αρχική σελίδα ποίηση Η σύγχρονη νεοελληνική ποίηση για το δράμα της προσφυγιάς. (6 ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.) - Ολοκληρωμένη η ποιητική σύνθεση!
Η σύγχρονη νεοελληνική ποίηση για το δράμα της προσφυγιάς. (6 ποιήματα του Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.) - Ολοκληρωμένη η ποιητική σύνθεση! PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - ποίηση
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Σκιαθίτη ποιητή Α.Κ.Τ.   
Τρίτη, 17 Μαίου 2016 13:15
 
   Από τον εκλεκτό φίλο της ιστοσελίδας μας, τον ποιητή, κοινωνικό αγωνιστή και πάνω απ' όλα ευαίσθητο, πραγματικό άνθρωπο Α.Κ.Τ. λάβαμε και δημοσιεύουμε τα παρακάτω ποιήματά του σχετικά με το μέγα δράμα της προσφυγιάς. Ένα δράμα που γίνεται ολοένα και πιο έντονο σε όλο τον κόσμο, προπάντων δε στη γειτονιά μας, όπου η πολεμική φρίκη παίρνει μόνιμες και απερίγραπτες διαστάσεις με ανείπωτες και άγνωστες για το τελικό τους αποτέλεσμα συνέπειες. Είναι το δράμα των χιλιάδων και χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων που εδώ και τόσους μήνες ογκώνεται και ξεχειλίζει, πρώτα στα πέλαγα και κατόπιν στους καταυλισμούς του θανάτου και του αίσχους, στην Ειδομένη, στον Πειραιά, στο Ελληνικό κ.λπ... Μπροστά στους φράχτες που έστησαν οι λακέδες των ευρωιμπεριαλιστών και των γιάνκηδων κατ' εντολήν των μεγάλων εγκληματικών αφεντικών τους...
   Σχετικά με τη μορφή των ποιημάτων του ο ίδιος ο ποιητής μάς γράφει:
  "Είπα να κάνω και κάτι σε έμμετρο και μάλιστα σε Παντούμ, όπου η επανάληψη κατά τη γνώμη μου προσδίδει μια μεγαλύτερη δραματικότητα. Είναι το 3ο μέρος του σύνθετου αυτού ποιήματος.(Ο Α.Κ.Τ. εννοεί το ποίημά του "ΟΙ  ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ")

Επειδή δεν ήθελα να είναι και εντελώς "μελό", δε γράφω για χήρες μαμάδες και καημένα παιδάκια κλπ.

Επίσης  έκανα και μια προσπάθεια να συνθέσω μερικά Χαϊκού(Ο Α.Κ.Τ. εννοεί μια ιδιαίτερη μορφή τρίστιχων ποιημάτων), πάλι με το ίδιο σκεπτικό."

 Δημοσιεύουμε παρακάτω τα ποιήματα:

 


1.
ΟΙ  ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ

ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν οι καρδιές κλαίνε και τα χέρια τρέμουν

σα βλέπουν τα δάκρυα των καταραμένων που βαδίζουν

από τόπο σε τόπο από θάνατο σε  θάνατο

ανήμποροι μόνοι τους ν’ αντιδράσουν

 

Τι να γράψει ο ποιητής

όταν μέσα στις φλέβες των εξουσιαστών

και εκμεταλλευτών ρέει μαύρο αίμα παρμένο

απ’ τα σπλάχνα της Γης  εκεί στα σφαγεία

των αμμόλοφων που θυσιάζουν τους λαούς

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν οι πεινασμένοι σκύλοι τα λίγα υπάρχοντα

των διωγμένων επιβουλεύονται με τις δήθεν

αλληλεγγύες τους τις καταχθόνιες σκέψεις τους

και τις υστερόβουλες φιλανθρωπίες

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν στο κυνήγι του κέρδους κυβερνήτες και βασιλιάδες

πλουτοκράτες και μπράβοι με πύρινους λόγους

όπως αυτοί ξέρουν, απ’ τη μια συμπαραστέκονται

μα απ’ την άλλη προσυπογράφουν τις σφαγές των αμνών

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο

οι τελευταίες αναλαμπές της συνείδησης

σβήνουν κι η απέραντη απόγνωση γίνεται

πεδίο καπηλείας και πλουτισμού

 

Τι να γράψει ο ποιητής

Όταν πρόσωπα γυαλισμένα απ’ τα φκιασίδια

αλλοπρόσαλλα και παραμορφωμένα σκαλίζουν

τις ψυχές των μελλοθανάτων για να ρουφήξουν

και την τελευταία ικμάδα της ζωής τους

 

Τι να γράψει ο ποιητής;

………………………………………………………………………

2.
ΣΤΟΝ  ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ...

«Από μακριά ακούγεται ένα μοναχικό τραγούδι σα μοιρολόγι.

Κι όσο περνά η ώρα οι φωνές πληθαίνουν.

Γίνεται θρήνος γίνεται κλάμα.

Είναι το τραγούδι των καταραμένων».

 

 

3.

ΤΟ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΤΩΝ  ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ

(ΠΑΝΤΟΥΜ)

Ποτάμι απλώθηκε στον κάμπο ο τρόμος

Καράβι δύσμοιρο στα βράχια μας σέρνει

Θάλασσα που τρώγει τις ψυχές ο δρόμος

Λύτρωση ζητάμε μα θάνατο φέρνει


Καράβι δύσμοιρο στα βράχια μας σέρνει

Όρνια μυρίστηκαν ανθρώπινο γαίμα

Λύτρωση ζητάμε μα θάνατο  φέρνει

Στα τρύπια αντίσκηνα φτάνει το ψέμα


Όρνια μυρίστηκαν ανθρώπινο γαίμα

Τα σύνορα τα κλείνουν κι όλες τις ρούγες

Στα τρύπια αντίσκηνα φτάνει το ψέμα

Τις νύχτες μας σκεπάζουν μαύρες φτερούγες


Τα σύνορα τα κλείνουν κι όλες τις ρούγες

Ακάνθινα σύρματ’ ανθρώπινος νόμος

Τις νύχτες μας σκεπάζουν μαύρες φτερούγες

Ποτάμι απλώθηκε στον κάμπο ο τρόμος


ΕΛΕΟΣ!

 

ΒΟΛΟΣ. ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2016    .

Α.Κ.Τ.

 

 

   Στις 26 του Ιούλη 2016 λάβαμε από τον ποιητή, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και τη συνέχεια αυτής της ποιητικής σύνθεσης, που έτσι παίρνει τώρα την ολοκληρωμένη της μορφή. Δημοσιεύουμε, λοιπόν, σήμερα, 28-7-2016, τα υπόλοιπα ποιήματα που ολοκληρώνουν το συγκλονιστικό αυτό έργο:

4.

 

  ΣΤΟΝ  ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΙΔΟΜΕΝΗΣ...

Κι ενώ το μοιρολόι αργοσέρνεται στο μουχλιασμένο ουρανό της

Ειδομένης, λίγα παιδιά βγήκαν απ’ τις σκηνές τους .

Δάκρυα στέγνωναν στα μάτια τους. Τα χείλη τους φαρμάκι.

Ξεκίνησαν να παίζουν με μια μπάλα.

Ξέχασαν.   Παιδική αθωότητα.

5. 

 

  ΤΑ XAΪKOY ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

1

Στέγνωσ’ η λάσπη

Παιδιά βγήκαν να παίξουν

Στον καταυλισμό
 

2

Στις τρύπιες σκηνές

Τ’ αστέρια μπαίνουν μέσα

Κι ας κλαίνε ψυχές
 

3

Πόνος άφατος

Νιογέννητα θηλάζουν

Κελαηδούν πουλιά
 

4

Πάνω στις γραμμές

Τις ζωές τους ακουμπάνε

Τρένο δεν περνά
 

5

Μαβής  ουρανός

Λουλούδια στο ποτάμι

Ήλιε σώσε μας

6.

 

  Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ

Ο Ήλιος φουσκώνει τις μέρες του καλοκαιριού

όπως τα πανιά του καραβιού ο αγέρας.

Τα μάτια μισόκλειστα τραγουδούν τα χρώματα που εναλλάσσονται

καθώς το τραίνο βογκά στην ανηφόρα.

Λευκές σκηνές,  στις άκρες των δρόμων, μας κοιτάζουν

άδειες, σαν κούφια ασβεστωμένα καύκαλα,

σα σημαίες υποταγής και υποδούλωσης.

Η σκόνη  αιωρείται γύρω και μέσα στ’ αντίσκηνα,

χορεύει με το φως στριφογυρνώντας ασταμάτητα.

Κι εμείς, ψάχνουμε να βρούμε τους πρόσφυγες.

Το τραίνο σταματά στο μεθοριακό σταθμό της Ειδομένης,

οι ράγες αδειανές αστραφτοκοπούν στο σκληρό φως.

Ο κάμπος των καταραμένων, μια απλωσιά ως εκεί

που φτάνει το μάτι,     Κενός.

Θα κοιμούνται, είπαμε, κάτω απ’ τα πλατάνια

στην άκρη εκείνου του ποταμού,

όπου πιασμένοι από ένα σκοινί, προσπαθούσαν

να δραπετεύσουν, χαμένοι, στο μέλλον.

Το ποτάμι στέρεψε και τα πλατάνια τα κόψανε

όπως και τις ελπίδες.

Ο κάμπος ένα πολύχρωμο χαλί απ’ τα κουρέλια

και τα συντρίμμια της ζωής τους.

Ακούμε τη μουσική του ανέμου μέσα απ’ τα τσαλακωμένα

συρματοπλέγματα  του εγκαταλειμμένου φράχτη.

Του φράχτη, που χωρίζει το χώμα και τον τόπο,

τους ανθρώπους και τις συνειδήσεις.

Και να ένας αγρότης, με το τρακτέρ προσπαθεί να οργώσει,

ανάμεσα στα φαντάσματα και στα ράκη.

Να σβήσει τα χνάρια τους.

   -   Μα που να είναι οι πρόσφυγες;

Τι να έγιναν οι αλληλέγγυοι, οι εθελοντές, οι κυβερνήτες, οι βασιλιάδες;

Οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι φιλάνθρωποι; Οι καναλάρχες;

Τι να έγιναν οι εργολάβοι της καταστροφής και του θανάτου;

Μάλλον η προσφορά τους δεν έχει πια  κέρδος.

     Κλείσαμε τα μάτια.   Απόλυτη σιγή και σκοτάδι.

ΒΟΛΟΣ. ΧΕΙΜΩΝΑΣ, ANOΞΗ 2016.   
ΣΚΙΑΘΟΣ.  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ  2016    .
Α.Κ.Τ. 

 

 

 

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση