αρχική σελίδα νεολαία Σκέψεις για τη μπαχαλοποίηση, την αλητοποίηση και τελικά ... για την προϊούσα ηλιθιοποίηση πολλών νέων ανθρώπων.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Σκέψεις για τη μπαχαλοποίηση, την αλητοποίηση και τελικά ... για την προϊούσα ηλιθιοποίηση πολλών νέων ανθρώπων. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για τη νεολαία
Συντάχθηκε απο τον/την Από τη Συντακτική Επιτροπή της sispirosi.gr   
Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016 22:02

  Αποτέλεσμα εικόνας για νεανική αλητεία 

     Δηλητηριώδεις οι παρενέργειες του σάπιου καπιταλισμού πάνω σ’ ένα μέρος της εργατικής μας νεολαίας. Φριχτά σύγχρονα όπλα του ταξικού εχθρού που πρέπει επειγόντως να τα εξουδετερώσουμε!


       Τους βλέπουμε καθημερινά, σε όλους τους τομείς και τους χώρους της καθημερινής μας ζωής. Είναι νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια στο χώρο των σχολείων, που συμπεριφέρονται το ίδιο κι απαράλλαχτα σαν να βρίσκονται στις καφετέριες,  στις κερκίδες των γηπέδων-αρένων, στα «κέντρα των διασκεδάσεων»: παντού και πάντα το ίδιο, κάνοντάς τα όλα «ίσωμα», χωρίς καμιά συναίσθηση σεβασμού στον τόπο και στα πρόσωπα των άλλων, μεγαλυτέρων, δασκάλων ή και συνομηλίκων. Κι αδιάφοροι ολότελα για τις συμβουλές των γονιών και των δασκάλων τους.

   Παιδιά εφηβικής συνήθως ηλικίας, αλλά και λίγο μεγαλύτερα, που περπατούν στο δρόμο τριγύρω μας με παντελόνια ...κουρελιασμένα, γιομάτα τρύπες, αγορασμένα ωστόσο πανάκριβα από τα εμπορο-μάγαζα της «νεανικής μόδας», με σκουλαρίκια στ’ αφτιά και στις μύτες, με μια τσίχλα διαρκώς στο στόμα, σαν τα ζωάκια τα μηρυκαστικά,  ώρες ολόκληρες σκυμμένα πάνω από ένα κινητό τηλέφωνο ή ένα «τάμπλετ», βυθισμένα με τις ώρες στην απίστευτη σαχλαμάρα του "facebook", του “twiteer” και της λοιπής ηλεκτρονικής-διαδικτυακής σάρας-μάρας...  Παιδιά που κάθονται στο διπλανό τραπέζι της παραλιακής καφετέριας και δεν έχουν απολύτως τίποτα  το ουσιαστικό να συζητήσουν, τίποτε άλλο να κάνουν από το να ...ανταλλάσσουν σαχλά μηνυματάκια με τον ...απέναντι καθισμένο συνομήλικό τους!!!

   Παιδιά που βλέπουν το χώρο το σχολειού απλώς σαν ένα ...πάρκινγκ για έξι-εφτά ώρες την ημέρα, πλήρως αδιάφορα για τη γνώση. Προσέξτε! Όχι παιδιά που αμφισβητούν την παρεχόμενη γνώση ή το υπάρχον σχολείο ως δομή και περιεχόμενο, αλλά παιδιά που ουσιαστικά αρνούνται να μάθουν, απαξιώνοντας την ίδια τη γνώση… Παιδιά, που ενδιαφέρονται μόνο για την «πλάκα» τους, για το τι θα καταγράψει από την «πλάκα» αυτή η κάμερα του «κινητού» τους. Παιδιά γιομάτα από σαχλονταηλίκι κι από ψευτομαγκιά και αναίδεια... Παιδιά,  που με αληθινή τύφλωση, σχεδόν ...πόρωση προσπαθούν μόνο και μόνο να διαλύσουν την οποιαδήποτε μαθησιακή διαδικασία, έχοντας γράψει στα παλιότερα των υποδημάτων και των τρύπιων τους παντελονιών κάθε καλοπροαίρετη φιλική υπόδειξη, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι συντηρητική-«ηθικοπλαστική», αλλά ακόμα κι όταν ανατέμνει τις αιτίες αυτού του ...μπάχαλου που ζούμε, ακόμα κι όταν αυτή προσπαθεί να τους βγάλει από τη δηλητηριώδη αυτή νιρβάνα και αποχαύνωση, δείχνοντας τις βαθύτερες αιτίες και τις μελλοντικές συνέπειες αυτής της ιστορίας...

   Παιδιά, που οι μουσικές και οι εν γένει αισθητικές τους προτιμήσεις κυμαίνονται ποιοτικά από το μηδέν έως και …εκατοντάδες βαθμούς υπό το μηδέν, μηρυκάζοντας και αναπαράγοντας όλη τη ραδιοτηλεοπτική και διαδικτυακή υποκουλτούρα...  Παιδιά,  που δεν μπορούν σχεδόν πια να συγκινηθούν με το πραγματικά ωραίο, να ζήσουν την ομορφιά της φύσης και να αγαπήσουν τον πραγματικό πολιτισμό, και που, το κυριότερο,  έμαθαν να μην ...θέλουν να ασχοληθούν με το πραγματικά ωραίο...

  Η σημερινή μας αυτή αναφορά γίνεται όχι στην τύχη, αλλά μετά από πολλές σχετικές μας παρατηρήσεις αλλά και πολλές συζητήσεις μας με γονείς, με δασκάλους αλλά και πολλά νέα παιδιά, πάνω στη συμπεριφορά αυτή μιας μερίδας της νεολαίας μας. Και εννοούμε βέβαια μια μερίδα νεολαίας της εργατικής μας τάξης και των άλλων εργαζόμενων  λαϊκών στρωμάτων. Γιατί για αυτή τη νεολαία πονάμε και ανησυχούμε καθημερινά, βλέποντας ένα μέρος της  να υιοθετεί άκριτα συνήθειες και συμπεριφορές που παλιότερα χαρακτήριζαν μόνο τα κακομαθημένα παλιόπαιδα της μπουρζουαζίας, τους «φλώρους», τους «μπούληδες», τους «κοκούς»  και τους «ντιντήδες» της πλουτοκρατίας, όπως εμείς τότε τους λέγαμε...

   Αφορά το πρόβλημα που εξετάζουμε σε σοβαρότατα αρνητικά φαινόμενα που δυστυχώς καθημερινά μεγαλώνουν, χωρίς να βρίσκουν απέναντί τους τη σθεναρή αντίσταση του επαναστατικού μας κινήματος. Πότε, αλήθεια, εμείς, οι άνθρωποι που θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί ή και κομμουνιστές, θελήσαμε ή μπορέσαμε πραγματικά να παρέμβουμε σε παρόμοιες καταστάσεις του κοινωνικού μας περίγυρου, αποτρέποντας από παρόμοιες συμπεριφορές τα παιδιά των δικών μας οικογενειών, τα παιδιά των φίλων και των γειτόνων μας;

   Και δεν μιλάμε εδώ για το Κομμουνιστικό Κόμμα και για την Κομμουνιστική νεολαία, που φιλότιμα, οργανωμένα και συστηματικά ασχολούνται με τη διαπαιδαγώγηση των νέων μας συντρόφων. Αυτοί πολύ καλά και πολύ σωστά πράττουν! Μελετούν, προβληματίζονται και προπάντων παλεύουν συνειδητά και αδιάκοπα για τη λευτεριά και το δίκιο. Είναι ό,τι καλύτερο, ό,τι πιο θετικό υπάρχει για το λαό και τη νεολαία στην κοινωνία μας.

   Μιλάμε,  λοιπόν, για όλους εμάς τους υπόλοιπους που συνηθίσαμε να βλέπουμε καθημερινά το μπάχαλο, αλλά να σκεπτόμαστε και να λέμε: «Έλα, μωρέ, τώρα! Παιδιά είναι! Θα κάνουν τα δικά τους τώρα και αύριο θα στρώσουν ωριμάζοντας!» Εναποθέτοντας, σαν άβουλοι μοιρολάτρες τη διόρθωση του μπάχαλου και της αβάσταχτης βλακείας στις …σβουριχτές σφαλιάρες που επιφυλάσσει η ζωή…

   Μιλάμε,  επίσης,  για όλους εκείνους τους γονείς και δασκάλους που όχι μόνο δεν παρεμβαίνουν δυναμικά, για να αποτρέψουν ή να περιορίσουν τέτοιες συμπεριφορές τουλάχιστον από το χώρο των διαφόρων σχολείων, αλλά που -εν ονόματι της «ελεύθερης ανάπτυξης» των παιδιών, τα αφήνουν ασύδοτα και μάλιστα αβαντάρουν και με χρήμα όλα τα παρακμιακά τους «γούστα»...  Για κείνους τους γονείς και τους δασκάλους που διστάζουν ή ντρέπονται ακόμα να βάλουν μια φωνή, πολύ δε περισσότερο να τιμωρήσουν μια σάπια κατάσταση, εν ονόματι του ...αντι-αυταρχισμού τους και της αντίθεσής τους στην έννοια της ποινής!!! Για κείνους από εμάς, οι οποίοι από αντίδραση στην αυταρχική αγωγή του αστικού σχολείου της δικής μας εποχής όχι μόνο ανέχονται και υποθάλπουν κάθε ανοησία των παιδιών τους, όχι μόνο σπεύδουν να ικανοποιήσουν όλες τις απαιτήσεις τους, αλλά ταυτόχρονα έχουν την αξίωση να γίνουν ακόμα και οι ίδιοι οι  εκπαιδευτικοί άβουλα ... πιόνια στα χέρια των κακών συνηθειών των κακομαθημένων παιδιών τους...

  Γι' αυτούς που «ανατριχιάζουν» και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να επιβληθεί ένα διαφορετικό πρότυπο ζωής στους ασύδοτους και κακομαθημένους κανακάρηδές τους... Μακριά από τη βλακεία του ίντερνετ και των τηλεοπτικών προτύπων, με τη συστηματική διδασκαλία πραγματικών αξιών και προτύπων στη ζωή…

  Από μια άλλη σκοπιά, μάλιστα, θα λέγαμε ότι υπάρχουν ορισμένοι ακόμα και στο χώρο του ίδιου του λαϊκού μας κινήματος οι οποίοι μονίμως παραβλέπουν και υποβαθμίζουν τις προβληματικότατες αυτές καταστάσεις. Είναι εκείνοι οι «φίλοι μας», οι οποίοι εν ονόματι των μεγάλων κοινωνικών ζητημάτων αλλά –δήθεν- και εν ονόματι των γενικών μεγάλων αρχών της επαναστατικής υπόθεσής μας «λησμονούν» και υποβαθμίζουν τα μικρά, τα καθημερινά και «δευτερεύοντα», όπως αυτοί τα θεωρούν, αρνητικά φαινόμενα στο χώρο της νεολαίας  Για εκείνους λέμε, που -συνειδητά ή όχι- απαξιούν να ασχοληθούν με τα χάλια αυτά στο βαθμό που πρέπει. Μάλιστα, ορισμένοι  απ’ όλους αυτούς τους «φίλους μας» έχουν τη λαθεμένη εντύπωση ότι θα θεωρηθούμε εμείς ... «συντηρητικοί» αν ταχθούμε με αποφασιστικότητα ενάντια στις καταστάσεις αυτές ή εκείνους που με μια στενόμυαλα «υπολογιστική» διάθεση νομίζουν ότι «θα χάσουμε την επαφή μας με τη ζωντανή πραγματικότητα και τους νέους», αν στηλιτεύσουμε και καταπολεμήσουμε αυτές τις πανάθλιες καταστάσεις... Αν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε με επιμονή και αποφασιστικότητα συμπεριφορές και πρότυπα στο βαθμό που το μπορούμε...

   Χωρίς καμιά διάθεση να «γλείψουμε» ή να «κολακέψουμε» παραστρατημένες νεανικές συνειδήσεις και ανόητα γούστα, εμείς σπεύδουμε να παρατηρήσουμε ότι οι νέοι είναι σίγουρα οι ... τελευταίοι που ευθύνονται γι' αυτές τις καταστάσεις. Αυτό όμως διόλου δεν σημαίνει ότι έχουν δίκιο ή ότι παραμένουν ανεύθυνοι όταν, αν και τούς επισημαίνεται η αλήθεια και οι αιτίες αυτής της κατάστασης, αυτοί εξακολουθούν τις ίδιες συμπεριφορές, αγοράζοντας ...αγρόν! Φυσικά έχουν και οι ίδιοι οι νέοι την ευθύνη τους, από μια ηλικία και πέρα, κυρίως στα χρόνια της λυκειακής τους εκπαίδευσης. Ωστόσο, ο κύριος ένοχός αυτής της κατάστασης βρίσκεται πολύ πιο πάνω, ή μάλλον πολύ βαθύτερα, ξεπερνώντας ακόμα και τις σοβαρές και απαράγραπτες ατομικές ευθύνες των γονέων, που «ανέθρεψαν» αυτά τα έρμα τα παιδιά!

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…»

  Το σαπισμένο καπιταλιστικό καθεστώς στα σημερινά του «τελειώματα» μετατρέπει πλέον σκόπιμα και συστηματικά τη μπαχαλοποίηση και το ξεχαρβάλωμα των νεανικών συνειδήσεων σε έσχατο όπλο της δικής του συντήρησης! Μια ολόκληρη κεφαλαιοκρατική βιομηχανία διάδοσης της ακρισίας, της ιδεολογικής και αισθητικής «φτήνιας», των σάπιων προτύπων, της σκόπιμης αλητοποίησης, της παρακμής και σαπίλας δουλεύει νυχθημερόν σε ολόκληρο τον κόσμο για να ... «επεξεργαστεί» και να χαντακώσει τις εφηβικές και νεανικές συνειδήσεις!

   Σε μια εποχή παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης του καπιταλισμού,  σε μιαν εποχή πραγματικής … ζουγκλοποίησης των καπιταλιστικών, βαθύτατα άρρωστων, κοινωνιών, η βιομηχανία των κάλπικων προτύπων που διαδίδονται από τα ΜΜΕ και από το ίντερνετ στοχεύει κατευθείαν  στον έλεγχο των νεανικών συνειδήσεων με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον!
    «Διδάσκουν» σκόπιμα και εντελώς συνειδητά στους νέους:

α) Τη γενικευμένη και σκόπιμη αμάθεια και, ακόμα περισσότερο, το μίσος και την αποστροφή προς κάθε προσπάθεια αληθινής και βαθιάς γνώσης.
β) Τη γενικευμένη εξάλειψη κάθε ίχνους κριτικής σκέψης και κάθε κριτικής ικανότητας, τη διάδοση της ξιπασμένης  κοκορομυαλιάς, της ματαιοδοξίας  και της πλήρους …ηλιθιότητας απέναντι στη ζωή και στην κοινωνίας.

γ) Το γενικευμένο ξήλωμα των πραγματικά υγιών κανόνων και αρχών ζωής και συμπεριφοράς,  και πρωτίστως τη γενικευμένη απαξίωση κάθε κανόνα στοιχειώδους ανθρώπινου σεβασμού στις θετικές προσπάθειες και στη δημιουργική δουλειά των γενεών του παρελθόντος.

δ) Την πλήρη αποξένωση των νέων παιδιών από την Ιστορία, τη γλώσσα και το λαϊκό πολιτισμό, τη διάδοση κάθε μορφής «παγκοσμιοποιημένης ...αμερικανιάς», κάθε μορφής υποκουλτούρας και σαβούρας, αισθητικής, ιδεολογικής και πολιτικής....
   Ουσιαστικά, η συστηματική «καλλιέργεια» της αμορφωσιάς, τη φτήνιας και της ακρισίας, της έλλειψης σεβασμού σε κάθε αρχή και σε κάθε αξία, δηλαδή καταστάσεις που «πηγαίνουν πακέτο» με την ανάπτυξη του άκρατου ατομικισμού, του τυχοδιωκτισμού, το αμοραλισμού και της κερδοσκοπίας παντός είδους,  είναι οι σύγχρονες αλυσίδες που δένουν χειροπόδαρα ένα μεγάλο κομμάτι της νέας γενιάς στη μηχανή της κεφαλαιοκρατικής εκμετάλλευσης...

    Εννοούμε τα ίδια αυτά νέα παιδιά που οι δυνάστες αυτής της κοινωνίας τα έχουν κάνει να μην μπορούν ούτε καν να σκεφτούν και να αναπτύξουν τις σκέψεις τους σε μια κανονική παράγραφο κειμένου, αυτά τα παιδιά που αγνοούν την ίδια την ιστορία των παππούδων της, που ήδη από σήμερα αποτελούν την αναλώσιμη γενιά των άκριτων σκλάβων του κεφαλαίου.... 

Και που -πολύ συχνά μάλιστα- πέφτουν θύματα του σκοταδισμού, του φασισμού και του ρατσισμού της αστικής τάξης.

    Ρίξτε μια ματιά γύρω σας, ιδιαίτερα εσείς που ζείτε σε μια τόσο αλλοτριωμένη καπιταλιστική τοπική κοινωνία, όπως αυτή ενός …οποιουδήποτε τουριστικού νησιού, ενός νησιού του οποίου η μικρο-κοινωνία συνήθισε να δουλεύει σαν το σκλάβο στα ξενοδοχεία, στα μπαρ, στις καφετέριες και στα εστιατόρια,  αλλά και να ..αρπάζει ό,τι και όπως μπορεί, επί 3-4 μήνες το χρόνο, για να κάθεται και να τρώει τα έτοιμα ή (τώρα  πια!) να ...βράζει στο ζουμί της ανεργίας και της υποαπασχόλησης τους υπόλοιπους 8-9 μήνες…

   Δείτε πόσα και πόσα από αυτά τα κατ’ ουσίαν αμόρφωτα, λειτουργικώς αναλφάβητα  και  ως προς τη συμπεριφορά τους …«μπαχαλοποιημένα» νεαρά παιδιά της δουλεύουν σαν τα σκλαβάκια το καλοκαίρι,  υπό το «βούρδουλα», τη σφαλιάρα και το βρισίδι του κάθε αχόρταγου αφεντικού τους!... Δάσκαλοι συνομιλητές μας που εργάζονται σε …κάτι τέτοια νησιά, δάσκαλοι που οι ίδιοι καθημερινώς υφίστανται τις καταστάσεις-μπάχαλο των σχολικών τάξεων έχουν πολλά να μας διηγηθούν για παρόμοιους μαθητές τους, για μαθητές που το καλοκαίρι πλένουν σκάλες και δρόμους με τη μάνικα, ή τρέχουν στα θελήματα επί 15 ώρες το 24ωρο, ενώ το αφεντικό τους «γκαρίζει» για να τρέχουν τα σκλαβάκια του ακόμα περισσότερο. Κι όλα αυτά για λίγα ...ψίχουλα, για ένα εφηβικό χαρτζιλίκι της κακιάς ώρας που θα το εξαφανίσουν έπειτα οι καφετέριες, τα ξενυχτάδικα του ξεσαλώματος και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή ο τζόγος κάθε μορφής. Και είναι αυτοί οι ίδιοι νέοι που δεν θέλουν να ακούσουν ούτε μια φιλική συμβουλή ή υπόδειξη, που έρχονται το Σεπτέμβρη στο χώρο των διδακτηρίων μέσης εκπαίδευσης για να ...διαλύσουν το σύμπαν…

   Ακρισία, συσκότιση της αλήθειας, εξάλειψη κάθε ίχνους πραγματικής αγωνιστικής συνείδησης: Η φτήνια, η μπαχαλοποίηση και η αλητοποίηση ανοίγουν διάπλατα τα Τάρταρα της μαζικής και διαρκούς υποδούλωσης! Γίνονται το φριχτό όπλο ελέγχου της  αυριανής εργαζόμενης κοινωνίας από το κεφάλαιο. Το τρύπιο ακριβοπληρωμένο παντελόνι και το σκουλαρίκι στη μύτη ή στο γυμνό …αφαλό γίνονται ασυναίσθητα, αλλά αναπόφευκτα, η θηλιά και η λαιμαριά που θα δένει το νέο για χρόνια και χρόνια στο ζυγό, ακόμα και για μιαν ολόκληρη ζωή. Όπλα φριχτά και φοβερά ύπουλα, όπλα στα χέρια των εχθρών της εργατικής τάξης και της νεολαίας της, όπλα στα χέρια των εχθρών μας. Και είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνα από τον παλιό μουχλιασμένο αυταρχισμό, από το χάρακα και τα σκαμπίλια του «εθνικόφρονος» αραχνιασμένου σχολείου, ου 1950-1974, γιατί φαντάζουν ως ...επαναστατική και ελεύθερη ζωή, ως επαναστατικές και ελεύθερες επιλογές!!!  Είναι η κατάμαυρη σκλαβιά που λανσάρεται από την καπιταλιστική αγορά ως ...ελευθερία.

   Το εργατικό-λαϊκό μας κίνημα ζει ακόμα μια παρατεταμένη εποχή ήττας. Μιας ήττας που «καλά κρατεί» τα τελευταία 30 χρόνια. Χάσαμε και χάνουμε πολύτιμο έδαφος, πολύτιμο χρόνο και ανεχόμαστε να αρπάζουν οι εχθροί μας τις δικές μας εφεδρείες... Θα ξυπνήσουμε άραγε;

   Φυσικά χρειάζεται μεγάλη τέχνη και μαεστρία για να πλησιάσουμε τη νέα γενιά που τώρα παρασύρεται σε πολύ στραβούς δρόμους. Όμως πρέπει από κάπου να αρχίσουμε. Και αυτό το σημείο ξεκινάει από την άρνηση της αδιαφορίας μας και της υποτίμησής μας για το σκόπιμο και κατευθυνόμενο ξεστράτισμα της δικής μας νεολαίας.

   Η παραδοσιακή λογοτεχνία μάς κληροδότησε άπειρα έργα, στα οποία τα παιδιά του Λαού, διψασμένα για μάθηση, έκαναν τα πάντα για να ξεπεράσουν τη φτώχεια και όλα τα κοινωνικά εμπόδια, να πάνε στο σχολείο, να καταχτήσουν τη γνώση, σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την αλλαγή της ζωής και της κοινωνίας. Σήμερα, ποια θα πρέπει να είναι τα δικά μας λογοτεχνικά έργα, ποια θα πρέπει να είναι τα νέα έργα της τέχνης που θα επηρεάζουν δυναμικά τη συνείδηση εκείνων των παιδιών μας τα οποία, αν και πηγαίνουν στο σχολειό, έμαθαν να …απαξιώνουν κάθε προσπάθεια κατάχτησης της γνώσης; Πώς θα μιλήσουμε σε εκείνο το κομμάτι των παιδιών μας που συνήθισαν να χλευάζουν κάθε έννοια γνώσης και συστηματικής δουλειάς, και που εξακολουθούν να το κάνουν, ακόμα κι όταν τους τονίζουμε ότι η κατάχτηση της γνώσης αποτελεί όρο για να ασκηθεί κριτική στο ίδιο το περιεχόμενό της;

  Το πρόβλημα σήμερα είναι δέκα και είκοσι φορές πιο σοβαρό από τα προβλήματα του παρελθόντος! Η δασκάλα με τα «δεκατέσσερα παιδιά» στο περίφημο ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου έβλεπε τον εχθρό κατάματα, όπως ακριβώς τον αντίκριζαν και τα ίδια τα φτωχά παιδάκια του σχολείου.  Είχε να νοιαστεί όχι μόνο για την προπαίδεια και την ορθογραφία, αλλά για το ίδιο το ψωμάκι, για τα ζεστά ρουχαλάκια και τα βιβλία πάμφτωχων εκείνων, αλλά αξιοπρεπέστατων και γιομάτων από υγιείς αρχές μικρών παιδιών του ορεινού χωριού του 1950-1960.

  Ο σημερινός εκπαιδευτικός πώς άραγε θα πρέπει να δράσει για να αλλάξει τη σχέση με τη γνώση και τη ζωή μιας γενιάς παιδιών ενός …κάποιου τουριστικού νησιού στο οποίο οι οικογενειακοί δεσμοί έχουν γίνει κατά 50-60% σκόνη και μπούλβερη, άρα τα παιδιά μεγαλώνουν συχνά χωρίς καμιά επίβλεψη, χωρίς αρχές και χωρίς θετικά  οικογενειακά πρότυπα, σε έναν τόπο γεμάτο καιροσκόπους και ασύδοτους κερδοσκόπους,  όπου τα  παιδιά έχουν βέβαια ψωμάκι και ρούχα, έστω και παντελόνια σαν το …κεφαλοτύρι, και πηγαίνουν πολύ εύκολα στο δημόσιο σχολείο, χωρίς όμως -κάμποσα από αυτά τα παιδιά- να δίνουν πλέον καμιά σημασία σε κανένα μάθημα, σε κανένα βιβλίο και κυρίως χωρίς να έχουν κανένα έρμα στη συμπεριφορά τους; Έλα ντε! Εδώ αρχίζουν τα πολύ μεγάλα ζόρια!

  Όμως εμείς, οι συνειδητοί αγωνιστές του λαού, γονείς ή δάσκαλοι, είμαστε έτσι κι αλλιώς για τα μεγάλα ζόρια. Θα τον βρούμε λοιπόν αυτό το δρόμο. Πρέπει να τον βρούμε βασισμένοι τόσο στη γερή θεωρητική γνώση όσο και στην ευαισθησία μας και στην αγάπη μας για τη νέα γενιά.

  Αρκεί να μην πούμε ποτέ ξανά ότι δεν γίνεται τίποτα, αρκεί να μην παρασυρθούμε ξανά κι εμείς από τη ραστώνη της αδιαφορίας και της θανατερής «κοινωνικής συνήθειας», της μικροαστικής ατομικιστικής στάσης ζωούλας. Αυτής  που φαντάζει «ελευθερία», αλλά αποτελεί της σκλαβιάς το άκρον άωτον....

  Γιατί όπως εύστοχα έχει ειπωθεί: Οι ευθύνες μας είναι μεγάλες γιατί αρχίζουν από τα ίδια μας τα κοινωνικά οράματα…

Η Συντακτική  Επιτροπή

11-4-2016.

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση