αρχική σελίδα παιδεία Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για το σχολείο της αυριανής σοσιαλιστικής μας πατρίδας.

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για το σχολείο της αυριανής σοσιαλιστικής μας πατρίδας. PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την παιδεία
Συντάχθηκε απο τον/την Από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ.   
Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 06:55
  

 

   Την περασμένη Παρασκευή,18 του Μάρτη 2016 ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας,, σε μια εκδήλωση που έγινε στο αμφιθέατρο «9,84», στο Γκάζι.της Αθήνας, παρουσίασε την πρόταση του ΚΚΕ για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας. Ταυτόχρονα, στην ίδια εκδήλωση,  ο Κυριάκος Ιωαννίδης, υπεύθυνος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ, ανέπτυξε το ζήτημα του «τι, πώς και γιατί μαθαίνει ο μαθητής»,  ενώ η Δέσποινα Μαστρολέων, μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ μίλησε για την αξιοποίηση της πρότασης του ΚΚΕ ιδιαίτερα από την πλευρά των μαθητών, των σπουδαστών κι όλων των νέων ανθρώπων του λαού μας. Παραθέτουμε σήμερα και στην ιστοσελίδα μας τις σημαντικές αυτές παρεμβάσεις του Κόμματος της Εργατικής Τάξης για το μέγιστο κοινωνικοπολιτικό ζήτημα της Παιδείας:

Α.
Αποτέλεσμα εικόνας για Κουτσούμπας για 12 χρονο σχολείο
Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών μπορεί να μπολιάσει τους αγώνες του λαού μας.
Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

    Αυτές τις ώρες, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μαζί με τους εταίρους της στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με την Τουρκία στηρίζει την επιδείνωση των συνθηκών εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων στη χώρα μας, και ετοιμάζεται ταυτόχρονα στο όνομα της αξιολόγησης να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην Κοινωνική Ασφάλιση, να εξαπολύσει νέα φοροεπιδρομή έναντι στα φτωχά λαϊκά στρώματα, η απάντηση πρέπει να είναι μόνο μια: Λαϊκή κινητοποίηση, ετοιμασία μεγάλων απεργιακών αγώνων. Κοινωνική - Λαϊκή Συμμαχία ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου, που ρημάζει κυριολεκτικά τα δικαιώματα των εργαζομένων, του λαού μας, της νεολαίας.
    Συντρόφισσες και σύντροφοι,

   Στον ένα αιώνα της Ιστορίας του ΚΚΕ, θέσαμε συνεχώς στο επίκεντρο της προσοχής μας την πνευματική ανύψωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων στρωμάτων, για την απόσπασή τους από την επιρροή της αστικής ιδεολογίας, το ξεπέρασμα των μορφωτικών ανισοτήτων, που πηγάζουν από τις ταξικές αντιθέσεις της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, του καπιταλισμού, την αντιπαράθεση με παλιές και σύγχρονες μορφές ιδεολογικής χειραγώγησης.

    Το ενδιαφέρον αυτό δεν είναι και δεν ήταν ποτέ ακαδημαϊκό. Και αυτό επιβεβαιώνεται από την ίδια την ιστορική πείρα.

  Δε θα ήμασταν υπερβολικοί αν λέγαμε πως η ιστορία των εκπαιδευτικών ιδεών και αγώνων στη χώρα μας, από την ίδρυση του Κόμματός μας το 1918 μέχρι τις μέρες μας, συμπορεύεται με τις θέσεις και τα αιτήματα που έθετε το ΚΚΕ.

   Από το 1ο κιόλας Συνέδριό του, το 1918, ως ΣΕΚΕ, έθεσε την εξής θέση:

"Εκλαΐκευσις της εκπαιδεύσεως, αυστηρά εφαρμογή της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως, παροχή τροφής και των μέσων διδασκαλίας εις τα παιδιά, ανώτατος αριθμός δι' έκαστον διδάσκαλον 25 μαθηταί, εισαγωγή της δημοτικής γλώσσης εις όλην την εκπαίδευσιν", κ.ά.

   Θέσεις που με λίγα λόγια σημαίνουν ότι η Εκπαίδευση πρέπει να οργανωθεί με τέτοιες προϋποθέσεις:

Από τη μια κοινωνικές, όπως η δωρεάν εξασφάλιση Υγείας, φαρμάκων, τροφής, ρούχων, η απαγόρευση της παιδικής και εφηβικής εργασίας, η στήριξη της φτωχής λαϊκής οικογένειας.

   Και από την άλλη παιδαγωγικές, όπως η γλώσσα, τα μέσα και οι συνθήκες διδασκαλίας, ώστε να μπορεί όλος ο λαός να μορφωθεί, μαζί και οι μειονότητες ως αναπόσπαστο κομμάτι του.

   Και μόνο η παράθεση αυτού του αποσπάσματος δείχνει τη διαχρονικότητα ενός αιτήματος που ακόμα και σήμερα, 98 χρόνια μετά, δεν έχει υλοποιηθεί.

Κι αυτό έχει την εξήγησή του.

   Η θέση του ΚΚΕ για λαϊκή Παιδεία, με όλες τις διακυμάνσεις της, την πορεία επεξεργασίας της, που σχετίζονταν και με το βαθμό ωρίμανσης του Κόμματος, βρισκόταν και συνεχίζει βρίσκεται στον αντίποδα της αστικής αντίληψης, που υποτάσσει την Παιδεία στις εκάστοτε εκμεταλλευτικές ανάγκες.

   Η θέση για λαϊκή Παιδεία, η πρακτική δράση σύμφωνα με αυτήν (όπως στις συνθήκες της Κατοχής, της Ελεύθερης Ελλάδας, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στην πολιτική προσφυγιά), η επεξεργασία στόχων πάλης για το σήμερα, πηγάζουν από την ίδια τη φυσιογνωμία του ως συνειδητού, οργανωμένου, πρωτοπόρου τμήματος της εργατικής τάξης που έχει στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

   Άλλωστε, κακά τα ψέματα, το αστικό κράτος δεν έχασε ποτέ από τη στόχευσή του την απομάκρυνση των κομμουνιστικών αντιλήψεων από την Εκπαίδευση.

  Με χοντροκομμένα μέτρα, όπως:

  • Η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας το 1927 "για την καταπολέμηση του κομμουνισμού στα σχολεία"
  • Οι διώξεις πρωτοπόρων εκπαιδευτικών, οι εξορίες, οι φυλακίσεις
  • Η περιβόητη εγκύκλιος του Γεωργίου Παπανδρέου, το 1965, προς τα σχολεία, για την ανάγκη να καταδικαστεί στη συνείδηση της νεολαίας ο κομμουνισμός ως εχθρός του έθνους και της δημοκρατίας...

   Αλλά και με πιο συγκαλυμμένα, όπως:

  • Το ιδεολογικό περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων
  • Οι διάφοροι μηχανισμοί ενσωμάτωσης στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα, και άλλα.

   Ανεξάρτητα από τις μεθόδους, τις μορφές και το ιδιαίτερο περιεχόμενο, η ουσία είναι μία. Οι αστικές κυβερνήσεις, με το πρόσχημα μιας δήθεν ουδετερότητας - στην ουσία ξεκάθαρης ταξικότητας - μιλούν για την ανάγκη "να φύγουν τα κόμματα από τα σχολεία", χτυπώντας κατευθείαν την παρέμβαση των ταξικά προσανατολισμένων δυνάμεων, των κομμουνιστών.

   Και η αλήθεια είναι ότι η αστική τάξη έχει πλήρη επίγνωση της δυνατότητας οι πρωτοπόρες ιδέες και για την Παιδεία, τη μόρφωση, τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, να γίνουν κτήμα των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, όπλο στην πάλη τους για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

   Σκεφτείτε μόνο: Πόσοι και πόσοι κορυφαίοι επιστήμονες, παιδαγωγοί - υπό την ακτινοβόλο επίδραση της Οχτωβριανής Επανάστασης και των πρωτοπόρων ιδεών - στρατεύθηκαν στο ΚΚΕ ή δίπλα του, άφησαν πίσω τους ανυπέρβλητες θεωρητικές παρακαταθήκες και πρακτικό εκπαιδευτικό έργο για τη μόρφωση του λαού μας.

  Αρνήθηκαν, όμως, τις δάφνες και τις τιμές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Και γι' αυτήν τους την επιλογή εξορίστηκαν, πέθαναν φτωχοί και χωρίς την ακαδημαϊκή αναγνώριση άλλων.

   Όμως, έμειναν στη συνείδηση του λαού ως Δάσκαλοι με το "Δ" κεφαλαίο.

  Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τον Δημήτρη Γληνό, την Ρόζα και τον Γιάννη Ιμβριώτη, τον Μιχάλη Παπαμαύρο, τον Κώστα Σωτηρίου, την Έλλη Αλεξίου, τον Γιώργη Αθανασιάδη.

   Προσωπικότητες που το έργο τους βαραίνει ως κληρονομιά και παρακαταθήκη την Ιστορία του ΚΚΕ, αποτελεί μέρος αυτής της Ιστορίας και οπωσδήποτε θα το τιμήσουμε στο πλαίσιο των πολύμορφων εκδηλώσεων μπροστά στα 100 χρόνια του Κόμματός μας.

   Δίνει, όμως, και συμπέρασμα πολύτιμο, που κρατάμε εμείς αλλά πολύ περισσότερο πρέπει να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού οι νέες γενιές των επιστημόνων, ότι: "Η πρωτοπόρα σκέψη ανθίζει στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης".

Σήμερα συνεχίζουμε.

   Η πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των λαϊκών αναγκών, των κοινωνικών δυνατοτήτων και απαιτήσεων της εποχής μας είναι συμβολή στην προβολή της πρότασης διεξόδου, της ρεαλιστικότητας και αναγκαιότητας του σοσιαλισμού.

   Αποτελεί, ταυτόχρονα, όπλο στην αντιπαράθεση με τις κατά καιρούς αλλαγές που προωθούνται από το κεφάλαιο, το αστικό κράτος και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα.

   Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

   Άλλη μια φορά, μια αστική κυβέρνηση, αυτή τη φορά με την ετικέτα της "αριστεράς", διεξάγει έναν "διάλογο" για την Παιδεία, με σκοπό να προωθήσει στο επόμενο διάστημα, σε συνάρτηση φυσικά και με γενικότερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, μια σειρά από εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

   "Ημουνα νιος και γέρασα", θα πει κάποιος, και σωστά.

   Πράγματι, ένας γονιός μαθητή Γ' Λυκείου έχει ζήσει ούτε έναν ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 5 διαλόγους για την Παιδεία. Τι άλλαξε προς το καλύτερο για τη λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά του λαού;

   Μήπως έχει σταματήσει η μόρφωση να είναι εμπόρευμα, να καθορίζεται η πρόσβαση σε αυτήν ανάλογα με την τσέπη της οικογένειας;

   Μήπως έχουν καλυφθεί οι ανάγκες για εκπαιδευτικούς, τη στιγμή μάλιστα που χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα αζήτητα της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας;

   Μήπως έχουν επιλυθεί τα χρόνια συσσωρευμένα προβλήματα που αφορούν στη σχολική καθημερινότητα;

   Από εκείνα που είναι τα πιο στοιχειώδη, όπως καθαριότητα, αντισεισμική προστασία κ.ο.κ., μέχρι άλλα που κακώς εννοούνται σαν το "κάτι παραπάνω" ενώ είναι τα αναγκαία για μια ουσιαστική μορφωτική διαδικασία, όπως η υποδομή που απαιτείται για όλα τα μαθήματα που διδάσκονται, οι κατάλληλοι χώροι για αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

   Και αναρωτιόμαστε: Από τη στιγμή που στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του κεφαλαίου είναι η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη κατά κύριο λόγο παροχή δεξιοτήτων και με λιγότερο κόστος, τότε:

-- Θα σταματήσουμε να ακούμε ότι οι μαθητές δεν μπορούν να εκφραστούν καλά, να κατανοήσουν πιο σύνθετες έννοιες;

-- Θα πάψει επιτέλους το γεγονός να διδάσκεται η Γλώσσα μέσα από συνταγές μαγειρικής και προσκλήσεις για πάρτι; Ελειψαν τα όμορφα κείμενα, τα ποιήματα; Γιατί περιορίζεται η δημιουργικότητα στα γλωσσικά μαθήματα, ξεκινώντας από το Δημοτικό και φτάνοντας έως το Λύκειο;

-- Γιατί όλος ο όγκος των πληροφοριών που οι αριστούχοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων απέκτησαν κατά τη διάρκεια των μαθητικών τους χρόνων σβήστηκαν μετά από ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα ή και μονομιάς από το μυαλό τους;

    Ίσως θα ρωτήσει κάποιος: "Είναι ίδιο το σχολείο σήμερα με αυτό πριν από 50 χρόνια ή και πριν από 20 χρόνια; Τίποτα δεν έχει αλλάξει;".

   Φυσικά και το σχολείο αλλάζει. Δεν μπορεί να μην αλλάζει, γιατί παρακολουθεί τις εξελίξεις στην οικονομία, στην παραγωγή. Αλλάζει όμως για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

   Και αυτή είναι η ουσία των δεκάδων "εκσυγχρονιστικών", μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων, που ούτε αποσπασματικές είναι ούτε χωρίς σχέδιο, όπως πολλοί υποκριτικά υποστηρίζουν.

   Και αυτό επιβεβαιώνεται από την "κόκκινη κλωστή" που συνδέει τις αντιδραστικές αλλαγές, χρόνια τώρα, στο σχολείο.

Από το ζήτημα της ροής προς την πρόωρη επαγγελματική κατάρτιση, το περιεχόμενο των σπουδών και την έμφαση σε δεξιότητες, μέχρι τις προσπάθειες "αυτονόμησης" των σχολικών μονάδων.

   Φυσικά, εμείς δεν λέμε ότι όλα τα αστικά κόμματα είναι ίδια. Προφανώς και έχουν διαφορετικές θέσεις, και στο ζήτημα της Εκπαίδευσης. Διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες.

   Όμως, ας αναρωτηθούμε:

   Πόσο απέχει η άποψη του προέδρου της Επιτροπής Διαλόγου που έχει στήσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για ένα σχολείο που λέει ότι "θα βγει από την τυποποιημένη ανωνυμία και θα αποκτήσει διακριτή φυσιογνωμία και brand name", από εκείνο το προκλητικό ερώτημα του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ στο διάλογο για την Παιδεία το 2009, "Γιατί κάποιος να έχει το δικαίωμα να επιλέξει την οδοντόπαστα που θα αγοράσει αλλά όχι τις σπουδές και το δάσκαλο του παιδιού του";

   Και για να μην πάμε μακριά, δείτε και το 3ο μνημόνιο που όλα τα κόμματα ψήφισαν. Βάζει ξεκάθαρα ότι οι αλλαγές στην Εκπαίδευση θα ελέγχονται με βάση τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ.

   Με λίγα λόγια, ρωτούν:

-- Προχώρησαν τα κλεισίματα σχολείων;

-- Αλλαξε προς το χειρότερο η αναλογία μαθητών - εκπαιδευτικού ανά τάξη;

-- Θα αναζητούν τα σχολεία χορηγούς;

-- Θα υπάρξει κατηγοριοποίηση ανάμεσα στα σχολεία, ανάμεσα σε γειτονιές και δήμους, και επίσημα πια;

   Ας μην καυχιέται, λοιπόν, ο υπουργός Παιδείας ότι δήθεν θα αλλάξει προς το καλύτερο το τοπίο στην Εκπαίδευση, επειδή συμφώνησε σε νέα έκθεση με τον ΟΟΣΑ.

   Γιατί τα σημεία προς συζήτηση δεν είναι άλλα από αυτά που πάντα βάζει αυτός ο οργανισμός, όπως:

-- Η αξιολόγηση με βάση τα κριτήρια της αγοράς.

-- Η αυτονομία των σχολικών μονάδων, που δεν είναι άλλο πράγμα από την αναζήτηση χορηγών και την ανοιχτή πια κατηγοριοποίηση των σχολικών προγραμμάτων.

   Όμως, για να μην αδικούμε την κυβέρνηση και τα επιτελεία της. Εχουν να πουν και κάτι διαφορετικό.

   Ο νέος πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που διόρισε η κυβέρνηση, γράφει ότι "για τον διαρκή εξορθολογισμό και επομένως την εξοικονόμηση πόρων απαιτείται αντι-δογματισμός, αντι-ιδεοληψία, αλλά και μετα-συντεχνιακότητα" !!! Δηλαδή, σύμφωνα με τους κυβερνώντες, το να διεκδικείς κάλυψη των λαϊκών μορφωτικών αναγκών, άρα να συγκρούεσαι με αυτήν την πολιτική είναι δογματισμός και ιδεοληψία! Και ολίγον μετα-συντεχνιακότητα ως καρύκευμα της αντιδραστικής κυρίαρχης προπαγάνδας...

  Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

  Το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει τις εξελίξεις αμήχανα ούτε αναπολώντας παλαιότερες εποχές.

  Η κριτική μας δείχνει μπροστά. Προς το μέλλον. Και γι' αυτό μπορούμε να απαντάμε και στο σήμερα, με αιτήματα και στόχους πάλης, ακόμα και συνθήματα.

  Για να μπαίνουν εμπόδια στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής, να κατανοείται ότι και στην Εκπαίδευση η ουσία του προβλήματος δεν είναι άλλη από τον αστικό - ταξικό χαρακτήρα της. Να ανοίγει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία.

   Ένα σύνθημα ακούγεται, δεκαετίες τώρα, από μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, από εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, συνολικότερα, χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν με το ΚΚΕ και την πρόταση διεξόδου του.

  Είναι το σύνθημα: "Η μόρφωση δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται, δικαίωμά μας είναι, με αγώνες κατακτιέται".

  Το σύνθημα αυτό, η απαίτηση να μην είναι η μόρφωση εμπόρευμα, διαχωρίζει πλήρως το ΚΚΕ από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, από τις οπορτουνιστικές δυνάμεις.

  Γιατί μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει θέση ξεκάθαρη, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση, για κατάργηση, σε όλους τους τομείς της Εκπαίδευσης, της ιδιωτικής, επιχειρηματικής δράσης.

   Η σοσιαλιστική κοινωνία αναλαμβάνει την αποκλειστική ευθύνη, μέσω του Κεντρικού Επιστημονικού Σχεδιασμού και της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, να παρέχει όλες τις απαραίτητες δομές για την ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου.

   Συγκροτείται σύστημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης με κρατική ευθύνη, όπου εντάσσονται οργανικά το σχολείο αλλά και όλες οι δομές που το εργατικό κράτος οργανώνει για τον ελεύθερο χρόνο των μαθητών.

   Σε αυτές τις δομές η πρόσβαση είναι καθολική, δημόσια και δωρεάν. Το περιεχόμενό τους αφορά όλες τις πτυχές της ανάπτυξης της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου (αθλητισμό, τέχνες, παιχνίδια, κατασκηνώσεις, επιστήμες κ.ά.).

Η πρόταση για Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας είναι ρεαλιστική, αναγκαία και πρωτοπόρα.

Είναι απάντηση προοδευτική για τις ανάγκες του λαού.

   Ο καπιταλισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να αναπτύξει στην εργατική τάξη το σύνολο των ικανοτήτων που επιτρέπει και απαιτεί το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

   Έτσι, παρατηρούμε και την υποτίμηση επιστημονικών αντικειμένων (και αντίστοιχων σχολικών μαθημάτων) που δε συμβάλλουν άμεσα στην καπιταλιστική κερδοφορία αλλά και τη στρέβλωση των επιστημονικών αρχών τους, που συμβάλλει στην ιδεολογική αναπαραγωγή των κυρίαρχων αξιών.

   Είναι απάντηση ρεαλιστική και αναγκαία. Γιατί ενώ οι εξελίξεις στην παραγωγή δίνουν τη δυνατότητα να παράγεται ολοένα και περισσότερος πλούτος από την εργαζόμενη ανθρωπότητα με λιγότερο χρόνο εργασίας, με λιγότερο κόπο και ιδρώτα από την εργατική τάξη, αυτή η δυνατότητα εμποδίζεται από την επιδίωξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

   Ενώ υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις όλα τα παιδιά μέχρι τα 18 έτη να μορφώνονται ολόπλευρα, να μην αναγκάζονται να δουλεύουν, το σύστημα σπρώχνει 15χρονα στην εργασία για ψίχουλα.

   Η πρόταση του ΚΚΕ είναι πραγματικά πρωτοπόρα γιατί απαντά θετικά στο ερώτημα αν όλοι μπορούν να μάθουν.

   Γιατί δεν διαχωρίζει τους μαθητές.

   Γιατί βασίζεται στα πορίσματα των επιστημών, αξιοποιεί τη σοσιαλιστική εκπαιδευτική πείρα και τις κατακτήσεις της.

   Το σχολείο για το οποίο μιλάμε είναι ενιαίο.

   Εμείς θέλουμε ένα σχολείο που θα δουλεύει για την όσο το δυνατόν αρμονική ανάπτυξη των ικανοτήτων. Ενα σχολείο που θα οργανώνει την επαφή του νέου με όλες τις πτυχές του ανθρώπινου πολιτισμού.

   Να μπορεί το παιδί, ο νέος να διευρύνει τις παραστάσεις του, τα ερεθίσματά του, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε άνθρωπος δεν έχει μόνο μια ικανότητα, αλλά πολλές. Η προσωπικότητα του ανθρώπου αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, που δεν κατακερματίζεται για να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά.  

   Κάθε άνθρωπος μπορεί να συμβάλει από πολλούς δρόμους στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, ανεξάρτητα από την επαγγελματική επιλογή που θα κάνει.

   Σε αυτήν τη βάση αντιμαχόμαστε αντιδραστικές αντιλήψεις που όλες συγκλίνουν στο ότι "κάποιοι δεν παίρνουν τα γράμματα", είτε στην πιο πονηρή ότι "κάποιοι έχουν άλλου είδους ευφυΐες" και γι' αυτό το σχολείο πρέπει να διαφοροποιείται.

   Γιατί προφανώς υπάρχουν παιδιά με διαφορετικές κλίσεις, ταλέντα κ.λπ.

Ικανά σε κάποια πεδία και λιγότερο προχωρημένα σε άλλα.

Αυτή η τάση μπορεί να εκφράζει - και συνήθως έτσι είναι - και διαφορετική κοινωνική καταγωγή.

   Το ζήτημα όμως είναι άλλο: Ποια είναι η ευθύνη της κοινωνίας απέναντι σε όλα τα παιδιά.

   Σε τελική ανάλυση, γιατί ένα ενιαίο σχολείο δεν μπορεί να αναπτύσσει εξίσου όλα τα ταλέντα των μαθητών, να δίνει καταρχάς σε όλους τη δυνατότητα να τα ανακαλύψουν;

   Εμείς μιλάμε για ένα σχολείο θεωρίας και πράξης. Που η θεωρία δεν θα συναντιέται απλά με την πράξη, αλλά θα είναι η μία στοιχείο της άλλης.

   Η εργασία θα έχει κεντρικό ρόλο στην αγωγή του νέου ανθρώπου. Θα καταξιώνεται στη συνείδηση του μαθητή ως κινητήρια δύναμη της κοινωνίας.

   Άλλωστε, είναι στο DNA της κομμουνιστικής ιδεολογίας ο σκοπός της κατάργησης του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, της αντίθεσης διανοητικής - χειρωνακτικής εργασίας. Και αυτό όχι από μια απέχθεια προς τη δουλειά με το χέρι αλλά με βάση την αρχή ότι η εργατική τάξη πρέπει να είναι μορφωμένη για να μπορεί να ασκήσει αποτελεσματικά τη δική της εξουσία.

   Ακόμα παραπέρα. Η σύνδεση θεωρίας και πράξης, η κατεύθυνση για μια όσο το δυνατόν ισόρροπη ανάπτυξη της αυριανής εργατικής βάρδιας, είναι πρακτική απάντηση στο καθήκον της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

   Μόνο σε συνθήκες κατάργησης της ταξικής εκμετάλλευσης μπορεί να αναπτυχθεί και μόνο μια τέτοια κοινωνία την έχει ανάγκη. Ως συνέπεια αυτού, αντιπαλεύει τη μονόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας που αναπαράγεται στο αστικό σχολείο και την αστική κοινωνία.

   Εξασφαλίζει την καθολική ετοιμότητα προς οποιαδήποτε μορφή της, την όσο το δυνατόν πιο ελεύθερη επιλογή του είδους της εργασιακής δραστηριότητας καθώς και τη δυνατότητα της αλλαγής της.

   Είναι η απάντηση που δίνει το εργατικό κράτος στην αντικειμενική τάση που υπάρχει και σήμερα. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων να δίνει νέα γνωστικά πεδία, νέες εφαρμογές, που περισσότερο υποκαθιστούν όχι μόνο χειρωνακτική αλλά και νοητική εργασία.

   Είναι η απάντηση που δίνει η νέα κοινωνία στις δυνατότητες για διεύρυνση της γενικής μόρφωσης, της ειδίκευσης, της κινητικότητας της σύγχρονης εργατικής τάξης.

    Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

   Δεν αποτελεί δευτερεύον ούτε τεχνικό ζήτημα το θέμα των υποδομών του σχολείου. Τέτοιων που θα μπορούν να ικανοποιούν διευρυμένα τις σύνθετες ανάγκες των νέων.

   Δείτε σήμερα τι συμβαίνει:

-- Βιβλιοθήκη έχουν το 44% των Δημοτικών, 56% των Γυμνασίων, 50% των Λυκείων, το 37% των ΕΠΑΛ και των ΕΠΑΣ.

-- Γυμναστήριο έχουν το 19% των Δημοτικών, 42% των Γυμνασίων, 42% των Λυκείων, 17% των ΕΠΑΛ και των ΕΠΑΣ.

-- Μόνο το 16% των Δημοτικών Σχολείων έχουν εργαστήρια φυσικών επιστημών, γιατί προφανώς δεν χρειάζεται τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία να προσεγγίζουν τη γνώση μέσω πειραμάτων, αλλά μόνο στα χαρτιά...

-- Και μόνο τα μισά ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ έχουν εργαστήρια φυσικών επιστημών, σε ένα χώρο που είναι πιο προσανατολισμένος στην πρακτική...

   Στη δική μας αντίληψη, το κράτος παίρνει όλα τα μέτρα ώστε η αναγκαία παραμονή να γίνεται σε σύγχρονους χώρους και υποδομές, για όλες τις δραστηριότητες, που βέβαια δεν μπορεί να είναι η αίθουσα διδασκαλίας για όλες τις λειτουργίες.

   Σε αυτήν την κατεύθυνση, παίρνονται άμεσα όλα τα αναγκαία μέτρα για τη διαμόρφωση ανάλογων σχολικών μονάδων, σε μια άλλη λογική, με εργαστήρια, χώρους άθλησης, θεάτρου, μουσικής, αλλά και υποδομές σίτισης.

   Και στο ερώτημα που μπορεί κάποιος να θέσει: "Καλά, είναι δυνατόν στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης να μιλάτε για σύγχρονες υποδομές, δημόσιες και δωρεάν για όλα τα παιδιά, όταν δεν υπάρχει ευρώ για φωτοτυπικό χαρτί";

  Απαντάμε το εξής:

   Σύγχρονα σχολεία, με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και χώρους άθλησης και πολιτισμού υπάρχουν και τώρα, αλλά τα χαίρονται λίγοι, είναι προνόμιο αυτών που έχουν.

Κάντε μια βόλτα στα βόρεια προάστια και δείτε κάτι υπερσύγχρονα ιδιωτικά σχολεία με γήπεδα, πισίνες, χώρους δημιουργίας, εργαστήρια κ.ά.

Σκεφθείτε ότι όλα αυτά είναι ιδρώτας του εργαζόμενου που καρπώνεται ο καπιταλιστής και επενδύει στην παιδεία του για να βγάλει κέρδη.

Να, λοιπόν, ποια είναι η λύση. Να φύγουν οι καπιταλιστές από τη μέση και έτσι να πάψει το κέρδος να είναι ο σκοπός της παραγωγής και της οικονομίας.

   Όταν γίνει αυτό, τότε και σχολεία σύγχρονα θα φτιαχτούν και όλα τα παιδιά θα έχουν πρόσβαση σε αυτά.

   Να, λοιπόν, γιατί λέμε ότι είναι και ανάγκη και δυνατότητα. Ο πλούτος που παράγει η ανθρωπότητα έχει κάνει ήδη πραγματικότητα ένα τέτοιο σχολείο, αλλά για λίγους. Το ποιος έχει πρόσβαση σε αυτό και ποιος κερδίζει από αυτό είναι ζήτημα πολιτικής εξουσίας, ζήτημα αλλαγής τάξης στην εξουσία, κοινωνικοποίησης του πλούτου που παράγεται και υπαγωγής του στον Κεντρικό Σχεδιασμό προς όφελος όλης της κοινωνίας.

   Απευθυνόμαστε στη λαϊκή οικογένεια, στους νέους που σιγά σιγά προετοιμάζονται για τις πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

   Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που προβληματίζονται, ασφυκτιούν, αντιμετωπίζουν τα αδιέξοδα που προκαλεί η ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία.

   Δίνουμε ξεκάθαρη απάντηση ότι διέξοδος υπάρχει από τη βαρβαρότητα της ανεργίας, του μόνιμου άγχους, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα και σε άσχετο τομέα από αυτό που οι νέοι σπουδάζουν.

   Η νέα Ελλάδα της εργατικής εξουσίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο, ώστε να μην αναγκάζεται να δουλεύει κανένας νέος άνθρωπος πριν ολοκληρώσει την υποχρεωτική 12χρονη Εκπαίδευση.

   Μπορεί να εγγυηθεί, κάθε νέος και νέα, που δεν επιλέγει να συνεχίσει σε επαγγελματική σχολή ή πανεπιστήμιο ή καλλιτεχνικές σπουδές, να μπορεί να βρει δουλειά, μέσω του μηχανισμού κατανομής εργατικού δυναμικού.

   Η καταπολέμηση της ανεργίας δεν είναι για το εργατικό κράτος ευχολόγια. Είναι όρος ύπαρξης της σοσιαλιστικής οικονομίας.

   Η διασφάλιση της εργασίας ως δικαιώματος και όχι ως ευκαιρίας, όπως γίνεται στον καπιταλισμό σήμερα, σημαίνει ότι ο νέος τελειώνει προγραμματισμένα την Εκπαίδευση, παίρνει το πτυχίο του και βρίσκει δουλειά.

   Για να σχεδιάσει κάποιος την αξιοποίηση των αποφοίτων, σημαίνει ότι έχει σχεδιασμένη οικονομία προς όφελος του λαού και όχι της κερδοφορίας λίγων, ότι έχει σχεδιασμό ποια επαγγέλματα χρειάζονται για σχεδιασμένη απορρόφηση.

   Χωρίς να εκβιάζει τον φοιτητή για το πού θα απορροφηθεί, αλλά να του δείχνει το δρόμο και να τον ενημερώνει για το ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

   Και το σχολείο έχει σημαντικό ρόλο σε αυτήν την υπόθεση, γιατί μορφώνει και καλλιεργεί πολύπλευρα την προσωπικότητα, την εργασιακή ετοιμότητα κάθε μαθητή έως την ενηλικίωσή του, ώστε να μπορεί να επιλέξει - σχετικά πιο ελεύθερα - αν θα συνεχίσει στην ανώτατη, στην επαγγελματική ή στην καλλιτεχνική Εκπαίδευση ή αν άμεσα θα μπει στην παραγωγή.

   Ακριβώς σε αυτήν τη βάση τοποθετούμε την πρόταση για το πώς θα γίνεται η επιλογή των υποψηφίων για εισαγωγή στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

   Δεν είναι, δηλαδή, τεχνικό ζήτημα αλλά συνδέεται με την όλη προετοιμασία που γίνεται εντός σχολείου και κυρίως με τις δυνατότητες που δίνουν η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός.

   Όμως, ταυτόχρονα, είναι και πρόταση που μπορεί να ανακουφίσει και σήμερα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα και τα παιδιά τους, γιατί προβλέπει την απεριόριστη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών προτίμησης, το δικαίωμα επανάληψης της διαδικασίας όσες φορές επιθυμούν οι υποψήφιοι, τη δυνατότητα κατοχύρωσης βαθμολογίας.

   Πρόταση, που, παρ' όλες τις δεκάδες νομοθετικές παρεμβάσεις του υπουργείου Παιδείας, προφανώς δεν συνάδει με τα φούμαρα περί "ελεύθερης πρόσβασης σε ΑΕΙ", που μόνο ελεύθερη και μόνο σε πραγματικά πανεπιστημιακά τμήματα δεν είναι...

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

   Είναι αλήθεια ότι η νέα γενιά δεν έχει γνωρίσει τα επιτεύγματα που κατάφερε η πρώτη προσπάθεια του ανθρώπου να οικοδομήσει μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση. Πολύ περισσότερο, η αστική τάξη, μέσα από τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της, παρεμβάλλει έναν τεράστιο παραμορφωτικό φακό που συνάμα είναι και εμπόδιο, ανάμεσα στους νέους και την ιστορική πείρα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Επιδίδεται σε χυδαίο αντικομμουνισμό, διαστρεβλώνει την ιστορία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τον τεράστιο ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ενωση στο τσάκισμα του ναζιστικού τέρατος, ταυτίζει το σοσιαλισμό με το φασισμό.

   Η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, μαζί με την κριτική μελέτη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε αποτελούν για το Κόμμα μας δύο αλληλένδετα καθήκοντα. Είναι καθοριστική συμβολή στην πάλη για να αναζωογονηθούν τα ωραιότερα ιδανικά που γνώρισε η ανθρωπότητα.

   Οι νέοι πρέπει να γνωρίσουν καλύτερα, και είναι ευθύνη και δική μας αυτό, ότι η νίκη της αντεπανάστασης δεν αναιρεί την ανωτερότητα της νέας κοινωνίας.

Δεν εκμηδενίζει τα τεράστια πλεονεκτήματα που παρείχε για την εργασία και τη ζωή των εργαζομένων.

   Ό,τι γράφτηκε με τεράστια κινητοποίηση εργατικών μαζών, με τον πρωτοπόρο ρόλο, την αυτοθυσία χιλιάδων κομμουνιστών, τα τεράστια επιστημονικά - τεχνολογικά επιτεύγματα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, στην ιμπεριαλιστική περικύκλωση, στον εμφύλιο πόλεμο, στη μετέπειτα αντιμετώπιση από το διεθνές κεφάλαιο, όλα αυτά δεν σβήνονται με βρώμικο μελάνι.

   Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα πάρα πολλά στοιχεία από τις τεράστιες κατακτήσεις του σοσιαλισμού, που και σήμερα μπορεί να φαντάζουν άφταστες και για τα πιο προωθημένα καπιταλιστικά κράτη, αλλά κυρίως στην αιτία που τις δημιούργησε. Που δεν είναι άλλη από την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

   Αυτή ήταν ο παράγοντας που απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, που επιτάχυνε την ανάπτυξη της παραγωγικής και ερευνητικής διαδικασίας, χωρίς εκμετάλλευση, με αποτέλεσμα μια θεαματικά γρήγορη άνοδο της κοινωνικής ευημερίας.

   Σε αυτήν τη βάση κατορθώθηκε να έχουν όλοι οι πολίτες εξασφαλισμένη εργασία, δημόσια δωρεάν ιατρική περίθαλψη και Παιδεία, παροχή φθηνών υπηρεσιών από το κράτος, κατοικία, καθολική πρόσβαση στην πνευματική και πολιτιστική δημιουργία.

   Σε αυτό το πλαίσιο επιτεύχθηκαν η ταχύτατη, η ριζική εξάλειψη της τρομερής κληρονομιάς του αναλφαβητισμού, η άνοδος του γενικού επιπέδου μόρφωσης και ειδίκευσης.

   Το σοβιετικό εκπαιδευτικό σύστημα αναγνωριζόταν και από τους δυτικούς για τη σαφέστατη, συντριπτική υπεροχή του στη σφαιρικότητα των γνώσεων που έδινε στους νέους. Ο προβληματισμός των Αμερικανών ειδικών, που εντάθηκε μετά το "Σπούτνικ σοκ" του 1957, για "το τι διδάσκεται ο Ιβάν αλλά δεν διδάσκεται ο Τζόνι", εξέφραζε την κατανόηση της εκπαιδευτικής, μορφωτικής υστέρησης των ΗΠΑ σε σύγκριση με την ΕΣΣΔ.

   Δεν μπορούσε φυσικά να γίνει αλλιώς. Η άνοδος του πολιτιστικού και μορφωτικού επιπέδου του σοβιετικού λαού ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της σοσιαλιστικής επανάστασης, στα πρώτα της βήματα.

   Η μόρφωση του σοβιετικού λαού ήταν οξυγόνο για την ίδια τη σοσιαλιστική κοινωνία. Ακριβώς γι' αυτό κατορθώθηκε να αντιμετωπιστεί, με τιτάνια προσπάθεια, η καταστροφή που έσπειρε η ναζιστική εισβολή.

   Τα ίδια τα ιστορικά στοιχεία το μαρτυρούν:

   Μέσα στον πόλεμο, 82.000 σχολεία και 334 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα καταστράφηκαν στη Σοβιετική Ενωση. Ωστόσο, σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες του πολέμου, πάρθηκαν μέτρα για την εξασφάλιση της λειτουργίας των σχολείων στα μετόπισθεν. Δημιουργήθηκαν βραδινά σχολεία, συνέχισε η λειτουργία μεσαίων και ανώτατων σχολών. Συνολικά καταρτίστηκαν 302.000 ειδικοί με ανώτατη, 540.000 με μέση ειδική μόρφωση, σχεδόν 2.500.000 ειδικευμένοι εργάτες. Με απόφαση του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας (1/12/1943) εισάχθηκε η έναρξη της σχολικής εκπαίδευσης στα 7 έτη, αυξάνοντας τον αριθμό των μαθητών κατά 2.000.000 στη σχολική χρονιά 1944 - '45.

   Έτσι, έφτασε η Σοβιετική Ενωση το 1959 να έχει νικήσει ολοκληρωτικά την αγραμματοσύνη. Έτσι, έφτασε το 1970, πάνω από τα 3/4 του απασχολούμενου πληθυσμού στις πόλεις και το 50% των εργαζομένων στο χωριό να έχουν αποκτήσει μέση ή ανώτατη μόρφωση.

    Φίλες και φίλοι,

   Συντρόφισσες και σύντροφοι,

   Η πρότασή μας για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων αποτελεί όπλο στην καθημερινή πάλη.

   Μπορεί να μπολιάσει τους αγώνες, τις διεκδικήσεις του λαού και της νεολαίας, να διαμορφώσει κριτήριο αντιπαράθεσης στις αλλαγές που κατά καιρούς προωθούνται και διαφημίζονται.

   Σήμερα, ξεκινάμε πιο ουσιαστικά μια πλατιά συζήτηση μέσα στο λαό, με τη συμμετοχή των νέων ανθρώπων, των εκπαιδευτικών, των γονιών, της εργατικής τάξης στο σύνολό της.

   Παράλληλα, συνεχίζουμε τη μελέτη και την έρευνα πάνω στα ζητήματα που σχετίζονται με την περαιτέρω εξειδίκευση της πρότασής μας, σε πλευρές που δεν έχουν θιχτεί ολοκληρωμένα.

   Απευθυνόμαστε, γι' αυτόν το λόγο, σε εκπαιδευτικούς, επιστήμονες, εργαζόμενους που προβληματίζονται για την πορεία της εκπαίδευσης, για τους όρους μόρφωσης και διαπαιδαγώγησης των παιδιών της λαϊκής οικογένειας.

   Γνωρίζουμε τις καθημερινές δυσκολίες που βιώνει η λαϊκή οικογένεια, έχουμε επίγνωση των σύνθετων προβλημάτων, τον καταιγισμό των εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα.

   Δεν κάνουμε πίσω. Δουλεύουμε με σχέδιο, επιμονή και υπομονή, ώστε να διαμορφώνονται όροι μορφωτικών απαιτήσεων, να καταπολεμάμε στην πράξη την παραίτηση, την απαξίωση της σχολικής γνώσης.

  Επιμένουμε. Προχωράμε μπροστά!

  Αυτόν τον κόσμο, με τη δύναμη της γνώσης, μπορούμε να τον εξηγήσουμε.

  Με την οργάνωση της πάλης μπορούμε να τον αλλάξουμε!

Β.
Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακος ιωαννιδης

            Απ' όλα τα μαθήματα να ξεπροβάλλει η πίστη στη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίσει και να αλλάξει τον κόσμο.

Παρέμβαση του Κυριάκου Ιωαννίδη, υπεύθυνου του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι

   Στο τρίτο μέρος της πρότασης του Κόμματος για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας δίνουμε βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται η διαδικασία κατάκτησης της γνώσης και η συνολική διαπαιδαγωγητική προσπάθεια του σχολείου.

   Δίνουμε απάντηση στο ερώτημα: "τι, πώς και γιατί μαθαίνει ο μαθητής".

   Δηλαδή επιδιώκουμε να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο της σχολικής γνώσης, τα μέσα και τους όρους διδασκαλίας, κυρίως τη φιλοσοφία και τη μεθοδολογία που θα στηρίζει αυτήν τη διαδικασία.

   Επίσης προσδιορίζουμε τον διαπαιδαγωγητικό σκοπό του σχολείου. Σκοπός που είναι άρρηκτα δεμένος με τη σοσιαλιστική κοινωνία, με το γεγονός ότι αυτή βασίζεται στην ενεργό συμμετοχή των εργαζόμενων σε όλες τις δομές εξουσίας του εργατικού κράτους. Είναι η απάντηση από τη σκοπιά των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, των νεανικών αναγκών στο ερώτημα: "γιατί μαθαίνουμε;", ποιος δηλαδή είναι ο σκοπός της μόρφωσης.

   Θέλουμε, αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι, εισαγωγικά να διευκρινίσουμε δυο ζητήματα:

   Πρώτον, η πρόταση αυτή δεν είναι αναλυτική. Δεν έχει τον χαρακτήρα αναλυτικού προγράμματος. Δεν δίνει απάντηση στο κάθε τι. Ούτε μπορεί, ούτε θέλουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Φυσικά, μπορεί να εμπλουτισθεί, να γίνει ακόμα πιο αναλυτική μέσα από τη συζήτηση με επιστήμονες που προβληματίζονται, ασφυκτιούν από τις κατευθύνσεις που το αστικό κράτος και οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί δίνουν για το περιεχόμενο του σχολείου, τα σχολικά βιβλία και προγράμματα, τον ρόλο του εκπαιδευτικού.

   Δεύτερον, η πρόταση αυτή δεν αναπολεί το παρελθόν του αστικού σχολείου. Η κριτική μας κοιτάει μπροστά. Λαμβάνει υπόψη τις εξελίξεις στη γνώση, τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις των επιστημών.

   Γι' αυτό το λόγο θέτουμε ευθύς εξαρχής ότι πρέπει να αντιπαλευτούν στη συνείδηση του λαού μας τα κριτήρια που το κεφάλαιο θέτει για το αν είναι καλό ή κακό το σχολείο, για την αποδοτικότητά του. Γιατί αυτά τα κριτήρια δεν αναφέρονται στις λαϊκές ανάγκες. Ανάγκες που δεν ικανοποιούνται σήμερα, παρόλο που υπάρχουν όλες οι δυνατότητες γι' αυτό.

   Γιατί είναι δυνατότητα και κραυγαλέα αντίφαση, από τη μια να απαιτούνται με ταχύτητα νέες γνώσεις και επιστημονικότητα στην εξήγηση νέων φαινομένων και από την άλλη να ενισχύεται η μη επιστημονική εξήγηση της ιστορικής κίνησης, εν μέρει και της φυσικής.

   Γιατί είναι δυνατότητα και κραυγαλέα αντίφαση, από τη μία να πληθαίνουν οι γνώσεις αλλά και οι πληροφορίες αλλά να απουσιάζει ένα επιστημονικό υπόβαθρο κατανόησης του κόσμου. Τέτοιου που θα δίνει τη δυνατότητα στον νέο, να μπορεί ουσιαστικά να διαχειρίζεται τον όγκο των πληροφοριών που παρουσιάζονται μπροστά του.

   Θέλουμε αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση, όχι πάντα εύκολη και αυτονόητη είναι αλήθεια, και μέσα στους εκπαιδευτικούς, αλλά και στους γονείς, τους φοιτητές και αυριανούς εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, όχι απλά για τα λάθη και τις αβλεψίες των σχολικών βιβλίων. Αλλά γι' αυτό που κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά.

   Γιατί πραγματικά, στο σχολείο που ζούμε, στο σχολείο που ζήσαμε και παλιότερες γενιές, δεν θα βρούμε ουσιαστική αναφορά σε νομοτέλειες στην κοινωνική εξέλιξη. Στα σχολεία που πάνε σήμερα τα παιδιά μας, η αλήθεια και η γνώση παρουσιάζεται σαν θέμα υποκειμενικό. "Ο καθένας έχει την άποψή του", λένε στους μαθητές τα σχολικά βιβλία και προγράμματα. Όσο για την αλήθεια; Ε, αυτή, έχει να κάνει με το τι μας βολεύει.

   Κι αν κάποιος, καλοπροαίρετα, μας πει ότι αυτά είναι λίγο τραβηγμένα, τότε δεν μένει παρά να σας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από βιβλίο που αφορά τη διδασκαλία των φυσικών επιστημών. Λέει λοιπόν αυτό το βιβλίο: "Δεν ανακαλύπτουμε την αλήθεια, αλλά οικοδομούμε βιώσιμες εξηγήσεις των εμπειριών μας".

   Σε πλήρη αντίθεση με αυτή την αντίληψη για τη γνώση, εμείς λέμε ότι οι μαθητές μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία μπορούν και πρέπει να:

   Ωθούνται στην ανακάλυψη των αντικειμενικών σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα σε όλες τις μορφές της πραγματικότητας. Αυτό σημαίνει ότι δεν διαχωρίζουμε την επιστημονική από τη σχολική γνώση. Είναι άλλο πράγμα η γνώση της παιδικής και νεανικής προσωπικότητας κατά τις διάφορες φάσεις της ανάπτυξής της και άλλο να χρησιμοποιείται αυτό ως άλλοθι για να υποστηριχτεί η άποψη ότι η ακριβής επιστημονική γνώση δεν μπορεί να δοθεί στο σχολείο και να οδηγούμαστε έτσι, ανάμεσα στα άλλα, και στα "μαθηματικά του περίπου", όπως διδάσκονται οι μαθητές του Δημοτικού σήμερα.

   Φυσικά και πρέπει να αξιοποιηθούν όλες εκείνες οι μορφές και τα μέσα διδασκαλίας που θα δίνουν τη δυνατότητα οι μαθητές να έχουν όσο το δυνατόν πιο ενεργό ρόλο στην ανακάλυψη της αλήθειας. Ομως είναι άλλο αυτό και άλλο να υποστηρίζεται ότι αυτό σημαίνει ότι έτσι αποκτούν υποκειμενική άποψη για τον κόσμο.

   Είναι άλλο πράγμα να δεις το ρόλο του μαθητή στην κατάκτηση της αλήθειας και άλλο να πεις ότι ο μαθητής καθορίζει τη φύση της αλήθειας. Γι' αυτό και εμείς επιμένουμε με βάση την μαρξιστική παιδαγωγική επιστήμη ότι απάντηση σε αυτή την άποψη είναι η ενιαία μετάδοση της επιστημονικής αλήθειας σε όλους τους μαθητές. Το πώς θα γίνει αυτό δεν αναιρεί την αντικειμενική φύση της αλήθειας.

   Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

   Το ζήτημα αυτό δεν είναι ακαδημαϊκό. Έχει άμεσο πρακτικό, πολιτικό αντίκρισμα.

   Ο αγνωστικισμός ορθώνει σοβαρά εμπόδια που επιδρούν όχι μόνο στο ζήτημα της γνώσης αλλά και στη στάση του παιδιού, του νέου απέναντι στην ζωή, τις δυσκολίες της, απέναντι στην ταξική πάλη ως ενήλικος και εργαζόμενος, στην αποδοχή -συνειδητή ή μη- της αιωνιότητας της αστικής εξουσίας, στην εξιδανίκευση των θεσμών της, μεταξύ αυτών και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

   Αυτή η αντίληψη εκφράζεται και μέσα στο σχολείο, διαχέεται στα σχολικά βιβλία, τα αναλυτικά προγράμματα, τις οδηγίες προς τους εκπαιδευτικούς. Συμβάλλει στην αίσθηση της αδυναμίας να κατανοηθεί ορθολογικά και ως σύνολο ο κόσμος.

   Η πρόταση του Κόμματος για το Σχολείο και ειδικά αυτά που περιγράφονται στο τρίτος μέρος της, δίνουν τη δυνατότητα να ανοίξει μια πιο σχεδιασμένη παρέμβαση μέσα στη σχολική τάξη σήμερα.

   Μπορεί να ανοίξει δρόμους. Να εμπνεύσει νέους που είναι δίπλα στο Κόμμα, να φανεί η ανωτερότητα της ιδεολογίας μας σε όλους τους τομείς, η προσπάθεια του κάθε κομμουνιστή να στέκεται πρωτοπόρος στην οργανωμένη δράση, αλλά και στη θεωρητική σκέψη, σε κάθε πτυχή της ζωής του. Μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για παραπέρα δυνάμωμα της δράσης μας, για τη δημιουργία εκπαιδευτικών που θα συμβάλλουν στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιά, των παιδιών της λαϊκή οικογένειας με τις αξίες και τα οράματα του εργατικού και επαναστατικού κινήματος.

   Μπορεί από σήμερα να οργανώνεται μια τέτοιου είδους παρέμβαση η οποία θα φωτίζει και την ανωτερότητα της συνολικής μας πρότασης για το σχολείο, τη γνώση, την κοινωνία; Μπορεί!

   Είναι απαίτηση των καιρών.

  Να καταπολεμηθεί ο σύγχρονος σκοταδισμός που συνυπάρχει με την πολλαπλότητα της πληροφόρησης, που όμως δεν είναι γνώση.

  Να μπορούν οι μαθητές να κατανοούν ότι ο φυσικός κόσμος είναι άπειρος και αιώνιος, χωρίς αρχή και δημιουργό.

  Να μπορούν οι μαθητές να ξεχωρίζουν μέσα από τον καταιγισμό των ορισμών, των τύπων και των κανόνων, ότι αυτοί είναι οι απαντήσεις που έδωσε η επιστήμη σε πρακτικά προβλήματα που είχαν να κάνουν με την εξέλιξη των κοινωνιών, τις ανάγκες της παραγωγής.

  Να αποκτά ο μαθητής σταδιακά γνώση για τον ρόλο της εργασίας στην εξανθρώπιση του πιθήκου, της σημασίας της πάλης των τάξεων στην εξέλιξη και την αλλαγή των κοινωνικο - οικονομικών σχηματισμών.

  Να δίνεται η δυνατότητα στους μαθητές να προσεγγίσουν όλο τον πλούτο του πολιτισμού της ανθρωπότητας που μέσω της γλώσσας έρχεται στο λαό. Να αναδεικνύεται η γλώσσα ως ιστορικός, ζωντανός οργανισμός, ως μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και κυρίως ως όργανο σκέψης και συνειδητής επίδρασης στον κόσμο. Κόντρα στην τυπολατρία, στην αποσπασματική αναφορά σε κείμενα, στη διδασκαλία με όρους εκμάθησης ξένης γλώσσας με όρους τουρισμού.

  Ακόμα και από τις πιο μικρές ηλικίες να χτίζονται οι προϋποθέσεις ώστε απ' όλα τα μαθήματα να ξεπροβάλλει η πίστη στη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίσει και να αλλάξει τον κόσμο. Να κατανοούν τα παιδιά την κίνηση ως τρόπο ύπαρξης της ύλης, φυσικά με τον πιο απλό τρόπο. Να προκαλούμε τη σκέψη των μαθητών, να οδηγούμε σε καταστάσεις προβληματισμού, να ταρακουνάμε συνειδήσεις και έτοιμες "αλήθειες".

    Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

   Θα ήταν ανολοκλήρωτη αυτή η σύντομη αναφορά στο περιεχόμενο του σχολείου, αν δεν κάναμε λόγο για το σκοπό της μόρφωσης και τη αγωγής. Αν, με λίγα λόγια, δεν απαντούσαμε στο τι άνθρωπο θέλει να διαμορφώσει η κοινωνία. Και είναι κρίσιμο, γιατί, όπως εύστοχα ο σοβιετικός παιδαγωγός Μακάρενκο τόνιζε "Διαπαιδαγωγώ σημαίνει μαθαίνω κάποιον πώς να ζει".

   Και η πρώτη διαπαιδαγωγητική πράξη του σχολείου απορρέει από το γεγονός ότι το σχολείο αυτό, όπως κάθε σχολείο σε όλες τις κοινωνίες, δεν είναι αποκομμένο από την πολιτική, δεν στέκεται στον αέρα. Το σχολείο αυτό γράφει στις σημαίες του "ένας για όλους κι όλοι για έναν", γιατί αυτή ακριβώς είναι η σημαία της νέας κοινωνίας.

   Αυτή είναι η ειδική του συμβολή στην ανάπτυξη των νέων κοινωνικών σχέσεων.

  Αντιπαλεύει τον ατομισμό στην πράξη, οργανώνει έτσι τη ζωή των μαθητών ώστε να προωθείται καθημερινά η συλλογικότητα, η καταξίωση της συλλογικής εργασίας. Στόχος του σχολείου είναι η ισόρροπη καλλιέργεια όλων των πλευρών της προσωπικότητας, της νόησης, του συναισθήματος και της βούλησης.

   Πρόκειται για μια σύνθετη διαδικασία η οποία απαιτεί γνώση όλων εκείνων των παραγόντων που επιδρούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Προπάντων όμως απαιτεί σταθερό προσανατολισμό στην υπεράσπιση των νέων κοινωνικών σχέσεων, καταπολέμηση κάθε προσπάθειας αποκοπής του ατομικού από το συλλογικό συμφέρον.

   Επίγνωση αυτής της συνθετότητας είχαν άλλωστε και οι μπολσεβίκοι.

   Ας δούμε τι έλεγε απευθυνόμενος στους δασκάλους, ο Μιχαήλ Καλίνιν, στέλεχος του Κόμματος των Μπολσεβίκων:

   "Η διαφορά ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγωγή είναι κολοσσιαία. Μπορεί μόνο να διδάσκω τα στοιχεία της αριθμητικής στην πρώτη τάξη, αλλά η αγωγή είναι κάτι πολύ πιο πολυσύνθετο. Δεν είναι χωρίς αιτία αυτό που λέγεται: η οικογένεια και το περιβάλλον διαπαιδαγωγούν έναν άνθρωπο και το σχολείο αφήνει τη σφραγίδα πάνω του. Η αγωγή είναι μια από τις πιο δύσκολες δουλειές".

Ενώ η Κρουπσκαγια, επίσης για το ίδιο θέμα τόνιζε:

   "Πρέπει πάντα να παίρνουμε υπόψη το επίπεδο ανάπτυξης των παιδιών [...] Υπάρχει σε μας η τάση να νομίζουμε ότι η μελέτη είναι ο μόνος δρόμος για ν' αποκτήσουμε γνώσεις: αλλά ο τρόπος να παρατηρούμε και να μελετάμε τη ζωή, να μαθαίνουμε να ζούμε με καινούργιο τρόπο, δεν απασχολεί διόλου τους αρχηγούς των πιονιέρων μας ή τους εκπαιδευτικούς μας. Κι όμως υπάρχουν εκδρομές και παιχνίδια, που ξυπνούν την παρατηρητικότητα. Στην εξωσχολική δουλειά, στη διάρκεια περιπάτων κλπ, πρέπει να συνηθίσουμε τα παιδιά να παρατηρούν τη φύση, τους ανθρώπους, όλη τη γύρω ζωή".

Και συνέχιζε:

   "Δυστυχώς λίγοι παίρνουν υπόψη τους τα ενδιαφέροντα των παιδιών και τις ιδιομορφίες της ηλικίας τους. Οι αρχηγοί κι οι εκπαιδευτικοί μας δε θα πρέπει να γνωρίσουν τη φύση του ανθρώπου, τις ιδιομορφίες των παιδιών σ' όλες τις ηλικίες; Δίκαια μέμφονται τους παιδαγωγούς που συμπεριφέρονται στα παιδιά σαν ψυχροί φορμαλιστές, που τα διαχωρίζουν σε ικανά και ανίκανα σ' ένα μεγάλο ποσοστό, χωρίς να φροντίζουν για την ανάπτυξη των παιδιών, για την εκπαίδευσή τους. Ποτέ όμως δε θα πετύχουμε στην προσπάθειά μας, αν δεν πάρουμε υπόψη τι είναι εκείνο που ενδιαφέρει τα παιδιά αυτής ή της άλλης ηλικίας, τον τρόπο που αντιδρούν στα διάφορα γεγονότα της ζωής".

   Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

   Το σχολείο του σοσιαλισμού, έχει κάθε συμφέρον να αναπτύξει την πιο σημαντική παραγωγική δύναμη, τον άνθρωπο, σε όλες τις κατευθύνσεις. Γι' αυτό το λόγο, η πρότασή μας αναδεικνύει την ανωτερότητά της και σήμερα, αν κάποιος τη συγκρίνει με το καταθλιπτικό αστικό σχολείο.

   Το δικό μας σχολείο, δεν εξορίζει την φυσική και την αισθητική αγωγή, σαν δευτερεύοντα μαθήματα, αποκλειστικά για εκτόνωση. Δουλεύει μαζί με τη νόηση και το συναίσθημα. Ξεμπερδεύει μια και καλή με απόψεις όπως:

   "Γιατί να κάνεις χορό αν δεν πρόκειται να γίνεις χορευτής; Γιατί να ασχοληθείς με τις τέχνες αφού δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις καλλιτέχνης, γιατί να γυμναστείς αφού δεν έχει ταλέντο ή δεν θα προχωρήσεις σε πρωταθλητισμό;"

   Αλήθεια μήπως εδώ μας ξεφεύγει και κάτι ακόμα; Ότι στην πορεία ωρίμανσης των παιδιών και των νέων, εκτός όλων των σημαντικών αλλαγών, αλλάζει και το σώμα, και ότι είναι απαραίτητο να μάθουν πώς να το χειρίζονται και να εκφράζονται μέσα από αυτό;

   Το σχολείο αυτό, της θεωρίας και της πράξης, της ανάπτυξης και της καλλιέργειας όλων των ενδιαφερόντων του ανθρώπου, απαντά λοιπόν ότι τα παιδιά έχουν χέρια για να γράφουν αλλά και για να ζωγραφίσουν, να κάνουν γλυπτική, για να τα λερώσουν με χώματα, να χτίσουν, να ασχοληθούν με απλές και σύγχρονες μηχανές. Έχουν στόμα για να λένε το μάθημα αλλά και για τραγουδάνε, να παίζουν θέατρο.

   Και απαντά έτσι, για έναν λόγο:

    Γιατί με όποια επαγγέλματα κι αν ασχοληθεί ο άνθρωπος στην πορεία της ζωής του και μέσα από αυτά συμβάλλει στον πλούτο της νέας αυτής κοινωνίας, πρέπει να έχει μια ειδικότητα: Ανθρωπος


Γ.
Αποτέλεσμα εικόνας για Δέσποινα Μαστρολέων

                                                    Επιδιώκουμε να ανοίξουμε τη συζήτηση με χιλιάδες μαθητές.

Παρέμβαση  της Δέσποινας  Μαστρολέων, μέλους του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.

    Η έκδοση και παρουσίαση της πρότασης του Κόμματος για το Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο Σύγχρονης Γενικής Παιδείας μας βρίσκει μπροστά στην προετοιμασία των Μαθητικών Φεστιβάλ της ΚΝΕ που θα πραγματοποιηθούν για ακόμα μια χρονιά σε όλη την Ελλάδα. Μέσα και από τα Μαθητικά Φεστιβάλ επιδιώκουμε να ανοίξουμε τη συζήτηση με χιλιάδες μαθητές για την αιτία που γεννά όλα όσα βιώνουμε και βλέπουμε γύρω μας. Τη φτώχεια, την ανεργία, την αβεβαιότητα για το παρόν και το μέλλον, την περιπλάνηση, τους πολέμους, την προσφυγιά, αλλά και το σχολείο που δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες νεανικές ανάγκες και προσδοκίες.

   Σε όλη αυτή τη δραστηριότητα, βάζουμε στο επίκεντρο της συζήτησης και του προβληματισμού, την κοινωνία για την οποία παλεύουμε. Το σοσιαλισμό. Που είναι αυτή που μπορεί να καταργήσει την αδικία αλλά και αυτή που μπορεί να κάνει πράξη ένα άλλο σχολείο. Κόντρα στη μίζερη, βαρετή, ταξική πραγματικότητα που βιώνει σήμερα ο νέος.

   Βέβαια η συζήτηση γύρω από την πρόταση του Κόμματος για το σχολείο δεν τελειώνει με αυτή τη δραστηριότητα. Με όπλο την νέα πρόταση του Κόμματος, θα διοργανώσουμε πληθώρα εκδηλώσεων, συζητήσεων σε αμφιθέατρα, σε σχολεία, όπου ζει και μορφώνεται η νεολαία.

   Σε αυτό το πλαίσιο, η Μαθητική Επιτροπή του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ επεξεργάζεται και ειδική έκδοση για αυτό το θέμα προσαρμοσμένη για τους μαθητές, που θα κυκλοφορήσει μπροστά στα Μαθητικά Φεστιβάλ

    Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

  Η πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι άσχετη από την καθημερινότητα, αντιθέτως δίνει απαντήσεις σε υπαρκτούς προβληματισμούς και καθημερινές ανησυχίες.

 Ας σκεφτούμε...

   Ακόμα μια σχολική χρονιά φτάνει σε λίγο στο τέλος της. Μια χρονιά πλούσια από αγωνιστικές εστίες δράσης, από πολύμορφες κινητοποιήσεις σε σχολεία και περιοχές όλης της χώρας, που σημαδεύτηκαν μάλιστα από τη μεγάλη συμμετοχή των μαθητών.

   Το σίγουρο είναι πως οι φετινές δεν ήταν οι πρώτες μαθητικές κινητοποιήσεις. Γιατί και η πραγματικότητα που βιώνουν οι μαθητές, δεν είναι εντελώς πρωτόγνωρη. Ερχεται από μακριά.

   Είναι το σχολείο της ακριβοπληρωμένης μόρφωσης, της παπαγαλίας, των αποσπασματικών γνώσεων, στο σχολείο χωρίς υποδομές, βιβλία και καθηγητές.

   Ας θυμηθούμε.

   Οι μαθητές διαχρονικά προβληματίζονταν, συζητούσαν, εναντιώνονταν σε αυτό το σχολείο.

   Συνθήματα όπως "Σχολείο να μορφώνει και όχι να εξοντώνει", αιτήματα που έγραφαν "Θέλουμε ελεύθερο χρόνο, θέλουμε να μάθουμε, θέλουμε και να ζήσουμε" είναι συνθήματα που έχουν φωνάξει και διεκδικήσει πολλές γενιές μαθητών μέχρι και σήμερα.

   Και σήμερα όμως. Το μαθητικό σύνθημα "στο σάπιο σύστημά σας, σάπια και η παιδεία, εμείς ονειρευόμαστε μια άλλη κοινωνία", δείχνει ότι ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας, ασφυκτιά, αμφισβητεί το σημερινό σχολείο και την εκμεταλλευτική κοινωνία, χωρίς απαραίτητα βέβαια να γνωρίζει την δική μας πρόταση ή να έχει καθαρό το πώς μπορεί να γίνει πραγματικότητα η ικανοποίηση των αναγκών του για ολόπλευρη μόρφωση και ζωή με δικαιώματα

   Και εδώ φυσικά βρίσκεται το δικό μας καθήκον. Γιατί τα αιτήματα και τα συνθήματα αυτά είναι στην καρδιά της πολιτικής μας πρότασης του ΚΚΕ που μπορεί να δώσει απαντήσεις, να φωτίσει κυριολεκτικά το μυαλό της νέας γενιάς.

  Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι

  Άλλος ένας διάλογος για την παιδεία μπαίνει σε φάση ολοκλήρωσης.

Πόσα και πόσα δεν ακούσαμε...

Μια περί "αναβάθμισης του μορφωτικού ρόλου του σχολείου". Για "αλλαγές στην εκπαίδευση που θα συμβάλλουν στην αναβάθμιση της τεχνικο-επαγγελματικής εκπαίδευσης", ότι με αυτά θα καταπολεμηθεί η ανεργία και άλλα απίθανα....

Η προπαγάνδα των επιτελείων τους, πάει μαζί με την αναζήτηση των πιο κατάλληλων δρόμων για να υπηρετεί η εκπαίδευση τα συμφέροντά τους.

   Έχουν κοινή στρατηγική. Ένδειξη γι' αυτό είναι το γεγονός ότι στον σημερινό διάλογο πήραν μέρος και υπουργοί Παιδείας που τα μέτρα που εφάρμοσαν βρήκαν απέναντι τους μαζικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις τα προηγούμενα χρόνια, όπως ο Αρσένης, και η Γιαννάκου. Υπουργοί γνωστοί για τους αντιδραστικούς νόμους που έφεραν στην Παιδεία στα πλαίσια των γενικότερων αστικών σχεδιασμών για την Παιδεία.

  Και το λέμε αυτό γιατί ακόμα και στο συμβολικό της κομμάτι όλη αυτή η διαδικασία που μόνο συμβολική φυσικά δεν είναι, αποδεικνύει τη συνέχεια αυτής της πολιτικής και των στόχων που έρχεται να εφαρμόσει και να λύσει.

    Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες

   Η αστική τάξη δεν βλέπει μόνο τον οικονομικό ρόλο του σχολείου. Έχει γι' αυτή μεγάλη σημασία, η όσο το δυνατόν πιο επεξεργασμένη ιδεολογική παρέμβαση στο νου και την ψυχή των μαθητών.

   Η κυρίαρχη ιδεολογία διδάσκεται προσαρμοσμένα μέσα στα σχολεία. Στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ενσωματωμένα όλα τα σύγχρονα αστικά ιδεολογήματα, ενισχύονται αξίες και ιδανικά που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης. Βέβαια, ο ρόλος και το αστικό περιεχόμενο του σχολείου δεν είναι κάτι καινούριο. Όμως και η προσπάθεια του ταξικού αντιπάλου να διαμορφώνει συνειδήσεις σε αντιδραστική κατεύθυνση δεν είναι κάτι στατικό.

   Το σύστημα εξελίσσει, επικαιροποιεί τόσο την επιχειρηματολογία του, τα ιδεολογήματα που επικεντρώνει όσο και τους τρόπους που αξιοποιεί για να τα κάνει πιο εύπεπτα στους μαθητές.

   Η αναπαραγωγή της αστικής ιδεολογίας είναι ενταγμένη σταθερά στην ημερήσια διάταξη των σχολικών μαθημάτων. Οι μαθητές διδάσκονται τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης σαν δεδομένο και αιώνιο όπως φυσικά διδάσκονται και την "ντε φάκτο" ύπαρξη της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, την αστική δημοκρατία σαν το απόγειο των δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού.

   Ταυτόχρονα, η ΕΕ παρουσιάζεται σαν ένωση για την φιλία και την αλληλεγγύη των λαών, χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από σχολικό βιβλίο που αναφέρεται στην ΕΕ σαν "την κοινή πατρίδα, την κοινή αξία, που αξίζει να αγωνίζεται γι' αυτή κάθε Ευρωπαίος".

   Ενώ το ΝΑΤΟ σύμφωνα πάλι με τα σχολικά βιβλία "διαφυλάττει την ειρήνη και την ασφάλεια των μελών του".

   Σαν πρότυπο παρουσιάζεται ο "επιχειρηματίας - ηγέτης" και σαν στοιχεία και προϋποθέσεις για την πρόοδο "η επιχειρηματικότητα και η ανταγωνιστικότητα".

Έχουν πυκνώσει μάλιστα τα τελευταία χρόνια διαγωνισμοί και εκπαιδευτικά προγράμματα με αυτή τη θεματολογία, κατά την διάρκεια των οποίων οι μαθητές διδάσκονται πως "πετυχαίνουν όσοι ρισκάρουν", πως "αν είσαι ξύπνιος μπορείς να ξεφύγεις από τη φτώχεια, την ανεργία" κ.ο.κ.

   Θέλουν και μιλάνε για ενεργητικότητα των νέων. Αυτή όμως έχει το δικό τους αντιδραστικό ταξικό πρόσημο. Γιατί παράλληλα με αυτό, ο συλλογικός αγώνας και η διεκδίκηση, παρουσιάζεται αναποτελεσματικός, μάταιος. Οι μαθητικοί αγώνες τιμωρούνται. Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε, η ποινικοποίηση των μαθητικών κινητοποιήσεων, είναι νόμος του αστικού κράτους. Σε αυτή τη ρότα συνεχίζει και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

   Τα σχολικά βιβλία σημαδεύουν και στο παρελθόν για να προετοιμάσουν το μέλλον που επιδιώκουν. Γι' αυτό ο σοσιαλισμός κατασυκοφαντείται, η ιστορία κυριολεκτικά ξαναγράφεται. Ενδεικτικό είναι το απόσπασμα από το βιβλίο της Πολιτικής Παιδείας της Β' Λυκείου που αναφέρει χαρακτηριστικά το εξής: "Χαρακτηρίστηκαν σοσιαλιστικά και δημοκρατικά τα πιο δικτατορικά και καταπιεστικά καθεστώτα".

   Φυσικά αυτά είναι κάποια μόνο παραδείγματα που σίγουρα δεν μπορούν να αποτυπώσουν στην ολότητα της, τη δουλειά που γίνεται μέσα στο αστικό σχολείο και στοχεύει στο μυαλό, στη συνείδηση των νέων ανθρώπων.

   Αυτός είναι. Και δεν μπορεί να είναι άλλος, ο ρόλος ενός σχολείου που δουλεύει για την κοινωνία της εκμετάλλευσης. Εικόνα της είναι και της μοιάζει.

Θέλει τον νέο, με το μυαλό και την ψυχή του, ολοκληρωτικά δοσμένο στην υπεράσπιση αυτού του συστήματος.

    Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι

   Οι νέοι κομμουνιστές είμαστε αποφασισμένοι. Δεν χαρίζουμε τη νέα γενιά στους καπιταλιστές και το σύστημά τους.

   Η Οργάνωσή μας η ΚΝΕ με τη δράση και τη στάση των μελών μας στοχεύουμε στην ανάπτυξη πολύμορφης αγωνιστικής δραστηριότητας, που θα αντιπαρατίθεται με τις αξίες και τα ιδανικά που προβάλλει το σύστημα. Για μας αποτελεί βασικό στοιχείο του προσανατολισμού μας, της δράση μας, η σύγκρουση με τη λογική που θέλει το σχολείο χώρο ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών, είναι στο στόχαστρό μας η λογική "ο θάνατός σου η ζωή μου".

   Στο επίκεντρο της δράση μας έχουμε τη σχολική κοινότητα με ό,τι αυτή περιλαμβάνει.

   Γιατί μαθητικό κίνημα δεν είναι μόνο η συνέλευση και η πορεία ή η κατάληψη.

   Είναι όλα αυτά. Μαζί όμως με τις συλλογικές, πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες και δράσεις, τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που επιδιώκουμε να ζωντανέψουν μέσα στα σχολεία. Που βοηθάνε στην διαμόρφωση κριτηρίου, τρόπου ζωής κόντρα στις αξίες που προβάλλει το σημερινό εκμεταλλευτικό σύστημα και το σχολείο του.

   Επιδιώκουμε μέσα από αυτό το ζωντάνεμα και το περιεχόμενο που εμείς προτάσσουμε να οργανώνεται η διεκδίκηση, ο αγώνας μέσα και έξω από το σχολείο, αξιοποιώντας όλες τις μορφές πάλης, χτυπώντας τον ένοχο.

   Ρίχνουμε τον σπόρο της αμφισβήτησης για τα ψέματα και τις μισές αλήθειες. Δημιουργούμε αντιστάσεις στην κυρίαρχη ιδεολογία, εμπόδια στην αναπαραγωγή των σάπιων ιδεολογημάτων. Διαδίδουμε την αλήθεια.

   Γιατί το νέο, το σύγχρονο, το πρωτοπόρο για τη νεολαία βρίσκεται στο δρόμο της ανατροπής του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος.

Αυτόν το δρόμο έχει συμφέρον να τον βαδίσει ο νέος σήμερα.

   Για να ζήσουμε σε μια κοινωνία που καταργεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και έχει κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού και των παιδιών του.

   Σε αυτή την κοινωνία, τη σοσιαλιστική, το σχολείο θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό.

   Δεν θα κοιτάει το μαθητή και την οικογένεια του στη τσέπη. Δεν θα διαχωρίζει τους μαθητές, αλλά θα τους μορφώνει ολόπλευρα χωρίς διακρίσεις.

   Θα ετοιμάζει τους μαθητές να αντιμετωπίσουν δημιουργικά την εργασία και τη ζωή τους, όποιο επάγγελμα και αν ακολουθήσουν. Θα ανοίγει τους ορίζοντές τους και θα βοηθάει να αναπτύσσουν ολόπλευρα την προσωπικότητά τους.

   Δεν θα ορθώνει εμπόδια στη συλλογική δημιουργία των νέων. Αντίθετα θα δίνει όλα τα μέσα και τις δυνατότητες για να οργανώνουν τη σκέψη και τη ζωή τους, τη συλλογική τους δραστηριότητα μέσα και έξω από το σχολείο, σύμφωνα με τις ανάγκες της ηλικίας τους.

   Αυτό το σχολείο θα προβάλλει ως στάση ζωής τις αξίες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, θα διδάσκει και θα διαπαιδαγωγεί και στην πράξη με τη λογική "όλοι για έναν και ένας για όλους", θα έχει στο επίκεντρο την ομαδική εργασία.

   Οι μαθητές θα παίρνουν μέρος ενεργητικά στη ζωή και τη λειτουργία της σχολικής κοινότητας. Γι' αυτό και στην πρότασή μας κατοχυρώνεται η θέση και η συμμετοχή των μαθητών που θα έχουν λόγο, θα συμμετέχουν ενεργά, κόντρα στη λογική που λέει σήμερα "είσαι μικρός".

    Γι' αυτό το σχολείο και αυτή την κοινωνία, αξίζει να παλέψει κάθε νέος.



 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση