το λόγο τα σχέδια που εξυφαίνει στο χώρο της Παιδείας, δεν δημιουργούν απλώς εικόνα "ακαταστασίας", όπως γράφει ο κ. Σωτηρίου. Δημιουργούν μια κοινωνία εφιαλτική για τους λαούς του κόσμου, κατασκευάζουν έντεχνα και μεθοδικά την απόλυτη κυριαρχία των "δυνάμεων της αγοράς" επί της εργαζόμενης ανθρωπότητας. Σ' αυτή την κοινωνία το φτηνό -από κάθε άποψη- ανθρώπινο δυναμικό θα έχει αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα τη ..."μοίρα" του, δηλαδή την τιμή στην οποία θα το κοστολογούν οι νόμοι της "ελεύθερης αγοράς". Μια κοινωνία του ζόφου...

    Να γιατί η εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία πρέπει να αισθάνεται οργή και αγανάκτηση μπροστά στην προοπτική μιας πλήρως υποβαθμισμένης εκπαίδευσης για τη νέα γενιά της! Να γιατί είναι υποχρεωμένη να επιδιώξει με σκληρούς πολιτικούς αγώνες να μην υλοποιηθούν ποτέ αυτοί οι στόχοι των  ισχυρών! Να γιατί επιβάλλεται να διεκδικήσει μιαν ολόπλευρα αναβαθμισμένη Παιδεία, γεμάτη από ανθρωπιστικές αξίες, Παιδεία σφαιρική και ουσιαστική, που να διαπλάθει ανθρώπους με κριτική σκέψη, με προσωπικότητα. Γιατί μόνο έτσι θα κρατήσει άσβηστη την ελπίδα και την προοπτική ενός καλύτερου μέλλοντος.

    Τελικά, μόνον ο συνειδητός αγώνας των λαών για βαθύτατες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, που θα δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε η Παιδεία να υπηρετεί αποκλειστικά την πρόοδο της εργαζόμενης κοινωνίας -κι όχι τα κέρδη ολίγων εκμεταλλευτών- είναι η μόνη σίγουρη αντιμετώπιση του προβλήματος.

   Αντί όμως ο κ. Σωτηρίου να καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα, στο οποίο αβίαστα οδηγούν τα στοιχεία που ίδιος παραθέτει, τι έρχεται τελικά να μας πει; Ούτε λίγο ούτε πολύ, έρχεται να μας πει ότι όσοι διανοούμενοι δεν αντιστέκονται στο "κύμα της ανελευθερίας" που εξαπολύεται από τους ισχυρούς, το κάνουν διότι ...δεν είναι σωστοί "θεματοφύλακες του ελληνικού πολιτισμού" και των αρχών "του Ευαγγελίου της αγάπης"!! Και απευθυνόμενος προς τις κυβερνήσεις διαμαρτύρεται γιατί ο "δυτικός κόσμος" απαρνιέται "τις αξίες" και "τα ιδανικά-λάβαρα, με τα οποία κινητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους σε σταυροφορίες εναντίον των ολοκληρωτισμών". Διαπράττοντας μάλιστα τη γνωστή, απόλυτα αισχρή ιστορική λαθροχειρία, ο κ. Σωτηρίου έρχεται με περισσό θράσος να βάλει στην ίδια αράδα την κομμουνιστική ιδεολογία, δηλαδή την κατεξοχήν απελευθερωτική και ουμανιστική ιδεολογία, με τα απαίσια σκιάχτρα του φασισμού και του ναζισμού!! Στην ίδια μοίρα, λοιπόν εκείνοι που ιδεολογικοποίησαν και επέβαλαν με τον πιο απαίσιο τρόπο το ρατσισμό και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δηλαδή οι φασίστες, μ' εκείνους που έχυσαν εν αφθονία το αίμα τους για να μην επικρατήσει ο ρατσισμός, η κοινωνική βαρβαρότητα, ο πόλεμος, δηλαδή ...με τους κομμουνιστές!!! Στην ίδια λοιπόν μοίρα με τους φασίστες εκείνοι οι πρωτοπόροι που θυσίασαν τα πάντα για τα μέγιστα οράματα και ιδανικά της ανθρωπότητας, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για όλους τους ανθρώπους...

    Συγχαρητήρια για το "κατόρθωμά" σας, κύριε Σωτηρίου...

   Σε τέτοια παράλογα συμπεράσματα είναι φυσικό να καταλήγουν όσοι εξακολουθούν να βλέπουν τον κόσμο με τα παραμορφωτικά ματογυάλια της μεταφυσικής. Αυτοί οι στοχαστές δεν μπορούν ποτέ να ξεπεράσουν την απατηλή επιφάνεια και να μπουν στην ουσία των πραγμάτων. Αν ο κ. Σωτηρίου δεν σκεπτόταν μέσα από τα απατηλά μεταφυσικά πρότυπα του κυρίαρχου συστήματος, αν έσκυβε πιο βαθιά στη μελέτη της Ιστορίας, θα διαπίστωνε ποια είναι η αλήθεια για τον περίφημο "δυτικό κόσμο", τα "ιδανικά" και τις "σταυροφορίες" του...

   Η περίφημη ...δημοκρατία του "δυτικού κόσμου" είναι απλά και μόνο μια από τις μορφές διακυβέρνησης των καπιταλιστικών χωρών, αρκετά πρόσφορη -ομολογουμένως- για την κυρίαρχη τάξη, για να νομιμοποιεί και να παρουσιάζει ως λαϊκή θέληση την εκμεταλλευτική της εξουσία. Αρκεί βέβαια αυτή η τάξη να μην τα βρίσκει ...σκούρα με τους ...ατίθασους εργαζόμενους, με τους λαούς! Γιατί τότε, η αστική τάξη δεν το 'χει και σπουδαίο να εναλλάξει τη "δυτική δημοκρατία" της με τον πιο μαύρο και άραχλο φασισμό!!!  Ας θυμηθούμε την Ιστορία: Ισπανία 1939-1976, Ελλάδα 1936-1941 και 1967-1974, Ινδονησία 1965 έως σήμερα, Χιλή 1973..., Τουρκία 1980.... Μήπως θυμίζουν κάτι αυτά τα ονόματα και αυτές οι χρονολογίες στον κ. Ν. Θ. Σωτηρίου; Μήπως θυμάται ποιο ρόλο έπαιξαν στα γεγονότα αυτά οι ιμπεριαλιστικές -κι όχι μόνο- δυνάμεις που διακήρυσσαν την "πίστη τους" στη "δυτική δημοκρατία";

   Ή μήπως ξεχνά ο κ. Σωτηρίου τη στάση που κρατά η "δυτική δημοκρατία" απέναντι στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων, όταν αυτοί ξεπερνούν τα "όρια ανοχής" της κεφαλαιοκρατίας, όταν αδυνατεί να τους ελέγξει και να τους υπονομεύσει με "ομαλά δημοκρατικά μέσα"; Όταν οι εργαζόμενοι δεν είναι εύκολο να εξαπατηθούν και να υποχωρήσουν, η "δυτική δημοκρατία" στρέφει εναντίον τους -ευθέως- τα όπλα της συκοφαντίας, της απειλής, της κρατικής καταστολής και της -ολότελα!- "τυφλής" ταξικής Δικαιοσύνης.

    Όσο για την περίφημη ελευθερία της  δημοκρατικής εκλογής των κυβερνήσεων, αρκεί να σκεφτούμε μονάχα τούτο: Πόσο ελεύθερα μπορεί να επιλέξει ένας πολίτης, του οποίου την κοινωνική συνείδηση τη διαμορφώνουν στο μεγαλύτερο βαθμό οι ίδιοι οι κυρίαρχοι θεσμοί της εκμεταλλευτικής κοινωνίας; Ποια είναι πχ τα πολιτικά πρότυπα που προβάλλονται συστηματικά από τα "μέσα ενημέρωσης"; Ποιες κοινωνικοπολιτικές απόψεις προπαγανδίζονται έντεχνα και ποιες αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται μεθοδικότατα;

    Αν συνεκτιμήσουμε όλους αυτούς τους παράγοντες, τότε το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξουμε είναι το εξής; Η "δυτική δημοκρατία" είναι -κατ' ουσίαν- ένα προσωπείο, το οποίο μεταχειρίζεται ο καπιταλισμός στις πιο προηγμένες χώρες του για να συγκαλύπτει και να νομιμοποιεί στη συνείδηση της κοινωνίας την αληθινή του φύση: την αδυσώπητη δικτατορία των κεφαλαιοκρατών πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία. Γι' αυτό και οι πιο προηγμένες μορφές της "δυτικής δημοκρατίας" παραμένουν τυπικές και χωρίς ουσιαστικό νόημα για την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία.

    Αληθινή δημοκρατία θα ήταν μόνο εκείνο το πολίτευμα που θα αντιστοιχούσε σε μια εντελώς διαφορετική κοινωνική δομή, όπου η πραγματική κοινωνική εξουσία, δηλαδή η κυριότητα των μέσων της παραγωγής, θα ανήκε στην εργαζόμενη κοινωνία. Μόνο τότε θα αποκτούσε ουσιαστικό νόημα η δημοκρατία, δηλαδή η πολιτική  εξουσία του λαού.

    Βλέπετε, αγαπητέ κύριε Σωτηρίου, ούτε η δημοκρατία είναι κάποια άπιαστη ιδέα που κατοικεί σε μεταφυσικούς κόσμους των ...αιώνιων, ιδεατών και αναλλοίωτων προτύπων! Άλλωστε, τέτοιοι κόσμοι είναι ...απλώς ανύπαρκτοι. Κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, άνθρωποι "πρακτικοί" και διόλου ...ρομαντικοί, όπως όλοι μας το ξέρουμε.

    Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Γιατί οι πολιτικοί και ιδεολογικοί εκφραστές του "δυτικού κόσμου" ανέμιζαν για τόσα χρόνια τα φλάμπουρα της "ελευθερίας"; Γιατί φωνασκούσαν με ...ιερή αγανάκτηση, ότι έξω από τη ...δυτική τους δημοκρατία κινδυνεύουν τα "ανθρώπινα δικαιώματα", τα "χριστιανικά ιδεώδη" και όλα τα παρόμοια; Γιατί διακήρυσσαν την "πίστη" τους σ' αυτές τις "αιώνιες αξίες" και ξεσήκωναν ολόκληρες "σταυροφορίες για τα ...ύψιστα ιδεώδη του δυτικού κόσμου;

    Η απάντηση νομίζω ότι έχει δυο σκέλη:

    α) Με τις υποκριτικές τους διακηρύξεις οι καπιταλιστές και οι υπηρέτες τους συγκάλυπταν, για άλλη μια φορά, την πραγματικότητα του δικού τους συστήματος, που πιστεύει έναν μόνο "θεό" και θα τον λατρεύει μέχρι τελικής πτώσεως: το μέγιστο κέρδος. Τι να έλεγαν, δηλαδή, στους λαούς; Μήπως ότι η περίφημη "ελευθερία" στον καπιταλισμό είναι το "δικαίωμα" των λίγων  να εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα των πολλών. Μήπως ότι ...ύψιστο ανθρώπινο δικαίωμα στην κοινωνία τους είναι το ...δικαίωμα της φτώχειας ή και της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, ώστε να γεμίζουν με χρυσάφι οι τσέπες ενός απειροελάχιστου τμήματος του πληθυσμού; Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας που να πιστεύει ότι οι καπιταλιστές είναι τόσο μαζοχιστές ή ότι παρουσιάζουν ροπή προς την αυτοκτονία!

    β) Οι διακηρύξεις και οι "σταυροφορίες" των σύγχρονων Φαρισαίων γίνονταν όσον καιρό ο "δυτικός δημοκρατικός κόσμος" του καπιταλισμού ένιωθε το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια του. Όταν αισθανόταν την απειλή ενός ισχυρού αντίπαλου δέους. Για μια περίοδο εβδομήντα περίπου χρόνων στον 20ο μας αιώνα αυτό το αντίπαλο δέος του καπιταλιστικού κόσμου ήταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός, που οικοδομήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, την Κίνα κλπ. Χωρίς να προχωρήσουμε εδώ σε ανάλυση των αιτιών που οδήγησαν στην αντιστροφή της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και στην παλινόρθωση του άγριου καπιταλισμού, χωρίς να μπούμε στην αποτίμηση των θετικών και των αρνητικών στοιχείων που παρατηρήθηκαν στην εξέλιξη του σοσιαλιστικού κοινωνικού συστήματος, μπορούμε ωστόσο να παραδεχτούμε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: Αυτό ακριβώς το κοινωνικό σύστημα κλόνισε συθέμελα την αδιατάρακτη παγκόσμια κυριαρχία του καπιταλισμού και έγινε ο μόνιμος βραχνάς των κεφαλαιοκρατών της Δύσης.

    Πρώτα-πρώτα ο σοσιαλισμός περιόριζε τους "επιχειρηματικούς ορίζοντες δράσης" του δυτικού κεφαλαίου. Εμπόδιζε τους δυτικούς ιμπεριαλιστές να ασκήσουν το "ιερό δικαίωμα" της εκμετάλλευσης τεράστιων εκτάσεων του πλανήτη. Δεν τους άφηνε πλέον να ξεζουμίζουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τους Λαούς των σοσιαλιστικών χωρών. Έγκλημα καθοσιώσεως, κύριε Σωτηρίου!

   Έπειτα το σοσιαλιστικό σύστημα για δεκαετίες ολόκληρες, και παρά τα όποια λάθη και παρεκκλίσεις παρουσιάστηκαν, αποτελούσε μια πηγή έμπνευσης και ελπίδας για εκατομμύρια εργαζόμενους στις καπιταλιστικές χώρες. Το διεθνές επαναστατικό εργατικό κίνημα, οι απελευθερωτικοί αγώνες των Λαών έβρισκαν ένα πολύ ισχυρό διεθνές στήριγμα. Αυτό το γεγονός αποτελούσε για τους καπιταλιστές της Δύσης τον καθημερινό εφιάλτη τους. Και ως γνωστόν, όποιος τολμά να θέσει σε αμφισβήτηση, πολύ δε περισσότερο, να θέσει σε κίνδυνο την καπιταλιστική κερδοσκοπική δραστηριότητα, την "ιερή" τους ...ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στην πολιτική εξουσία, γίνεται αυτόματα ο θανάσιμος εχθρός των ''ανθρωπιστών" και "δημοκρατών" της Δύσης. Έτσι, στην προσπάθειά τους να πλήξουν το μεγάλο τους αντίπαλο, οι χώρες της "δυτικής δημοκρατίας" έριξαν εναντίον του όσα όπλα διέθεταν σε όλους τους τομείς (οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό, ιδεολογικό, ψυχολογικό...) Ακριβώς, λοιπόν, στον τομέα της ιδεολογικής διαπάλης τα βέλη που ρίχτηκαν εναντίον του υπαρκτού σοσιαλισμού είχαν ως αιχμή τους τα "ανθρώπινα δικαιώματα" τις "ανθρωπιστικές-θρησκευτικές αξίες", που δήθεν καταπατούσε ο σοσιαλισμός, και άλλα ηχηρά παρόμοια. Η εξαπάτηση των Λαών της Δύσης, η διαστρέβλωση και η συσκότιση της αλήθειας έλαβε τεράστιες διαστάσεις. Το "κακό προηγούμενο" (έτσι έβλεπαν οι καπιταλιστές, οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι και το παπαδαριό της Δύσης το σοσιαλισμό) έπρεπε να συκοφαντηθεί και να αμαυρωθεί ανεπανόρθωτα.   Έπρεπε να μείνει -όσο γινόταν πιο μακριά- ο ..."ερυθρός κίνδυνος", μην τυχόν και το ..."μίασμα" προσβάλει τις ...εξόχως "δημοκρατικές, ανθρωπιστικές και θεοφοβούμενες" κοινωνίες της δυτικής "νοικοκυροσύνης"! Γι' αυτό οι όρκοι προς τη ...δημοκρατία  και τον ...ανθρωπισμό πήγαιναν σύννεφο.

   Τώρα όμως, στη δεκαετία του 1990, όταν για ένα σωρό αιτίες (οι οποίες βεβαίως και πρέπει να αναλυθούν και να συζητηθούν, αλλά σε μιαν άλλη ευκαιρία) ο καπιταλισμός κατάφερε να πλήξει αποφασιστικά το μεγάλο του αντίπαλο και-προσωρινά- να πισωγυρίσει τον τροχό της Ιστορίας, τώρα που ο δυτικός ιμπεριαλισμός έχει την αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας στον πλανήτη, τι να τα κάνει πια τα ...υψηλά "ιδεώδη" του παρελθόντος του; Τώρα οι θεατρινισμοί των ιμπεριαλιστών έλαβαν τέλος και οι μάσκες έπεσαν! Το καπιταλιστικό σύστημα φανερώνει χωρίς περιστροφές τις αληθινές του επιδιώξεις. Ο "δυτικός κόσμος" δε διστάζει πια να πετάξει στ' αζήτητα οτιδήποτε του είναι άχρηστο για την επίτευξη των αποτρόπαιων στόχων του· αυτών ακριβώς των στόχων που τόσο ξεκάθαρα αφήνει να διαφανούν η ίδια η ανάλυση του κ. Σωτηρίου...

   Εδώ βρισκόμαστε πλέον στην εποχή που ο καπιταλισμός έχει απαρνηθεί ή κατασυκοφαντήσει την ίδια τη μεγάλη Γαλλική αστική Επανάσταση του 18ου αιώνα, η οποία σήμανε την αρχή της γενικής ανόδου της αστικής τάξης στην εξουσία, και ο κ. Ν.Θ. Σωτηρίου εξακολουθεί να μας μιλάει για την ..."υπέρτατη θυσία- προσφορά του Σταυρού" που ...προδίδει -τάχα- ο σημερινός "δυτικός κόσμος"!!!

   Έχω την εντύπωση ότι -σε τελική ανάλυση- ο κ. Σωτηρίου με το άρθρο του ουσιαστικά ομολογεί ολόκληρο το δραματικό αδιέξοδο του μεταφυσικού τρόπου σκέψης του. Οι πικρές του διαπιστώσεις μού δίνουν την αίσθηση ενός θρήνου. Ο καλοπροαίρετος μεταφυσικός στοχαστής στα τέλη του 20ου αιώνα θρηνεί για τα "ιδανικά" του που χάνονται, για τη "δυτική δημοκρατία" που πρόδωσε τα κάλπικα λάβαρά της! Είναι -όντως- τραγική η θέση του! ...

   Αν θέλαμε πάντως να τον παρηγορήσουμε, θα μπορούσαμε να του πούμε ότι -ίσως πολύ σύντομα- ο δυτικός "δημοκρατικός" κόσμος θ' αρχίσει και πάλι ν' ανεμίζει τα "ανθρωπιστικά" του φλάμπουρα:

   Όταν οι Λαοί του κόσμου θα αρχίσουν και πάλι να απειλούν την παντοδυναμία του καπιταλισμού.

    Βλέπετε, αγαπητέ κύριε Σωτηρίου, η Ιστορία δεν τελείωσε. Ίσως μάλιστα τούτη τη φορά η "Ανατολή" να 'ρθει μέσα στην ίδια τη "Δύση"!!!

    Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις μου, θα ήθελα να υπογραμμίσω μόνο τούτο: Η κριτική μου στάση έναντι των  κυρίων Μ. Μηλίγκου και Ν.Θ. Σωτηρίου δεν ξεκινά από κανενός είδους προσωπική αντίθεση ούτε στρέφεται προσωπικά εναντίον τους. Οι απόψεις τους μού είναι σεβαστές, όσο κι αν διαφωνώ ριζικά μαζί τους. Η δική μου κριτική στρέφεται εναντίον του μεταφυσικού τρόπου σκέψης, τον οποίο θεωρώ εντελώς ανεπαρκή στην ανάλυση κι αντιμετώπιση των προβλημάτων της εποχής μας. Η μεταφυσική είναι εντελώς ανίκανη ν' ανοίξει δρόμους προς το μέλλον. Ένα μέλλον που, για να είναι καλύτερο, απαιτεί από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να βλέπει με ρεαλισμό το παρόν και να τίθεται με γνώση και  αποφασιστικότητα, με θάρρος και αυταπάρνηση, στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την αλλαγή -επί το βέλτιον- της κοινωνικής πραγματικότητας.

Νίκος Κ. Παπακωνσταντίνου


Η αναδημοσίευση του άρθρου έγινε από το βιβλίο μου «Πολιτικά κείμενα 1989-2010».


 

 

 

6.

Σημειώσεις του Απρίλη 2012, απ’ αφορμή την πολιτική τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ…



(Μια μικρή συμβολή στη συζήτηση που ξεκίνησε το «Ελεύθερο Βήμα Πολιτών-www.sispirosi.gr», για την εκλογική ήττα της πραγματικής Αριστεράς τον Ιούνη 2012).

                                                                                                                                                                                 πρώτη δημοσίευση:   5-7-2012

     Αφορμή για τις σκέψεις μου  αυτές, που γράφτηκαν την Παρασκευή 13-4-2012, υπήρξε μια σειρά άρθρων του γνωστού «θεωρητικού» της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, Μάκη Μαΐλη, στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», σχετικά με την ουσία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Τα άρθρα αυτά του Μαΐλη δημοσιεύτηκαν στο διάστημα Μάρτη-Απρίλη 2012 και είχαν μάλιστα προκαλέσει τις σχετικές αντιδράσεις της «ΑΥΓΗΣ». Κυρίως αφορούσαν στην άρνηση της ηγεσίας του ΚΚΕ να προχωρήσει σε οποιαδήποτε τακτική πολιτικών συμμαχιών, τόσο στην καθημερινή πάλη, όσο και στις επερχόμενες εκλογές.

     Οι σκέψεις μου αυτές παρέμεναν ως τώρα χειρόγραφες και αδημοσίευτες. Αφού, όμως, ζήσαμε τη δραματική εμπειρία των εκλογών του περασμένου Ιούνη και την εκλογική καταβαράθρωση του ΚΚΕ, η οποία μας φανέρωσε την πλήρη αποτυχία της τακτικής της ηγεσίας του, τις δίνω σήμερα στη δημοσιότητα, με την ελπίδα ότι, αν συνειδητοποιηθούν οι αιτίες μιας στραβής και αδιέξοδης γραμμής, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, έστω και τώρα.

   Επί της ουσίας δεν θα διαφωνήσουμε με τις απόψεις του Μάκη Μαΐλη, όπως αναπτύχθηκαν στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» της 8ης του Απρίλη 2012 σχετικά με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτές εκφράζονται από τον Αλέξη Τσίπρα, πρόεδρο της μεγαλύτερης συνιστώσας του, δηλαδή του «Συνασπισμού της Αριστεράς». Πράγματι, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές του Μάη, η ηγεσία του «Συνασπισμού»/ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτεται καθημερινά, ολοένα και περισσότερο, ως φορέας μιας λογικής διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Μιας πολιτικής καθαρά ρεφορμιστικής, απολύτως ενταγμένης μέσα στο πλαίσιο του ευρωενωσιακού καπιταλισμού, από το οποίο όλοι οι ψευτοαριστεροί κάθε παραλλαγής (ο Τσίπρας, ο  Παπαδημούλης –πολλώ δε μάλλον ο Κουβέλης, που καμώνεται ότι βρίσκει το ΣΥΡΙΖΑ …αριστερίστικο-) δεν μπορούν να μετακινηθούν ούτε ρούπι!

   Αλλού βρίσκεται το λάθος της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ. Η ηγεσία αυτή με πρωτοφανή στενοκεφαλιά, αταίριαστη σε επαναστάτες ηγέτες της εργατικής τάξης, έκλεισε τα μάτια πριν από δυο χρόνια μπροστά σε ένα σπουδαίο –κατά την άποψή μας- φαινόμενο που παρατηρήθηκε στο χώρο του ρεφορμισμού: την αριστερή διαφοροποίηση και το ξύπνημα των συνειδήσεων πολλών μελών και φίλων του «Συνασπισμού», η οποία οδηγούσε -για πρώτη φορά- στην εμφάνιση ενός αριστερού-αντιιμπεριαλιστικού ρεύματος μέσα στις γραμμές αυτού του πολιτικού μορφώματος.

    Κι επειδή οι γενικόλογες περιγραφές είναι φλύαρες κι αφού όλοι μας γνωριζόμαστε καλά σ’ αυτό τον τόπο, μιλούμε ξεκάθαρα για το αριστερό ρεύμα που εκφράζει ο Λαφαζάνης και περνάει μέσα από τη μαχητική ιστοσελίδα «ISKRA.GR», μιλούμε για το αριστερό ρεύμα που εκφράστηκε από τους Θεωνά, Κορτζίδη, Ματζουράνη και πολλά άλλα πρώην ηγετικά στελέχη του ίδιου του ΚΚΕ, που βρέθηκαν στις γραμμές του «Συνασπισμού» και του ΣΥΡΙΖΑ, λόγω των γνωστών ιστορικών περιπετειών του κομμουνιστικού κινήματος τα τελευταία 20 χρόνια.

   Μιλάμε εδώ, είτε μας αρέσει είτε όχι, για το πιο μαχητικό κομμάτι του «ΣΥΝ», το οποίο στο χρονικό διάστημα 2010-2011 είχε καταφέρει να δώσει έναν άλλο τόνο στην πολιτική αυτού του κόμματος-αχταρμά, να διατυπώσει, φραστικά έστω, κάποιες θέσεις ξεκάθαρα αντίθετες προς την ΕΕ και το ευρώ, θέσεις που σαφώς δεν είχαν σχέση με το ευρωλάγνο «πίτουρο», με το οποίο η οπορτουνιστική ηγεσία τάιζε ως τότε τα μέλη και τους οπαδούς της.

   Πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολιτευτικής «ΑΥΓΗΣ» δημοσιεύτηκαν σ’ αυτήν άρθρα και αναλύσεις που τάσσονταν σαφέστατα ενάντια στην εξάρτηση της Ελλάδας από τον ευρωιμπεριαλισμό και που άνοιγαν έναν διαφορετικό δρόμο σε χιλιάδες και χιλιάδες αριστερούς αγωνιστές οι οποίοι εγκλωβίζονται στον οπορτουνιστικό αυτό πολιτικό χώρο εδώ και κάποιες δεκαετίες.

    Η ηγεσία του «Συνασπισμού» υπό τον Τσίπρα, μπροστά σ’ αυτή την εξέλιξη, αναγκάστηκε για αρκετό χρονικό διάστημα να ελιχθεί, να αναδιπλωθεί και να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι υιοθετεί πλέον μια πιο αριστερή-αγωνιστική γραμμή, ενώ οι πιο βαμμένοι και πλήρως αστικοποιημένοι ρεφορμιστές, σαν τον Κουβέλη και το μακαρίτη τον Κύρκο, έσπευσαν να χωρίσουν τα τσανάκια τους και να συγκροτήσουν την ψευδεπίγραφη «Δημοκρατική Αριστερά» (ΔΗΜΑΡ). Δηλ. συγκρότησαν ένα κόμμα-μαϊμού, ξεκάθαρα ταγμένο στην υπηρεσία του συστήματος, ένα μόρφωμα το οποίο παίζει –ως το νέο αγαπημένο «πουλαίν» των γκαλοπατζήδων- σε όλα τα μετεκλογικά σενάρια στήριξης του αστισμού, της τρόικας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης του τόπου μας…

   Αυτές οι εξελίξεις στις αρχές του 2010 ήταν, κατά τη γνώμη μας, ένα σημείο τομής, μια ποιοτικώς νέα κατάσταση στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Άνοιγε σπουδαίες προοπτικές στο ΚΚΕ και στις υπόλοιπες δυνάμεις της πραγματικής Αριστεράς, με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι ηγεσίες τους θα ’χαν λιγάκι «νιονιό», ώστε να διαχειριστούν με μια έξυπνη και ευέλικτη τακτική τη νέα κατάσταση, η οποία δημιουργήθηκε στο έδαφος της βαθύτατης και ραγδαία εξελισσόμενης καπιταλιστικής κρίσης… Σε μιαν εποχή που άρχιζε να φουντώνει η οργή του Λαού, του οποίου η ζωή  ταχύτατα γινόταν ρημαδιό από τα μνημόνια, σε μια συγκυρία όπου άρχισε να γκρεμίζεται το παραμύθι περί «Ευρώπης των λαών και της δημοκρατίας», σε μιαν ώρα που χιλιάδες και χιλιάδες αριστεροί, παρασυρμένοι από τις απάτες του οπορτουνισμού, άρχισαν να αφυπνίζονται και να προσπαθούν να αλλάξουν ρότα, προκαλώντας …νευρική κρίση στους Κύρκο και Κουβέλη και …συναγερμό στους Τσίπρα και  Παπαδημούλη, ποια στάση θα έπρεπε να κρατήσει μια έξυπνη και νουνεχής ηγεσία του ΚΚΕ; (-Τι κάνει «νιάου- νιάου» στα κεραμίδια;)

    -Θα έσπευδε να ελιχθεί, να τείνει χείρα φιλίας και συνεργασίας στο διαφαινόμενο αριστερό ρεύμα του «Συνασπισμού», καλώντας το σε ενιαίο πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο Αγώνα! Θα έσπευδε, ταυτόχρονα, να κάνει ακριβώς την ίδια έκκληση προς όλες τις πραγματικά αριστερές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνταν μέσα ή έξω από το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε ασφαλώς για τις δυνάμεις του Αλαβάνου και της Κ.Ο.Ε., μιλάμε ασφαλέστατα για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και βεβαίως και για τις δυνάμεις των κομμουνιστών-μαρξιστών/λενινιστών της μαοϊκής απόχρωσης κι όχι μόνο (έστω κι αν αυτό προκαλεί ακόμα και σήμερα αλλεργία στην ηγεσία του ΚΚΕ, που μαθήτεψε τόσα και τόσα χρόνια στα ιδεολογικά κιτάπια του Μπρέζνιεφ…)

   Η ηγεσία του ΚΚΕ, της μεγαλύτερης, οργανωμένης και δραστήριας αριστερής πολιτικής δύναμης, είχε χρέος στη συγκυρία αυτή να πάρει την πρωτοβουλία για το μέτωπο πάλης όλων των πραγματικά αριστερών (αντιΕΕ- αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων), για το νέο και τόσο αναγκαίο ΕΑΜ της εποχής μας. Φυσικά, το ΚΚΕ δεν θα έβαζε ως στόχο του να επιβάλει σε όλες αυτές τις σύμμαχες δυνάμεις τη δική του αντίληψη για το σοσιαλισμό, ενώ αντίστοιχη θα έπρεπε να είναι και η στάση των συμμάχων σ’ αυτό το ζήτημα. Γιατί δεν θα ήταν ο σοσιαλισμός το ζητούμενο αυτού του μετώπου.

    Το ζητούμενο θα ήταν σαφέστατα να διατυπωθούν άμεσα αιτήματα για την ανακούφιση της εργατικής τάξης και του λαού μας από τη λαίλαπα, αιτήματα που θα έπρεπε να γίνουν κτήμα των μαζών και στόχοι της άμεσης καθημερινής τους πάλης στους δρόμους και στις πλατείες, σε κάθε τόπο δουλειάς και κατοικίας. Το ζητούμενο θα ήταν να κερδίσει ελπίδα και αυτοπεποίθηση, θάρρος και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ο λαός μας, και να ριχτεί στον αγώνα με εκατονταπλάσια δυναμικότητα και με την αισιοδοξία που θα του έδινε η ενότητα των πολιτικών δυνάμεών του σε ένα μαχητικό και συμπαγές επιτελείο πάλης.

     Μόνο με αυτή την προϋπόθεση, προασπίζοντας καθημερινά με τρόπο ακλόνητο κι αποφασιστικό, το ψωμί, το μεροκάματο και το μισθό, τη σύνταξη και τα εργασιακά του δικαιώματα, ο ελληνικός λαός θα έβαζε στόχο του και το επόμενο αναγκαίο βήμα: την πολιτική συντριβή των συνεταιρισμένων ΠΑΣΟΚο-Δεξιών σύγχρονων «Τσολάκογλου», την ανατροπή της «Παπαδημιακής» ευρω-χούντας και το πέταγμα έξω από την Ελλάδα των τροϊκανών ιμπεριαλιστών πατρώνων της.

     Για να γίνουν σκόνη οι μυστικές συμφωνίες και οι δανειακές συμβάσεις, για να επέλθει νευρική κρίση στους ευρωενωσιακούς χασάπηδες-δολοφόνους των λαών και στους αντίστοιχους «ανθρωποφάγους» του ΔΝΤ, για να αρχίσουν –επιτέλους- να τρέμουν κι οι ντόπιοι εκμεταλλευτές μετά από δεκαετίες ασύδοτης δράσης, βλέποντας το λαό μας να πετάει με τις κλωτσιές στη θάλασσα τους Τόμσεν και τους Ράιχενμπαχ και να μετατρέπει σε «κωλόχαρτα» τα μνημόνια και τα χρεόγραφα με τα οποία έπνιξαν τη χώρα μας.

    Για την κατάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και την αποτίναξη της εξάρτησης, που είναι η αναγκαία προϋπόθεση  για να προχωρήσει επαναστατικά η εργατική τάξη κι ο λαός μας στο ακόμα πιο μεγάλο βήμα: στην πλήρη συντριβή του ίδιου του ελληνικού καπιταλισμού.    (Άλλωστε η ιμπεριαλιστική εξάρτηση είναι βάθρο στήριξης του ντόπιου καπιταλισμού.)

     Μέσα σ’ ένα τέτοιο πλατύ λαϊκό-αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο πάλης το ΚΚΕ θα ’χε τη δυνατότητα να «ζυμώσει» μέσα σε εκατομμύρια ανθρώπους τις δικές του θέσεις και να δημιουργήσει τη στρατιά που θα μπορέσει να προχωρήσει στη δημιουργία όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων για μιαν επερχόμενη λαϊκή επανάσταση στην Ελλάδα, για την επανάσταση που δεν θ’ αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα από το σάπιο και βορβορώδη κόσμο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την επανάσταση που θα ανοίξει το δρόμο στη νέα κοινωνία, στο σοσιαλισμό και στον κομμουνισμό, στην κοινωνία των ελεύθερων ανθρώπων.

    Μόνο μέσα από ένα τέτοιο μέτωπο που θα ξεκινά από τα πιο στοιχειώδη καθημερινά αιτήματα και ανάγκες του λαού μας για το ψωμί, τη δουλειά και το δίκιο, για την παιδεία, την υγεία και  την κοινωνική πρόνοια, και θα κανονιοβολεί ταυτόχρονα κάθε μνημόνιο, κάθε μορφή χρέους, όλο το πλέγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, ο λαός μας θα έβαζε τη σφραγίδα του και στην όποια εκλογική αναμέτρηση. Θα άνοιγε ο δρόμος για επιμέρους ρήγματα στο σάπιο καθεστώς, θα καθίσταντο ανεφάρμοστα στην πράξη πολλά από τα αντιλαϊκά μέτρα της εξουσίας και θα βάθαινε η αγιάτρευτη πολιτική κρίση του καθεστώτος. Και ως γνωστόν, μια παρατεταμένη πολιτική κρίση μπορεί με κατάλληλη ταχτική του εργατολαϊκού επιτελείου να εξελιχτεί σε επαναστατική κρίση. Πρέπει όμως να βρεθούν οι δρόμοι που προσεγγίζουν σ’ αυτή την κατάσταση.

    Παράλληλα, η ανάληψη πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση ενός πραγματικά αριστερού λαϊκού μετώπου από το ΚΚΕ θα ξεκαθάριζε «την ήρα από το στάρι» μέσα στην ίδια την ευρύτερη Αριστερά. Ο κάθε Τσίπρας και ο κάθε Παπαδημούλης του ρεφορμιστικού-ευρωλάγνου καιροσκοπισμού θα έχανε το πλεονέκτημα της «ενωτικής» προπαγάνδας γύρω από τις μεσοβέζικες και απατηλές του θέσεις. Θα βρισκόταν εκ των πραγμάτων μπροστά στο δίλημμα με ποιον να πάει και ποιον να αφήσει! Το ΚΚΕ θα είχε, πιθανότατα, καταφέρει να εμβολίσει τον ίδιο το «Συνασπισμό» και το «ΣΥΡΙΖΑ». Πιθανότατα οι φορείς αυτοί θα έπαυαν να υφίστανται με την τωρινή τους μορφή! Και τότε, ο κάθε Τσίπρας κι ο κάθε Παπαδημούλης ή θα έπρεπε να …πάνε μαζί με τον Κουβέλη και το …ΠΑΣΟΚ, εξακολουθώντας να ανεμίζουν τις ξεφτισμένες ευρωενωσίτικες σημαίες τους ή θα έπρεπε, έστω και πρόσκαιρα, έστω και με βαριά καρδιά να συστήσουν στους οπαδούς τους να συστρατευτούν στο πραγματικά αριστερό μέτωπο! Τρίτη λύση γι’ αυτούς δεν θα υπήρχε, εκτός από την περιθωριοποίηση!

    Και βέβαια το κυριότερο που επιζητεί ένα αληθινό ΚΚ, μέσα από τη μετωπική του τακτική, είναι να προσεγγίσει και να επηρεάσει αποφασιστικά, όχι τον Τσίπρα και τον Παπαδημούλη, αλλά τον κόσμο που σήμερα επηρεάζει ο Τσίπρας και ο Παπαδημούλης! Για να επιδράσει καίρια και δημιουργικά στη συνείδηση αυτού του εργαζόμενου κόσμου, για να τον έχει και αυτό τον κόσμο συναγωνιστή και σύμμαχο στη μεγάλη ταξική σύγκρουση που έρχεται…

    Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, μεταξύ αυτών και ο Μαΐλης, δεν σκέφτηκαν σε καμιά απολύτως περίπτωση να προωθήσουν μια τέτοια τακτική, που θα μπορούσε να φέρει πολιτικό σεισμό τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη γριά και σαρανταπληγιασμένη Ευρώπη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ουδέποτε οι σημερινοί ηγέτες του ΚΚΕ σκέφτηκαν ποιο αγωνιστικό παράδειγμα θα μπορούσε να είχε δώσει ο λαός μας στους ομοιοπαθείς της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας και όχι μόνο!

    Η ηγεσία του ΚΚΕ, κολλημένη για τα καλά στο σύμπλεγμα της «διαφύλαξης της ιδεολογικής …καθαρότητας», κολλημένη για τα καλά στο σύμπλεγμα του φόβου, «μην τυχόν και μας …αλώσουν πολιτικά οι …οπορτουνιστές», κολλημένη πέρα ως πέρα στη σεχταριστική αντίληψη ότι ελάχιστα μπορούν να επιτευχθούν από το λαό στο επίπεδο των καθημερινών διεκδικήσεων για το ψωμί του, αν δεν επικρατήσει πρώτα η λαϊκή εξουσία, κολλημένη εδώ και κάμποσα χρόνια στα νέα τροτσκιστικά της δόγματα, ότι δήθεν στην Ελλάδα δεν υπάρχει ιμπεριαλιστική εξάρτηση και πρόβλημα διεκδίκησης της εθνικής μας ανεξαρτησίας, κολλημένη ανεπανόρθωτα στην αρτηριοσκληρωτική αντίληψη ότι κατέκτησε μια για πάντα την …αλήθεια μετά το 1991 και δε δέχεται κουβέντα επ’ αυτού, άφησε για άλλη μια φορά να της ξεφύγει η μεγάλη ευκαιρία κι απόμεινε μόνη, χωρίς συμμάχους, χωρίς ουσιαστικά καμιά τακτική συσπείρωσης των μαζών! Απόμεινε μόνη με το ίδιο ακροατήριο, να διακηρύσσει …μέτωπο με τον εαυτό της, μέτωπο με το… ΠΑΜΕ, την …ΠΑΣΥ, την …ΠΑΣΕΒΕ, την …ΟΓΕ και το …ΜΑΣ, δηλαδή κάτι σαν μέτωπο της Κεντρικής Επιτροπής με τις …ΚΟΒ του Κόμματος και τις ΟΒ της ΚΝΕ, ή αλλιώς… μέτωπο της Παπαρήγα με τον Χαλβατζή, τη Μπέλλου και τον Μαΐλη! Και εις ανώτερα… ή μάλλον και μη χειρότερα!

    Έχει καμιά σχέση αυτή η εθελότυφλη στάση με την τακτική που πρέπει να διαθέτει ένα αληθινά επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα που δρα μέσα στις μάζες;

   Με κάθε ευκαιρία η ηγεσία του ΚΚΕ επιμένει ότι με την τακτική της υπερασπίζεται το πρόγραμμα και τη στρατηγική του Κόμματος. Θα πρέπει όμως να θυμούνται πάντοτε οι ηγέτες μας αυτοί ότι κάποιος εκ των θεμελιωτών του μαρξισμού έχει πει πως κάθε βήμα του πραγματικού κινήματος των μαζών αξίζει όσο μια ντουζίνα προγράμματα και θα πρέπει να συγκρίνουν πάντοτε τις στοχεύσεις των προγραμματικών τους κειμένων με τα πρακτικά αποτελέσματα της δουλειάς του Κόμματος στο εργατολαϊκό κίνημα.

    Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να απασχολεί αυτή την τόσο κρίσιμη ώρα τους ηγέτες του ΚΚΕ. Δεν βλέπουν ότι η τακτική τους οδηγεί το Κόμμα και το Λαϊκό μας κίνημα στη στασιμότητα, στο τέλμα και στο κλείσιμο μες στο καβούκι ενός δοσμένου κόσμου της Αριστεράς. Δεν βλέπουν ότι χωρίς τακτική πολιτικών συμμαχιών, χωρίς λαϊκό μέτωπο και χωρίς άπλωμα της επιρροής του ΚΚΕ στις μάζες, το τελικό αποτέλεσμα είναι από πενιχρό μέχρι αρνητικό σε σχέση με τις απαιτήσεις της συγκυρίας. Επιμένουν στον αποκλεισμό κάθε σκέψης για πολιτική συμμαχία της πραγματικής Αριστεράς, έστω κι αν η πραγματικότητα βοά για την αναγκαιότητά της. Δόγμα τους έγινε εκείνο -το τόσο αποκαρδιωτικό- που λέγεται σε παρόμοιες περιπτώσεις: αν δεν μας αρέσει η πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν! Πώς, όμως, να πάει μπροστά μ’ αυτόν τον τρόπο το Κόμμα και το Λαϊκό κίνημα, πώς να πάνε μπροστά οι ίδιοι οι στρατηγικοί στόχοι της σοσιαλιστικής επανάστασης και της λαϊκής εξουσίας, όταν δεν υπάρχει η τακτική που θα συγκέντρωνε τις απαραίτητες δυνάμεις για αυτούς τους μεγαλειώδεις σκοπούς;

    Η ηγεσία του ΚΚΕ ξέχασε ότι η τακτική του ΚΚ πρέπει να ’ναι όσο το δυνατόν πιο εύκαμπτη, ευέλικτη και  μεταβαλλόμενη ανάλογα με τις ανάγκες και τα νέα προβλήματα που γεννά η καθημερινή, διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Η ηγεσία αυτή ακούει για την ανάγκη αναπροσαρμογής της τακτικής της και νομίζει ότι της ζητούν να αλλάξει τη στρατηγική και το πρόγραμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Σύγχυση εννοιών, σύγχυση προτεραιοτήτων κι αποτέλεσμα «μηδέν εις το πηλίκον»…

    Με όλ’ αυτά τα τερτίπια της η ηγεσία του ΚΚΕ το μόνο που κατάφερε ως σήμερα ήταν να …βοηθήσει την ηγεσία του «Συνασπισμού», τον Τσίπρα και τον Παπαδημούλη, να χειραγωγήσει και τελικά να εξουδετερώσει το όποιο αριστερό -αντιιμπεριαλιστικό ρεύμα είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στο κόμμα αυτό και στον ΣΥΡΙΖΑ! Βοήθησε τους οπορτουνιστές ηγέτες να ξαναβάλουν στο μαντρί της συστημικής, ρεφορμιστικής Αριστεράς των αυταπατών (που δρα μάλιστα και υπό την ομπρέλα του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς») την τεράστια πλειοψηφία των αγωνιστών του ΣΥΡΙΖΑ και να την κατευθύνουν προς την κάλπη του Μάη με τη σημαία της ενότητας, μιας ενότητας όμως που δεν αφορά την αντιιμπεριαλιστική πάλη στο σύνολό της, αλλά περιορίζεται σε φραστικό πόλεμο ενάντια στα μνημόνια, στην τρόικα, στο χρέος και στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα…

    Και δεν ήταν βέβαια καθόλου δύσκολο να γίνει αυτό σε μια συγκυρία όπου ο μεν αριστερός κόσμος της Ελλάδας στο σύνολό του ζητούσε και ζητά την ενότητα δράσης, ενώ και το διαφαινόμενο πριν 2 χρόνια αριστερό ρεύμα περίμενε ένα σινιάλο για μια συμπαράταξη με τους κομμουνιστές, ώστε να χαράξει πιο θετικά και πιο αποφασιστικά  την πορεία του. Τίποτα τέτοιο όμως δεν έγινε. Η ευκαιρία πέταξε και χάθηκε, πριν ριζώσει και βλαστήσει! Πιο σωστά, η ηγεσία του ΚΚΕ κλότσησε την ευκαιρία. Και εξακολούθησε απλώς να μιλά γενικά για τον οπορτουνιστικό κίνδυνο που μας απειλεί!! Τι κρίμα, τι άδικό!!!

    Μπροστά στις εκλογές του Μάη η ηγεσία του «Συνασπισμού» έλεγξε απόλυτα το κόμμα της και τον ΣΥΡΙΖΑ, περιόρισε στο ελάχιστο κάθε ουσιαστική φωνή αντίθεσης στην Ε.Ε. και καταφέρνει μια χαρά να εκτονώνει τη μαχητικότητα των πιο αριστερών οπαδών της με ρητορική ενάντια στη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και τον Σαρκοζί, που δεν αφήνουν τους ευρωπαϊκούς λαούς να μεγαλουργήσουν, μετατρέποντας (όπως λέμε: άμπρα-κατάμπρα και το θάμα έγινε!!) την ιμπεριαλιστική λυκοφωλιά των Βρυξελλών σε … «αριστερή και δημοκρατική Ευρώπη των Λαών»!!!

    Άλλωστε, η διαφαινόμενη προοπτική ενός πολύ καλού εκλογικού αποτελέσματος το Μάη για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της γραμμής του Τσίπρα, τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση!!!

    Το ίδιο αυτό… απόλυτο τίποτα πέτυχε η ηγεσία του ΚΚΕ με την τακτική της και σε σχέση με τον υπόλοιπο αριστερό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό και δεδηλωμένα αντίθετο στην ΕΕ αριστερό χώρο! Αποτέλεσμα: αντί για ενωτικούς αγώνες που θα μπορούσαν να βρουν και έκφραση στην κάλπη του Μάη, επικρατεί η διάλυση και το σκορποχώρι. Ο  καθένας κοιτάζει  την πάρτη του και το σύστημα τρίβει από χαρά τα βρωμερά του χέρια. Και η ζωή συνεχίζεται. Καθένας το χαβά του κι ο Μαΐλης μας το δικό του καθ’ εκάστην Κυριακή από τον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το δικό της και τα δυο «Μ-Λ ΚΚ» το δικό τους, και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς τρισχειρότερα!

   Τίποτα δεν πρόκειται να μας εκπλήξει στο εκλογικό αποτέλεσμα του Μάη. Απλώς αναρωτιόμαστε: αξίζει στον ελληνικό λαό μια τέτοια κατάσταση σε κάτι τέτοιους ζόρικους και κακορίζικους καιρούς; Σίγουρα όχι… Θα τα ξαναπούμε, όμως, μετά το Μάη!

13-4-2012

 

                                                                                                       Υ.Γ (Ιούλης 2012)

    Σήμερα ξέρουμε καλά τι έγινε και στις 6 του Μάη και πολύ περισσότερο στις 17 του Ιούνη. Αν είχαμε δίκαιο όσοι φωνάζαμε για πραγματική αριστερή αντιιμπεριαλιστική ενότητα ή αν είχαν δίκαιο όσοι εξακολούθησαν και εξακολουθούν να τονίζουν τις πολιτικές-ιδεολογικές διαφορές του ΚΚΕ από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ(μ-λ) ή αντιστρόφως, αυτό πια ας το κρίνει ο καθένας. Το σίγουρο είναι πως τώρα πια δεν υπάρχει καμιά σκοπιμότητα που να κρατά κλειστά τα στόματα. Φτάνει η στιγμή της απόδοσης των ευθυνών και των μεγάλων αποφάσεων για το μέλλον. Ο πραγματικά αριστερός κόσμος, στο σύνολό του, είμαστε σίγουροι ότι θα έχει τον τελικό λόγο και θα χαράξει τη γραμμή που αξίζει στο λαϊκό μας κίνημα. Γιατί οι μεγάλοι αγώνες και οι μεγάλες συγκρούσεις και ανατροπές είναι μπροστά μας και όταν φτάσει εκείνη η στιγμή, όλες οι μιζέριες και οι στενοκεφαλιές του σήμερα θα μοιάζουν ασήμαντα περιστατικά μιας ανώριμης, παρωχημένης προϊστορίας.

Ν.Π.( 5-7-2012.)

 

 

7.

Τα αποκαλυπτήρια του ψευτοαριστερού ΣΥΡΙΖΑ!

Καραμπινάτος αμερικανόφιλος-σοσιαλδημοκρατικός διαχειριστής του καπιταλισμού και της εξάρτησης, με κοστούμι «αριστερού» …καρνάβαλου!


πρώτη δημοσίευση : 2-12-2012

    Καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχωρεί με φιέστες στη «συγκρότηση ενιαίου κόμματος» με σκοπό τη διεκδίκηση της αστικής διακυβέρνησης σε μια προσεχή εκλογική αναμέτρηση, δεν υπάρχει πια ούτε ώρα, ούτε στιγμή κατά την οποία να μην αποκαλύπτονται  ο πραγματικός χαρακτήρας και  οι πραγματικές πολιτικές στοχεύσεις αυτού του -υποτιθέμενου «αριστερού»- μορφώματος.

Μια σύντομη σταχυολόγηση από τις πολιτικές δηλώσεις των προβεβλημένων στελεχών του, το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι αληθινό «περιβόλι»:

Στις 18 του Νοέμβρη ο κ. Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στη νέα αστική εφημερίδα «6 μέρες», η οποία εκφράζει ανοιχτά τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει:

    «Σε ό,τι αφορά τον Ομπάμα, είναι προφανές ότι υπάρχουν πτυχές της πολιτικής που ακολουθεί στις ΗΠΑ που βρίσκονται εν παραλληλία με τη βασική αντίληψη της δικής μας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του χρέους. Δηλαδή, εμείς λέμε όχι δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Εμείς λέμε να πληρώσουν οι πλούσιοι. Εν μέρει το προσπαθεί με δυσκολίες ο Ομπάμα στην Αμερική.»

    Στην ίδια συνέντευξη, επίσης, δηλώνει:

    «Ευτυχώς που υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει πολιτική προοπτική στην οργή και στην αγανάκτηση, αλλιώς θα είχαμε μια ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση. (…) Κανείς δεν περιμένει ότι ο Τσίπρας έχει ένα μαγικό ραβδί και με το που θα έρθει θα τα κάνει όλα διαφορετικά απ’ ό,τι είναι»

    (Καταλάβαμε! Καταλάβαμε!!).

     Και επιπλέον, σε σχέση με τις περιβόητες προεκλογικές του «δεσμεύσεις», που έκαναν … «Τούρκους» τη Μέρκελ και το Σόιμπλε, αναφωνεί:

    «…εσκεμμένα παρερμήνευαν την ακύρωση του μνημονίου με τη μονομερή αθέτηση της δανειακής συμφωνίας»!!!

    (Ποιος ήταν, να δείτε, εκείνος ο πολιτικός απατεώνας, πρωθυπουργός εάν θυμάμαι καλά, που είχε πει κάποτε ότι οι Έλληνες ξεχνούν τα πάντα, μετά από 10 χρόνια; Για θυμήστε μου το όνομά του, σας παρακαλώ, γιατί κατά πώς φαίνεται ο «φίλος μας ο Αλέξης» αποδεικνύει ότι 6 μήνες είναι  αρκετοί για όποιον θέλει να γίνει … «λωτοφάγος»!!!)

    Ο ίδιος αυτός πολιτικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει στο CNN, λίγες μέρες νωρίτερα, στις 13 του Νοέμβρη:

    «…για να υπάρξει ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πρέπει να υπάρξουν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές στην Ελλάδα, τις οποίες φυσικά δεν αρνούμαστε.»

     (Και οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης με ιερή αγανάκτηση του θυμίζουν ότι …τέτοιες ακριβώς «διαρθρωτικές» …παπαριές ψηφίζουν με τη σέσουλα και με κλειστά τα μάτια, όπως έρχονται ζεστές κι ολόφρεσκες, γιομάτες μπόχα, από το  Eurogroup, και από το Βερολίνο, αλλά εκείνος τους παριστάνει το …βαρύ πεπόνι!).

    Και ο υπαρχηγός του κ. Τσίπρα και επίδοξος διάδοχός του, ο πάλαι ποτέ (πολύ …πάλαι!) υποτιθέμενος «κομμουνιστής» και εκλεκτός του …Χαρίλαου Φλωράκη, ο κυρ-Γιάννης ο Δραγασάκης  βγάζει βαρυσήμαντο λόγο στα Χανιά της Κρήτης στις 19 του Νοέμβρη 2012 και δηλώνει:

    «Σήμερα την παραγωγική ανασυγκρότηση πρέπει να την κατανοήσουμε περισσότερο ως μια κοινωνική διαδικασία(…) Πρέπει να βρούμε τον τρόπο, τις μορφές και τις διαδικασίες ώστε η ίδια η κοινωνία να κάνει δική της υπόθεση (…) τη διαδικασία υλοποίησης το σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης.(…) Η κρατικοποίηση δεν  είναι αυτή τη στιγμή απάντηση στα προβλήματα που έχουμε σήμερα Αφενός γιατί δεν μπορεί σήμερα να κρατικοποιηθεί όλη η οικονομία, αφετέρου γιατί, εκεί που κρατικοποιήθηκε όλη η οικονομία, δεν είχαμε θετικά αποτελέσματα. Η κρατικοποίηση από μόνη της έγινε βάση για αυταρχικά καθεστώτα»!!!

    (Η διαδικασία, της διαδικασίας, ω διαδικασία! Η ανασυγκρότηση, της ανασυγκρότησης (στα ρωσικά: περεστρόικα!!!) και …ξερό ψωμί!!  Έτσι, απροκάλυπτα και ξεδιάντροπα, για να μη φοβούνται οι ξένοι κι οι ντόπιοι καπιταλιστές και για να μην ξεχνούν ποτέ ποια ήταν η προσφορά στο σύστημα όλων αυτών των κυρ-Δραγασάκηδων, τότε που είχαν γίνει το βαρύ πυροβολικό του ρεβιζιονισμού και της αντεπανάστασης, για να ανατρέψουν την …κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και μαζί τα … «αυταρχικά καθεστώτα», εκείνα δηλαδή που θεωρούσαν τη γη, τα εργοστάσια, τα καταστήματα, τα ορυχεία, τις τηλεπικοινωνίες και τις μεταφορές αποκλειστική περιουσία του εργαζόμενου λαού! Ε, δεν ξεχνιέται δα ο κυρ-Δραγασάκης, όσο «λωτοφάγοι» κι αν γίνουμε!!!).

    Και στον ίδιο αυτό λόγο του ο «παλιός μας φίλος» δεν παραλείπει επίσης να ξαναπιάσει το μεθυστικό παραμυθάκι της «κοινωνικής οικονομίας», των απανταχού της γης φιλάνθρωπων-εθελοντών, των κερδοσκοπούντων «μη κερδοσκόπων». Προς αποβλάκωση των καταπιεζομένων και εξαθλιωμένων μαζών βεβαίως! Ακούστε τον:

    «Σημαντικό ρόλο στην ανάκαμψη από την κρίση πρέπει να παίξουν νέες μορφές οργάνωσης, μορφές που έχουν να κάνουν είτε με νέου τύπου συνεταιρισμούς, είτε με δίκτυα παραγωγής και διανομής προϊόντων είτε με άλλες μορφές που συνήθως ακούμε με τον όρο ‘κοινωνική οικονομία’. Είναι ένας άλλος τρόπος ικανοποίησης των αναγκών, με κριτήριο όχι το κέρδος.»

    (Και λοιπά μπαρμπούτσαλα! Καληνύχτα σας και όνειρα γλυκά, κολασμένοι της Γης, απόκληροι της Ελλάδας και της Ευρωένωσης! Ο κυρ-Δραγασάκης και οι ΣΥΡΙΖαίοι του κατατρόπωσαν το θεριό!!! Καλά κρασιά!!!)

   Αναρωτιέστε τι τρέχει με τον… ριζοσπαστικό και ρηξικέλευθο φορέα της «αυριανής κυβερνώσας Αριστεράς», αυτόν που τον είδαν οι μαύρες κι άραχλες «ευρω-εταίρες» του Σαμαρά και του Βενιζέλου, και σάστισαν από τον τρόμο; Μα είναι τόσο απλό, φίλοι αναγνώστες!

    Τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καθαρά και ξάστερα πλέον (καθώς έχουν βάλει σκοπό τους να αποσπάσουν την υποστήριξη ενός τμήματος της ελληνικής αστικής τάξης, το οποίο ασφυκτιά –μεσούσης της οικονομικής κρίσης- στα δίχτυα της κηδεμονίας του γερμανικού ιμπεριαλισμού και γι’ αυτό αναζητά επειγόντως έναν άλλον …πάτρωνα, έναν άλλον κυρίαρχο κηδεμόνα, πέραν του «ευρωενωσίτικου» τέταρτου Ράιχ της Μέρκελ και του Σόιμπλε) αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα και τους πραγματικούς σκοπούς του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια πολιτική δύναμη καθαρά αστικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κοινωνίας, για μια δύναμη απροκάλυπτα σοσιαλδημοκρατική στην υπηρεσία του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης του τόπου μας.

    Όλα τα πολιτικάντικα προεκλογικά παραμυθάκια με τα οποία η ηγετική ομάδα του Τσίπρα κατόρθωνε να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση στις μάζες, ότι δήθεν ακολουθεί μια «αριστερή πολιτική κατεύθυνση» ή ότι πρόκειται να έρθει σε ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές βδέλλες που έδεσαν χειροπόδαρα τη χώρα και το λαό μας, όλα αυτά λοιπόν τα ψευδολογήματα με τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ τσίμπησε τον Ιούνιο του 2012 εκείνα τα τρελά εκλογικά ποσοστά των απελπισμένων εργαζόμενων, αυτών που γύρευαν να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα με το νεοσυντηρητικό εφιάλτη, όλα πλέον αυτά πηγαίνουν περίπατο! Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που υπόσχεται στις μάζες είναι μια «κάπως διαφορετική» από τη σημερινή πολιτική διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού, η οποία όμως για τον ελληνικό λαό εξακολουθεί να παραμένει κόλαση και διαρκής εφιάλτης.

    Τα προεκλογικά παραμύθια του Τσίπρα και των στελεχών του για «διαγραφή του χρέους» (άντε, ας την πούμε έστω «άρνηση αναγνώρισης του …επαχθούς μέρους του», κι όποιος κατάλαβε!), για ακύρωση όλων των άθλιων μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που υπόγραψαν τα κοράκια της συνασπισμένης ΠΑΣΟΚο-ΝΔ (με μαϊντανό πότε τον Καρατζαφέρη και πότε τον Κουβέλη), σήμερα διά στόματος  του ίδιου του Τσίπρα αποκτούν τις πραγματικές τους διαστάσεις: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να κάνει μονομερώς τίποτα το οποίο να φέρει σε αντίθεση και ρήξη τον ελληνικό λαό με τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Απλώς σκοπεύει να παζαρέψει το …μίγμα της ακολουθούμενης πολιτικής βαρβαρότητας, ώστε να του μοστράρει ένα διαφορετικό προσωπείο, κάτι τέλος πάντων που να φαντάζει καινούργιο στα μάτια του λαού και που «τρώγεται» για ένα χρονικό διάστημα σαν τέτοιο.

    Φυσικά και δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτε διαφορετικό μια πολιτική δύναμη που από πολλά-πολλά χρόνια έχει προδώσει κατάφωρα κάθε επαναστατική αρχή του μαρξισμού-λενινισμού.

    Μια πολιτική δύναμη που από τον καιρό της ευρωκομμουνιστικής της μασκαράτας (του διαβόητου και ψευδεπίγραφου «ΚΚΕ εσωτερικού») είχε καταστεί στήριγμα του ελληνικού καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής του εξάρτησης από τη Δύση, φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής σφηκοφωλιάς της ΕΟΚ (σημερινής ΕΕ) και υποστηριχτής της πιο απροκάλυπτης, αντεπαναστατικής και αντιλαϊκής βαρβαρότητας, με τη φαρδιά-πλατιά υπογραφή της στη «συνθήκη του Μάαστριχτ» το 1992…

    Το πιο επικίνδυνο απ’ όλα στο σημερινό πολιτικάντικο παιχνίδι του Τσίπρα και της παρέας του -με σκοπό να γλείψουν κι αυτοί κανένα κοκαλάκι από το μεζέ της αστικής εξουσίας- είναι ότι εκμεταλλεύονται τις εντονότατες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που κλονίζουν το σάπιο σύστημα διεθνώς, για να σπείρουν στον ελληνικό λαό την αυταπάτη ότι δήθεν υπάρχουν και οι …καλοί και …φιλολαϊκοί ιμπεριαλιστές, που διαφέρουν από τα κοράκια του Βερολίνου και θέλουν ειλικρινά να …βοηθήσουν τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς της Ευρώπης!

    Το τι εννοούν οι καιροσκόποι και τυχοδιώκτες ψευδοαριστεροί δημαγωγοί, το μέχρι ποιου σημείου φτάνει η πολιτικάντικη απατεωνιά τους, δεν άργησε να αποκαλυφτεί από το καλοκαίρι που μας πέρασε: Αφού για ένα διάστημα λιβάνισαν το νέο φέρελπι ψευδοσοσιαλιστή ηγέτη του γαλλικού ιμπεριαλισμού, τον Ολάντ, ο οποίος όμως τότε τους έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα κι έσπευσε να υποστηρίξει τον (κτηνώδη και ανθρωποφάγο) αρχηγό της φαιοπράσινης ΠΑΣΟΚικής μαφίας, έπειτα ο Τσίπρας και τα ρετζάλια* του προσανατολίστηκαν πλησίστιοι στον πέραν του Ατλαντικού δυνάστη και δολοφόνο των Λαών του κόσμου και λιβανίζουν -ασύδοτα πλέον- τη δήθεν «προοδευτική» πολιτική του ψευτο-δημοκράτη αρχι-ιμπεριαλιστή Μπάρακ Ομπάμα…

    Ακριβώς σ’ αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται όχι μόνο το λιβάνισμα της πολιτικής του Ομπάμα αλλά και η γέφυρα που έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ προς τα λυσσασμένα φασιστικά τέρατα του σιωνιστικού Ισραήλ, που τυχαίνει να είναι το μακρύ χέρι της Ουάσιγκτον στην περιοχή μας, ανεξάρτητα αν δυναστεύει την Ουάσιγκτον ο Κλίντον, ο Μπους, ο Ομπάμα ή οποιοσδήποτε άλλος λακές των αμερικάνικων μονοπωλίων…

   Προβάλλουν οι ψευδοαριστεροί αγύρτες τον Ομπάμα σαν το …πρότυπο για μια διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση σε «φιλολαϊκή κατεύθυνση», εν αντιθέσει με τη Μέρκελ και τα λοιπά τσακάλια του Βερολίνου και ούτε λίγο ούτε πολύ μας βεβαιώνουν ότι μια τέτοια πολιτική σαν της Ουάσιγκτον προσδοκούν να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και στο Ευρωενωσίτικο σεράι γενικότερα, αν οι ίδιοι και οι ομοϊδεάτες τους μπορέσουν να πάρουν την εξουσία, εκτοπίζοντας  τα σημερινά μαύρα πολιτικά σκυλιά που τη διαχειρίζονται αδίσταχτα και με μανία οδοστρωτήρα!

    Φυσικά, με τον τρόπο αυτό η ψευτοαριστερή ηγετική κλίκα του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί για μια ακόμα φορά να εκμεταλλευτεί τον πόνο και τη δυστυχία των λαϊκών μαζών, την οργή και την απέχθειά τους για τους σημερινούς κυβερνητικούς κανίβαλους-ξεσκονόπανα της Μέρκελ, ώστε αυτή η οργή και αυτή η αγανάχτηση να μην πάρει ανεπιθύμητη επαναστατική τροπή εναντίον του ελληνικού καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής του εξάρτησης στο σύνολό τους.

    Για άλλη μια φορά σπέρνεται και καλλιεργείται η απάτη και η αυταπάτη, ενώ ταυτόχρονα επιχειρείται να αποκαθαρθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού ο πραγματικός ρόλος του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του μεγάλου αυτού δυνάστη, δολοφόνου και στυγνού εκμεταλλευτή της χώρας μας τα τελευταία 65 χρόνια.

    Αν φιλοσοφήσουμε λίγο περισσότερο το πράγμα, η πολιτική του Τσίπρα και των κολαούζων του φαίνεται να προσπαθεί να ισορροπήσει, πατώντας σε δυο βάρκες, οι οποίες, όμως, μάλλον απομακρύνονται στη σημερινή συγκυρία: την παλαιότερη και διαρκή ιμπεριαλιστική εξάρτηση του ελληνικού καπιταλισμού από τις ΗΠΑ και τη νεότερη, αλλά ολοένα και πιο έντονη εξάρτησή του από τη Γερμανία! Η παρέα του Τσίπρα, παρ’ όλο που έχει διαλέξει να δώσει το πρόκριμα στην Ουάσιγκτον του Ομπάμα, εντούτοις με τίποτα δεν λέει να ξεκόψει και από το κολαστήριο της Ευρωένωσης των Γερμανών νεοχιτλερικών του Βερολίνου.

    Ταυτόχρονα με το παραμύθι περί «φιλολαϊκού» Ομπάμα, οι ΣΥΡΙΖαίοι απατεώνες εξακολουθούν να ξαναζεσταίνουν το μύθο της «άλλης Ευρωένωσης», της Ευρωένωσης «που θα υπηρετεί τους εργαζόμενους και τους λαούς», με ένα … άλλο μίγμα καπιταλισμού, λιγάκι πιο «κεϋνσιανό»-«σοσιαλδημοκρατικό» σε σχέση με τον όλεθρο που σπέρνει το Τέταρτο Ράιχ…

    Το να πατάς σε δυο βάρκες είναι βέβαια άτοπο και επικίνδυνο! Ο Τσίπρας όμως και η παρέα του δεν κάνουν τίποτε άλλο στη συγκεκριμένη συγκυρία από το να αντανακλούν τη γενικότερη αντίφαση που φαίνεται να διαπερνά σήμερα τον ελληνικό καπιταλισμό και την ιθύνουσα τάξη του. Κι αυτό δεν είναι βέβαια αν θα υπάρξει ως «ανεξάρτητος και κυρίαρχος καπιταλιστικός σχηματισμός», αφού τέτοιος ουδέποτε υπήρξε και ούτε θα γίνει ο ελληνικός καπιταλισμός, αλλά σε ποιον ιμπεριαλιστή πάτρωνα να δοθούν τα πρωτεία της νεοαποικιακής κηδεμονίας αυτού του έρμου τόπου.

    Όπως όλοι οι αστοί, έτσι και ο Τσίπρας και η παρέα του, θέλουν «και την Κική και την Κοκώ», θέλουν και τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, τα δυο αδίσταχτα στηρίγματα της παγκόσμιας εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των Λαών, νιώθουν όμως ότι ένα μέρος του ελληνόκτητου κεφαλαίου στη σημερινή συγκυρία καταστρέφεται μέσα στην οικονομική κρίση προς όφελος του αντίστοιχου γερμανικού, ενώ ένα άλλο κομμάτι του, που σήμερα επικρατεί πολιτικά (με την άθλια κυβέρνηση «Ξεσαμάρωτου», «Χοντρού» και «Ιούδα»), κερδοσκοπεί ασύδοτα, σαν παράρτημα, μεσίτης και πράχτορας των γερμανικών και των άλλων ευρω-ενωσίτικων μονοπωλιακών κολοσσών (στους οποίους παραδίνει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και υπακούει ευπειθώς στις εντολές τους)…

    Η κατάσταση αυτή, η αντίφαση αυτή θα οξύνεται ακόμη περισσότερο καθώς η κρίση του συστήματος αποδεικνύεται πολύ βαθιά κι αγιάτρευτη, και κατά την άποψή μας θα γίνει κυριολεκτικά εκρηκτική, μόλις ο παγκόσμιος καπιταλισμός επιχειρήσει, ανοιχτά και απροκάλυπτα να βγει από το τέλμα με ανοιχτή πολεμική αναμέτρηση των διεθνών ελεφάντων, με απροσμέτρητη καταστροφή των τελματωμένων παραγωγικών του δυνάμεων, ώστε να ξαναρχίσει από την αρχή το φαύλο κύκλο του και με νέα διάταξη στην «πυραμίδα» διανομής της παγκόσμιας εξουσίας του…

    Για την ώρα, ο ελληνικός καπιταλισμός προκρίνει το Βερολίνο, αλλά είναι ολοφάνερη και η αντίθετη τάση, η οποία σ’ αυτή και στην επόμενη φάση θα παρουσιάζεται με το προσωπείο των «συνετών» και «φιλολαϊκών» δυνάμεων, που θέλουν να βάλουν σε … «θεογνωσία» τους «ζουλού» του γερμανικού ιμπεριαλισμού και να θέσουν ξανά τον πολυαγαπημένο τους ευρω-καπιταλισμό σε … «κοινωνική τροχιά», έστω σε τροχιά …Ομπάμα!!!  Αυτή την τάση εξυπηρετεί απροκάλυπτα ο ψευτοαριστερός πολιτικός σχηματισμός του Τσίπρα και προσπαθεί να την προωθήσει με κάθε τρόπο σε έναν λαό που βιώνει ήδη την καταστροφή και τον εξανδραποδισμό του αλλά και σε μια μικροαστική ή και μεσοαστική  τάξη, για την οποία ήδη το ξενόδουλο καθεστώς των γερμανόφιλων –ελληνόφωνων- καπιταλιστών διακηρύσσει απροκάλυπτα ότι πρέπει να ξεγραφτεί και να σβήσει από το χάρτη κατ’ εντολήν των μονοπωλιακών κολοσσών της ΕΕ…

    Από την άποψη αυτή η σημερινή ταχύτατη μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νέο …ΠΑΣΟΚ, πολύ συντηρητικότερο φυσικά από το αρχικό μεταπολιτευτικό δημαγωγικό κατασκεύασμα των Παπανδρέου, είναι ο μόνος δρόμος που συνάδει στους πολιτικούς στόχους μιας ηγεσίας, η οποία φιλοδοξεί να είναι το τελευταίο κοινοβουλευτικό κυβερνητικό αντιστύλι του ελληνικού καπιταλισμού πριν την ανατροπή του από την προλεταριακή επανάσταση, ή, αντίθετα, πριν από την ανοιχτή παράδοση της αστικής εξουσίας σε μια ανοιχτή φασιστική δικτατορία του κεφαλαίου, χωρίς κοινοβούλια και άλλους παρόμοιους θεσμούς εκτόνωσης των αντιθέσεων…

    Τον ίδιο ακριβώς ρόλο φιλοδόξησε να παίξει και ο (αηδιαστικός και γλοιώδης) πρώην συνεταίρος του Τσίπρα, ο Κουβέλης, αλλά από τη σκοπιά του ανοιχτού πράχτορα των γερμανικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Και φαίνεται ότι μάλλον βιάστηκε, από την άποψη των ιδιαίτερων πολιτικών του βλέψεων, γιατί το μόνο που κατόρθωσε είναι να ανακατευτεί τόσο πολύ με τα …πίτουρα και τα σκύβαλα της μαύρης ΠΑΣΟΚοΔεξιάς, ώστε  ήδη …τον έχουν φάει οι κότες! Έγινε κιόλας το κόμμα του ένα καμένο παλιόχαρτο, ένα συνονθύλευμα απεχθέστατων στο λαό ευρωλιγούρηδων της καριέρας και της αρπαχτής. Μόνη του ελπίδα να συνενώσει τα συντρίμμια του με τα συντρίμμια του εξίσου εμετικού Βενιζέλου και από κοινού να ελπίζουν στη μεγαλοψυχία της μέγαιρας του Βερολίνου!

    (Ποιος ξέρει; Μπορεί κάποτε να υπάρξει και γι’ αυτά τα απόβλητα του ελληνικού καπιταλισμού καμιά θεσούλα επισκέπτη-καθηγητή στο «Χούμπολντ», όπως βρέθηκε παρόμοια θεσούλα στο «Χάρβαρντ» για τον πιστό λακέ του ΔΝΤ και πρώτο διδάξαντα «Γιωργάκη Παπατζή»! Το λάθος αυτού του τελευταίου ήταν ότι μάλλον εκτέθηκε πολύ, κυρίως ως απροκάλυπτη κλασική πολιτική «φιλιππινέζα» των υπερατλαντικών άσπονδων «φίλων» της Μέρκελ. Έπαιξε κι έχασε!!!).

    -Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, λοιπόν, καλοί μας φίλοι;

   -Α) Ναι, αν θεωρήσουμε ότι ο καπιταλιστικός δρόμος είναι «μονόδρομος»! Η ομάδα του Τσίπρα αυτό ακριβώς πιστεύει και αυτό διαδίδει. Ένα ρετουσάρισμα του εκμεταλλευτικού συστήματος επιδιώκει με μια πιο γενναιόδωρη δόση χρυσόσκονης  στους ντόπιους εκμεταλλευτές από τα (πληθωριστικά) ντόλαρς του μίστερ Ομπάμα και της FED. Τυχαίο είναι που, πρόσφατα επίσης, κάποια άλλα ρετζάλια του Τσίπρα θυμήθηκαν τη μεγάλη …αξία του «σχεδίου Μάρσαλ» που ήρθε να "σώσει" τον ευρωπαϊκό και τον παγκόσμιο καπιταλισμό, σε κάτι άλλους …κολασμένους καιρούς; (Απομένει ακόμα ένα λιβάνισμα και για το «δόγμα του Τρούμαν», αλλά μάλλον είναι νωρίς για κάτι τέτοιο, τουλάχιστον ως τις επόμενες εκλογές…)

    -Β) Κατηγορηματικά όχι, αν πιστέψουμε στις αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας κι όλων των λαών του κόσμου, αν προσανατολιστούμε αταλάντευτα στην εκπλήρωση της πραγματικά κοσμοϊστορικής αποστολής της Εργατικής Τάξης: να σαρωθεί κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, να λείψει μια για πάντα από τη Γη μας κάθε σκλαβιά, κάθε κοινωνική συμφορά, κάθε πολεμικό μακελειό.

    Και ο μόνος δρόμος για την εργατιά και το λαό στην κατεύθυνση αυτή δεν είναι άλλος από τον πιο συνεπή και ανυποχώρητο αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό ταξικό αγώνα ενάντια σε όλους τους τύραννους και τους δολοφόνους των λαών, ενάντια σε κάθε ντόπιο και ξένο εκμεταλλευτικό παράσιτο που απομυζά τη ζωή και τα όνειρά μας: ο δρόμος της λαϊκής-σοσιαλιστικής επανάστασης, ο δρόμος της δημιουργίας μιας νέας λεύτερης, ανεξάρτητης, σοσιαλιστικής Ελλάδας, αναπόσπαστου μέρους του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και της λεύτερης κοινότητας όλων των Λαών που θα ξεμπερδέψουν τους λογαριασμούς τους με τους δυνάστες τους!

    Στην κατεύθυνση αυτή επιβάλλεται άμεσα το ξεσκέπασμα της απατεώνικης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και του κάθε παρόμοιου σχηματισμού που διασπείρει και καλλιεργεί μέσα στο λαό την  απάτη και την αυταπάτη . Ο ιδεολογικός-πολιτικός πόλεμος πρέπει να γίνει ανελέητος, για να ξεχωρίσει έστω και τώρα η «ήρα από το στάρι». Το χρωστάμε στο λαό μας όλοι όσοι θέλουμε να λεγόμαστε πραγματικά αριστεροί άνθρωποι.

   Η ιστοσελίδα μας, το «Ελεύθερο Βήμα των Πολιτών της Σκιάθου-www.sispirosi.gr» είμαστε βέβαιοι ότι αυτό ακριβώς κάνει και αυτό θα συνεχίσει να κάνει, μέχρι να μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

   Μέχρι τη νίκη του Λαού! Για πάντα!.

 

Σημείωση

    Η λέξη «ρετζάλια», που πιθανόν να είναι άγνωστη σε πολλούς από σας, σημαίνει στα τουρκικά «τα ηγετικά στελέχη». Είναι, βέβαια, γνωστή από τα ηρωικά κλέφτικα δημοτικά μας τραγούδια της εποχής του 1821 και λεγόταν με περιφρονητική διάθεση από τον επαναστατημένο Λαό απέναντι στους δυνάστες του, που ηγούνταν στ’ ασκέρια του κάθε λαογδάρτη πασά και βεζίρη




 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση